Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд судьясы және тарихшысы (1798–1874)
Scottish judge and historian (1798–1874)
Космо Нельсон Иннес FRSE (9 қыркүйек 1798 – 31 шілде 1874) – шотланд адвокаты, судьясы, тарихшысы және ежелгі нәрселерді зерттеуші. Ол адвокаттың орынбасары, Эльгиншир округінің шерифі және Сессияның бас хатшысы қызметтерін атқарды. Ол ежелгі шотланд жазбаларын шебер дешифрлеуші болды және 1124–1707 жылдарға арналған Шотландия Парламенті актілерін жинауға, өңдеуге және тізімдеуге көмектесті. Ол бойы ұзын, сұлу, бірақ ұялшақ адам болған деседі. Ол католиктерге жақындық танытқандықтан айыпталды, бұл заңсыз болған кезде, және католик шіркеуімен кейбір тұрғылары ұқсас Шотландия епископтық шіркеуіне қосылды. Епископтық шіркеудің басшысы Дин Рамзи оның достарының бірі болды.
Cosmo Nelson Innes FRSE (9 September 1798 – 31 July 1874) was a Scottish advocate, judge, historian and antiquary. He served as Advocate Depute, Sheriff of Elginshire, and Principal Clerk of Session. He was a skilled decipherer of ancient Scottish records and helped to compile, edit and index Acts of the Scottish Parliament 1124–1707. He was said to be tall, handsome but shy. He was accused of being a Catholic sympathiser whilst it remained illegal, and joined the Scottish Episcopal Church, closer in some practices to the Catholic Church. Dean Ramsay, head of the Episcopal Church, was one of his friends.
Өмір
Дуррис үйінде Евфемия Расселл мен Лейчарс WS-тің Джон Иннесінің ұлы ретінде дүниеге келді. Оның орта аты Нельсон, бұл, әрине, 1798 жылдың тамызында Нил шайқасында Хорацио Нельсонның жақында жеңіске жеткенін еске алу үшін қойылған. Оның 14 бауырының 13-і қайтыс болды, тек ол және оның әпкесі Элизабет ғана тірі қалды. Оның достарының арасында Александр Форбс Ирвин (1818–1892) болды, оның мансабы өзіне ұқсас дамыды. Ол Эдинбург жоғары мектебінде, содан кейін профессор Джеймс Пилланспен Эдинбург университетінде білім алды. Одан кейін ол Абердин және Глазго университеттерінде, сондай-ақ Оксфордтың Баллиол колледжінде (1817–1820) оқуын жалғастырып, 1820 жылы бакалавр дәрежесін алды. 1822 жылы Адвокаттар факультетіне қабылданды және 1846 жылы Эдинбург университетінің конституциялық құқық және тарих профессоры болып тағайындалды. 1830-жылдары ол Корольдік мильдің жоғарғы бөлігінде (кейін Рамзи бақтарына қосылған) Аллан Рамзидің бұрынғы үйінде, Рамзи Лоджда тұрды. Оның ағасы Томас Иннеспен бірге Жаңа қаладағы 51-ші Солтүстік Касл көшесінде кеңселері болды. 1840 жылдан 1852 жылға дейін ол Морейдің шерифі болды, осы кезеңде оған өз аймағынан астық экспортын тоқтатуға наразылық білдірген халықпен айналысуға тура келді, себебі картоп егіні, олар үлкен үміт артып тұрған, құртқа ұшырады. 1847 жылдың 27 қаңтары күні Иннес пен оның арнайы констебльдері Бургед портындағы "Джеймс пен Бесси" жүк кемесінен астықты түсіріп, астық саудагерінің қоймасына қайтарған наразылық көшбасшыларын қамауға тырысқанда наразылық білдірген халық тарапынан жеңіліске ұшырады. Шериф және оның серіктері Элгинге шегінуге және әскери көмекке шақыруға мәжбүр болды. Иннес 1852 жылы шотландтық сессия сотының бас хатшысы Томас Томсонның орнына шериф лауазымынан кетті. Ол сондай-ақ Spalding Club, Maitland Club және Bannatyne Club мүшесі болды. Ол 1874 жылдың 31 шілдесінде "Таулы саяхаты" барысында Киллинде күтпеген жерден қайтыс болды. 5 тамызда Эдинбургтегі Уорристон зиратында жерленді. Қабір негізгі батыс жолдың шығыс жағында, Горацио МакКаллохқа арналған үлкен кельт кресінен сәл артында орналасқан. Иннес Эдинбургтегі ең бай адамдардың бірі болғандықтан, қабір тасы өте қарапайым.
Born in Durris House to Euphemia Russell and John Innes of Leuchars WS. His middle name, Nelson, is almost certainly to mark Horatio Nelson's then recent victory at the Battle of the Nile in August 1798. Thirteen of his 14 siblings died, only he and his sister Elizabeth survived. His friends included Alexander Forbes Irvine (1818–1892), whose career closely paralleled his own. He was educated at Edinburgh High School, then at the University of Edinburgh under Professor James Pillans. He then undertook further studies at the universities of Aberdeen and Glasgow, and at Balliol College, Oxford (1817–1820) graduating with a BA 1820. He was admitted to the Faculty of Advocates in 1822, and was appointed Professor of Constitutional Law and History at the University of Edinburgh in 1846. In the 1830s he lived in Allan Ramsay's former house, Ramsay Lodge, at the top of the Royal Mile (later absorbed into Ramsay Gardens). He had offices with his brother, Thomas Innes, at 51 North Castle Street in the New Town. From 1840 to 1852 he was Sheriff of Moray during which time he had to deal with protesters angry at the continued export of grain from their district after the potato crop on which they relied heavily was lost to blight. On Wednesday 27 January 1847, Innes and his special constables were repulsed by a mob after they attempted to arrest the leaders of the protesters who had unloaded oatmeal from the cargo vessel James and Bessie in Burghead harbour and returned it to the grain merchant's granary. The Sheriff and his party were obliged to retreat to Elgin and call for military assistance. Innes resigned from his post as Sheriff in 1852 to succeed Thomas Thomson in the role of Principal Clerk of Session in the Scottish Court of Session. He was also a member of the Spalding Club, Maitland Club and Bannatyne Club. He died unexpectedly on 31 July 1874 at Killin while on a "Highland Tour". He was buried on 5 August at Warriston Cemetery in Edinburgh. The grave lies on the east side of the main west path, just beyond the large Celtic cross to Horatio McCulloch. Given that Innes was one of the richest persons in Edinburgh, the gravestone is exceptionally modest.
Шығармалары
Ол Томас Томсонның естеліктері, адвокат (1854), Орта ғасырдағы Шотландия (1860), Шотландияның ерте тарихының очерктері (1861), Шотландия заңдық ескерткіштері туралы лекциялар (1872) және Шотландия өмірі мен мінез-құлқының естеліктері (1875, Дин Рамзибен бірлесіп жазылған) авторларының бірі болды. Ол сонымен қатар Баннатин клубы және басқа антикварлық клубтар үшін көптеген тарихи қолжазбаларды өңдеді. Ол Quarterly Review және North British Review журналдарына да жиі мақала жазды. Оның фотосуреттерінің арасында "Саяхат: Испания жағалауы" (1857 жылғы альбом), Мидкалдер шіркеуі (1856), Дунробин қамалы (1856) және Эльгин соборы (1856) бар.
He was the author of Memoir of Thomas Thomson, Advocate (1854), Scotland in the Middle Ages (1860), Sketches of Early Scottish History (1861), Lectures on Scotch Legal Antiquities (1872) and Reminiscences of Scottish Life and Character (1875, co written with Dean Ramsay)). He also edited many historical manuscripts for the Bannatyne Club and other antiquarian clubs. He also frequently wrote for the Quarterly Review and North British Review. Photographic works include "A Tour: The Coast of Spain" (an album of 1857); Midcalder Church (1856); Dunrobin Castle (1856); and Elgin Cathedral (1856).
Отбасы
1826 жылы Иннес Килрауктың Хью Роуз қызы Изабелла Роузға үйленді. Олардың тоғыз баласы болды: төрт қызы мен бес ұлы. Джон Иннес (1829-1853) әскерде қызмет етіп жүргенде Үндістанда қаза болды. Джеймс Иннес (1834) – отарлық әкімші. Ол жазушы Эмили Иннеске үйленді. Космо Иннес (1842-1887) – Үндістан теміржолдарының құрылысына қатысқан инженер. 1836 жылдан бастап ол әйелімен бірге ата-анасы Үндістанда қайтыс болған туған қызы Изабелла Грантқа ресми қамқоршы болып тағайындалды. 1844 жылы оның әкесі Патриктің ағасы, капитан Александр Грант, қамқорлыққа наразылық білдірді, бірақ сот оның наразылығын негіссіз деп тапты, себебі Изабелланың үйі толыққанды жағдайға сай болды және бұл оның әкесінің өсиетімен сәйкес келеді.
In 1826 Innes married Isabella Rose, daughter of Hugh Rose of Kilravock. They had nine children: four daughters and five sons. John Innes (1829 1853) died in India whilst serving in the army. James Innes (1834 ), colonial administrator. He married the author Emily Innes. Cosmo Innes (1842 1887) engineer who was involved in the construction of the railways in India. From 1836 he and his wife were appointed the formal guardian of their niece, Isabella Grant, whose parents had died in India. In 1844, her uncle Captain Alexander Grant, brother of her father Patrick, challenged the guardianship, however the court found the challenge inappropriate as her home was wholly appropriate and was the will of her father.