Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шотландияның лорд-канцлері Джордж Гордон, Абердиннің 1-ші графы (3 қазан 1637 – 20 сәуір 1720) – Шотландия лорд-канцлері болған.
Lord Chancellor of Scotland
George Gordon, 1st Earl of Aberdeen (3 October 163720 April 1720), was a Lord Chancellor of Scotland.
Мансап
Реставрация кезінде әкесінің жерлерін алып қою күшін жойды, ал 1665 жылы ол ағасының қайтысымен 3-ші барон Гордон атанды, Хаддо және отбасылық иеліктерінің иесі болды. 1667 жылы үйіне оралды, 1668 жылы адвокаттыққа қабылданды және заң саласында жоғары беделге ие болды. Ол 1669–1674 жылдары Шотландия Парламентінде, 1678 жылғы Елтаңдаулар кеңесінде және 1681–1682 жылдардағы парламенттік жиналыста Абердинширден өкіл болды. Бірінші сессиясында Англия мен Шотландияның бірігуіне қарсы күшті ұстаным танытты. 1678 жылдың қараша айында Шотландияның Жеке кеңесшісі болып тағайындалды, ал 1680 жылы лорд Хаддо дәрежесіне көтерілді. Ол Йорк герцогының басқарушы тобының жетекші мүшесі болды, маусым айында Лордтар кеңесінің мүшесі, ал 1681 жылдың қараша айында Жеке кеңестің президенті болды. Сол жылы ол кеңесте куәгерлерді азаптау туралы ұсыныс жасады деген хабар бар. 1682 жылы Шотландияның Лорд-канцлері болды және 13 қарашада Абердин графы, Формартин виконты және лорд Хаддо, Метлик, Тарвс және Келли шотланд аристократиясының құрамына енді, сондай-ақ сол жылы Абердин және Эдинбург шерифі болып тағайындалды. Бернет оның есімдерін жағымсыз бағалап, "мақтаншы, ашкөз адам, жаңа канцлер өзінен бұрынғылардан асып түсті. Ол діни біртүзілікті күшейтуге бағытталған заңдарды қатаң түрде орындады және шіркеулерді толтырды, бірақ ағылшын үкіметінің таңған тирандық шараларына қарсы тұрды; және Квинсбери герцогы мен лорд Перттің интригасының нәтижесінде, Портсмут герцогинясын 27 000 фунт стерлинг сыйлықпен жеңіп алғаннан кейін, 1684 жылы қызметтен босатылды. Ол қызметтен шеттетілгеннен кейін, жеңіске жеткен қарсыластары оған қарсы түрлі шағын қудалаулар жасады, оның әкімшілік қызметінде кемшіліктер табуға тырысты, бірақ тергеулер оның беделін нығайтуға ғана себеп болды. Ол 1685 және 1686 жылдары парламентте белсенді қатысты, бірақ Вильгельмнің билігінің барлық кезеңінде қазылар алқасының құрамына кірмеді, жиі қатыспағаны үшін айыппұл төледі және Аннаның таққа отыруынан кейін, 1703 жылдың 11 мамырында алғаш рет ант берді. 1707 жылғы Ұлы одақ мәселесінде, шотландтарды шетелдіктер деп жариялаған акт жойылғанға дейін келісімді аяқтауға қарсылық көрсетіп, ол шараның өзіне қарсылық көрсетуді қолдамады және келісімге қол жеткізілген кезде парламентке қатыспады. Джон Маккей оны "өзінің елінің заңдарын және конституциясын жақсы біледі және Шотландиядағы ең мықты мемлекет қайраткері деп саналады, жақсы оратор, баяу, бірақ сенімді сөйлейді" деп сипаттады. Оның дене бітімі кемшіліктері бар екені айтылды, ал оның мінез-құлқының жетіспеуі Лорд-канцлер лауазымына лайық емес деп есептелді.
At the Restoration the sequestration of his father's lands was annulled, and in 1665 he succeeded by the death of his elder brother as the 3rd Baronet Gordon, of Haddo and to the family estates. He returned home in 1667, was admitted advocate in 1668 and gained a high legal reputation. He represented Aberdeenshire in the Parliament of Scotland of 1669 to 1674, the Convention of Estates of 1678 and the following parliamentary assembly of 1681/82. During his first session he strongly opposed the projected union of England and Scotland. In November 1678 he was made a Privy Counsellor for Scotland, and in 1680 was raised to the bench as Lord Haddo. He was a leading member of the Duke of York's administration, was created a Lord of the Articles in June and in November 1681 Lord President of the Privy Council. The same year he is reported as moving in the council for the torture of witnesses. In 1682 he was made Lord Chancellor of Scotland, and was created, on 13 November, Earl of Aberdeen, Viscount Formartine, and Lord Haddo, Methlick, Tarves and Kellie, in the Scottish peerage, being appointed also Sheriff of Aberdeen and Sheriff of Edinburgh later the same year. Burnet reflected unfavourably upon him, writing of him, " a proud and covetous man the new chancellor exceeded all that had gone before him. He executed the laws enforcing religious conformity with severity, and filled the parish churches, but resisted the excessive measures of tyranny prescribed by the English government; and in consequence of an intrigue of the Duke of Queensberry and Lord Perth, who gained the duchess of Portsmouth with a present of £27,000, he was dismissed in 1684. After his fall he was subjected to various petty prosecutions by his victorious rivals with the view of discovering some act of maladministration on which to found a charge against him, but the investigations only served to strengthen his credit. He took an active part in parliament in 1685 and 1686, but remained a non juror during the whole of William's reign, being frequently fined for his non attendance, and took the oaths for the first time after Anne's accession, on 11 May 1703. In the great affair of the Union in 1707, while protesting against the completion of the treaty till the act declaring the Scots aliens should be repealed, he refused to support the opposition to the measure itself and refrained from attending parliament when the treaty was settled. He is described by John Mackay as, " very knowing in the laws and constitution of his country and is believed to be the solidest statesman in Scotland, a fine orator, speaks slow but sure. His person was said to be deformed, and his want of mine or deportment was alleged as a disqualification for the office of Lord Chancellor.