Кіріспе
4-11 ғасырлардағы герман тайпалары арасындағы патшалардың рөлі туралы тезис – бұл көші-қон дәуірінде (шамамен 300-700 жж.) және ерте орта ғасырларда (шамамен 700-1000 жж.) герман тайпаларының христиан дініне дейінгі патшаларының рөліне қатысты зерттеу. Бұл тезис феодалдық монархия институтының Рим империясы және христиан шіркеуімен байланыс арқылы, бұрынғы сакральдық және әскери патшалық дәстүрінен, туған тегі мен бағыныштыларының келісіміне негізделген дамуын көрсетеді. "Барбария патшалығы" термині 476 жылдан кейін және 6 ғасырда Батыс Рим империясының бұрынғы аумақтарын билеген германдық билеушілерге, әсіресе Италияның варвар патшаларына қатысты қолданылады. Осы контексте герман заңдары да "варвар заңы" (leges barbarorum) деп сыни тұрғысынан аталады. Герман патшалығы туралы тезис 19 ғасырда пайда болды және ерте орта ғасырлық қоғам тарихнамасына зор әсер етті, бірақ кейіннен шектеулі деректерге сүйене отырып, жалпылама қорытындылар жасағаны үшін сынға ұшырады.
Germanic kingship is a thesis regarding the role of kings among the pre Christianized Germanic tribes of the Migration period (c. 300–700 AD) and Early Middle Ages (c. 700–1000 AD). The thesis holds that the institution of feudal monarchy developed, through contact with the Roman Empire and the Christian Church, from an earlier custom of sacral and military kingship based on both birth status and consent from subjects. The term barbarian kingdom is used in the context of those Germanic rulers who after 476 AD and during the 6th century ruled territories formerly part of the Western Roman Empire, especially the Barbarian kings of Italy. In the same context, Germanic law is also derisively termed leges barbarorum "barbarian law" etc. The thesis of Germanic kingship appeared in the nineteenth century and was influential in the historiography of early medieval society, but has since come under criticism for drawing generalizations from limited evidence.
Кейінгі дамуы
Рим империясының құлдырауымен оның көптеген провинциялары германдық патшалардың билігіне көшті: Визиготтар Испанияны, остготтар Италияны, франктар Галлияны, англосакстар Британияны, ал вандалдар Африканы бағындырды. Бұл халықтар бір ғасырдан астам уақыт бойы Риммен байланыста болғандықтан, оның көптеген әдет-ғұрыптарын қабылдап алған еді. Олар сонымен қатар христиандықтану процесінен өтті, ал христиандыққа дейінгі дәстүрлер біртіндепен тоқтатылды. Меровингтер әулеті тұсындағы франк мемлекеті германдық монархияның көптеген ерекшеліктерін мұра етті, сонымен қатар Римнің діни және дүниелік ықпалына күшті қысымға ұшырады. Оның патшалары, территорияны бөлісу арқылы, оны өздеріне тәуелсіз мемлекет ретінде емес, жаулап алынған мүлік – өздерінің және ата-бабаларының жемісі ретінде қарастырды. Патша, ең алдымен, соғыс басшысы және судья болды. Меровингтер билігінің құлауын түсіндіруге арналған көптеген теориялар бар, олардың көпшілігі кейінгі Меровингтердің соғыстағы қабілетсіздігін маңызды фактор деп есептейді. Көпке белгілі бір оқиға – Зигеберт III жеңіліске ұшырағаннан кейін (сол кезде патша он жаста болған) ат үстінде жылағандығы, жауынгер патша үшін шайқастағы жеңістің маңыздылығын көрсетеді. Германдық мұрагерлік принципі, папалық биліктің ең күшті болған мемлекеттерде, мысалы, Меровингтер Галлиясында тасталды, онда мұрагерлік және биліктегі әулеттің құдайға берілген құқығы мойындалды. Англосаксон Британиясында бұл принцип нормандық жаулап алуға дейін сақталды. Англосаксон патшалары витена гемот (witenagemot) арқылы сайланды. Соңында, бұл принцип соңғы германдық монархиялардың құлауынан кейін де бірнеше ғасыр бойы түрлі формаларда сақталды. Орта ғасырлық Скандинавиядағы азаматтық соғыстар мен Киелі Рим империясының сайлаушылары оның мұрасының бір бөлігі болып табылады.