Аполлон-9: Айға қадамға дайындық миссиясы

Кіріспе

Аполлон ғарыш бағдарламасының үшінші экипаждық миссиясы, Адам Анттың әні.

Аполлон-9 (1969 жылдың 3 наурызы) – НАСА-ның Аполлон бағдарламасындағы үшінші адаммен жасалған ғарышқа ұшу. Жердің төменгі орбитасында ұшқан бұл миссия, Америка Құрама Штаттарының Сатурн V зымыраны арқылы ұшырған екінші экипаждық Аполлон миссиясы және толық Аполлон ғарыш кемесінің – командалық модуль (CSM) пен Ай модулінің (LM) – алғашқы ұшуы болды. Миссияның мақсаты – LM-ді Ай орбитасында жұмыс істеуге дайындау, оның түсу және көтерілу жүйелерін сынау, экипажтың оны дербес басқара алатынын, содан кейін CSM-мен кездесіп, қайтадан қосыла алатынын көрсету болды. Бұл, бірінші адамдардың Айға қонуына дайындық шарасы еді. Ұшудың басқа да мақсаттарына LM-нің түсу қозғалтқышын қосалқы режимде іске қосу (Аполлон-13 миссиясында қажет болғандай) және LM кабинасынан тыс портативті тіршілік ету жүйесін пайдалану кірді. Үш адамнан тұратын экипажға командир Джеймс МакДивит, командалық модульдің пилоты Дэвид Скотт және Ай модулінің пилоты Расти Швейкарт кірді. Он күндік миссия барысында олар Айға қондыру үшін маңызды жүйелер мен процедураларды – LM қозғалтқыштарын, рюкзак тәрізді тіршілік ету жүйелерін, навигациялық жүйелерді және доктау маневрлерін сынады. 1969 жылдың 3 наурызында ұшырылған экипаж, Ай модулінің алғашқы экипаждық ұшуын, оның алғашқы жанасуын және бөлінуін, екі адамнан тұратын бір ғарышқа шығуды (EVA) және екі экипаждық ғарыш кемесінің екінші рет қосылуын жүзеге асырды. Бұл осыған дейін кеңестік ғарышкерлердің «Союз-4» және «Союз-5» арасында ғарышкерлерді ауыстырудан кейін екінші рет болды. Миссия 13 наурызда аяқталып, толық сәттілікке жетті. Ол LM-нің адамдармен ғарышқа ұшуға лайықты екенін дәлелдеді және Айға қонуға арналған жалпы репетиция – Аполлон-10 миссиясына жол ашты, ал соңғы мақсат – Айға қону еді.

Миссияның белгісі

Дөңгелек плакатта USA әріптері жазылған Сатурн V зымыранының суреті бейнеленген. Оның оң жағында Аполлон CSM, ай модулі LM-нің қасында көрсетілген, CSM-нің мұрны LM-нің жоғарғы доктық портына емес, "алдыңғы есігіне" қаратылған. CSM-нен айналма от тілшігіріп шығып тұр. Ұшқыштардың есімдері шеңбердің жоғарғы жиегінде, ал төменгі жағында АПОЛЛО IX деп жазылған. Макдивиттің есіміндегі "D" әрпі қызыл түспен боялған, бұл осы миссияның "Аполлон" бағдарламасының әліпбилік тізіміндегі "D" миссиясы екенін көрсетеді. Пластинканы Rockwell International компаниясының дизайнері Аллен Стивенс жасаған.

Жоспарлау және оқыту

Аполлон-9-ның басты мақсаты LM-ді айға ұшуға дайындау болды, соның ішінде айға қону үшін қажетті маневрлерді орындау қабілетін көрсету, CSM-мен байланысу сияқты. Колин Берджесс пен Фрэнсис Френч кітабында Макдивитт экипажын ең жақсы даярланғандардың бірі деп атады. Олар 1966 жылдың қаңтарынан бастап бірге жұмыс істеді, алғашқыда Аполлон-1 үшін резерв болды, және LM-ді бірінші болып ұшу міндеті оларға жүктелді. Ұшу директоры Джин Кранц Аполлон-9 экипажын миссияға ең жақсы дайындалған деп есептеді, ал Скоттты өте білімді CMP деп бағалады. Экипаж мүшелері миссияға қатысты 1800 сағатқа жуық дайындықтан өтті, бұл ұшу кезінде өткізетін әр сағатына шамамен жеті сағатты құрады. Олардың жаттығулары Аполлон-1 апаттарынан бір күн бұрын, бастапқыда ұшуға арналған бірінші Block II ғарыш кемесінде басталды. Олар Калифорниядағы Даунидегі North American Rockwell зауытында CSM-ді, ал Нью-Йорктегі Бетпейждегі Grumman зауытында LM-ді тексеруге қатысты. Сондай-ақ, модульдерді ұшыру алаңында сынақтан өткізді. Экипажқа арналған жаттығулардың ішінде су астында және "Құс құйылған кометада" (Vomit Comet) гравитациясыздық жағдайды модельдеу болды. Олар осы жаттығулар барысында жоспарланған ғарыштан тыс қызметтерге (EVA) дайындық жасады. Аполлонның Бағыттау компьютері (AGC) бойынша оқу үшін МТИ-дегі Кембриджге, Массачусетс штатына барды. Экипаж аспанды Морхед және Гриффит планетарийлерінде зерттеді, әсіресе AGC қолданған 37 жұлдызға ерекше назар аударды. Олардың әрқайсысы Кеннеди ғарыш орталығында (KSC) және Хьюстонда CM және LM симуляторларында 300 сағаттан астам уақыт өткізді, кейбіреулері Миссиялық бақылау тобының тікелей қатысуын қамтыды. Басқа да орындардағы симуляторларда қосымша уақыт жұмсалды. CSM, LM және SaturnV-ді алғаш рет пайдаланған миссия – Apollo9, KSC-дегі ұшыруға дайындық тобына айға қону миссиясын ұшыруды модельдеуге алғашқы мүмкіндік берді. LM 1968 жылдың маусымында Grumman-нан жеткізілді және кең ауқымды сынақтардан өтті, соның ішінде биіктік камерасында ғарыш жағдайын модельдеу. Осы кезде басқа техниктер СатурнV-ді Көлік құрастыру ғимаратында (VAB) құрастырды. CM және SM қазан айында келді, бірақ тәжірибелі KSC командасы, North American-нан келгендер де, оларды біріктіруде қиындықтарға тап болды. Жерге түсіруші модуль биіктік камерасынан шыққаннан кейін CSM оның орнына келді, бұл LM-ге кездесу радарын және антенналарды орнатуға мүмкіндік берді. Ұзақ кешігулер болған жоқ, және 1969 жылдың 3 қаңтарында ұшыру құралы VAB-ден шығарылып, 39А ұшыру кешеніне жұлқымен жеткізілді. CM, LM және SaturnV ұшуға дайындықтарын тексеру келесі апталарда өтті және сәтті аяқталды.

Apollo 9's main purpose was to qualify the LM for crewed lunar flight, demonstrating, among other things, that it could perform the maneuvers in space that would be needed for a lunar landing, including docking with the CSM. Colin Burgess and Francis French, in their book about the Apollo Program, deemed McDivitt's crew among the best trained ever—they had worked together since January 1966, at first as backups for Apollo 1, and they always had the assignment of being the first to fly the LM. Flight Director Gene Kranz deemed the Apollo9 crew the best prepared for their mission, and felt Scott was an extremely knowledgeable CMP. Crew members underwent some 1,800 hours of mission specific training, about seven hours for every hour they would spend in flight. Their training even started on the day before the Apollo1 fire, in the very first Block II spacecraft in which they were originally intended to fly. They took part in the vehicle checkouts for the CSM at North American Rockwell's facility in Downey, California, and for the LM at Grumman's plant in Bethpage, New York. They also participated in testing of the modules at the launch site. Among the types of the training which the crew underwent were simulations of zero G, both underwater and in the Vomit Comet. During these exercises, they practiced for the planned extravehicular activities (EVAs). They traveled to Cambridge, Massachusetts, for training on the Apollo Guidance Computer (AGC) at MIT. The crew studied the sky at the Morehead Planetarium and at the Griffith Planetarium, especially focusing on the 37 stars used by the AGC. They each spent more than 300 hours in the CM and LM simulators at Kennedy Space Center (KSC) and at Houston, some involving live participation by Mission Control. Additional time was spent in simulators in other locations. The first mission to use the CSM, the LM and a SaturnV, Apollo9 allowed the launch preparations team at KSC its first opportunity to simulate the launch of a lunar landing mission. The LM arrived from Grumman in June 1968 and was subjected to extensive testing including in the altitude chamber, simulating space conditions. As this occurred, other technicians assembled the SaturnV inside the Vehicle Assembly Building (VAB). The CM and SM arrived in October, but even the experienced KSC team from North American had trouble joining them together. When the lander was done with the altitude chamber, the CSM took its place, letting the LM be available for installation of equipment such as rendezvous radar and antennas. There were no lengthy delays, and on January 3, 1969, the launch vehicle was taken out of the VAB and moved to Launch Complex 39A by crawler. Flight readiness reviews for the CM, the LM, and the SaturnV were held and passed in the following weeks.

Ұшыру аппараты

Аполлон-9-да пайдаланылған Сатурн V (AS 504) төртінші рет ұшырылған, ғарышкерлерді ғарышқа жеткізген екінші және Ай модулін алып жүрген алғашқы ракета болды. Конфигурациясы Аполлон-8-де қолданылған Сатурн V-ге ұқсас болғанымен, бірнеше өзгеріс енгізілді. Бірінші (S IC) сатыдағы F 1 қозғалтқыш камерасының ішкі бөлігі алынып тасталды, бұл салмақты азайтып, нақты импульстің сәл өсуіне мүмкіндік берді. Сұйық оттегі бактарының қабықшаларын жеңілірек материалмен алмастыру және басқа компоненттердің жеңілдетілген нұсқаларын қолдану арқылы да салмақ азайтылды. S II екінші сатысының тиімділігі J 2 қозғалтқыштарының күшейтілуімен және Аполлон 8-дегі ашық циклды жүйеге қарағанда жабық циклды жанармай пайдалану жүйесі арқылы арттырылды. Екінші сатыдағы салмақ азаюдың шамамен жартысы бактың қабырғаларының қалыңдығын 16 пайызға қысқартудан туындады.

Ғарыш кемелері, жабдықтар және шақыру белгілері

Аполлон-9 CSM 104-ті пайдаланды, бұл ғарышкерлермен бірге ұшқан үшінші Block II CSM болды. Ай модулі болмағандықтан, Аполлон-8 доктандыру жабдықтарына ие болған жоқ; Аполлон-9 CM-нің алдыңғы люгіне жақын орналасқан басқа жабдықтармен бірге доктандыруға арналған зонд пен дрог жиынтығын ұшырды; бұл екі аппараттың берік доктандырылуына және CM мен LM арасында ішкі ауысуға мүмкіндік берді. Егер Аполлон-8 мен Аполлон-9 миссиялары арасында ауысу болмағанда, Жер орбиталық миссиясы Аполлон-8-де ұшқан CSM-103-ті пайдаланған болар еді. Жер орбиталық миссиясы бастапқыда LM 2-ні ай модулі ретінде пайдалану жоспарланған, бірақ экипаж оның көптеген кемшіліктерін тапты, олардың көпшілігі Grumman өндірісінен шыққан алғашқы ғарышқа дайын ай модулімен байланысты болды. Миссиялардың ауысуынан туған кешігу LM 3-тің қолжетімді болуына мүмкіндік берді, экипаж оны әлдеқайда жақсы деп тапты. LM 2 де, LM 3 де Айға жіберілмеді, өйткені екеуі де тым ауыр болды; Grumman-ның LM үшін салмақты азайту бағдарламасы толыққанды нәтижелі болғаны LM 5-пен ғана болды, ол Аполлон-11 үшін арналған еді. LM 3-тің алюминий қорытпасы құрылымындағы кішкентай жарықтар, мысалы, қақпақты орнату кезіндегі кернеулерден туындаған жарықтар, үнемі туындайтын мәселе болды; Grumman инженерлері LM-ді 1968 жылдың желтоқсанында Saturn V-ке орнатуға дейін оларды түзету жұмыстарын жалғастырды, онда ол SLA 11A ретінде белгіленген ғарыш кемесі Ай модулі адаптерінде орналасқан еді. LM 2 ешқашан ғарышқа ұшпады және Ұлттық Әуе және Ғарыш мұражайында сақталады. Аполлон ғарышкерлеріне Sony Walkman-ның алғашқы үлгілері берілді, бұл миссия кезінде байқаулар жасауға мүмкіндік беретін портативті кассеталық диктофондар еді. Аполлон-9 экипажына алғаш рет музыкалық жинақтарды (микстейптерді) әкелуге рұқсат берілді, оларды осы құрылғыда ойнатуға болады. McDivitt пен Scott жеңіл музыка мен кантри музыкасын ұнатты; Schweickart-тың классикалық музыкасының кассетасы он күндік миссияның тоғызыншы күніне дейін жоғалып кетті, содан кейін оны Scott оған тапсырды. Grissom Gemini 3 аппаратын "Молли Браун" деп атағаннан кейін, NASA ғарыш кемелеріне ат қоюға тыйым салды. Аполлон-9 миссиясы кезінде CSM және LM бөлініп, әртүрлі шақыру белгілері қажет болғандықтан, Аполлон-9 астронавттары өзгеріс енгізуге ұмтылды. Симуляцияларда олар CSM-ді "Gumdrop" деп атауға кірісті, бұл CM көк қорғаныш қаптамасында болған кездегі сыртқы түрінен шабыттанды, ал LM-ді "Spider" деп атады, бұл LM-нің тіреу аяқтарын түсіргендегі сыртқы түрінен шабыттанды. NASA-ның жарияланым бөліміндегілер бұл аттарды тым бейресми деп ойлады, бірақ шақыру белгілері ақырында ресми мақұлдау алды. NASA келесі миссиялар үшін, Аполлон-11-ден бастап, ресми шақыру белгілерін талап етті.

Apollo9 used CSM 104, the third Block II CSM to be flown with astronauts aboard. Apollo 8, lacking a lunar module, did not have docking equipment; Apollo9 flew the probe and drogue assembly used for docking along with other equipment added near the forward hatch of the CM; this allowed for rigid docking of the two craft, and for internal transfer between CM and LM. Had the switch in missions between Apollo8 and9 not occurred, the Earth orbit mission would have flown CSM 103, which flew on Apollo 8. The Earth orbit mission was originally supposed to use LM 2 as its lunar module, but the crew found numerous flaws in it, many associated with it being the first flight ready lunar module off Grumman's production line. The delay occasioned by the switch in missions allowed LM 3 to be available, a machine the crew found far superior. Neither LM 2 nor LM 3 could have been sent to the Moon as both were too heavy; Grumman's weight reduction program for the LMs only became fully effective with LM 5, designated for Apollo 11. Small cracks in LM 3's aluminum alloy structure due to stresses such as the insertion of a rivet proved an ongoing issue; Grumman's engineers continued working to fix them until the LM had to be mounted on the SaturnV in December 1968, where it was housed inside the Spacecraft Lunar Module Adapter, numbered as SLA 11A. LM 2 never flew in space and is in the National Air and Space Museum. The Apollo astronauts were provided with early versions of the Sony Walkman, portable cassette recorders intended to allow them to make observations during the mission. The Apollo9 crew was the first to be allowed to bring music mixtapes, one each, that could be played in that device. McDivitt and Scott preferred easy listening and country music; Schweickart's cassette tape of classical music went missing until the ninth day of the ten day mission, when it was presented to him by Scott. After the Gemini 3 craft was dubbed Molly Brown by Grissom, NASA forbade naming spacecraft. The fact that during the Apollo9 mission, the CSM and LM would separate and need different call signs caused the Apollo9 astronauts to push for a change. In simulations, they began to refer to the CSM as "Gumdrop", a name inspired by the CM's appearance while in the blue protective wrapping in which it was transported from the manufacturer, and the LM as "Spider", inspired by the LM's appearance with landing legs deployed. Personnel in NASA public relations thought the names were too informal, but the call signs ultimately gained official sanction. NASA required more formal call signs for future missions, starting with Apollo 11.

Өмірді қолдау жүйесімен жабдықталған рюкзак

Экстравикторлық мобильдік құрылғы (EMU) рюкзагы алғаш рет «Аполлон-9» бағдарламасында ұшты, оны Швейкарт ғарыш кеңістігіндегі жұмыс кезінде пайдаланды. Оған портативтік өмірді сақтау жүйесі (PLSS) кірді, ол ғарышкерге оттегімен және сұйық салқындату киіміне (LCG) сумен қамтамасыз етті, бұл ғарыш кеңістігіндегі қызмет кезінде артық қызудың алдын алуға көмектесті. Рюкзак үстіндегі «орындық» - оттегі тазарту жүйесі (OPS) де болды, ол PLSS істен шыққан жағдайда шамамен бір сағатқа дейін оттегімен қамтамасыз ете алатын. EMU-дың жетілдірілген нұсқасы «Аполлон-11» бағдарламасымен Айға қонғанда қолданылды. Скотт ғарыш кеңістігіндегі жұмысы кезінде PLSS кимеген, бірақ қысымды реттеу клапаны (PCV) арқылы қысқа түйінмен CM-нің өмірді сақтау жүйесіне қосылған. Бұл құрылғы 1967 жылы LM немесе CM люктерінен тік тұрып ғарыш кеңістігінде жұмыс істеуге немесе қысқа мерзімге сыртқа шығуға мүмкіндік беру үшін жасалды. Кейін Скотт оны «Аполлон-15» бағдарламасында Ай бетіндегі жұмысы кезінде, сондай-ақ «Аполлон» бағдарламасының соңғы үш рейсіндегі командалық модульдің ұшқыштары үшін терең ғарыш кеңістігіндегі жұмыстарда пайдаланды.

Бірінші күннен бесінші күнге дейін (3-7 наурыз)

Бастапқыда 1969 жылдың 28 ақпанында ұшырылуы жоспарланған «Аполлон-9» ғарыш кемесінің ұшырылуы кейінге қалдырылды, себебі үш астронавттың да суық тигендігіне байланысты, және НАСА миссияға әсер етуі мүмкін тәуекелді қаламады. Ғарыш кемесін дайын күйде ұстау үшін тәулік бойы жұмыс ауысымдары қажет болды; кешігу 500 000 долларға бағаланды. Ракета 3 наурызда KSC-ден EST сағат 11:00-де (GMT 16:00-де) ұшырылды. Бұл ұшыру терезесінің ішінде болды және тағы үш жарым сағатқа ашық болып қалатын. Атыс басқару орталығында жаңа Никсон әкімшілігінің атынан вице-президент Спиро Агню қатысты. МакДивит ұшыру кезінде жағдайдың тегіс болғанын хабарлады, бірақ қозғалтақыштардың тербелісі болды және астронавттар «Сатурн V»-тің бірінші сатысы тоқтағанда алға итерілгеніне таң қалды, екінші сатысы жұмысын бастамас бұрын, оларды креслоларына кері итеріп жіберді. Орбитадағы екінші күннің (4 наурыз) ең маңызды оқиғасы – үш SPS күйдірілісі болды. Бірінші күйдіріліс 22:12:04.1-де басталып, 110 секундқа созылды. Төртінші күннің (6 наурыз) бағдарламасында Швейкарттың LM люгінен шығып, ғарыш кемесінің сыртынан CM люгіне қарай жол жүруі көзделді, онда Скотт көмектесуге дайын тұратын еді, бұл төтенше жағдай туғанда осылай жасауға болатынын көрсету үшін. Швейкарт Ай бетіндегі ЭВА кезінде киетін өмірді сақтау рюкзагын, яғни PLSS-ті киюге тиіс болды. Бұл Айға қонуға дейін жоспарланған жалғыз ЭВА болды, сондықтан PLSS-ті ғарышта сынап көруге жалғыз мүмкіндік болды. МакДивит бастапқыда Швейкарттың денсаулығына байланысты ЭВА-ны тоқтатты, бірақ Ай модулінің пилотының жағдайы жақсарғаннан кейін, оған LM-ден шығуға рұқсат берді, ал ол шыққаннан кейін LM-нің сыртында тұтқаларды пайдаланып қозғалуға мүмкіндік берді. Скотт CM люгінде тұрды; екеуі де бір-бірін суретке түсіріп, көліктерінің сыртынан тәжірибелерді алды. Швейкарттың айтуынша, қозғалу симуляциядағыдан оңай болды; ол да, Скотт та Швейкарт қажет болған жағдайда сыртқы көшіруді орындай алатынына сенімді болды, бірақ оны қажетсіз деп санады. ЭВА кезінде Швейкарт шашының түсіне сілтеме жасай отырып, «Қызыл Ровер» шақыру белгісін пайдаланды. МакДивит пен Швейкарт LM-ге ертерек кірді, оларға қолғап пен шлем кимей-ақ кіруге рұқсат берілді, бұл LM-ді орнатуды жеңілдетті. Мұндай фотосуреттер Жер бетінің әртүрлі ерекшеліктерін көрсетуге мүмкіндік берді, мысалы, өзендердің аузынан теңізге құйылатын судың ластануын бақылау және инфрақызыл сәулелерді пайдаланып ауыл шаруашылығы аймақтарын ерекшелендіру. Ұжым 1965 жылы ұшырылған «Пегасус-3» спутнигін және «Спайдер» ғарыш кемесінің көтерілу сатысын бақылай алды. SPS қозғалтқышының алтыншы күйдірілісі алтыншы күні болды, бірақ реакциялық басқару жүйесінің (RCS) реактивті заттарды резервуарларына орналастыру үшін қажетті күйдіріліс дұрыс бағдарламаланбағандықтан, ол бір орбитаға кейінге қалдырылды. SPS күйдірілісі «Аполлон-9» орбитасының перигейін төмендетті, бұл RCS қозғалтқышының орбитадан шығу қабілетін SPS-ке резервтік нұсқа ретінде жақсартуға мүмкіндік берді. CSM-ді айтарлықтай сынақтан өткізу жүргізілді, бірақ бұл негізінен Скотттың жауапкершілігі болды, бұл МакДивит пен Швейкартқа Жерді бақылауға мүмкіндік берді; олар Скоттқа ерекше назарға аларлық нәрселер болатынын ескертті, оған өз жұмысын бір сәтке тоқтата тұрып, Жерді де қарауға мүмкіндік берді. SPS жүйесінің жетінші күйдірілісі сегізінші күні, 10 наурызда болды; оның мақсаты RCS-тің орбитадан шығу қабілетін арттыруға, сондай-ақ «Gumdrop» орбиталық өмір сүру мерзімін ұзартуға көмектесу болды. Ол орбитаның апогейін Оңтүстік жарты шарға ауыстырды, бұл «Аполлон-9» Жерге оралғанда кіру үшін ұзақ еркін құлау уақытын қамтамасыз етті. Күйдіріліс ұзартылды, бұл бұрынғы SPS күйдірілістері кезінде аномалияны көрсеткен жанар майды өлшеу жүйесін сынауға мүмкіндік берді. Бұл орындалғаннан кейін, «Аполлон-9»-дың RCS қозғалтқыштары оны Жерге қайтара алатын және SPS қозғалтқышы істен шыққан жағдайда оны негізгі қалпына келтіру аймағына қондыра алатын еді. Сегізінші және соңғы SPS күйдірілісі, көлікті Жерге қайтару үшін, 13 наурызда, миссияның он күндік белгісінен кейін бір сағаттан аз уақыт өткен соң орындалды, одан кейін қызмет көрсету модулі тасталды. Жерге қону Бермуданың шығыс-шығысындағы негізгі қону аймағындағы қолайсыз ауа райына байланысты бір орбитаға кейінге қалдырылды. Оның орнына, «Аполлон-9» Багама аралдарының шығысына, USS «Гуадалканал» кемесінен 5 шақырым қашықтықта, 10 күн, 1 сағат, 54 секундқа созылған миссиядан кейін суға қонды. «Аполлон-9» 2019 жылы «Crew Dragon Demo 1» миссиясына дейін жарты ғасыр бойы Атлант мұхитына суға қонған соңғы ғарыш кемесі болды және 2021 жылы «Inspiration4» миссиясына дейін Атлант мұхитындағы соңғы пилоттық суға қону болды.

Originally scheduled to launch on February 28, 1969, the liftoff of Apollo9 was postponed because all three astronauts had colds, and NASA did not want to risk that the mission might be affected. Around the clock labor shifts were required to keep the spacecraft in readiness; the delay cost $500,000. The rocket launched from KSC at 11:00:00 EST (16:00:00 GMT) on March 3. This was well within the launch window, which would have remained open for another three and a quarter hours. Present in the firing control room was Vice President Spiro Agnew on behalf of the new Nixon administration. McDivitt reported a smooth ride during the launch, although there was some vibration and the astronauts were surprised to be pushed forward when the Saturn V's first stage stopped firing, before its second stage took over, when they were pushed back into their couches. The highlight of the second day in orbit (March 4) was three SPS burns. The initial burn, at 22:12:04.1, lasted 110 seconds,

The fourth day's program (March 6) was for Schweickart to exit the hatch on the LM and make his way along the outside of the spacecraft to the CM's hatch, where Scott would stand by to assist, demonstrating that this could be done in the event of an emergency. Schweickart was to wear the life support backpack, or PLSS, to be worn on the lunar surface EVAs. This was the only EVA scheduled before the lunar landing, and thus the only opportunity to test the PLSS in space. McDivitt initially canceled the EVA due to Schweickart's condition, but with the lunar module pilot feeling better, decided to allow him to exit the LM, and once he was there, to move around the LM's exterior using handholds. Scott stood in the CM's hatch; both men photographed each other and retrieved experiments from the exterior of their vehicles. Schweickart found moving around easier than it had been in simulations; both he and Scott were confident that Schweickart could have completed the exterior transfer if called upon to do so, but considered it unnecessary. During the EVA, Schweickart used the call sign "Red Rover", a nod to the color of his hair. McDivitt and Schweickart entered the LM early, having obtained permission to do so without wearing their helmets and gloves, making it easier to set up the LM. Such photography allowed different features of the Earth's surface to appear, for example, tracking of water pollution as it exits mouths of rivers into the sea, and the highlighting of agricultural areas using infrared. The crew was able to track the Pegasus 3 satellite (launched in 1965) as well as the ascent stage of Spider. The sixth burn of the SPS engine took place on the sixth day, though it was postponed one orbit as the reaction control system (RCS) thruster burn needed to settle the reactants in their tanks was not properly programmed. The SPS burn lowered the perigee of Apollo9's orbit, allowing for improved RCS thruster deorbit capability as a backup to the SPS. Considerable testing of the CSM took place, but this was principally Scott's responsibility, allowing McDivitt and Schweickart leisure to observe the Earth; they alerted Scott if anything particularly noteworthy was upcoming, letting him leave his work for a moment to look at Earth too. The seventh burn of the SPS system took place on the eighth day, March 10; its purpose was again to aid RCS deorbit capability, as well as extending Gumdrop orbital lifetime. It shifted the apogee of the orbit to the Southern Hemisphere, allowing for a longer free fall time to entry when Apollo9 returned to Earth. The burn was extended to allow for testing of the propellent gaging system, which had been behaving anomalously during earlier SPS burns. Once it was accomplished, Apollo9's RCS thrusters could have returned it to Earth and still allowed it to land in the primary recovery zone had the SPS engine failed. The eighth and final SPS burn, to return the vehicle to Earth, was accomplished on March 13, less than an hour after the ten day mark of the mission, after which the service module was jettisoned. The landing was delayed one orbit because of unfavorable weather in the primary landing zone some ESE of Bermuda. Instead, Apollo9 splashed down east of the Bahamas, about 3 mile (5 km) from the recovery carrier, the USS Guadalcanal, after a mission lasting 10 days, 1hour, 54 seconds. Apollo9 was the last spacecraft to splash down in the Atlantic Ocean for a half century, until the Crew Dragon Demo 1 mission in 2019, and last crewed splashdown in the Atlantic until Inspiration4 in 2021.

Жабдықтың орналасуы

Аполлон-9 командалық модулі «Гумдроп» (1969 018A) Сан-Диего әуе және ғарыш мұражайында қойылған. «Гумдроп» бұрын Мичиган штатының Джексон қаласындағы Мичиган Ғарыш және Ғылым орталығында 2004 жылдың сәуір айында орталық жабылғанға дейін көрсетілді. Орбитадан түскеннен кейін жақын уақытта атмосфераға қайта кірген қызметтік модуль ыдырап кетті. LM 3 Spider (1969 018C) көтерілу сатысы 1981 жылдың 23 қазанында атмосфераға қайта кірді. LM 3 Spider (1969 018D) түсу сатысы 1969 жылдың 22 наурызында Солтүстік Африкаға жақын Үнді мұхитына түсті.

Бағалау және соңынан

NASA-ның көмекші әкімшісі Джордж Мюллер айтқандай, "Аполлон-9 – біздің ең батыл арманымыздың орындалуы болды, және біз көре алған ең сәтті ұшудың өзі". Джин Кранц «Аполлон-9» ұшуын «шынайы қуаныш» деп атады. Аполлон бағдарламасының директоры Сэмюэл К. Филлипс: «Бұл ұшу біздің ең оңтайлы болжамдарымыздың да шегінен асып түсті» деді. Apollo11 астронавты Базз Олдрин Миссияны басқару орталығында Spider және Gumdrop жеке-жеке ұшқаннан кейін байланысқанда, Эндрю Чайкиннің сөзінше, «Аполлон-9 өзінің барлық маңызды міндеттерін орындады. Сол сәтте Олдрин «Аполлон-10» да сәтті аяқталады және ол Армстронгпен бірге Айға қонуға тырысады» деп білді. 24 наурызда NASA бұл туралы ресми түрде хабарлады. Мақдивитке Аполлонның Айға қону миссиясын басқару ұсынылғанымен, ол 1969 жылы Аполлон ғарыш кемелері бағдарламасының менеджері болып, Астронавт корпусынан кетуді жөн көрді. Скоттқа көп ұзамай Аполлон 12 ғарыш кемесінің резервтік командирі лауазымы берілді, ал кейіннен 1971 жылы Аполлон 15 ғарыш кемесімен Айға қонды. Швейкарт ғарыз ауруын зерттеуге ерікті түрде қатысты, бірақ оның салдарынан құтыла алмады және ешқашан негізгі экипажға енбеді. 1977 жылы ол NASA-дан беймәлім демалысқа кетіп, ол тұрақтыға айналды. Аполлон 17 командирі Юджин Сернанның айтуынша, Швейкарт ғарыз ауруын түсіну үшін «барлығының құнын төледі». «Аполлон-9» ұшуының сәтті аяқталуынан кейін NASA «E миссиясын» (орта Жер орбитасындағы қосымша сынақтар) өткізбеді, тіпті Айға қонуға дайындық репетициясы болған «F миссиясын» өткізіп жіберуді де қарастырды, тікелей қонуға көшуді жоспарлады. Бірақ, алғашқы қонуға дайындалып жатқан ғарыш кемесі әлі құрастырылып жатқандықтан, бұл жоспар іске аспады. NASA қызметкерлері бұрынғы LM-мен болған қиындықтарды ескере отырып, нақты қонуға тырысудан бұрын қосымша сынақ ұшуы қажет деп санайтын. Айдың айналасында ұшу оларға Аполлон-8 орбитасына әсер еткен массалық концентрацияларды зерттеуге мүмкіндік береді. Френч пен Берджесс Аполлон бағдарламасын зерттеуде: «Аполлон-9 ұшуының сәттілігі келесі Аполлон миссиясының Айға қайта оралуын қамтамасыз етті» деп жазды.

As NASA Associate Administrator George Mueller put it, "Apollo9 was as successful a flight as any of us could ever wish for, as well as being as successful as any of us have ever seen." Gene Kranz called Apollo9 "sheer exhilaration". Apollo Program Director Samuel C. Phillips stated, "in every way, it has exceeded even our most optimistic expectations." Apollo11 astronaut Buzz Aldrin stood in Mission Control as Spider and Gumdrop docked after their separate flights, and with the docking, according to Andrew Chaikin, "Apollo9 had fulfilled all its major objectives. At that moment, Aldrin knew Apollo10 would also succeed, and that he and Armstrong would attempt to land on the Moon. On March 24, NASA made it official." Although he might have been offered command of an Apollo lunar landing mission, McDivitt chose to leave the Astronaut Corps after Apollo9, becoming manager of the Apollo Spacecraft Program later in 1969. Scott was soon given another spaceflight assignment as backup commander of Apollo 12, and then was made mission commander of Apollo 15, landing on the Moon in 1971. Schweickart volunteered for medical investigation of his spacesickness, but was unable to shake its stigma, and was never again assigned to a prime crew. He took a leave of absence from NASA in 1977 that eventually became permanent. Eugene Cernan, commander of Apollo 17, stated that when it came to understanding spacesickness, Schweickart "paid the price for them all". Following the success of Apollo 9, NASA did not conduct the "E mission" (further testing in medium Earth orbit), and even considered skipping the "F mission", the dress rehearsal for the lunar landing, going straight to the landing attempt. As the spacecraft designated for the first landing attempt were still being assembled, this was not done. NASA officials also felt that given the past difficulties with the LM, there was a need for a further test flight before the actual landing attempt, and that orbiting the Moon would give them the opportunity to study mass concentrations there, which had affected Apollo8's orbit. According to French and Burgess in their study of the Apollo program, "Apollo9's success had ensured that the next Apollo mission would go back to the moon."