Ай арқылы байланыс: Әскери-теңіз күштерінің жобасы
Communication Moon Relay
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Ай релесі» жобасы – Айды байланыс спутнигі ретінде пайдалану арқылы сенімді байланыс құруға бағытталған телекоммуникациялық тәжірибе. 📡🌙
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Communication Moon Relay жобасы (сондай-ақ, жай ғана Moon Relay немесе, басқаша айтқанда, Operation Moon Bounce) – АҚШ Әскери-теңіз күштері жүргізген телекоммуникациялық жоба. Оның мақсаты Айды табиғи байланыс спутнигі ретінде пайдалану арқылы қауіпсіз және сенімді сымсыз байланыс әдісін жасау болды – бұл техника Жер-Ай-Жер байланысы (EME) деп аталады. Жобаның көп бөлігі 1950 жылдары АҚШ Әскери-теңіз зерттеу зертханасында жүргізілді. Operation Moon Relay құпия әскери тыңшылық бағдарламасы – "Пассивті Ай эстафетасы" (PAMOR) бағдарламасынан туындады, ол Айдан шағылысқан советтік әскери радар сигналдарын ұғуға бағытталған.
The Communication Moon Relay project (also known as simply Moon Relay, or, alternatively, Operation Moon Bounce) was a telecommunication project carried out by the United States Navy. Its objective was to develop a secure and reliable method of wireless communication by using the Moon as a natural communications satellite — a technique known as Earth–Moon–Earth communication (EME). Most of the project's work took place during the 1950s at the United States Naval Research Laboratory. Operation Moon Relay was spun off from a classified military espionage program known as Passive Moon Relay (PAMOR), which sought to eavesdrop on Soviet military radar signals reflected from the Moon.
Өмірбаян
Байланыс Ай релесі радио тыңшылығындағы көптеген идеялар мен концепциялардың нәтижесінде пайда болды. Жобаға екінші дүниежүзілік соғыстан кейін радиосигналдарды, әсіресе Шығыс Еуропа мен КСРО-дан келетін сигналдарды анықтау әдістерін жетілдіруге жасалған тырысқандар ықпал етті. Басқа көздерге 1928 жылға дейін соққан Айды радио толқындарды кері шағылыстырушы ретінде пайдалану туралы алдыңғы ұсыныстар кірді. Бұл концепцияның алғашқы дәлелі 1946 жылы АҚШ Армиясы Сигнал корпусының «Диана» бағдарламасы болды, ол Айдан секіріп келген радар толқындарын анықтады. Бұл Дональд Мензельдің назарына ілікті. Мензель Гарвард колледжінің обсерваториясының қызметкері және бұрынғы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің резервтік командирі болды, ол Теңіз күштерінің Айды қауіпсіз байланыс спутнигі ретінде пайдалану бағдарламасын іске қосуды ұсынды. Ай релесі жобасына дейін, Жердің қисығы бойымен ұзақ қашықтыққа сымсыз байланыс «аспан толқыны» («skip») трансляциясы арқылы жүзеге асырылды, онда радио толқындары Жердің ионосферасымен сындырылады, бірақ бұл процеске күннің жарқырауы мен геомагниттік дауылдар кедергі келтіретін. Жасанды спутниктер пайда болғанға дейін Ай, Жердің қарама-қарсы жақтарындағы нүктелер арасында радио толқындарын шағылыстыру арқылы байланыс құруға болатын жалғыз сенімді аспан денесі болды. Ай арқылы байланыс дамуының нәтижесінде Теңіз зерттеу зертханасының радио инженері Джеймс Трекслердің назарына түсті. Оның қызығушылығы ITT зертханасының зерттеушілері жариялаған мақаладан оянды. Трекслер совет радар сигналдарын Айдан секіріп келген трансляцияларды анықтау арқылы ұстауға арналған жүйе жоспарларын жасады. «Джо» кодолық атымен белгіленген бұл бағдарлама 1949 жылдың тамызынан бастап жүйелі бақылаулар жүргізе бастады. Бір жыл ішінде «Джо» Теңіз күштерінің ресми барлау бағдарламасы – «Пассивті Ай релесі» (PAMOR) мәртебесіне ие болды. 1950 жылдың қыркүйегінде Мэриленд штатының Стэмп Нек қаласында PAMOR жобасы үшін жаңа параболалық антенна құрастырылды. Бұл антеннаның алғашқы сынақтары әсерлі болды; кері сигнал күткеннен гөрі әлдеқайда жоғары сапалы болды. Бұл Ай контурын байланыс схемасы ретінде пайдалану мүмкіндігін көрсетті. Алайда, PAMOR үшін совет радар сигналдарын жинау үшін үлкен антенна қажет болды. Батыс Вирджиния штатының Шугар-Гроув қаласында мұндай антеннаны орнатуға күш-жігер жұмсалды.
Communication Moon Relay grew out of many ideas and concepts in radio espionage. Some impetus for the project was provided by post World War II efforts to develop methods of tracking radio signals, particularly those originating in Eastern Europe and the Soviet Union. Other sources included earlier proposals to use the Moon as a radio wave reflector, which date back to 1928. The first proof of this concept was the Project Diana program of the U. S. Army Signal Corps in 1946, which detected radar waves bounced off the Moon. This attracted the attention of Donald Menzel. Menzell was a staff member of the Harvard College Observatory and a former United States Navy Reserve commander, who proposed that the Navy undertake a program to use the Moon as a secure communications satellite. Prior to the Moon Relay project, long distance wireless communication around the curve of the Earth was conducted by skywave ("skip") transmission, in which radio waves are refracted by the Earth's ionosphere, which was sometimes disrupted by solar flares and geomagnetic storms. Before artificial satellites, the Moon provided the only reliable celestial object from which to reflect radio waves to communicate between points on opposite sides of the Earth. The developments in Moon circuit communications eventually came to the attention of James Trexler, a radio engineer at the Naval Research Laboratory. His interest was piqued by a paper published by researchers at an ITT laboratory. Trexler developed plans for a system designed to intercept Soviet radar signals by detecting the transmissions that bounced off the Moon. This program, codenamed "Joe," began making regular observations in August 1949. Within a year, "Joe" was made an official Navy intelligence program, the Passive Moon Relay (PAMOR). In September 1950, a new parabolic antenna for the PAMOR project was completed at Stump Neck, Maryland. The first tests of this antenna were impressive; the returning signal was of much higher fidelity than expected. This presented the possibility of using a Moon circuit as a communications circuit. Unfortunately for PAMOR, collecting Soviet radar signals would require a larger antenna. Efforts began to have such an antenna constructed at Sugar Grove, West Virginia.
Даму
PAMOR жобасына үлкен антенна қажет болғандықтан, Stump Neck антеннасы Ай арқылы байланыс мүмкін екенін тексеру үшін қолданысқа енгізілді. Бұл Ай эстафетасының жеке жоба ретінде туындауына әкелді. Stump Neck пен Вашингтон арасында сынақ хабарлары жіберілді; дауыстың алғашқы спутниктік таратылуы 1954 жылғы 24 шілдеде орын алды. Содан кейін, 1955 жылғы 20 қарашада жүйенің алғашқы құрлықтан құрлыққа сынағы жүргізілді. Қабылдау орны – Сан-Диего, Калифорниядағы АҚШ Әскери-теңіз флотының Электроникалық зертханасы болды. Сигналдың әлсіреуін азайту бойынша түзетулерден кейін, хабар таратулар Вахиава, Гавайиге дейін кеңейтілді. Әскери-теңіз флоты жаңа жүйені жақсы қарсы алды. Жобаға арналған Әскери-теңіз келісім-шарты сәтті сынақтардан кейін жақын арада жасалды және, басқалармен қатар, американдық теңіз шатырларына жағаға байланыс үшін Айдың шағылысу жолдарын пайдалану ұсынылды.
With the PAMOR project requiring a larger antenna, the Stump Neck antenna was pushed into service for testing whether communication via the Moon was possible. This marked the emergence of the Moon Relay as a separate project. Test transmissions between Stump Neck and Washington, D. C. were carried out; the first satellite transmission of voice occurred on July 24, 1954. These were followed by the first transcontinental test of the system on November 20, 1955; the receiving site was the U. S. Navy Electronics Laboratory in San Diego, California. After corrections to reduce signal loss, the transmissions were extended to Wahiawa, Hawaii. The Navy received the new system favorably. A Navy contract for the project soon followed the successful tests, and, among other things, it was recommended that American submarines use Moon reflection paths for communications to shore.
Кеңейту
Ай релесі жобасы көп ұзамай Әскери-теңіз зерттеу зертханасының Радар бөлімінің Байланыс бөліміне берілді. Осы бөлім шеңберінде жүйе жоғары жиілікті (УВЧ) диапазонды пайдалану үшін жаңартылды. Эксперименттік жүйе 1959 жылы Гавайи мен Вашингтон қаласын байланыстыратын толыққанды жұмыс істейтін Ай релесі жүйесіне айналдырылды. Жаңа жүйе 1960 жылғы қаңтарда ресми түрде қолданысқа енгізілді, сол кезде Әскери-теңіз операцияларының бастығы адмирал Арли Берк Тынық мұхиты флотының командирі Феликс Стампқа осы жүйе арқылы хабарлама жолдады. Аяқталған жүйе Annapolis, Мэриленд және Гавайидегі Opana Radar Site-та орналасқан екі тарату құрылғысын, сондай-ақ Cheltenham, Мэриленд және Wahiawa, Гавайидегі екі қабылдау құрылғысын пайдаланды. Кейіннен ол USS Oxford (AGTR 1) және USS Liberty (AGTR 5) кемелерімен жағалауға және кері байланыс үшін кеңейтілді.
The Moon Relay project was soon transferred to the Communications Section of the Radar Division of the Naval Research Laboratory. Under this department, the system was upgraded to use the ultra high frequency (UHF) band. The experimental system was transformed into a fully operational lunar relay system linking Hawaii with Washington, DC, which became functional in 1959. The new system was officially inaugurated in January 1960, when Chief of Naval Operations Admiral Arleigh Burke sent a message to Commander, Pacific Fleet Felix Stump using the system. The finished system used two sets of transmitters at Annapolis, Maryland and the Opana Radar Site in Hawaii and two sets of receivers at Cheltenham, Maryland and Wahiawa, Hawaii. It was later expanded to accommodate ship to shore transmissions to and from the USS Oxford (AGTR 1) and USS Liberty (AGTR 5).
Нәтижелер
Ай релесі жүйесі 1960 жылдардың соңында Әскери-теңіз күштері жасанды спутниктік байланыс жүйесін енгізген кезде қолдануын тоқтатты. Дегенмен, осы жобадан алынған мәліметтер кейіннен жасанды жүйенің құрылуына тікелей себеп болды. Сонымен қатар, «Коммуникациялық Ай релесі» жобасында қолданылған жабдықтар АҚШ Әскери-теңіз күштерінің астрономдарына өте пайдалы болды, олар радио байланысқа қолайсыз жағдайда Айды зерттеу үшін оны пайдаланды. Ұзаққа соқпаса да, Ай релесі қазіргі американдық әскери спутниктік жүйелеріне көпір болды.
The Moon Relay system became obsolete in the later 1960s as the Navy implemented its artificial satellite communication system. However, the information gleaned from the project in fact made the later artificial system possible. Additionally, the equipment used in the Communications Moon Relay project was of much use to U. S. Navy astronomers, as they used it to examine the Moon when the Moon was not in a position conducive to radio transmission. Although relatively short lived, the Moon Relay served as a bridge to modern American military satellite systems.