Кіріспе
Түштiк Вьетнамның соңғы президенті 1975 жылы Дьонг Ван Мин (16 ақпан 1916 – 6 тамыз 2001), көпшілікке «Биг Мин» деп танымал, Оңтүстік Вьетнам саясаткері және Вьетнам Республикасы армиясының (ARVN) аға генералы, сондай-ақ Нго Дьинь Дием президенттігі кезеңіндегі саясаткер. 1963 жылы Диемге жасалған төңкеріске жетекшілік етіп, әскери хунтаның басшысы болды. Минь Нгуен Хангтың төңкерісінен бұрын үш ай ғана билік жүргізді, бірақ 1975 жылдың сәуір айында Солтүстік Вьетнам күштеріне берілуге екі күн қалғанда Оңтүстік Вьетнамның төртінші және соңғы президенті болып қайтадан билікке келді. Шамамен 1,83 метр (6 фут) бойы мен 90 килограмм (198 фунт) салмағы болғандықтан «Биг Мин» лақап атын алды. Оңтүстік Вьетнамның Меконг дельтасы аймағындағы Тьень Гян провинциясында туған Минь Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда француз армиясына қосылды және Императорлық Жапония тарапынан тұтқынға алынып, азапталды. Жапония француз Индоқыстанына басып кірген кезде осы жағдай орын алды. Бостандыққа шыққаннан кейін француздық қолдау алған Вьетнам Ұлттық Армиясына (VNA) қосылды және коммунистік Вьетминдердің тұтқыны болды, бірақ қашып шықты. 1955 жылы Вьетнам бөлінген кезде және Вьетнам мемлекеті премьер-министр Нго Дьинь Дием басшылығымен оңтүстік жартысын басқарғанда, Минь VNA-ны көшедегі шайқаста Бинь Сюэн жарымәскери қылмыстық синдикатын жеңіске жеткізіп, Хоа Хао діни дәстүрінің жеке армиясын таратып жіберді. Бұл оны халық пен Дием арасында танымал етті, бірақ кейін Дием оны қауіп деп санап, биліксіз жағдайға түсірді. 1963 жылы буддалық дағдарыс салдарынан авторитарлық Диемнің танымалдылығы төмендеді және ARVN генералдары төңкеріс жасауға шешім қабылдады, оған Минь жетекшілік етті. Дием 1963 жылдың 2 қарашасында биліктен алынғаннан кейін көп ұзамай өлтірілді. Минь Диемді өлтіруге Нгуен Вань Нгунгке бұйрық бергеніне айыпталды. Содан кейін Минь үш ай бойы хунтаны басқарды, бірақ ол тиімсіз басшы болды және оны әлсіз және қызығушылықсыз деп сынады. Оның үш айлық билігі кезінде көптеген азаматтық проблемалар ушықты және коммунистік Вьет Конг елеулі табыстарға қол жеткізді. Қалаған лауазымына ие болмағанына ашуланған генерал Нгуен Ханг 1964 жылдың қаңтарында осындай ниеттес офицерлер тобын басқарды. Ханг Миньнің беделін пайдалану үшін оған мемлекет басшысы ретінде номиналды рөлде қалуға рұқсат берді, бірақ нақты билікті өзінде сақтап қалды. Билік күресінен кейін Ханг Минді елден қуды. Минь 1971 жылғы президенттік сайлауда генерал Нгуен Вань Тхьюге қарсы тұруға шешім қабылдамас бұрын елден кетіп, 1972 жылға дейін қайта оралмады. Минь Вьетнамның қатал коммунистік немесе антикоммунистік үкіметке әскери жеңіске жетпей бірігуі мүмкін деп, «үшінші күшті» қолдады. Алайда, Тиу бұған келіспеді. 1975 жылдың сәуір айында Оңтүстік Вьетнам басып алынуға айналғанда, Тиу отставкаға кетті. Бір аптадан кейін Минь заң шығарушы органмен күшпен сайланып, 28 сәуірде президент болды. Сайгон екі күннен кейін, 30 сәуірде құлады, ал Минь қалалық көшедегі қанды ұрыстың алдын алу үшін берілуге бұйрық берді. Минь Оңтүстік Вьетнамның әскери қызметкерлері мен мемлекеттік қызметшілеріне тағайындалған ұзақ мерзімді түрме жазасынан құтылды және 1983 жылы Францияға эмиграциялауға рұқсат алғанша тыныш өмір сүрді. Кейін Калифорнияға көшіп, сол жерде қайтыс болды.
Dương Văn Minh (; 16 February 19166 August 2001), popularly known as Big Minh, was a South Vietnamese politician and a senior general in the Army of the Republic of Vietnam (ARVN) and a politician during the presidency of Ngô Đình Diệm. In 1963, he became chief of a military junta after leading a coup in which Diệm was assassinated. Minh lasted only three months before being toppled by Nguyễn Khánh, but assumed power again as the fourth and last President of South Vietnam in April 1975, two days before surrendering to North Vietnamese forces. He earned his nickname "Big Minh", because he was approximately 1.83 m (6 ft) tall and weighed 90 kg (198 lb). Born in Tiền Giang province in the Mekong Delta region of southern Vietnam, Minh joined the French Army at the start of World War II, and was captured and tortured by the Imperial Japanese, who invaded and seized French Indochina. After his release, he joined the French backed Vietnamese National Army (VNA) and was imprisoned by the communist dominated Viet Minh before breaking out. In 1955, when Vietnam was partitioned and the State of Vietnam controlled the southern half under Prime Minister Ngô Đình Diệm, Minh led the VNA in decisively defeating the Bình Xuyên paramilitary crime syndicate in street combat and dismantling the Hòa Hảo religious tradition's private army. This made him popular with the people and Diệm, but the latter later put him in a powerless position, regarding him as a threat. In 1963, the authoritarian Diệm became increasingly unpopular due to the Buddhist crisis and the ARVN generals decided to launch a coup, which Minh eventually led. Diệm was assassinated on 2 November 1963 shortly after being deposed. Minh was accused of ordering an aide, Nguyễn Văn Nhung, to kill Diệm. Minh then led a junta for three months, but he was an unsuccessful leader and was heavily criticized for being lethargic and uninterested. During his three months of rule, many civilian problems intensified and the communist Viet Cong made significant gains. Angered at not receiving his desired post, General Nguyễn Khánh led a group of similarly motivated officers in a January 1964 coup. Khánh allowed Minh to stay on as a token head of state in order to capitalize on Minh's public standing, but retained real power. After a power struggle, Khanh had Minh exiled. Minh stayed away before deciding to return and challenge General Nguyễn Văn Thiệu in the presidential election of 1971. When it became obvious that Thieu would rig the poll, Minh withdrew and did not return until 1972, keeping a low profile. Minh then advocated a "third force", maintaining that Vietnam could be reunified without a military victory to a hardline communist or anti communist government. However, this was not something that Thiệu agreed with. In April 1975, as South Vietnam was on the verge of being overrun, Thieu resigned. A week later, Minh was forcibly chosen by the legislature and became president on 28 April. Saigon fell two days later on 30 April, and Minh ordered a surrender to prevent bloody urban street fighting. Minh was spared the lengthy incarceration meted out to South Vietnamese military personnel and civil servants, and lived quietly until being allowed to emigrate to France in 1983. He later moved to California, where he died.
Алғашқы жылдар
Мин 1916 жылы 16 ақпанда Меконг дельтасындағы Mỹ Tho провинциясында, француз колониялық әкімшілігінің Қаржы министрлігінде жоғары лауазымда қызмет еткен бай жер иесінің отбасында дүниеге келді. Көптеген сыныптастарынан өзгеше, Мин француз азаматтығын қабылдамай, француз колониялық армиясының жергілікті бөлімшесі – Корп Индигенге қосылды. Ол әскери карьерасын 1940 жылы бастады және Франциядағы École Militaire мектебін бітіргенде, қызметке жіберілген 50 вьетнамдық офицердің бірі болды. 1940 жылдары Жапон империясы Индокитайға басып кірді және Франциядан билікті тартып алды. Мин тұтқындалды, ал кейіннен Кемпейтай (жапон әскери полициясы) тарапынан жасалған азаптаулардан кейін бір тісі ғана қалды. Ол әрқашан өзінің қаһарлылығының символы санайтын сол жалғыз тісін көрсетіп күлімсіреп отыратын. 1955 жылдың мамырында ол Сайгон шайқасында VNA күштеріне басшылық етті, олар Чо Лон ауданындағы қалалық соғыста Бинь Сюен қылмыстык синдикатының жеке армиясын талқандады. Бинь Сюен жеңілгеннен кейін Дием Хоа Хаоға қарсы күшін жұмсады. Нәтижесінде 5 маусымда Чан Тхэде Миннің VNA әскерлері мен Ба Куттың адамы арасында шайқас басталды. Бес Хоа Хао батальоны бірден қарсылық көрсетпей берілді, ал Ба Кут пен қалған үш жетекші ай соңында Камбоджа шекарасына қашып кетті. Ба Куттың күштері Миннің әскерлерін ашық соғыста жеңе алмайтынын түсінгендіктен, VNA олардың тастап кеткен ресурстарын пайдалана алмас үшін өздерінің базаларын қиратты және джунглиге шегінді. Ба Куттың 3000 адамы 1955 жылдың қалған бөлігін Миннің басшылығындағы 20 000 VNA әскерінен жасырынып өткізді. Хоа Хао мен Бинь Сюенге қарсы жеңіс – Миннің әскери мансабының шыңы болды. Жеңіске жеткеннен кейін әскери шеруге джипімен келген Минді Дием құшақтап, екі жақ бетінен сүйді. Тарихшы Говард Джонстың айтуынша, Мин "үш телефонға жауапты болды" және Диемнің құлатылуына дейін осы лауазымда қалды. Оңтүстік-Шығыс Азия келісім ұйымының (SEATO) Таиландтағы әскери жаттығуларын бақылауға барды, онда олар Диемнің буддистерге қатысты саясатына байланысты аймақтық алаңдаушылық туралы хабардар болды. Мин қыркүйек айында Лоджбен кездесуінде Диемге қарсы айқын пікір білдіріп, Нго отбасының Чан Лао партиясы құрған полициялық мемлекетті айыптады. Харкинс Миннің "мен келгеннен бері үкімет пен оның жұмыс істеу тәсілі туралы шағымданудан басқа ештеңе істемегенін" мәлімдеді. Харкинс Миннің халық арасында кеңінен тараған наразылық туралы айтқандарына күмәнмен қарады. Қыркүйек айының соңында президент Кеннеди Оңтүстік Вьетнамдағы саяси және әскери жағдайды зерттеу үшін Макнамара-Тейлор миссиясын жіберді. Бұл ARVN төңкерісін тергеуді де қамтыды. Мин Макнамара мен Тейлормен кездесуге қызығушылық танытты, сондықтан қос теннис ойыны ұйымдастырылды. Макнамара Тейлордың Минмен ойнағанын бақылап, ойынның үзілісінде оған басқа тақырыптарға қызығушылығымызды білдіретін ишаралар жасады. 1963 жылғы буддалық дағдарысы кезінде Диемге қарсылық күшейді, АҚШ вьетнамдық генералдарға (ЦРУ арқылы) Дием құлатылса, олар қарсылық білдірмейтінін хабарлады. Мин сол кездегі екінші жоғары сатыдағы генерал болды және ол 1963 жылдың 1 қарашасында Диемді құлату үшін төңкеріс ұйымдастырды. Түстен кейін Мин өзінің күзетшісі Нгуен Ван Нхунгқа Диемнің ең жақын және адал серіктестерінің бірі полковник Ле Куан Тунгты тұтқындап, кейін өлтіруді бұйырды. Генералдар Тунгты жек көреді, өйткені Нго Джин Нхудың нұсқауы бойынша ол өз адамын әскери форма кигізіп, бірнеше ай бұрын, тамыз айында, Ха Лой пагодасына шабуыл жасады деп айыптады. Түс қараңғысынан кейін Нхунг Тунг пен майор Ле Кванг Трейуді, оның ағасы мен орынбасарын алып, Тан Сон Нхут әуе базасының шетіне алып барды. Екі жаңа қазылған шұңқырдың үстінде тізе бүгуге мәжбүр болған бауырластарды қабірлеріне атып, жерледі. 2 қарашаның таңертеңінде Дием берілуге келісті. ARVN офицерлері бастапқыда Дием мен Нхуны елден қуғынға жіберуді жоспарлаған, оларға қауіпсіз жол беруге уәде берген. Мин мен Дьон полковник Люсьен Конейнге американдық ұшақты алып, бауырластарды елден алып кетуді өтінді. Мемлекеттік хатшының көмекшісі Роджер Хилсман генералдар Диемді қуғынға жіберсе, оны Оңтүстік-Шығыс Азиядан тыс жерге жіберу керек деп ұсынды. Ол "сарайдағы Готтердаммерунг" деп атаған нәрсені күтті. Содан кейін Мин Гиа Лонг сарайына барды, ал Мин Дием мен Нхуды тасымалдауға бронетранспортер жіберді, ал қалғандары биліктің ауысуын салтанатты түрде және теледидардан көрсетуге дайындалды. Нхунг пен Нгиа бауырластармен бірге конвой келіп, тұтқындалғаннан кейін көлікке отырды. Конвой шіркеуге аттанғанға дейін Мин Нхунгқа ишара жасады деп хабарланды, ол жалдамал кісі өлтіруші және Миннің күзетшісі болған. Денелер әскери штабқа жеткен кезде генералдар қорқып қалды. Дьон тағы бір генералға бауырластардың апаттан қаза тапқанын хабарлауды және Минмен кеңсесінде сөйлесуге барды. Конейн көп ұзамай генералдардың айтқанының жалған екенін түсінді. Көп ұзамай бауырластардың қанға батқан денелерінің суреттері БАҚ-та пайда болды, генералдардың өтірігін жоққа шығарды. Дьонның кісі өлтірулер жоспарланбаған екенін айтуы Лодж үшін жеткілікті болды, ол Мемлекеттік департаментке "мен олардың бұйрығымен өлтіргеніне сенемін" деді. Мин мен Дьон төңкерістен кейін бірнеше күн өткен соң Конейн мен Лоджпен кездесуде олардың позицияларын қайталады. Лодж Сюаньның кем дегенде жартылай кінәлі екенін мәлімдеді: "Дием мен Нху кісі өлтірілді, егер Сюань жеке басымен болмаса, кем дегенде оның бұйрығымен". Тиеу жауапкершіліктен бас тарды және мәлімдеме жасады: "Дыонг Ван Мин Нго Дин Диемнің өліміне толық жауапкершілікті көтеруі керек". Конейн Миннің Дием мен Нхудан көрген қорлықтары оларды өлтіруге бұйрық беруге ықпал еткенін айтты. Конейн бауырластар сарайдан қашып кеткеннен кейін, беріліп, қауіпсіз қуғынға жіберу ұсынысын қабылдағаннан гөрі, өлімге қадам басты. Сәтті шабуыл жасағаннан кейін Мин президенттік резиденцияға толық салтанатты әскери формамен "седан және барлық керек-жарақпен" келді. Конейн Минді "өте мақтаншыл адам" деп сипаттады, ол жеңіске ие болуға дайын күйде сарайға келгенде, бос ғимаратты тауып, беті қызарып қалды. Ол Дием мен Нху сарайда болғанда өлтірілмейтінін айтты, өйткені онда тым көп адам болды. Атақты болғанымен, Дием режимінде екінші маңызды тұлға болған Тхоның ықпалы аз болды, ол Диемнің бауырларына тиесілі болды. Дием Тхоны жек көріп, саясатқа қатысуға рұқсат бермеді. Тхо 2 қарашада жаңа үкіметтің құрамы бойынша Минмен қарқынды келіссөздер жүргізді. Тхо генералдар оған үкіметтің жалғасуын қамтамасыз ету үшін жаңа үкіметтің басшысы болуын қалайтынын білді және олармен кабинеттің құрамы туралы келіссөздер жүргізу үшін оны пайдаланды. Американдықтар Минді мойындады және Диемнің соңғы күндерінде тоқтатылған көмек бағдарламаларын қайта жаңартыды. Стэнли Карноу "Ол жалқаулықтың үлгісі болды, басқаруға қабілеті де, ынтасы да болмады" деді. Карноудың айтуынша, Мин оған төңкеріс басшысы болғандықтан "орхидеяларын өсіруге немесе теннис ойнауға уақыты жетпеді" деп шағымданды. Тхоның азаматтық үкіметі ішкі дау-дамағлдарға толы болды. Тхоның көмекшісі Нгуен Нгок Хуйдың айтуынша, генералдар Дьон мен Диньнің азаматтық кабинетте де, MRC-де де болуы басқару процесін парализдеді. Динь мен Дьон азаматтық үкіметте Тхоға бағынышты болды, бірақ MRC мүшелері ретінде олар одан жоғары тұрды. Тхо азаматтық иерархияда генералдармен келіспейтін бұйрық берген кезде, олар MRC-ге барып, қарсы бұйрық берді. Алды...
Нгуен Ханның биліктен құлдырауы
Генерал Нгуен Хан МРК құрылғаннан кейін оған қарсы қастандық жоспарлай бастады. Хан төңкеріске қатысқаны үшін үлкен сыйақы күтті, бірақ басқа генералдар оған сенімсіздікпен қарады және оны МРК құрамынан шығарды. Олар оны Сайгондан алыс ұстап тұру үшін солтүстікке I корпустың басшылығына жіберді. Кейін Хан Диемнің кезінде ВК-ны жою үшін барлау инфрақұрылымын құрғанын айтты, бірақ Миннің МРК оны таратып, ВК тұтқындаларын босатты. Ханға Сайгон, Дьо Мау және Нгуен Чан Тхи айналасындағы күштерді бақылайтын генералдар Трен Тхен Хием көмектесті. Хан мен оның серіктестері американдық шенеуніктерге Минь мен оның серіктестері Оңтүстік Вьетнамның бейтараптығын жариялап, Солтүстікпен соғысты аяқтау үшін бейбіт келісімге қол қоюға дайын екендігі туралы қауесет таратуға тырысты. Хан 1964 жылғы 30 қаңтарда Мин мен оның серіктестерін қан төгілмейтін төңкеріспен құлатты, бұл МРК-ны толығымен дағдарып қалдырды. Мин, Дьон және Ле Ван Ким оянғанда үйлерінің төңірегінде жауынгер күштерін көрді және бұл наразы жас офицерлердің ойыншылдығы деп ойлады. Хан төңкерісті Минге, Дьонға, Кимге, Дьинге және Сюаньға қарсы жазалау үшін пайдаланды. Ол оларды тұтқындап, француздықтармен бейтараптық туралы сөз байластырғанын айыптады. Хан олардың 1950 жылдардың басында француз отаршылдық әкімшілігі кезінде Вьетнам Ұлттық Армиясында қызмет еткенін дәлел ретінде келтірді, өзі де солай болғанымен. Кейін Хан Миньді мемлекет басшысы ретінде формалды түрде қалуға көндірді. Бұл, әсіресе, американдық шенеуніктердің қысымына байланысты болды, олар халыққа жақын Миньдің жаңа үкіметте біріктіруші және тұрақтандырушы фактор болатынына сенді. Алайда Хан көп ұзамай Миньді ықпалынан шығарды. Минь өзінің орнын жас офицердің алмастырғанына ренжіді, оны адал емес жаңадан келген деп есептеді. Ол сондай-ақ өз әріптестері генералдар мен 30-ға жуық кіші офицерлерінің қамауға алынуына ашуланды. Минь Ханға қызмет ету үшін оларды босатуды талап еткенде кіші офицерлер босатылды. Осы уақыт аралығында Хан генералдарға қарсы айтқан айыптамаларын растай алмады. Хан сот процесіне төрағалық етті, содан кейін трибунал генералдарды "мақтады", бірақ олардың "әдеп-санасы нашар", "саяси тұжырымдаманың болмауы" салдарынан басшылық етуге жарамсыз деп таныды және оларды кеңсе жұмысына шектеді. Роберт Шаплен "бұл іс Ханның ең үлкен ұяттарының бірі болып қала берді" деді. Хан Дием дәуіріне оралып, Рим-католиктердің үстемдігіне қайта оралуы мүмкін деген сыңайда буддистерге жеңілдіктер жасады, бұл Хием мен Тхюдің қарсылығын тудырды. Содан кейін олар оны Миньнің пайдасына кетіруге тырысты және көптеген офицерлерді тартты. Хием мен Тхю Тейлорға жүгініп, Ханға қарсы төңкеріс жасап Миньді орнату үшін жеке қолдау сұрады, бірақ АҚШ елшісі үкіметке зиян келтіруінен қорқып, басшылықты өзгертуге қарсы болды. Бұл Хиемнің тобының төңкеріс жасауына кедергі келтірді. Генералдар арасындағы дау 26-27 тамыздағы МРК отырысында шиеленістің шыңына жетті. Хан мен Хием бірін-бірін елдегі наразылықтың күшеюіне кінәлады. Тхю және тағы бір католик генерал Нгуен Хью Ко Ханның орнын Миньге ауыстыруды талап етті, бірақ Минь бас тартты. Миньдің айтуынша, Хан ғана Вашингтоннан қаржылай көмек ала алады, сондықтан олар оны қолдады, бұл Хиемді ашулы түрде: "Көрінеді, Хан АҚШ үкіметінің қуыршағы, ал біз американдықтардың ішкі істерімізге қалай араласуын көруден шаршадық" деп айтуға итермеледі. Төңкеріс кезінде Минь оқиғалардан қалысқандықтан Ханның ашуын тудырып, олардың ұзақ жылдар бойы созылған қарсылығын жалғастырды. Қазан айының соңында Джонсон әкімшілігі Тейлордың Миньге қатысты жағымсыз пікірін көбірек қолдап, Ханның билік күресінде жеңіске жетуі АҚШ мүддесіне оңтайлы екеніне келді. Нәтижесінде американдықтар Миньдің "жақсы ниет сапарына" ақы төледі, осылайша оны ұятсыздықсыз саяси сахнадан ығыстырды, ал Хием төңкеріске қатысқандығы үшін Вашингтонға елші ретінде айдалды. Минь шетелге жіберілмей тұрып, қыркүйектің басында хунта азаматтық биліктің кейпін жасау үшін Жоғары Ұлттық Кеңес (ЖҰК) құруға шешім қабылдады, ол конституциялық билікке көшуді бастауға тиіс тағайындалған кеңесші орган еді. Хан Миньге топтың 17 мүшесін таңдауды тапсырды, ол оны өзіне жақын адамдармен толтырды. Содан кейін олар күшті мемлекет басшысымен модельді ұсынуға қатысты шешім қабылдады, бұл, әрине, Минь болар еді. Хан өзінің қарсыласының билікті алуын қаламай, американдықтармен бірге ЖҰК-тің билігін азайтып, Миньге тартымсыз етуге көндірді. Содан кейін ЖҰК Фан Кхак Хауды мемлекет басшысы етіп таңдады, ал Хау Трен Ван Хунды премьер-министр етіп таңдады, бірақ хунта нақты билікте болды. Жыл соңына қарай Минь сапарынан кейін Вьетнамға оралды.
Хандық басым
Хань және жас офицерлер тобы 25 жылдан астам қызмет еткен офицерлерді, мысалы Миньді және Ханьнің қаңтар төңкерісінде қызметтен алынған басқа да генералдарды зейнеткерлікке шығаруға мәжбүрледі; формальды түрде бұл оларды әлсіз және тиімсіз деп есептегендіктен болды, бірақ шын мәнінде, және одан да маңыздысы, олар билік үшін потенциалды бәсекелес болды. Хань мен «Жас түркілердің» айтуынша, бұл ескі топты Минь басқарды және буддистермен бірлесіп билікті қайтару жоспарларын жасады. Ол бұл ұсыныстан бас тартты. 19 желтоқсанда генералдар Ұлттық кеңесті таратып жіберді; оның бірнеше мүшелері, басқа да саясаткерлер мен студенттік лидерлер тұтқындалды, ал Минь мен басқа да ересек генералдар тұтқындалып Плейкуге жеткізілді, кейіннен әскери қызметтен шеттетілді. 1975 жылдың 27 сәуірінде Сайгонға басты шабуыл жасалғанда, екі палаталы Ұлттық Ассамблеяның бірлескен отырысында президенттік қызмет бір ауыздан Миньге берілді, ол келесі күні қызметке кірісті. Француз үкіметі Миньнің келісімге келуге мүмкіндігі бар деп ойлады және оның билікке келуін қолдады. Бұл үміт бекер болды, себебі Солтүстік Вьетнам майданда үлкен басымдыққа ие болды және соңғы жеңіске жақын болды, сондықтан олар Сайгондағы саяси өзгерістерге қарамастан, билікті бөлісу қажеттігін көрмеді. 1975 жылдың 28 сәуірінде Вьетнам Халық Армиясы күштері астананың шетіне еніп кірді. Сол күні кешке, Минь өзінің қабылдау сөзін аяқтағанда, ол дереу атысты тоқтату және бейбіт келіссөздер жүргізуге шақырды. Биен Хоа түскен кезде, III корпус командирі генерал Нгуен Ван Тоан Сайгонға қашып келді, Оңтүстік Вьетнам жетекшілерінің көпшілігі жеңіліске мойын бұрғанын айтты. Миньдің президенттікке кірісуі коммунистермен келісімге келмейтін Оңтүстік Вьетнам офицерлеріне сигнал берді. Олар жиналып кетуге немесе тұтқынға түспеу үшін өзіне қол жұмсауға тырысты. Вьетнам Халық Армиясы колонналары қала орталығына енді, онда олар өте аз қарсылыққа тап болды. Меконг дельтасынан басқа, Оңтүстік Вьетнам әскері әлі де тұрақтанған және агрессивті болды, Оңтүстік Вьетнам әскері дерлік жойылды. 30 сәуірде сағат 05:00-ге дейін, сағат 10:24-те, түскі уақытта Вьетнам Халық Армиясы танкысі Тәуелсіздік сарайының қақпасын бұзып өтті. Вьетнам Халық Армиясы әскерлері Тәуелсіздік сарайына кіргенде, олар Миньді және оның кабинетін үлкен овал үстелдің айналасында отырған күйінде тапты, олар оларды күтіп отырды. Олар кіргенде Минь: «Революция келді. Сендер осындасыңдар» деді. Ол сегіз жыл бойы оңаша өмір сүрді, құс өсірумен және экзотикалық орхидеялармен айналысты. Ханой Минь соғыстың соңғы жылдарында оларға қарсы тұрмағанын ескере отырып, ол тыныш өмір сүруге және саяси қызметтен бас тартуға рұқсат алатынын шешкен деп болжанады.
Around noon, a PAVN tank crashed through the gates of the Independence Palace. When the PAVN troops entered the Independence Palace they found Minh and his cabinet sitting around the big oval table in the cabinet room, waiting for them. As they entered, Minh said "The revolution is here. You are here." He lived there in seclusion for eight years, where he continued to raise birds and grow exotic orchids. It was assumed that Hanoi had resolved that as Minh had not actively opposed them in the final years of the war, he would be allowed to live in peace as long as he remained quiet and did not engage in political activities.
Қалғандағы өмір
1983 жылы Минге Францияға эмиграциялауға рұқсат берілді және ол Париждің жанында қоныстанды. Коммунистер оның саясаттан және тарихтан қашықтап, араласпауы шартымен кетіске рұқсат бергені болжалды. 1980-жылдардың аясында оған Вьетнамға оралып, өмірінің соңғы жылдарын өткізуге рұқсат беру мүмкіндігі туралы әңгімелер тарады, бірақ бұл орындалмады. 1988 жылы ол АҚШ-қа эмиграциялап, қызы Май Дуонгпен бірге Калифорния штатының Пасадена қаласында тұрды. Кейін ол жылжу үшін коляскаға мұқтаж болды. Эмиграцияда Мин үнсіздікті сақтап, Вьетнамдағы оқиғалар туралы айтпады және мемуар жазбасын шығармады.
Өлім
2001 жылғы 5 тамызда Мин Калифорния штатының Пасадена қаласындағы үйінде құлап қалды. Ол Пасаденадағы Хантингтон мемориалдық ауруханасына апарылды, ол келесі күні түні 85 жасында қайтыс болды. Ол Калифорнияның Уиттиер қаласындағы Роуз Хиллз естелік саябағына жерленді. Миннің өліміне шетелдегі вьетнамдықтар көптеп қайғырмады, олар оған әлі де ашулы болды, себебі ол Оңтүстік Вьетнам әскерлеріне қаруларын төмен салуға бұйрық берген және оны Оңтүстік Вьетнамның құлауына жауапты офицер деп сақтаған.