Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Висесимус Нокс (1752–1821) – ағылшын эссеші, мектеп директоры және англикан дін қызметкері.
Vicesimus Knox (1752–1821) was an English essayist, headmaster and Anglican priest.
Өмір
Нокс 1752 жылдың 8 желтоқсанында Миддлсекс қаласындағы Ньюингтон Гринде, дін қызметкері және мектеп мұғалімі Вицесим Нокс (1729–1780) пен оның әйелі Энн Уоллдың, Деверь Уоллдың қызының ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Оксфордтағы Сент-Джон колледжінде білім алып, 1771 жылы оқуға қабылданды және 1775 жылы бітірді. Осы уақытта оның әкесі 1772 жылы Тонбридж мектебінің директоры болды. Нокс өз колледжінің мүшесі болды және Роберт Лоутпен 1775 жылы диакон, ал 1776 жылы діни қызметкер атанды. 1778 жылы денсаулығы нашарлаған әкесінің орнына Нокс Тонбридж мектебінің директоры болып тағайындалды. Ол оқушылар санын шамамен 20-дан 80-ге дейін көбейтуге жетті. 1790 жылдары Нокс Франция мен Польшаға қатысты британдық сыртқы саясатын сынға алды, бұл туралы Morning Chronicle газетіне жариялаған мақалаларында жазды. Оның танымал емес пікірлері белгілі болғаннан кейін мектептегі оқушылар саны қайтадан азайды. Нокс бірнеше шіркеулік қызметтерге ие болды: Шипборн (1800, Уильям Холлс Вэйннің, 2-ші виконт Вэйннің мұрасы бойынша капелла), Рамсден Крейс (1801) және Рунвелл (1807). Бірақ 1790 жылы Генри Харпур қайтыс болғанда ол Тонбридждің викарі болмады, өйткені адвокация құқығы Вэйн отбасынан (Дэвид Папилонға) өтті, ал Джон Роусторн Папилон тағайындалды. Теофил Линдсей Генри Остиннің Батыс Уикхемдегі Нокс Харпурдың өлімінен кейін, Остин жеке қабылдаған унитариандар туралы өткір пікірлер білдірген шебер уағызшы ретінде әрекет еткенін айтқан хабарламасын жазды.
Knox was born 8 December 1752, at Newington Green, Middlesex, the son of Vicesimus Knox (1729–1780), a cleric and schoolmaster, and his wife Ann Wall, daughter of Devereux Wall. He was educated at St John's College, Oxford, matriculating in 1771 graduating in 1775. Meanwhile, his father became headmaster of Tonbridge School in 1772. Knox became a Fellow of his college, and was ordained by Robert Lowth, becoming deacon in 1775 and priest in 1776. Knox replaced his father, who was in poor health, as headmaster of Tonbridge School in 1778. He was successful in raising the number of pupils, from around 20 to around 80. During the 1790s Knox was critical of British foreign policy, towards France and Poland, in articles written for the Morning Chronicle. The pupil numbers at the school fell back again, after his unpopular views became known. Knox accumulated some livings: Shipborne (1800, a chapelry, as bequest from William Holles Vane, 2nd Viscount Vane), Ramsden Crays (1801), and Runwell (1807). But he did not become vicar of Tonbridge when the incumbent Henry Harpur died in 1790, the advowson passing out of the Vane family (to David Papillon), and John Rawstorn Papillon being appointed. Theophilus Lindsey had an account from Henry Austen of West Wickham of Knox acting as stand in after Harpur's death, as a showy preacher who made pointed remarks about Unitarians that Austen took personally.
Көзқарастар
Эссеші ретінде Нокс мораль мен әдебиет туралы кеңінен жазды, ал пастор ретінде қайырымдылыққа көмек көрсету және соғысқа қарсы жиі уағыз айтты.
As an essayist Knox wrote extensively on morals and literature, and as a minister he preached often on behalf of philanthropic causes and against war.
Романдар
Нокстың "Әдепті және әдеби эсселер" кітабының ІІ томында XVIII "Роман оқу туралы" эссесі бар, ол «Егер қазіргі заман бұрынғыдан нашарлаған болса, романдардың көптелуі оның бұзылуына себеп болуы мүмкін» деп басталады. Ол Ален Рене Лезжаның «Гил Блас» немесе «Екі таяқ үстіндегі Ібіліс» сияқты пикарестік романдарымен танысудың мектеп оқушысының латын классикасына деген қызығуын жоғалтуына әкелуі мүмкін деп санайтын. Нокс сезімтал романдарды жеке өмірдегі жаман әдеттермен тікелей байланыстырды. Лоренс Стерннің ерте сыншыларының бірі ол, «Франция және Италия арқылы сезімтал саяхаттың» моральдық тұрғысынан наразы болды. Стерн мен Элизабет Дрейпердің «Элизаға хаттар» журналының көптеген ізбасарлары бар екеніне шағымданып, олардың үлгісін көптеген адамдардың алғанын айтты. «Қысқы кештерде» Белинданың «құштарлық тудыратын» романдарды тым жақсы көретіні туралы әңгіме бар. Нокс саяхаттар туралы жазуларды жақсы көретін.
Knox's Essays Moral and Literary, Volume II, contains Essay XVIII "On Novel Reading", which begins "If it is true, that the present age is more corrupt than the preceding, the great multiplication of Novels probably contributes to its degeneracy." He considered that contact with Gil Blas or Devil Upon Two Sticks, picaresque novels by Alain René Lesage, could cause a schoolboy to lose the taste for Latin classics. The sentimental novel was explicitly linked by Knox to solitary vice. An early critic of Laurence Sterne, he took issue with the morality of A Sentimental Journey Through France and Italy. He complained that Sterne and Elizabeth Draper, of Journal to Eliza, had too many imitators. Winter Evenings has a story of Belinda who was too fond of "pathetic" novels. Knox approved of travel writing.