Кіріспе
Леонард Эндрю Шеил (25 шілде 1907 – 8 қаңтар 1993) – американдық дәрігер және қоғамдық қызметкер. Ол 1948 жылдан 1956 жылға дейін АҚШ-тың жетінші Бас хирург қызметіне тағайындалды.
Алғашқы жылдар
Шил Индиана штатының Форт-Уэйн қаласында дүниеге келген. Орта мектепте оқып жүргенде, ол әкесінің дәріханасында жұмыс істеді және медицина саласында білім алуды жоспарлады. Бакалавриат білімін алу үшін Шил Мичиган университетін (B. A., 1931) Индиана университетінен жоғары қойып, оның медициналық беделіне сілтеме жасады. Мичиган университетінде оқып жүргенде ол Delta Chi студенттік ұйымының мүшесі болды. Кейіннен ол болашақ әйелі, ол кезде стоматолог студенті болған, оны Детройтке еріп келді. 1934 жылы Детройт медицина және хирургия колледжінен (қазіргі Уэйн штаты университетінің Медицина мектебі) медицина докторы ғылыми дәрежесін алды.
Мансап
Шилл Ұлы депрессияның шыңында бітірді. Оның медициналық мектебіндегі профессорларының бірі, алдын алу медицинасын оқытып, Мичиган штатының денсаулық сақтау департаментіндегі зертханаларды басқарған Шилл, Детройттегі Теңіз ауруханасының Қоғамдық денсаулық қызметінің (PHS) қызметкерлерінің жұмысқа алу сапарына қатысты. Мектеп деканының ынталандыруымен, ол Чикагодағы Теңіз ауруханасында стажировкаға (1933–1934 жж.) сәтті түсті. Шилл хирург көмекшісі лауазымына тағайындалғаннан кейін (1934 жылдың 2 шілдесінде) Сан-Франциско мен Сан-Педродағы карантиндік станцияларда, сондай-ақ Гавайидегі Гонолулудағы кезекті кезекшілікке кірісті, онда оның міндеттерінің арасында Перл-Харбордағы ұшақтарды тексеру де болды. 1937 жылғы «Жаңа мәміле» және Ұлттық қатерлі ісік туралы заң халық денсаулығын және Шиллдің мансабын өзгертіп жіберді. 1936 жылы Вашингтонға қайта тағайындалған Шилл сол кездегі бас хирург Томас Парран және оның сенімді серіктерінің бірі Джозеф Уолтер Маунтиннің назарына ілікті. Олар Шиллді жаңа Қоғамдық денсаулық сақтау әдістемелері бөліміне қосылуға шақырды. Қоғамдық денсаулық сақтау басқармасындағы қысқа мерзімді жұмыстан кейін (Мэриленд штатының Анн королевасы округінің Актілік денсаулық сақтау басшысы), Маунтин Шиллді Нью-Йорк қаласындағы Мемориалдық қатерлі ісік және оған байланысты аурулар ауруханасына (қазіргі Мемориалдық Слоан Кеттеринг қатерлі ісік орталығы) клиникалық оқуға (1937–1939 жж.) жіберді. Оралғаннан кейін Шилл жаңа Ұлттық қатерлі ісікке қарсы бағдарламаның жетекшісі болып тағайындалды. Екінші дүниежүзілік соғыс жылдарында әскери қызметке жіберілді. Перл-Харборға шабуылдан кейін бірнеше күн өткен соң, Шилл Нью-Йорк қаласының мэрі Фиорелло Х. ЛаГуардия басқаратын Федералды азаматтық қорғаныс басқармасының медициналық бөліміне жіберілді. 1943 жылдан 1945 жылға дейін ол Армияның медициналық бөліміне бағынышты болды, онда подполковник шеніне жетіп, оккупацияланған аумақтардағы денсаулық сақтау саласында басқаруға маманданған. Италия мен Африкадағы қызметтен кейін, Шилл 1944 жылдың басында Лондонға келді, онда Одақтас экспедициялық күштерінің Бас штабындағы G 5 бөлімінің Медициналық бөлімінің Қоғамдық денсаулық бөлімінің Алдын алу медицинасы бөлімін басқарды. Шилл соғысты Берлиндегі Одақтас бақылау кеңесінің Денсаулық сақтау, әлеуметтік қамсыздандыру, білім беру және дін бөлімінің директоры ретінде аяқтады және Германиядағы еңбегі үшін АҚШ-тың Тиф медалімен марапатталды.
Бас дәрігер
Соғыстан кейін Шеле бас дәрігер қызметіне жылдам өрледі. Хирург қызметіне көтеріліп, 1946 жылы Ұлттық қатерлі ісіктер институтының (NCI) бас көмекшісі болып тағайындалды. Ол биология, биохимия, биофизика, химиотерапия, эпидемиология және патология салаларындағы қатерлі ісіктерді бақылау жұмыстарына мемлекеттерге көмек беру бойынша жаңа гранттар бағдарламасын басқарды. 1947 жылдың көктемінде АҚШ Конгресі алдындағы шебер дипломатиясы Ұлттық денсаулық сақтау институтының (NIH) бюджеттік қаржыландыруын он есеге арттырды. Ол 1947 жылы NCI директоры және NIH директорының орынбасары болып тағайындалды, соңғысы оған арналған лауазым еді. Шеле ең алдымен демократ президент Гарри С. Трумэнның басшылығымен бас хирург болып қызмет етті, ол Шелені 1948 жылғы 6 сәуірде бас хирург Парранның орнына тағайындады, ал төрт жылдан кейін республикалық президент Дуайт Д. Эйзенхауэрдің басшылығымен, соғыстағы бұрынғы қолбасшысы болды. Шеле соғыс кезіндегі тәжірибесін пайдаланып, PHS-тің халықаралық денсаулық сақтаудағы жетекшілігін жалғастырды, АҚШ делегацияларын Дүниежүзілік денсаулық ассамблеясына (1949-1953 жылдары) басшылық етті және Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының президенті болып екі рет қызмет етті. Бірақ отандық мәселелер оның күш-жігерінің басым бөлігін алды. Филантроптар Альберт және Мэри Ласкер және Америкалық қатерлі ісіктер қоғамы сияқты ерікті денсаулық сақтау ұйымдарымен бірге Шеле биомедициналық зерттеулерді қоғамдық денсаулық сақтау практикасына толыққанды енгізу үшін Конгресстегі ынталы жақтастарымен тығыз жұмыс істеді. NCI жұмыс моделін ұсынды, ал нақты ауруларға бағытталған категориялық тәсіл құралға айналды. 1948 жылы қабылданған заңнама NIH-ті «Институттар» деп аталатын көптеген институттарға айналдырып, Ұлттық жүрек институтын, Ұлттық тіс зерттеу институтын, Ұлттық микробиологиялық институтын (Аллергия және жұқпалы аурулар институтының алдағысы) және Ұлттық эксперименталды биология және медицина институтын (1950 жылы Ұлттық артрит және метаболикалық аурулар институты деп қайта аталды) қосты, содан кейін 1950 жылы Ұлттық неврологиялық аурулар және соқырлық институты және пациенттерге көмек көрсетумен зертханалық зерттеулерді байланыстыру үшін 500 төсектік Клиникалық орталық (1953) құрылды. Ұлттық кеңестердегі бейтарап өкілдер, зертханалар салуға арналған гранттар және сыртқы зерттеу гранттары NIH-тың ғылыми және институционалдық беделінің артуына үлкен үлес қосты. Ол сондай-ақ сүйікті арғы атасы болды. Шеле 1941 жылға дейін басталған, бірақ соғыс салдарынан кешіккен жобаларды мұра етті, оның ішінде американдық үндістерге арналған Ішкі істер министрлігінің денсаулық сақтау бюросын (1954), Қорғаныс министрлігінің Қарулы күштер медициналық кітапханасын (1956, Ұлттық медицина кітапханасы деп қайта аталды) және судың ластануын бақылау (1948), иондаушы сәулелену (1948) және ауаның ластануын бақылау (1955) бойынша жаңа бағдарламалар енгізілді. Шеленің әкімшілік шеберлігі PHS-ке 1950 жылдардағы Америкадағы екі маңызды дауды жеңуге көмектесті: қоғамдық ауыз сумен жабдықтауды фторлау және үкіметтік вакцинация науқанынан кейін полиомиелиттің пайда болуы. Бұл мәселелер қоғамдық денсаулық сақтау шараларының тиімділігін бағалауда саяси келісім мен қоғамдық қабылдаудың маңыздылығын көрсетті. Он жылдық зерттеулер мен 1945 жылы Мичиган штатының Гранд-Рапидс қаласындағы мектеп оқушыларымен жүргізілген клиникалық сынақтың табысынан кейін, PHS 1950 жылдың маусым айынан бастап фторлауды ресми түрде қолдады, ал Шеле 1951 жылдың 24 сәуірінде өзінің толыққанды, білікті ұсынысын жасады, бұл PHS-тің қоғамдық сенімін арттырып, бас хирургтың денсаулық сақтау өкілі ретіндегі рөлін одан әрі нығайтты. Екінші жағынан, полиомиелит вакцинасының сәтсіз партияларына байланысты туған даулар Федералды денсаулық сақтау мекемелеріне деген халықтың сенімін жоюмен қауіптенеді. Ұлттық балалар парализі қоры Джонас Салк вакцинасының табысты ұлттық сынағын Мичиган штатының Энн-Арбор қаласында (1954) демеушілік еткеннен кейін, PHS вакцинаға лицензиялық стандарттарды бекітті және алты өндірушіге өндірісті бастауға рұқсат берді. Шеле және Денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамсыздандыру (DHEW) департаментінің хатшысы Овета Калп Хобби 1955 жылдың 12 сәуірінде, президент Франклин Делано Рузвельттің полиомиелит асқынуынан қайтыс болған күнінің он жылдығында, ұзақ күткен жаңалықты баспасөз конференциясында жариялады. Денсаулық сақтау департаменттері 10 миллионнан астам дозаны, оның 90 пайызы бастауыш сыныптағы балаларға енгізді, бірақ денсаулық сақтау науқаны басталғалы бірнеше апта өткен соң, вакцина салынған балалар мен олардың жақындары арасында жаңа жағдайлар тіркелді. Күшейіп бара жатқан халықтың наразылығына байланысты Шеле шара қолданды. 27 сәуірде ол өндірушілердің бірі, Cutter Laboratories вакцинасын қайтаруды сұрады және Ауруларды бақылау орталығында (CDC) Полиомиелитті бақылау бөлімін құрды, сондай-ақ штаттардан жағдайлар туралы хабарлау үшін ұлттық инфрақұрылымды құрды. Мамыр айында Шеле қалған вакциналар тексерілгенге дейін ұлттық науқанды тоқтатты. Вакцинаның жетіспеушілігі қоғамдық денсаулық сақтау дағдарысын тудырды: көптеген вакциналар күзге дейін тоқтап тұрды, бұл CDC-ге қауіпсіздік ережелерін қайта қарауға уақыт берді, бірақ сонымен қатар Хобби мен АҚШ Конгресі арасында саяси шиеленіске әкелді.
Кейінгі өмірі
Келесі тамыз айында (1956) Шилл бас хирург лауазымынан кетіп, Нью-Джерси штатының Саммит қаласындағы Warner Lambert компаниясының бөлігі болған Warner Chilcott Laboratories президенті болды. Жеке сектордағы басшы ретінде ол елге қызмет етуді жалғастырды, мысалы, Джон Ф. Кеннеди әкімшілігі тапсырмасымен Кубаға сапар шегіп, сәтсіз "Қоссан құмшағы" шабуылы кезінде ұсталған кепілдерді босату үшін миллиондаған долларлық дәрі-дәрмек, халық денсаулығы және азық-түлік тауарын алмастыруды ұйымдастырды. Warner Lambert-тен зейнетке шыққаннан кейін Шилл Вашингтон қаласына оралды және 1993 жылғы 8 қаңтарда қайтыс болды.