АҚШ Бас хирургі: Руперт Ли Блю өмірі мен қызметі

Кіріспе

АҚШ-тың Бас хирургы

Руперт Ли Блю (30 мамыр 1868 – 12 сәуір 1948) – американдық дәрігер және әскери қызметкер. Ол 1912 жылдан 1920 жылға дейін АҚШ-тың төртінші Бас хирургы болды. 1916–17 жылдары Америка медицина қауымдастығының президенті қызметін атқарды.

Алғашқы жылдар

Руперт Блю Солтүстік Каролина штатының Ричмонд округінде дүниеге келіп, Оңтүстік Каролина штатының Марион қаласында өсті. 1889-1890 жылдары Вирджиния университетінде оқыды және 1892 жылы Мэриленд университетінде медицина докторы дәрежесін алды. Оның қоғамдық денсаулық сақтау қызметімен (PHS), бұл кезде Теңіз аурухана қызметі (MHS) деп аталған, алғашқы байланысы тоғыз айлық стажировкадан өтті (1 маусым 1892 жылдан 2 наурыз 1893 жылға дейін). Осыдан кейін Блю MHS тұрақты құрамына қабылдану үшін өтініш берді және 3 наурызда көмекші хирург қызметіне бекітілді.

Мансап

Блю өзінің алғашқы жылдары МХС-да ғасыр басындағы қоғамдық денсаулық сақтаудың алдыңғы қатарында болды, АҚШ иммигранттарының медициналық тексеруіне қатысты және эпидемиялық аурулардың таралуымен күресті. Кейін Бас хирург Уолтер Уайман Блюді екі рет, 1903 жылдың ақпан айында (1900–1904 жылдардағы Сан-Франциско обасы кезінде) және 1907 жылдың тамызында (1906 жылғы жер сілкінісі мен өрттен кейінгі екінші толқын) Сан-Францисконы шалған бубондық обадан кейін, егеуқұйрықтарды жою және қалалық санитария бағдарламаларын қадағалау үшін жіберді. Бастапқы жұмыстарында Блю Уайманға Сан-Францискодағы саяси ахуал туралы хабарлаған делдал ретінде жұмыс істеді. Блюдің жұмысының көп бөлігі сол кезде Сан-Францискода бубондық обаның бар-жоғы туралы келіспеушілік тудырған үкімет органдары арасындағы келісімге келтіруден тұрды. Блю президент Вудро Вильсонның (1916–1920) кезеңінде тағы төрт жыл қызмет етті. Обамен күрескен Бас хирург Блю институт құрушыға да айналды. Ол 1912 жылғы заңға мұрагерлік етті, ол PHS-ті зерттеулерге және ауруларға қарсы қоғамдық науқандарға қайта бағыттады. 1912 жылғы заңның қабылдануы Федералдық қоғамдық денсаулық сақтау күш-жігерін күшейту жолдары туралы алты жылдық пікірталасқа нүкте қойды. Ол АҚШ Ішкі істер департаменті емес, АҚШ Қазынашылық департаментінің Теңіз ауруханасы мен қоғамдық денсаулық сақтау қызметін (атауы PHS деп қысқартылды) Федералдық жетекші агенттік ретінде белгіледі, ол мемлекетаралық карантин мен федералдық мекемелерге денсаулық сақтау көрсетумен қатар, жалпы халықтың денсаулығына да жауапты болды. Заң Федералдық денсаулық сақтау іс-шараларын күшейтті, әсіресе, қалалар мен елді мекендерді шарлаған, ластанған су көздерінен ауыз су алатын қызба ауруының қайталанған ошақтарына жауап ретінде. 1912 жылғы заң гигиеналық зертханаға судың ластануының ауруларға тигізетін әсерін зерттеуге, соның ішінде Цинциннатиде (Огайо штаты) жаңа далалық зерттеу станциясын құруға рұқсат берді. Ішуге жарамды су мен пастеризацияланған сүт қамтамасыз ету үшін мемлекетаралық ережелер әзірленіп, қолданысқа енгізілді. PHS округтік және штаттық денсаулық сақтау органдарына тәуелсіз зерттеулер жүргізуге және инфекциялық ауруларға қарсы күресті кәсіби және экологиялық қауіптерді бақылауға дейін кеңейтуге өкілеттік алды. 1914 жылы PHS Ішкі істер департаментінің жаңа Тау-кен бюросының жанындағы Питтсбургтегі Теңіз ауруханасында Өндірістік гигиена және санитария кеңсесін ашты. Блюдің басшылығымен PHS-тің дәрігер-зерттеушілері бактериологияның жаңа ғылымын және санитария мен ағартудың ежелгі тәжірибесін ауыл және қалалық аймақтардағы кедейлікпен байланысты ауруларға қарсы тиімді пайдаланды. Доктор Джордж МакКой туляремияның бактериялық қоздырғышын анықтады. Доктор Чарльз Стайлз тұяқ құрт ауруының таралуын және оның топырақтың нашар санитарлық жағдайымен байланысын Оңтүстік-Шығыста картаға түсірді. Доктор Джозеф Голдбергер Спартанбургте (Оңтүстік Каролина штаты) және Гринфилд түрмесінде жүргізілген зерттеулерді пеллаграның тамырында жатқан тамақтану жетіспеушілігін анықтау үшін пайдаланды (1914–1915 жж.). Доктор Лесли Ламсден тайфус ауруының таралуын ауылдық жерлерде дәретхана салу науқандары арқылы азайтты және Якимада (Вашингтон штаты) алғашқы штаттық округтік денсаулық сақтау бөлімінің құрылуына ықпал етті (1911). Доктор Джон МакМаллан трахоманы емдеу және алдын алу туралы білімін иммигранттармен жұмыс істеуден бастап американдық үндістер мен Озарк және Оңтүстік Аппалачи тауларындағы ауыл тұрғындары арасындағы қоғамдық денсаулық сақтау науқандарына енгізді, Кентукки штатының Хиндман қаласында алғашқы уақытша ауруханасын құрды (1913).

Blue spent his early years in the MHS at the front lines of turn of the century public health, participating in the medical inspection of immigrants of the United States and battling outbreaks of epidemic disease. Then Surgeon General Walter Wyman dispatched Blue twice to oversee rat eradication and urban sanitation programs after bubonic plague struck San Francisco, once in February 1903 during the San Francisco plague of 1900–1904, and again in August 1907 during a second series which followed the 1906 earthquake and fires. During his initial deployment Blue acted as a middleman reporting back to Wyman concerning the political climate surrounding San Francisco. The majority of Blue's work consisted of acting as a mediator between the various branches of government who at the time were conflicted on their opinions of whether or not the bubonic plague was actually present in San Francisco. Blue would go on to serve a second four year term under President Woodrow Wilson (1916–1920). Surgeon General Blue the plague fighter became an institution builder as well. He inherited the Act of 1912, which reoriented PHS toward research and public campaigns against disease. Passage of the Act of 1912 capped 6 years of lively debate about how to strengthen Federal public health efforts more generally. It designated the U. S. Treasury Department’s Marine Hospital and Public Health Service, rather than the Department of the Interior, as the lead Federal agency (and shortened the name to PHS), responsible not only for interstate quarantine and health services delivery to Federal wards but also for the health of the general public. The Act stepped up Federal public health activities, most notably in response to repeated outbreaks of typhoid fever that tore through cities and towns that drew drinking water from increasingly contaminated supplies. The Act of 1912 authorized Hygienic Laboratory investigations into water pollution's contribution to the disease burden, including a new field research station at Cincinnati, Ohio. Interstate guidelines were developed and put into effect to ensure potable water and pasteurized milk. PHS received authority to initiate field research independently of county and state health departments and to extend campaigns against infectious disease toward the control of occupational and environmental threats. During 1914 PHS opened an Office of Industrial Hygiene and Sanitation at the Marine Hospital in Pittsburgh, near the Department of the Interior’s new Bureau of Mines. Under Blue's leadership, physician researchers at PHS turned the new science of bacteriology and the age old practices of sanitation and public education to effective use against diseases linked to poverty in both rural and urban areas. Dr. George McCoy documented tularemia’s bacterial origins. Dr. Charles Stiles charted the extent of hookworm disease, and its positive correlation with insanitary soil conditions, throughout the Southeast. Dr. Joseph Goldberger used field studies at Spartanburg, South Carolina and at the Greenfield prison farm to uncover the nutritional deficiencies at the root of pellagra (1914–1915). Dr. Leslie Lumsden reduced the prevalence of typhoid fever through rural privy building campaigns and spurred the establishment of the first full time county health department, at Yakima, Washington (1911). Dr. John McMullan brought his knowledge of trachoma treatment and prevention from work with immigrants to public health campaigns among American Indians and rural populations in the Ozarks and Southern Appalachian mountains, setting up the first of his temporary hospitals at Hindman, Kentucky (1913).

Бірінші дүниежүзілік соғыс

АҚШ 1917 жылдың 3 сәуірінде Бірінші дүниежүзілік соғысқа ресми түрде кіргеннен кейін, Блю ПХС-ның қызметін қысқа мерзімде күрт кеңейтті, бірақ қаржыландырудың артуына қол жеткізбеді. 1917 жылдың шілдесінде әскери шақыру жүздеген мыңдаған жандарды ел бойынша уақытша лагерьлерге жөнелтті, бірақ Соғыс департаменті мен штаттың денсаулық сақтау департаменттерінен халық денсаулығын қамтамасыз етуге шамалы көмек болды. Осыған жауап ретінде ПХС Қызыл Кресттен қаражат алып, жыныстық ауруларды бақылау бағдарламаларын құрды, соғыс зауыттарында жұмыс істейтін мыңдаған жұмысшылар мен оларды қоршаған аудандарға өндірістік гигиена және денсаулық сақтау қызметтерін ұсынды, батпақтарды кептірді және безгекке қарсы масаларға шашыды, санитарлық дәретханалар салды. Вашингтондағы Гигиеналық зертханада тетанусқа, дифтерияға, тифке және шешекке қарсы вакциналар жасалды. Блюдің халық денсаулығын сақтау инфрақұрылымы Конгресс қолдау көрсеткен кезде іске қосылды, ол мақұлданған қаражат және венериялық ауруларды бақылау мен алдын алу туралы заң түрінде болды (1918 жылғы Чемберлен заңы). Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, Бас дәрігер Руперт Блюдің басшылығымен, темекі әрбір жауынгердің негізгі далалық азық-түлік жиынтығының бір бөлігі ретінде берілді. Соғыс кезінде дәрігерлерді іздеу және сақтап қалу ПХС үшін қиындық тудырды, бұл 1918 жылдың қыркүйегінде АҚШ-қа жеткен испан тұмауы пандемиясымен одан да нашарлады. Блю президент Уилсонның ПХС-ті әскери құрамға қосу туралы жарлығын (1917 жылдың сәуірінде қабылданды және 1921 жылы жойылды) және офицерлердің жалақысы мен әлеуметтік жәрдемақыларын қарулы күштермен теңестіру бойынша жасалған келесі қадамдарды қолдады, бірақ 1918 жылдың қазанында ПХС резервтік корпусын құру туралы заң қабылданып, тұмау пандемиясының ең қызыл қызылында болды. Конгресс (1917) ПХС-тің мүгедектерге және 1919 жылдың наурыз айынан бастап Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагерлеріне денсаулық сақтау қызметтерін ұсынуын міндеттегендіктен, штатты арттыруға да қысым болды, бұл Қазынашылық департаментіндегі жаңа Соғыс қаупінен сақтандыру бюросы арқылы іске асырылды. Келесі жылы ПХС он төрт аудандық кеңселер желісін құрды және соғыстан қалған ғимараттарды ауруханалар мен емханаларға айналдырды, жаңа бағдарламаны қаржыландыру үшін Конгресс берген 10,5 миллион долларды жеткілікті ету үшін қызметкерлер мен ресурстарды іздеді. Осы кезеңдегі қызметі ескерілгенде, Блю жалпы федералды денсаулық сақтау стратегиясының бөлігі ретінде ұлттық медициналық сақтандыруды, сол кезде жалпы ауру сақтандыру деп аталғанды, қабылдауды жақтады дегеніне таң қалмайсыз. Блю ғана емес, Бас дәрігер ретінде және Штаттар мен аумақтық денсаулық сақтау қызметкерлерінің қауымдастығы атынан, сонымен қатар Америка медициналық қауымдастығының президенті ретінде (1916-17 жж.) сөйледі. PХС-тің үйі болған Қазынашылық департаментіндегі басшылықтың өзгеруі Блюдің 1920 жылдың 9 наурызында Бас дәрігер лауазымынан кетуіне себеп болған болуы мүмкін. Ол Бас дәрігердің көмекшісі шеніне қайта оралды және Парижде, Францияда ПХС операцияларын бақылауға тағайындалды, сондай-ақ Халықаралық қоғамдық гигиена бюросына (1920-1923) және кейіннен Ұлттар лигасына АҚШ делегаты болып қызмет етті. ПХС-де толық мансаптан кейін Блю 1932 жылдың 1 желтоқсанында ПХС-тен зейнеткерлікке шықты. 1942 жылы вице-адмирал шеніне көтерілді. 1948 жылдың 12 сәуірінде Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында қайтыс болды.

After the United States officially entered World War I on 3 April 1917, Blue oversaw a dramatic short term expansion of PHS duties without the benefit of increased appropriations. The military draft underway by July 1917 meant the movement of hundreds of thousands of draftees to temporary encampments around the country, with few provisions for public health by the War Department or state health departments. In response, PHS established venereal disease control programs with funding from the Red Cross, provided industrial hygiene and health services for the thousands of workers laboring in war plants and the communities surrounding them, emptied swamps and sprayed for mosquitoes to prevent malaria, and built sanitary privies. Back in Washington, D. C., the Hygienic Laboratory produced vaccines against tetanus, diphtheria, typhoid, and smallpox. Blue's public health infrastructure was up and running by the time that Congressional support came, in the form of earmarked dollars and a statute covering the control and prevention of venereal disease (the Chamberlain Act of 1918). During World War I, under SG Rupert Blue, cigarettes were issued as part of each fighting man's basic field rations kit. Recruiting and retaining physicians during wartime was a challenge to PHS, a situation made worse by the global Spanish influenza pandemic that reached the United States in September 1918. Blue had applauded President Wilson's Executive Order making PHS an arm of the military (issued in April 1917 and repealed in 1921), and subsequent moves to set officers’ pay and benefits on a par with those of the armed forces, but did not see passage of legislation creating a PHS Reserve Corps until October 1918, well into the flu pandemic. Pressure to add staff also came from Congress' mandate (1917) that PHS provide health services for disabled and, as of March 1919, all World War One veterans, through a new Bureau of War Risk Insurance in the Treasury Department. Over the following year, PHS assembled a network of fourteen district offices and transformed war surplus facilities into hospitals and clinics, scrambling for staff and resources to stretch the $10.5 million given by Congress to fund the new program. Given his tenure during this period, it may not come as a surprise that Blue advocated enacting national health insurance, then known as universal sickness insurance, as part of an overall Federal public health strategy. Blue spoke not only as Surgeon General and on behalf of the Association of State and Territorial Health Officers but also as President of the American Medical Association (1916–17). A change in leadership at the Department of the Treasury, PHS' home, may have led to Blue's decision to step down from his posting as Surgeon General on 9 March 1920. He resumed the rank of Assistant Surgeon General and was assigned to Paris, France, to oversee PHS operations in Europe and to serve as U. S. delegate to the Office International d’Hygiene Public (1920–1923) and subsequently to the League of Nations. After a full career at PHS, Blue retired from PHS on 1 December 1932. He was advanced to the rank of Vice Admiral in 1942. He died on 12 April 1948, in Charleston, South Carolina.