Уолтер Уайман: Америкалық дәрігер және әскери қызметкер

Кіріспе

Американдық дәрігер және әскери қызметші, USPHS Уолтер Уайман кемесі.

Уолтер Уайман (17 тамыз 1848 – 21 қараша 1911) – американдық дәрігер және әскери қызметкер. Ол 1891 жылдан өліміне дейін, 1911 жылға дейін АҚШ-тың үшінші Бас хирург қызметін атқарды.

Алғашқы жылдар

Вайман Миссури штатының Сент-Луис қаласында дүниеге келген. Ол 1870 жылы Амхерст колледжінде бакалавр (A.B.) дәрежесін алды, содан кейін 1873 жылы Сент-Луис медициналық колледжін (қазіргі Вашингтон университетінің медицина мектебі) бітірді.

Мансап

Вайман екі жыл бойы Сент-Луис қалалық ауруханасында дәрігер болып қызмет етті, содан кейін тағы бір жыл жеке практикамен айналысты, ал 1876 жылы Теңіз ауруханасы қызметіне көмекші хирург ретінде қосылды. Келесі жылы хирург қызметіне көтеріліп, Сент-Луис, Цинциннати, Балтимор және Нью-Йорк қалаларындағы теңіз ауруханаларында кезекпен жұмыс істеді. Нью-Йорк штатының Стейтен-Айленд қаласындағы теңіз ауруханасын басқарған кезде, 1887 жылы Бас хирург Джон Б. Гамильтонмен бірге Гигиеналық зертхана (Ұлттық денсаулық сақтау институттарының алдағысы) құрылды. Вайман 1885 жылы Еуропада оқыған және Роберт Кох және басқалардың бактериологиялық зерттеулерімен жақсы таныс болған. Ол Гигиеналық зертхананың құрылуын толық қолдады. 1888 жылдың желтоқсанында Вайман Вашингтонға Карантин бөлімінің бастығы болып көшті. Гамильтон Бас хирург лауазымынан кеткен кезде, Вайман 1891 жылдың 1 маусымынан бастап осы лауазымға тағайындалды. Ол 20 жыл бойы Теңіз ауруханасы қызметінің басшысы болды. Вайман қызмет еткен кезеңде Теңіз ауруханасы қызметінің міндеттері айтарлықтай кеңейді және 1902 жылы Қоғамдық денсаулық сақтау және Теңіз ауруханасы қызметі деп қайта аталды. Сол кезде Вайманның лауазымы да Бас хирургтен Бас хирургқа өзгертілді. Вайман қызметке келгенге дейін, 1891 жылдың 3 наурызында қабылданған иммиграциялық заңның нәтижесінде Теңіз ауруханасы қызметіне келген иммигранттарды медициналық тексеру міндеті жүктелді. Ең ірі иммигранттар торабы 1892 жылы ашылған Нью-Йорктегі Эллис аралы болды, онда қызмет көрсететін дәрігерлер көлемді күндері мыңдаған иммигранттарды тексерді. 1893 және 1906 жылдардағы заңнамалық актілермен қызметтің карантиндік қызметі кеңейтілді, ал теңіз карантиндік функциялары Гавайи, Куба, Пуэрто-Рико, Панама каналы және Филиппин аралдарына дейін кеңейтілді. Қызметтің атын өзгерткен 1902 жылғы заң сонымен қатар Бас хирургқа жыл сайын мемлекеттік денсаулық сақтау органдарының конференциясын өткізуді тапсырды және оған маңызды статистиканы бірыңғай жинақтау үшін мемлекеттік денсаулық сақтау қызметкерлеріне нысандарды дайындау мен таратуды тапсырды. Бұл статистикалық ақпарат қызмет журналында, "Public Health Reports" басылымында жарияланды. 1902 жылғы заң сонымен қатар Вайман 1891 жылы Вашингтонға көшірген Гигиеналық зертхананы кеңейтті. Вайман басшылығымен зертхана ғылыми-зерттеу жұмыстарын айтарлықтай арттырды, соның ішінде ілгек құрт және таулы аймақтық қызба сияқты аурулар туралы зерттеулер жүргізілді, және 1901 жылы оған жаңа ғимарат берілді. 1902 жылғы Биологиялық препараттарды бақылау туралы заң зертханаға вакциналар және антитоксиндер сияқты биологиялық өнімдерді реттеу жауапкершілігін жүктеді. ХХ ғасырдың басында Бас хирург Вайман 1900-1904 жылдардағы Сан-Франциско обасы туралы дау-дамайдың ортасында болды. Қызмет алғаш рет 1900 жылы Сан-Францискода орналасқан MHS дәрігері Джозеф Дж. Киньюн бактериологиялық талдау арқылы қаланың Қытай ауданындағы жұмысшының өлімі бубондық обаға байланысты екенін растады. Көптеген жергілікті лауазымды адамдар мен бизнес басшылары, сондай-ақ Чайнатаун тұрғындары обадан қорқып, өздерінің өмірі мен бизнесіне әсер етуі мүмкін екендігіне алаңдаушылық танытып, аурудың бар екендігін жоққа шығарды және/немесе карантинге және иммундауға қарсылық көрсетті. Вайман Калифорнияның тиісті медициналық анықтамалары жоқ азаматтардың штаттар аралық сапарларына тыйым салуға тырысқанда, штат губернаторы Генри Гейдж президент Маккинлиді сапарларға тыйым салуды алып тастауға көндірді. Алайда 1903 жылы жағдай нашарлап, Вашингтонда шұғыл конференция өткізілді және Калифорниядан елдің қалған бөлігімен барлық байланысты тоқтату туралы ұсыныс жасалды, егер федералдық билік жою науқанын жүргізуге рұқсат берілмесе. Ұлттық бойкот қаупіне тап болған Сан-Францисконың лауазымды адамдары Вайманмен және қызметпен ынтымақтасты, ал ауруды жою науқанын Қоғамдық денсаулық сақтау қызметінің дәрігері Руперт Блю (кейін ол Бас хирург болып қызмет етті) сәтті басқарды. Вайманның басшылығымен қызмет басқа жұқпалы ауруларды, мысалы, сары қызылшаны бақылауда мемлекеттік және жергілікті денсаулық сақтау органдарымен де ынтымақтасты. Вайман 1902 жылы Пан-Америкалық санитарлық бюроны құруға қатысқан. Ұйымдастырылған кезден бастап 1936 жылға дейін Қоғамдық денсаулық сақтау қызметінің Бас хирургтары Бюроның директорлары болып қызмет етті, ал Вайман 1911 жылы қайтыс болғанға дейін директор болды. Вайманның көптеген денсаулық сақтау саясаты мен қағидаларын Бюро қабылдады. Ол сондай-ақ алғашқы төрт Америкааралық санитарлық конференцияда жетекші рөл атқарды, бірінші екісінің төрағасы болып сайланды және келесі екісіне АҚШ делегаты ретінде қатысты. Вайман 1901 жылы ел бойынша жалпақ дененің таралуын зерттеуге рұқсат берді және Гавайиде жалпақ дене ауруханасын және зертханасын құруға жұмыс істеді. 1905 жылы Вайман жеке өзі Гавайиге барып, жаңа нысан орналасқан жерін таңдады. Бас хирург қызметін атқару кезеңінде Вайман көптеген ұйымдарда кәсіби қызметпен белсенді айналысты. Мысалы, ол 1902 жылы Америкалық қоғамдық денсаулық сақтау қауымдастығының президенті және 1904 жылы Әскери хирургтар қауымдастығының президенті болды. Вайман Колониялық соғыстар қоғамының мүшесі болды. Флорида штатының Бока-Ратон қаласындағы Уайман көлі оның құрметіне аталды. Ол 1883 жылы Лейк-Уорт көлінің солтүстігінде болғаны туралы хабарланды. Вайман Вашингтон қаласындағы Провиденс ауруханасында 1911 жылдың 21 қарашасында қайтыс болғанға дейін Бас хирург қызметін атқаруын жалғастырды.

Wyman served as a physician at the city hospital in St. Louis for two years and then engaged in private practice for another year before joining the Marine Hospital Service in 1876 as an Assistant Surgeon. He was promoted to Surgeon the following year, and served successively in the marine hospitals at St. Louis, Cincinnati, Baltimore, and New York City. While he was in charge of the marine hospital in Staten Island, New York, the Hygienic Laboratory (forerunner of the National Institutes of Health) was established there in 1887 by Supervising Surgeon General John B. Hamilton. Wyman had studied in Europe in 1885, and was well acquainted with the bacteriological investigations of Robert Koch and others. He fully supported the creation of the Hygienic Laboratory. In December 1888, Wyman moved to Washington, D. C. as Chief of the Quarantine Division. When Hamilton resigned as Supervising Surgeon General, Wyman was appointed to the position as of June 1, 1891. He was to remain at the helm of the Marine Hospital Service for 20 years. During Wyman's tenure, the Marine Hospital Service significantly expanded its responsibilities, and in 1902 was renamed the Public Health and Marine Hospital Service. At that time, Wyman's title was also changed from Supervising Surgeon General to just Surgeon General. As a result of immigration legislation passed on March 3, 1891, shortly before Wyman took office, the Marine Hospital Service was assigned responsibility for the medical inspection of arriving immigrations. The largest immigration depot was Ellis Island in New York, opened in 1892, where service physicians would inspect thousands of arriving immigrants on busy days. The quarantine activities of the service were expanded by legislative acts of 1893 and 1906, and maritime quarantine functions were extended to Hawaii, Cuba, Puerto Rico, the Panama Canal, and the Philippine Islands. The 1902 act, which changed the name of the service, also charged the Surgeon General with convening a conference of state health authorities at least on an annual basis, and directed him to prepare and distribute to state health officers forms for the uniform compilation of vital statistics. This statistical information was published in the service's journal, Public Health Reports. The 1902 law also expanded the Hygienic Laboratory, which Wyman had moved to Washington, D. C. in 1891. Under Wyman's administration, the Laboratory significantly increased its research activities, including studies on diseases such as hookworm and Rocky Mountain spotted fever, and was provided with a new building in 1901. The 1902 Biologics Control Act gave the Laboratory responsibility for the regulation of biological products such as vaccines and antitoxins. In the early years of the twentieth century, Surgeon General Wyman found himself in the midst of a controversy over the San Francisco plague of 1900–1904. The service first became involved in the situation in 1900 when MHS physician Joseph J. Kinyoun, stationed in San Francisco, confirmed by bacteriological analysis that the death of a laborer in the city's Chinatown section was due to bubonic plague. Many local officials and business leaders, as well as Chinatown residents, concerned about how fears of plague would affect their lives and businesses, denied the existence of the disease and/or resisted quarantine and immunization efforts. When Wyman attempted to enforce an embargo on interstate travel for Californians without proper health certificates, the Governor of the state, Henry Gage, persuaded President McKinley to lift the travel ban. By 1903, however, the situation had become serious enough that an emergency conference was held in Washington, D. C., and a recommendation was made that all traffic between California and the rest of the country be halted unless Federal authorities were permitted to carry out their eradication campaign. Faced with the threat of a national boycott, San Francisco officials cooperated with Wyman and the service, and a successful campaign to eliminate the disease was led by Public Health Service physician Rupert Blue (who later served as Surgeon General). The service under Wyman also cooperated with state and local health authorities in the control of other infectious diseases such as yellow fever. Wyman was involved in the creation of the Pan American Sanitary Bureau in 1902. From the time of its organization until 1936, the Surgeons General of the Public Health Service served as the Directors of the Bureau, with Wyman as Director until his death in 1911. Many of Wyman's health policies and principles were adopted by the Bureau. He also played a leading role in the first four Inter American Sanitary Conferences, acting as President of the first two and attending the next two as the United States Delegate. Wyman authorized a nationwide study of the prevalence of leprosy in 1901, and worked to establish a leprosy hospital and laboratory in Hawaii. In 1905, Wyman personally went to Hawaii to select the site of the new facility. During his tenure as surgeon general, Wyman was active in professional service in a number of organizations. For example, he served as president of the American Public Health Association in 1902 and as president of the Association of Military Surgeons in 1904. Wyman was a member of the Society of Colonial Wars. Lake Wyman in Boca Raton, Florida was named for him. He was reported being to the north in Lake Worth in 1883. Wyman continued to serve as surgeon general until his death at Providence Hospital in Washington, D. C., on November 21, 1911.