Кіріспе

Уильям Кингсфорд (23 желтоқсан 1819 – 29 қыркүйек 1898) – Англияда туған канадалық тарихшы. Лондон қаласында дүниеге келген, әскерде қызмет еткен, содан кейін Канадаға көшіп, геодезиялық жұмыстармен айналысқан. Ол өзіндік білімімен тарихты зерттеген, ал Оттавада жинақталған мұрағаттарды пайдаланған алғашқы тарихшылардың бірі. Ол 10 томдық (1887–1898) «Канада тарихы» еңбегімен танымал, оны жоғарғы орта тап пен ағылшын тілді мұғалімдер оның нашар ұйымдастырылуы мен қарапайым стильіне қарамастан, көп оқыды. Кингсфорд Жаңа Францияның жаулануы Ұлыбританияның конституциялық еркіндігіне жеңіс әкелді және материалдық прогреске жол ашты деп сенді. Ол француз канадалықтарының жоғары ағылшын мәдениетіне ассимиляциялануы сөзсіз және қажет деп есептеді, өйткені ол Канаданы бір ұлт ретінде, бір ағылшын тілді халықпен көрді.

Ерте өмір

1819 жылғы 23 желтоқсанда Лондонның Сент-Лоуренс-Жюри приходында дүниеге келген, ол Лад-Лейн көшесінде тұратын Уильям мен Элизабет Кингсфордтың ұлы болды. Николас Ванострохттың Камбервеллдегі мектебінде оқыған, ол жас кезінде сәулетшінің шәкірті болды. 16 жасында 1-ші драгун гвардиясына қатарына қосылды. 1837 жылы полкімен бірге Канадаға барып, сержант атағын алды, ал 1840 жылы туған жердегі достарының көмегімен, полк полковнигі сэр Джордж Кэткарт оған офицерлік шен беруді ұсынса да, әскерден босатылды.

Құрылыс инженері

1841 жылы Монреаль қаласының геодезист-инспекторының кеңсесіне кірген Кингфорд, өз уақытында азаматтық инженер ретінде біліктілік алып, қала геодезист-инспекторының орынбасары лауазымын иеленді және үш жыл бойы осы қызметте болды. Ол Мёрдо МакИвермен бірлесіп «Монреаль Таймс» газетін шығаруға кірісті. Екі жыл өткен соң ол мемлекеттік жұмыстар департаментіне қабылданып, басқа да жобалармен қатар Лашин каналын қайта зерттеуді жүргізді. 1849 жылы Кингсфорд Нью-Йорк штатында Гудзон өзенінің теміржолын салуға қатысты, ал 1851 жылы Панамаға, Панама каналы теміржолын салған Дж. Дж. Кэмпбеллдің көмекші инженері ретінде сапар шекті. 1853 жылы Канадаға оралғаннан кейін, ол «Grand Trunk Railway» үшін Монреальден Водреуилге, Монреальден Корнуоллге (Онтарио), Броквилльден Ридоға дейінгі учаскелерді зерттеді және А. М. Росс басшылығымен Виктория көпірінің жобасын жасады. Кингсфорд 1855 жылы бірнеше айға Торонто қаласының бас инженері болды, бірақ «Grand Trunk» қызметіне қайта оралу үшін отставкаға кетті және 1864 жылға дейін сол жерде жұмыс істеді. Алғашқыда ол Торонтодан шығысқа қарайғы бағытты бақылаушы болып, кейіннен сол қаладан батысқа қарай Стратфордқа дейінгі учаскені күтіп ұстауға жауапты мердігер ретінде жұмыс істеді. 1865 жылы Англияға келген ол ағылшын фирмалары үшін континентте бірнеше жалпы зерттеулер жүргізіп, Сардиния аралының теміржол әлеуеті туралы Томас Брассейге есеп берді. 1867 жылы Интерколониал теміржолын салу Кингсфордты тағы бір рет Канадаға, оның қалған өмірі үшін сонда қалуға алып келді. Ол Гренвилл каналын кеңейту және Онтариодағы Расселлді кептіру жұмыстарында жұмыс істеді, содан кейін Оттаваға көшті. 1872 жылы Маккензи үкіметі билікке келген кезде Кингсфорд Ұлы көлдер мен Сент-Лоуренс өзенінің портына жауапты доминион инженері болып тағайындалды. Ол 1879 жылдың 31 желтоқсанына дейін осы лауазымда қалды, содан кейін қоғамдық жұмыстар министрі сэр Гектор Лангевин оны қызметтен босатып жіберді.

Кейінгі өмірі

60 жасында Кингсфорд канадалық тарихқа көшті. Квинс университеті мен Далхаузи университеті Кингсфордтың тарихи еңбектерін бағалап, оған құрметті заң ғылымы докторы (LL. D.) дәрежесін берді; ал Макгилл университеті жақында құрылған тарих кафедрасына оның есімін берді. Ол өзінің тарихын аяқтағаннан кейін бірнеше ай ғана өмір сүрді және 1898 жылдың 28 қыркүйегінде қайтыс болды.

Отбасы

1848 жылы Кингсфорд Канада провинциясының заң шығарушы жиналысының хатшысы Уильям Бернс Линдсейдің қызы Мария Маргаретқа үйленді. Ол қайтыс болғаннан кейін, Виктория патшайымы оған жесірлік азаматтық тізімінен зейнетақы тағайындады.