Хью Биннинг: Шотланд философы және теологының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Шотланд философы және теологы Хью Биннинг (1627–1653) – шотланд философы және теологы. Ол Шотландияда I Карл патшаның билігі тұсында дүниеге келді және Шотландияның (пресвитериан) шіркеуінде пастор болып қызмет етті. Ол 1653 жылы Оливер Кромвель мен Англияның Ұлттық Достастығы кезінде қайтыс болды.

Жеке өмір

Хью Биннинг – Оңтүстік Айрширдегі Стрейтон қаласындағы Далвеннанның Джон Биннингінің ұлы және Маргарет МакКеллдің қызы. Маргарет Шотландияның Ботуэлл епархиясында қызмет еткен Мэтью МакКеллдің қызы және Эдинбургте қызмет еткен Хью МакКеллдің әпкесі еді. Биннинг әкесінің Далвеннан алқабындағы үйінде дүниеге келген. Отбасы Стрейтон және Колмонелл приходтарында, сондай-ақ Карриктегі Мейболде басқа жерлерге де иелік еткен. Биннинг он үш жасында Глазго университетінде философияны оқыды. Биннинг "ерте білім мен дарынның ерекше мысалы" деп сипатталған. 1645 жылы Джеймс Далримпл, 1-ші Виконт Стайр, философияны оқығанда Хьюдың ұстазы (бастауыш профессоры) болды және Глазго университетінен зейнеткерлікке шығатынын жариялады. Кейіннен Далримпл Сессия сотының президенті және Виконт Стайр болды. Факультеттегі орнын алмастыру үшін ұлттық іздестіруден кейін үш адам лауазымға үміткер ретінде таңдалды. Биннинг таңдалғандардың бірі болды, бірақ өте жас болғандықтан және ақсүйек тегі болмағандықтан, ол кем артықшылыққа ие болды. Алайда, ол қазіргі оқытушылар құрамынан күшті қолдау алды, олар үміткерлерге өздері таңдаған тақырып бойынша импровизациялық түрде сөйлеуді ұсынды. Хью сөйлегеннен кейін, басқа үміткерлер бас тартып, Хьюды регент және философия профессоры етіп тағайындады, ол әлі 18 жаста еді. 1648 жылдың 7 ақпанында (21 жасында) Хью Сессия сотының алдында адвокат болып тағайындалды. Сол жылы ол Барбара Симпсонға (кейде Мэри деп те аталған), Ирландиядағы дін қызметкері Джеймс Симпсонның қызына үйленді. 1650 жылы ұлдары Джон дүниеге келді. Міне, мұнда Хью Биннинг жатыр, оның ізгілігімен және шешендігімен ерекшеленетін, филология, философия және теологияда білімді, Евангелиеге адал және керемет уағызшы. Ол 26 жасында, 1653 жылы бірқатар оқиғалардың ортасында қайтыс болды. Ол Құдаймен бірге жүріп, өз елінің қоғамын өзгертті. Егер сізде басқа сұрақтар болса, қалғандары үндемеуі керек, өйткені сіз де, мәрмәр де оны түсіне алмайсыз. Кейін Хьюдың жесірі Барбара (немесе Мэри) Ирландиядағы Камбердегі англикан дін қызметкері Джеймс Гордонға қайта үйленді. Бірге олардың қызы Жан дүниеге келді, ол Ботвелл көпірінің шайқасында жеңіске жеткен тарапта болған Дэниел МакКензиге тұрмысқа шықты, ол лейтенант-полковник Уильям Рамзидің (Далхаузидің үшінші графы болған) қол астындағы граф Мардың жаяу әскер полкіндегі нұсқаушы болып қызмет етті. Ботвелл көпіріндегі шайқастан кейін Хью Биннингтің жесірі (қазіргі Барбара Гордон) Джон мен оның әйелі оның асыраушысына едәуір ақша береміз деп, Далвеннандағы отбасылық меншікті қайтарып алуға тырысты. Сот ісі сәтті аяқталып, Далвеннан Джонның жарты қарындасы Жан мен оның күйеуі Дэниел МакКензиге тиді. Ботвелл көпірінен бастап Ханна биліктен жасырынып жүрді. 1685 жылы Ханна Эдинбургте болды, онда ол бүлікшілерді іздеу кезінде табылды және Эдинбургтің Tolbooth-та, қала әкімдігі мен түрмеде тұтқындалды. Ханнамен бірге тұтқындалғандар Солтүстік Америкаға жер аударылды, алайда, ол дизентерияға шалдықты және қалады. 1687 жылы, өлімге жақын Ханна Шотландияның құпия кеңесінен босатылуын сұрады; ол Ирландиядағы отбасына жер аударылды, ол 1692 жылы қайтыс болды. Жүніс туралы әйелі қайтыс болғаннан кейін аз мәлімет бар. Джон Биннингтің шығармаларына авторлық құқық бергеннен кейін, әкесі жасаған шығармалардан алған авторлық сыйақыдан аздаған табыс алды. Алайда, табыс маңызды емес еді және Джон шотланд парламентіне бірнеше рет ақша сұрап өтініш жасады, соңғысы 1717 жылы болды. Ол Англияның оңтүстік-батысындағы Сомерсет графтығында қайтыс болған деп есептеледі. 1653 жылдың қыркүйек айында 26 жасында қайтыс болды. Ол уағыздаушы ретінде өте танымал болды, өйткені "өз уақытында ең жетістіктерге жеткен философ және діни қызметкер, және шотландтық Цицерон деп аталды". Ол үйленді (17 мамыр 1650 ж.), Мэри (Пейслиде 1694 ж. қайтыс болды) және Джон Далвеннанның ұлы болды. Ол Спраустонның дін қызметкері Ричард Симсонның қызы еді. Джон ерте қайтыс болғаннан кейін, Мэри екінші күйеуі Джеймс Гордонға үйленді, Ирландиядағы Комбердің дін қызметкері. Оның есіне мармар тақтайшаны классикалық латын тілінде жазумен Гласгоу университетінің сол кездегі директоры болған досы Патрик Гиллеспи тұрғызды. Ол қазіргі шіркеудің кіреберісінде орналасқан. Оның барлық шығармалары өлімнен кейін жарық көрген. Ол Джеймс Далримплдің ізбасары болды. Өмірінің соңғы жылдары ол евангелистік мәсіхші ретінде танымал болды.

Hugh Binning was the son of John Binning of Dalvennan, Straiton, South Ayrshire. and Margaret M'Kell. Margaret was the daughter of Matthew McKell,

who was a minister in the parish of Bothwell, Scotland, and sister of Hugh M'Kell, a minister in Edinburgh. Binning was born on his father's estate in Dalvennan. The family owned other lands in the parishes of Straiton and Colmonell as well as Maybole in Carrick. A precocious child, Binning was admitted to the study of philosophy at the University of Glasgow at age thirteen. Binning has been described as "an extraordinary instance of precocious learning and genius." In 1645, James Dalrymple, 1st Viscount of Stair, who was Hugh's master (primary professor) in the study of philosophy, announced he was retiring from the University of Glasgow. Dalrymple was afterward President of the Court of Session, and Viscount Stair. After a national search for a replacement on the faculty, three men were selected to compete for the position. Binning was one of those selected, but was at a disadvantage because of his extreme youth and because he was not of noble birth. However, he had strong support from the existing faculty, who suggested that the candidates speak extemporaneously on any topic of the candidate's choice. After hearing Hugh speak, the other candidates withdrew, making Hugh a regent and professor of philosophy, while he was still 18 years old. On 7 February 1648, (at the age of 21) Hugh was appointed an Advocate before the Court of Sessions (an attorney). In the same year, he married Barbara Simpson (sometimes called Mary), daughter of James Simpson a minister in Ireland. Their son, John, was born in 1650. Here lies Mr. Hugh Binning, a man distinguished for his piety and eloquence, learned in philology, philosophy, and theology, a Prelate, faithful to the Gospel, and finally an excellent preacher. In the middle of a series of events, he was taken at the age of 26, in the year of our Lord 1653. Alive, he changed the society of his own land because he walked with God. And if you wish to make other inquires, the rest should keep silence, since neither you nor the marble can comprehend it. Hugh's widow, Barbara (or Mary), then remarried James Gordon, an Anglican priest at Cumber in Ireland. Together they had a daughter,Jean who married Daniel MacKenzie, who was on the winning side of the Battle of Bothwell Bridge serving as an ensign under Lieutenant Colonel William Ramsay (who became the third Earl of Dalhousie), in the Earl of Mar's Regiment of Foot. In the aftermath of the battle at Bothwell Bridge, Hugh Binning's widow (now Barbara Gordon) tried to reclaim the family estate at Dalvennan by saying that John and his wife owed his stepfather a considerable some of money. The legal action was successful and Dalvennan became the possession of John's half sister Jean, and her husband Daniel MacKenzie. Since Bothwell Bridge, Hanna had been hiding from the authorities. In 1685, Hanna was in Edinburgh where she was found during a sweep for subversives and imprisoned in the Tolbooth of Edinburgh, a combination city hall and prison. Those arrested with Hanna were exiled to North America, however, she developed dysentery and remained behind. By 1687, near death, Hanna petitioned the Privy Council of Scotland for her release; she was exiled to her family in Ireland, where she died around 1692. There is little documentation about John after his wife's death. John received a small income from royalties on his father's works after parliament extended copyrights on Binning's writings to him. However, the income was not significant and John made several petitions to the Scottish parliament for money, the last occurring in 1717. It is thought that he died in Somerset county, in southwestern England. He died of consumption at the age of 26 on September 1653. He was remarkably popular as a preacher, having been considered "the most accomplished philosopher and divine in his time, and styled the Scottish Cicero." He married (cont. 17 May 1650), Mary (who died at Paisley in 1694) and had a son, John of Dalvennan. She was the daughter of Richard Simson, minister of Sprouston. After John's early death Mary married her second husband, James Gordon, minister of Comber, in Ireland. A marble tablet, with an inscription in classical Latin, was erected to his memory by his friend Mr Patrick Gillespie, who was then Principal of the University of Glasgow. It has been placed in the vestibule of the present parish church. The whole of his works are posthumous publications. He was a follower of James Dalrymple. In later life, he was well known as an evangelical Christian.

Комонвеллдің әсері

Хью Биннинг Карл I Англия, Ирландия және Шотландия монархы болғаннан кейін екі жыл өткен соң дүниеге келді. Ол кезде олардың әрқайсысы тәуелсіз мемлекет болып, бір монархты бөлісті. 1707 жылғы Одақ шарты Шотландия мен Англияны біріктіріп, Ұлыбритания Корольдігін құрды, ал 1800 жылғы Одақ шарты Ирландияны біріктіріп, Ұлыбритания мен Ирландия Біріккен Корольдігін құрды. Бұл кезең үш тәуелсіз мемлекет арасындағы саяси және діни тартыстармен сипатталды. Діни даулар монархтың дінді таңу құқығына немесе халықтың таңдауына, сондай-ақ адамдардың Құдаймен тікелей байланысы бар ма, әлде делдал қажет пе деген мәселелер төңірегінде өрбіді. Азаматтық даулар патшаның билігінің шегі (патшалардың құдайлық құқығы) және егер патша билік етушілердің келісімінсіз салық жинауға және әскер құруға құқылы болса, осы мәселелер бойынша пікірталастарға толы болды. Бұл соғыстар патша мен оның поддандылары арасындағы қарым-қатынасты өзгертіп жіберді. 1638 жылы Шотландия шіркеуінің Бас ассамблеясы Карл I енгізген епископтарды және Англикандық үлгіні Шотландия Пресвитериан шіркеуіне таңу үшін жасалған Ортақ дұғалар кітабын алып тастауға дауыс берді. Одан кейін халық арасында тәртіпсіздіктер туды, нәтижесінде үш елде өзара байланысты қақтығыстар – Үш патшалық соғыстары басталды. Бірінші қақтығыс, сонымен қатар Епископтар соғысының бірінші кезеңі, 1639 жылы Англия мен Шотландия арасындағы шекаралық шайқас болды, оны армия соғысы деуші еді. Англиядағы билігін сақтап қалу үшін Карл I католик Ирландиясымен және пресвитериандық Шотландиямен құпия одақ құрып, Англияға басып кіруді уәделеді, әр елдің өз дінін құруға құқығы бар екенін айтты. Осы құпия өтініштер Англияның Ұзақ Парламентіне белгілі болғаннан кейін, конгрегациялық фракция (Оливер Кромвель оның басты өкілі болды) мәселені өз қолына алды және Парламент патшадан бөлек әскер құрды. 1649 жылдың қаңтарында Карл I өлім жазасына кесілді, бұл Кромвельдің билікке келуіне және Ұлттар Достастығының құрылуына әкелді. Соғыстар 1660 жылы монархияның қалпына келтірілуімен және Карл II-нің қайтып келуімен аяқталды. 1649 жылдың 23 қаңтарында Шотландия Парламенті Сыныптар туралы актіні қабылдады, ол монархияны қолдайтын роялистердің саяси немесе әскери лауазымдарды атқаруына тыйым салды. Шет елде айдауда жүрген Карл II 1650 жылы Шотландия Парламентімен Бреда шартын жасасты, онда басқа да нәрселермен қатар, пресвитериандық ұлттық дін ретінде бекітілді. Карл 1651 жылдың қаңтарында Шотландия королі болып тажына отырды. 1651 жылдың қыркүйегінде Шотландия Англияға қосылды, оның заң шығарушы мекемелері таратылды, пресвитериандық дін жойылды және Карл Францияға жер аударылуға мәжбүр болды. Шотландия Парламенті 1651 жылы Сыныптар туралы актіні жойды, бұл шотланд қоғамында жікке бөлінуге әкелді. Конфликттің екі жағы болды: Резолюционерлер (актті жоюды қолдаған, монархияны және Стюарт әулетін қолдаған) және Протестшілер (Кромвельді және Ұлттар Достастығын қолдаған); Биннинг Протестшілердің жағына қосылды. Биннинг 1651 жылы Протестшілерге қосылды. Кромвель Шотландияға әскер жіберген кезде, ол пресвитериандық дінді және Шотландия шіркеуін жоюға тырысты, Биннинг Кромвельдің әрекетіне қарсы сөйледі. 1651 жылдың 19 сәуірінде Кромвель Глазгоға кірді, ал келесі күні ол Шотландияға шабуыл жасағаны үшін оны айыптаған үш пастордың уағызын тыңдады. Сол күні кешке Кромвель осы пасторларды және басқаларын мәселе бойынша пікірталасқа шақырды. Оның капелландары, білімді доктор Джон Оуэн, Джозеф Кэрил және басқалар бір жағынан, ал шотланд пасторлары екінші жағынан сол кездегі даулы мәселелер бойынша пікірталас жүргізді. Биннинг мырза, пікірталасқа қатысушылардың бірі, тәуелсіздерді таң қалдырды, бұл Кромвельді білімді және батыл жас жігіттің кім екенін сұрауға мәжбүр етті. Ол Биннинг екенін білгенде: "Жақсы айтты, бірақ қылышына қолын тигізіп, бәрін жоғалтады" деді. Кейінгі Орме мырза кездесу туралы мәліметте ешқандай күмәнділік жоқ деп есептеді, бірақ мұндай кездесу болғаны анық. Бұл туралы Глазго университетінің теология профессоры Роберт Бейлидің екі хатында айтылған. Пікірталаста Хью Биннинг Кромвельдің пасторларын толық жеңіп, оларды үнсіз қалдырды деседі.

Hugh Binning was born two years after Charles I became monarch of England, Ireland, and Scotland. At the time, each was an independent country sharing the same monarch. The Acts of Union 1707 integrated Scotland and England to form the Kingdom of Great Britain, and the Acts of Union 1800 integrated Ireland to form the United Kingdom of Great Britain and Ireland. The period was dominated by both political and religious strife between the three independent countries. Religious disputes centered on questions such as whether religion was to be dictated by the monarch or was to be the choice of the people, and whether individuals had a direct relationship with God or needed to use an intermediary. Civil disputes centered on debates about the extent of the King's power (a question of the Divine right of kings), and specifically whether the King had the right to raise taxes and armed forces without the consent of the governed. These wars ultimately changed the relationship between king and subjects. In 1638, the General Assembly of the Church of Scotland voted to remove bishops and the Book of Common Prayer that had been introduced by Charles I to impose the Anglican model on the Presbyterian Church of Scotland. Public riots followed, culminating in the Wars of the Three Kingdoms, an interrelated series of conflicts that took place in the three countries. The first conflict, which was also the first of the Bishops' Wars, took place in 1639 and was a single border skirmish between England and Scotland, also known as the war the armys did not wanted to fight. To maintain his English power base, Charles I made secret alliances with Catholic Ireland and Presbyterian Scotland to invade Anglican England, promising that each country could establish their own separate state religion. Once these secret entreaties became known to the English Long Parliament, the Congregationalist faction (of which Oliver Cromwell was a primary spokesman) took matters into its own hands and Parliament established an army separate from the King. Charles I was executed in January 1649, which led to the rule of Cromwell and the establishment of the Commonwealth. The conflicts concluded with The English Restoration of the monarchy and the return of Charles II in 1660. The Act of Classes was passed by the Parliament of Scotland on 23 January 1649; the act banned Royalists (people supporting the monarchy) from holding political or military office. In exile, Charles II signed the Treaty of Breda (1650) with the Scottish Parliament; among other things, the treaty established Presbyterianism as the national religion. Charles was crowned King of Scots at Scone in January 1651. By September 1651, Scotland was annexed by England, its legislative institutions abolished, Presbyterianism dis established, and Charles was forced into exile in France. The Scottish Parliament rescinded the Act of Classes in 1651, which produced a split within Scottish society. The sides of the conflict were called the Resolutioners (who supported the rescission of the act – supported the monarchy and the Scottish House of Stewart) and the Protesters (who supported Cromwell and the Commonwealth); Binning sided with the Protestors. Binning joined the Protesters in 1651. When Cromwell had sent troops to Scotland, he was also attempting to dis establish Presbyterianism and the Church of Scotland, Binning spoke against Cromwell's act. On Saturday 19 April 1651, Cromwell entered Glasgow and the next day he heard a sermon by three ministers who condemned him for invading Scotland. That evening, Cromwell summoned those ministers and others, to a debate on the issue. a discussion on some of the controverted points of the times was held in his presence, between his chaplains, the learned Dr John Owen, Joseph Caryl, and others on the one side, and some Scots ministers on the other. Mr. Binning, who was one of the disputants, apparently nonplussed the Independents, which led Cromwell to ask who the learned and bold young man was. Told it was Binning, he said: "He hath bound well, indeed," " but, laying his hand on his sword, this will lose all again." The late Mr. Orme was of the opinion that there is nothing improbable in the account of the meeting, but that such a meeting took place is certain. This appears from two letters which were written by Principal Robert Baillie, who was then Professor of Theology at the University of Glasgow. At the debate, Rev Hugh Binning is said to have out debated Cromwell's ministers so completely that he silenced them.