Кіріспе
Римни – Солтүстік Италияның Эмилия-Романья аймағындағы қала. Адриатика теңізінің жағасында, По аңғарының оңтүстік шетіндегі стратегиялық маңызды солтүстік-оңтүстік бағыттың бойында орналасқан. Римини – Еуропадағы танымал теңіз курорттарының бірі, ішкі және халықаралық туризмде маңызды экономикаға ие. Алғашқы шомылу орыны 1843 жылы ашылды. Бұл қала кинорежиссер Федерико Феллинидің туған жері және тәуелсіз Сан-Марино Республикасына ең жақын итальян қаласы. Ежелгі римдіктер б.з.д. 268 жылы Аримин колониясын құрды, стратегиялық жолдардың бастауында Август аркасы мен Тиберий көпірін салды, олар Риминиде аяқталады. Ренессанс кезеңінде қала Малатеста әулетінің сарайының арқасында гүлденіп, Леонардо да Винчи сияқты суретшілерді қабылдады және Tempio Malatestiano ескерішін салды. 19 ғасырда Римини Италияның бірігуі үшін күрескен көптеген қозғалыстарға табанды орын болды. Екінші дүниежүзілік соғыста қаланың көп бөлігі қирады, бірақ партизандық қарсылығы үшін азаматтық батырлық орденімен марапатталды. Соңғы жылдары Римини Fiera Италиядағы сауда жәрмеңкелері мен конференциялардың ірі орталықтарының біріне айналды. 2019 жылдың 31 желтоқсанына қарай Римини қалалық аймағында 151 200 адам тұрды, ал осы аттас провинцияда 325 000-ға жуық адам тұрды, бұл оны Италиядағы жиырма сегізінші ірі қалаға айналдырды.
the city in Italy
Rimini ('/r//ɪ//m//ɪ//n//i/ RIMinee, ˈriːmini; or Rémne; Ariminum) is a city in the Emilia Romagna region of Northern Italy. Sprawling along the Adriatic Sea, Rimini is situated at a strategically important north south passage along the coast at the southern tip of the Po Valley. It is one of the most notable seaside resorts in Europe, with a significant domestic and international tourist economy. The first bathing establishment opened in 1843. The city is also the birthplace of the film director Federico Fellini, and the nearest Italian city to the independent Republic of San Marino. The ancient Romans founded the colonia of Ariminum in 268 BC, constructing the Arch of Augustus and the Ponte di Tiberio at the start of strategic roads that ended in Rimini. During the Renaissance, the city benefited from the court of the House of Malatesta, hosting artists like Leonardo da Vinci and producing the Tempio Malatestiano. In the 19th century, Rimini hosted many movements campaigning for Italian unification. Much of the city was destroyed during World War II, and it earned a gold medal for civic valour for its partisan resistance. In recent years, the Rimini Fiera has become one of the largest sites for trade fairs and conferences in Italy. As of 31 December 2019, Rimini's urban area was home to 151,200 people, with approximately 325,000 living in the eponymous province, making it the twenty eighth largest city in Italy.
Ежелгі тарих
Бұл аймақты этрусктер келттер келгенге дейін мекендеген, олар б.з.д. 6 ғасырдан бастап б.з.д. 283 жылы умбрлерден жеңілгенге дейін оны иеленді. Б.з.д. 268 жылы Аримин (қазіргі Мареккья) өзенінің сағасында Рим Республикасы Аримин колониясын құрды. Аримин кельт басқыншыларына қарсы бекініс ретінде, сонымен қатар Падана жазығын жаулап алу үшін стратегиялық база ретінде қарастырылды. Бірінші ғасырдағы азаматтық соғыстарда қала халықтық партияны және оның басшыларын – алдымен Гай Марийді, содан кейін Юлий Цезарьді қолдады. Рубиконды кесіп өткеннен кейін, ол Римини форумында легиондарға тарихи үндеу жасады. Виа Фламинианың соңғы нүктесі ретінде, қалада сақталған Аугуст аркасымен (б.з.д. 27 жылы салынған), Римини Виа Эмилия арқылы орталық және солтүстік Италияны байланыстыратын маңызды жол торабы болды, ол Пьяченцаға дейін созылды, ал Виа Попилия солтүстікке қарай кеңейді; сонымен қатар, ол теңіз және өзен арқылы саудаға мүмкіндік берді. 12 000 адамға арналған амфитеатрдың қалдықтары және Тиберий (21 ж.б.) аяқтаған бес доғалы Истрия тас көпірі әлі де көрініс тапқан. Кейіннен Галла Плацидия Санто-Стефано шіркеуін салдырды. Риминидің римдік тамырларының дәлелі – қаланың екі басты көшеге, Кардо мен Декуманусқа бөлінуі. Рим үкіметінің соңы шабуылдар мен соғыстардың салдарынан келген қираулармен, сондай-ақ императорлық шенеуніктердің сарайлары мен алғашқы шіркеулердің құрылысымен белгіленді, бұл 359 жылы қалада өткен маңызды Аримин кеңесіне ұйтқы болған христиан дінінің таралуының символы болды.
Орта ғасырлар
493 жылы остриготтар Риминиді жаулап алғанда, Равеннада қоршалған Одоакр бағынуға мәжбүр болды. Готика соғысы кезінде (535–554) Римини көп рет басылып алынып, қайтадан босатылды. Оның жанында Византия генералы Нарсес (553 жылы) аламандарды жеңді. Византия билігі тұсында қала Пентаполис герцогтығының құрамына кірді, ол Равенна экзархатының бөлігі болды. 728 жылы Ломбардтар королі Лиутпранд көптеген қалалармен бірге Риминиді де басып алды, бірақ 735 жылы византиялықтарға қайтарылды. Пепин Короткий оны Паптық Төңкеріске қатыстырды. 13 ғасырда Гамбакари және Ансидей отбасыларының араздасуынан зардап шекті. 14 ғасырда қала муниципалитетке айналды, діни ордендердің келуімен көптеген монастырлар мен шіркеулер салынды, осы арқылы көптеген көрнекті суретшілерге жұмыс табалды. Шындығында, Джиотто 14 ғасырдың Римини мектебіне ықпал етті, ол жаңа мәдени күштердің көрінісі болды. Малатеста әулеті 1239 жылы қаланың подстасы (бас соткер) болып тағайындалған Малатеста да Веруккьомен муниципалдық фракциялар арасындағы күрестен пайда болды. Оның отбасы 1528 жылға дейін билікті ұстады. 1312 жылы оның орнын қаланың алғашқы синьоры (иесі) Малатестино Малатеста алды, ал оның інісі Пандольфо I Малатеста, Луи IV Священный Рим императоры тарапынан Романьяның императорлық викариі ретінде тағайындалды. Феррантино, Малатеста II-нің ұлы (1335), оның туысы Рамберто және кардинал Бертран дю Пуже (1331), Папа Иоанн XXII-нің легаты оған қарсы шықты. Малатеста II сонымен қатар Пезароның иесі болды. Оның орнын Малатеста Унгаро (1373) және Галеотто I Малатеста, оның ағасы (1385), сондай-ақ Фано (1340 жылдан бастап), Пезаро және Чезена (1378) иелері басты. Оның ұлы, сол кездегі ең құрметті кондотьерлердің бірі Карло I Малатеста, Римини иелігін кеңейтіп, портын жаңартты. Карло 1429 жылы мұрагерсіз қайтыс болды, ал иелік үш бөлікке бөлінді, Римини Галеотто Роберто Малатестаға бұйрылды, ол католик фанатигі және лауазымға лайықсыз болды. Пезаролық Малатеста әулеті оның әлсіздігін пайдаланып, қаланы басып алуға тырысты, бірақ Карлоның немере інісі, сол кезде 14 жаста болған Сигизмунд Пандольфо Малатеста оны құтқару үшін араласты. Галеотто монастырға кетіп, Сигизмунд Риминиді биледі. Сигизмунд Пандольфо Риминидің ең танымал иесі болды. 1433 жылы Священный Рим императоры Сигизмунд қалада болды және біраз уақыт Папа армиясының бас қолбасшысы болды. Шебер генерал Сигизмунд басқа мемлекеттер үшін кондотьер ретінде жұмыс істеп, оны безендіру үшін ақша тапты (ол дилетант ақын да болды). Ол Леон Баттиста Альбертидің әйгілі Tempio Malatestiano-ны қайта жаңартуға қол жеткізді. Алайда, Папа Пий II билікке келгеннен кейін, қаланың тәуелсіздігі үшін үнемі күресуге мәжбүр болды. 1463 жылы ол Пий II-ге бағынуға мәжбүр болды, ол оған Риминиді ғана қалдырды және одан да аз; Роберто Малатеста, оның ұлы (1482), Папа Павел II тұсында мемлекетінен айырылуға аздап қалды, бірақ Папа Сикст IV тұсында Папа армиясының бас қолбасшысы болды. Алайда, Сигизмунд Кампоморто шайқасында (1482) неаполитандықтардан жеңілді. Оның ұлы Пандольфо IV (1500) Риминиді Чезаре Борджиаға жоғалтты, оның құлатылуынан кейін ол Венецияға (1503–1509) қарасты, бірақ кейіннен Папа Юлий II қайтарып алып, Папалық мемлекетке қосты. Папа Лев X қайтыс болғаннан кейін Пандольфо бірнеше айға оралды және оның ұлы Сигизмунд Малатестамен бірге тіпті сол кезде де тирандық көрінген билік жүргізді. Рим папасы Адриан VI оны тағы да қудырып, Риминиді Романьядағы Рим папасының викариі Урбино герцогіне берді. 1527 жылы Сигизмунд қаланы қайтарып алды, бірақ келесі жылы Малатеста билігі мәңгілікке тоқтатылды.
Қайта өрлеу дәуірі мен ағартушылық дәуірі
XVI ғасырдың басында, қазір Папалық мемлекеттердің екінші дәрежелі қаласы болған Риминиді Апостольдық легат басқарды. XVI ғасырдың соңында, кейіннен Полетти театры салынған жерде жабылған қалалық алаң (қазіргі Пьяцца Кавур) қайта жоспарланды. Рим папасы Пауыл V ескерткіші 1614 жылдан бері алаң ортасында, фонтан жанында тұр. XVI ғасырда базарлар мен турнирлер өткізілетін "Ұлы алаң" түрлі өзгерістерге ұшырады. Онда Падуалық Әулие Антонийге арналған шағын ғибадатхана мен сағат мұнарасы салынды, осылайша алаң қазіргі түрі мен көлемін алды. 18 ғасырға дейін қалаға шабуыл жасаушы әскерлер, жер сілкінісі, ашаршылық, су тасқыны және қарақшылардың шабуылдары зор зиян келтірді. Осы күңгірт жағдай мен әлсіз жергілікті экономика салдарынан балық аулау маңызды рөл атқарды, бұл фактіні балық базары мен Римини маяғы сияқты құрылыстардың салынуы дәлелдейді. 1797 жылы Римини, Романьяның қалған бөлігімен бірге, Наполеон армиясының өтуіне тап болды және Цизальпин Республикасының құрамына кірді. Наполеон саясаты монастырь ордендерін таратып, олардың мүліктерін тәркіледі, осылайша маңызды мұраны жойды және Санта-Коломбаның ежелгі кафедралық соборы сияқты көптеген шіркеулерді бұзды.
Қазіргі тарих
Неаполь патшасы Иоахим Мураттың әскерлері 1815 жылғы 30 наурызда Римини қаласынан өтті. Неаполитан соғысында жеңіліске ұшырамас бұрын одақтастар табуға жасаған соңғы әрекеті ретінде Мурат Италияның бірігуіне шақыру жасаған Римини манифесін жариялады. Римини мен Риччоне арасында 4 174 адам қоныс аударды. 1922 жылғы 19 қазанда Риччоне Риминиден бөлініп, дербес коммуна болып құрылды. Екінші дүниежүзілік соғыста Римини 1943 жылдың қарашасынан бастап 1944 жылғы 21 қыркүйекте азат етілгенге дейін одақтастардың үздіксіз әуе шабуылына ұшырады. Риминидегі ғимараттардың 82 пайызы қирады, бұл 50 мыңнан астам халқы бар итальян қалалары арасындағы ең жоғары көрсеткіш. Шамамен 55 мың босқын солтүстікке, құрлықтың ішкі аймақтарына және Сан-Мариноға қашып, елдің теміржол туннельдерінде паналады. Одақтас әскерлерінің фронты қалаға жақындағанда, теңізден де бомбалау жүргізілді. Риминиде партизандық қозғалыс та белсенді болды, ресми мәліметтерге сәйкес, 400-ге жуық жас адам қарсылық ұяларына қатысты. 1944 жылғы 16 тамызда Риминидің орталық алаңында үш партизан дарға асылды, ал алаң кейіннен олардың құрметіне қайта аталды. Британдық сегізінші армияның қолбасшысы Оливер Лиз Риминиді азат ету жорығын «Сегізінші армияның Эль-Аламейн, Марет және Густав желісі (Монте-Кассино) сияқты ең қиын шайқастарының бірі» деп сипаттады. 37 күндік шайқаста одақтас және Остің әскерлерінен 10 мыңнан астам сарбаз қаза тапты. Риминиді азат етудегі рөлі үшін 3-ші грек тау бригадасы «Римини бригадасы» деген құрметті атаққа ие болды. Корианодағы Кориано қырқасы әскери бейіштерінде 1939 одақтас сарбазы, оның ішінде 1413 британдық сарбаз жерленген. Сан-Марино тас жолында 618 сарбаз жерленген үнді қорымы да орналасқан. Римини азат етілгеннен кейін, қаланың туристік индустриясының қарқынды дамуына әкелген қайта құру жұмыстары басталды.
Орналасқан жері
Римини 44°03′00″ солтүстік және 12°34′00″ шығыс координаттарында, Адриатика теңізінің жағалауында, Эмилия-Романьяның оңтүстік-шығыс жиегінде, Монтефельтро және Маркеден қысқа қашықтықта орналасқан. Риминидің ауданы 135,71 шаршы километрді құрайды және солтүстік-батыс бағытта Беллария-Игеа-Марина, Сан-Мауро-Пасколи және Сантарканжело-ди-Романья муниципалитеттерімен, оңтүстік-батыс бағытта Веруккьо және Серравалле, Сан-Мариномен, оңтүстік бағытта Корианомен және оңтүстік-шығыс бағытта Риккьонемен шектеседі. Римини – Червиадан Габичче-Мареге дейінгі жағалау агломерациясының бас орталығы, оған Чезенатико, Гаттео-а-Маре, Беллария-Игеа-Марина, Риккьоне, Мизано-Адриатико және Каттолика сияқты теңіз жағалауындағы курорттар кіреді. Бұл агломерация Ривьера-Романьола бойында туристік экономиканың дамуының нәтижесінде қалыптасқан.
Табиғи ерекшеліктері
Риминидің табиғи географиясы Адриатика теңізі бойында, Солтүстік Италияның По аңғары жазықтарымен және Орталық Италияның таулы аймақтарымен шектесетін жерде стратегиялық маңызды өткелді қамтамасыз етеді. Географиялық орны мен климаттық ерекшеліктеріне байланысты Римини Жерорта теңізі мен Орталық Еуропаның микроклиматының арасында орналасқан, және ерекше табиғи құндылыққа ие ортаны ұсынады.
Жағажай
Риминидің жағалау жолағы, жақында қалыптасқан теңіз шөгінділерінен тұрады, ұзын және кең, тек өзен сағаларымен бөлініп, теңізге қарай бірте-бірте төмендейтін ұсақ құмды жағажаймен шектеледі. Жағалау бойында, шамамен б.з.д. 4000 жылы теңіздің көтерілуінен пайда болған, Риминидің солтүстігінде, Ривабелла мен Беллария Игеа Марина арасында, жағалаудан шамамен сақталған төменгі құмды жартас бар. Риминидің ежелгі жағалауы құрлық ішіне қарай орналасқан: ол ғасырлар бойы біртіндеп сыртқа жылжыды, ал 20-шы ғасырда жаңа жерлер пайда болды.
Өзендер мен өзендер
Римини қаласының орталығы екі өзеннің арасында салынған: Мареккья және Ауса. 1960 жылға дейін Ауса өзені Римини қаласының оңтүстігінен ағып, қазіргі Римини Суд A14 тас жолының түйіскен жері мен Август аркасы аралығымен өтіп, содан кейін ескі қала қабырғалары бойымен солтүстік-шығысқа бұрылып, Пьяццале Кеннедиге құятын. 1960 жылдан бастап Ауса өзені SS16 [it] мемлекеттік тас жолымен қатар ағып, цементтелген жағалаулар арқылы Мареккьяға құйылатын болды. Бұл өзгеріс 1972 жылы аяқталды, Аусаның бұрынғы арнасы канализацияға айналдырылып, оның орнына бірнеше қоғамдық саябақтар салынды. Риминидің Риккьоне муниципалитетімен оңтүстік шекарасы Рио-делл-Ассе деп аталатын шағын өзенмен белгіленген.
Төбелер
Риминидің оңтүстік-батысында бірнеше төрткөзді төбелер орналасқан: Ковиньяно (биіктігі), Верджиано (биіктігі), Сан-Мартино Монте-л-Аббат (биіктігі) және Сан-Лоренцо-ин-Корреджано (биіктігі). Бұл төбелердің көп бөлігінде жүзімзарлар, зәйтүн ағаштары мен бау-бақшалар өсіріледі, сондай-ақ тарихи виллалар да бар.
Қала орталығы мен аудандар
Малатеста қала қабырғаларымен шектелген Римини қаласының орталығы орта ғасырларда төрт риониге бөлінді. Қаланың солтүстігіндегі Клодио танымал болды және Мареккиямен байланысты ерекше қалалық құрылым болды. Қаланың шығысында орналасқан Помпозо ең үлкен аудан болды, оған үлкен бау-бақшалар мен монастырлар кірді. Қаланың батысындағы Цитадель, оның ішінде муниципалдық сарайлар, Кастель Сисмондо және Санта-Коломба соборы бар ең маңызды аудан болды. Монтекавалло, қаланың оңтүстігінде, қазіргі кезде ортағасырлық шығу тегі бар иілген, ретсіз көшелер, Фосса-Патара арнасы және Монтироне деп аталатын кішкентай төбемен сипатталады. Бұл риондардың шекаралары белгісіз, бірақ олар қазіргі Corso d'Augusto, Via Garibaldi және Via Gambalunga бойымен өтіп кеткен деп болжанады. Риминидің орталығынан тыс жерде төрт ежелгі аудан болды: Сан-Джулиано, Сан-Джованни, Сан-Андреа және Марина. Бұлар 20 ғасырдың басында қалаға толыққандай қосылды: Борго Сан Джулиано, Виа Эмилия бойында, 11 ғасырға жатады және бастапқыда балықшылардың қонысы болды. Сан-Джулиано шіркеуі басымдық құрайды, бұл қаланың ең көрнекті жерлерінің бірі, оның тар көшелері мен алаңдары, түрлі-түсті кішкентай үйлері және Федерико Феллини фильмдерінің кейіпкерлері мен орындарын бейнелейтін көптеген фрескалары бар. Борго Сан-Джованни, Виа-Фламинияның екі жағында, қолөнершілер мен орта тап өкілдері тұрды. Борго Сант-Андреа, Порта Монтанарадан тыс, қаланың оңтүстік-батыс қақпасынан орналасқан, ауыл шаруашылығы және сиыр саудасымен байланысты болды. Мареччияның оң жағалауындағы Борго Марина фашистік қиратулар мен Екінші дүниежүзілік соғыстың бомбалауларынан қатты зардап шекті, себебі бұл аймақ қаланың көпірлері мен теміржол вокзалына жақын орналасқан. Сан-Джованни мен Сант-Андреа 15 ғасырда дамыды, 1469 жылы өртеніп, 19 ғасырда қайта салынды. Адриатика теңізінің ықпалымен, көктемгі және қысқы орташа температурасы мен жылдық ең төмен температурасы Эмилия-Романьядағы ең жоғары көрсеткіштердің бірі болып табылады. Жауын-шашын жыл бойына тең бөлінеді, қазан айында ең көп, ал қаңтар мен шілдеде ең аз жауады. Көктемде, күзде және қыста жауын-шашын негізінен мұхиттан келген фронттардың әсерінен түседі, ал жазда Апеннин немесе По аңғарынан келген найзағайлардың әсерінен түседі. Жыл бойы ылғалдылық жоғары, маусым мен шілдеде орташа есеппен шамамен 72%, ал қараша мен желтоқсанда шамамен 84% құрайды. Басты желдер батыстан, оңтүстіктен, шығыстан және солтүстік-батыстан соғады. Оңтүстік-батыс желдері, либекцио немесе гарбино деп аталады, әр маусымда жылы температураны әкелетін желдер. Жылына орташа есеппен 2040 сағаттан астам күн сәулесі тіркеледі.
Borgo San Giuliano, along Via Emilia, dates to the 11th century and was originally a fishermen's settlement. Dominated by the Church of San Giuliano, it is one of the most picturesque spots of the city, with narrow streets and squares, colourful small houses and many frescoes representing characters and places of Federico Fellini's films. Borgo San Giovanni, on both sides of Via Flaminia, was populated by artisans and the middle class. Borgo Sant'Andrea, located outside of Porta Montanara on the city's southwestern gate, was tied with agriculture and commerce of cows. Borgo Marina, on the right bank of the Marecchia, was heavily transformed by Fascist demolitions and World War II bombings, which hit this area due to its proximity to the bridges and railway station of the city. San Giovanni and Sant'Andrea were developed in the 15th century; they burned in a fire in 1469 and were rebuilt in the 19th century, moderated by the influence of the Adriatic Sea, featuring autumn and winter mean temperatures and annual low temperatures among the very highest in Emilia Romagna. Precipitations are equally distributed during the year, with a peak in October and minimums in January and July. In spring, autumn, and winter, precipitations mainly come from oceanic fronts, while in summer, they are brought by thunderstorms, coming from the Apennines or the Po Valley. Humidity is high all year round, averaging a minimum of approximately 72% in June and July and a maximum of approximately 84% in November and December. Prevailing winds blow from west, south, east, and northweast. Southwesterly winds, known as libeccio or garbino, are foehn winds, which may bring warm temperatures in each season. On average, there are over 2,040 sunshine hours per year.
Халық саны
2019 жылы Риминиде 150 951 тұрғын бар, қала шегінде бір шаршы километрге шамамен 1100 тұрғыннан астам тығыздықпен орналасқан. 1861 жылы, алғашқы итальяндық халық санағы кезінде халық саны шамамен 28 000 болды; 1931 жылы ол екі еседен асып, 57 000-ға жетті. Туризмнің дамуы артуымен 1951 және 1981 жылдар аралығында халық саны қарқынды өсті, бұл Римни үшін 20 ғасырдағы ең жылдам өсімді кезең болды, осы кезде қала халқы 77 000-нан 128 000-нан асты. 20 ғасырда Риминидің екі бұрынғы ауданы әкімшілік тәуелсіздік алды, бұл халық санының екі рет уақытша төмендеуіне себеп болды: Риччионе 1922 жылы және Беллария Игея Марина 1956 жылы. Шетелдік азаматтардың саны 18 396 адамды құрайды (жалпы санының 12,5%), олардың көп бөлігі Шығыс Еуропа, Шығыс Азия және Солтүстік Африкадан келген. 1992 жылдан 2014 жылға дейін шетелдік азаматтардың саны шамамен 1800-ден 18 000-нан астамға дейін өсті. Ең ірі шетелдік қауымдастықтар: албаниялықтар (3479), румындықтар (2904), украиналықтар (2409), қытайлықтар (1197) және молдавандықтар (1023). Қаладағы басқа да маңызды шетелдік топтар: сенегалдықтар, марокколықтар, македониялықтар, тунистіктер, ресейліктер, бангладештіктер және перуастықтар.
Дін
Римини халқының көп бөлігі католик дінін ұстанады. Қала Римини епархиясының орталығы болып табылады, ол Равенна-Сервия архиепархиясының қарауында. Епархияның алғашқы кафедралық соборы 1798 жылға дейін Санта-Коломба соборы болды, содан кейін атағы Сант-Агостино шіркеуіне ауыстырылды. 1809 жылдан бері Римини соборы – Tempio Malatestiano. Рим-католик шіркеулерінен өзге, православие, евангелистік және адвентист шіркеулері де бар. 13-14 ғасырларда Риминиде дамыған еврей қауымы болды, олар үш жеке синагога салды, барлығы да қиратылған, бұрынғыда Piazza Cavour, Via Cairoli және Santa Colomba аймақтарында орналасқан.
Үкімет
Соғыстан кейінгі тарихында Римини көбінесе солшыл партияларға дауыс берді. 1975 жылғы өңірлік сайлауда Италия Коммунистік партиясы Риминиде 49,9% дауыс алып, ең жақсы сайлау нәтижесін көрсетті. Риминидің қазіргі заманғы тарихының көп бөлігінде қалалық әкімшілігі Романьяның басқа қалаларына саяси тұрғыдан бағынышты болды. 1540 жылдан 1797 жылға дейін, 1815 жылы қысқа мерзімге қайта жаңартылып, Римини Папалық мемлекеттердің Романья легациясының құрамына кірді, оның штаб-пәтері Равеннада орналасқан еді. 1797 жылы Цизальпин Республикасы Риминиді Форлидегі штаб-пәтері бар Рубикон департаментіне қосты. 1816 жылы Папалық мемлекеттер қайта құрылғаннан кейін Римини Форли легациясының құрамына кірді. 1850 жылы Римини реформаланған Романья легациясының құрамына енді, оның астанасы Болонья болды. Соңында, 27 желтоқсан 1859 жылы Романья Италия Корольдігіне қосылғаннан кейін Римини Форли провинциясының бір бөлігіне айналды. 16 сәуір 1992 жылы Римини провинциясы құрылғаннан кейін, қазіргі тарихында алғаш рет провинциялық орталыққа айналды.
Туризм
Римини – маңызды халықаралық туристік бағыт және Еуропа мен Жерорта теңізі бассейніндегі ең танымал демалыс орындарының бірі. Бұл атаққа ұзақ құмды жағажай, суға түсу орындары, ойын-сауық парктері мен бос уақытты өткізуге мол мүмкіндіктер ықпал етеді. Қала экономикасының негізгі бөлігін туризм құрайды, ол 19 ғасырдың бірінші жартысында дамуын бастап, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қарқынды өсті. 2017 жылы қалаға 57 миллионнан астам турист келді. Риминидің демалыс орны ретіндегі тарихы 1843 жылы Адриатика теңізіндегі ең көне суға шомылу орнының құрылуымен байланысты. Жағажайдың кеңдігі, теңіз түбінің көлбеу болуы, суға түсу орындарының жабдықталуы, сәнді қонақүйлер, қолайлы климат, емдік сулардың көптігі және мәртебелі әлеуметтік шаралар Белль Эпок дәуірінде Риминиді итальяндық және еуропалық аристократия арасында танымал демалыс орнына айналдырды. Риминидегі туризм алғашқыда емдік демалыс (талассотерапия, гидротерапия және гелиотерапия) ретінде басталды, содан кейін 19 ғасырдың соңында элиталық демалысқа, фашистік кезеңде орта тап туризміне және соғыстан кейінгі жылдары жаппай туризмге айналды. Риминидегі туристік маусымға жыл сайынғы Notte rosa [it] (Құрметті түні) фестивалі кіреді. Бұл шілде айының басында өтетін мәдени фестиваль, оған көрмелер, музыкалық концерттер мен отшашулар кіреді. Фестиваль Романья ривьерасының барлық аймағында өткізіледі және шамамен екі миллион келушіні тартады, кірістері Риваццурадағы Fiabilandia (1965) және Висербадағы Italia in Miniatura (1970) парктерінен асып түседі. Римини Эмилия-Романья аймағындағы қонақүйлердің шамамен төрттен бірін шоғырландырады, мұнда 1000-нан астам қонақүй бар, олардың 220-дан астамы жыл бойы ашық. Сонымен қатар, пәтерлік қонақүйлер, пәтерлер, демалыс үйлері, жатақханалар мен кемпингтер де бар. Туризм көбінесе теңіз жағасындағы демалысқа негізделген, бірақ іс-шаралар, түнгі өмір, мәдениет, денсаулық сақтау, тамақ және шарап та қамтылған.
Сауда жәрмеңкелері мен конвенциялар
Римини Италияның маңызды сауда жәрмеңкелері мен конгресс орындарының қатарында. 2001 жылы қаланың батыс жағына көшірілген Римини Фиера он алты павильоннан тұрады, онда көрме алаңдары орналасқан, сонымен қатар сауда жәрмеңкелері, спорттық шаралар, музыкалық өнер көрсетулер және жыл сайын өткізілетін Римини кездесуі – діни және мәдени фестиваль ұйымдастырылады. Риминидегі қонақүйлердің көпшілігі конференция маусымында қайта ашылады, бұл жазғы демалыс маусымынан тыс қалаға келушілердің ағынын қамтамасыз етеді. Конференциялардың күндері Ривьера аймағындағы туристік маусымға қатысты қалалық ережелерді белгілеуге де пайдаланылады. Фиераның бұрынғы орны, Виа Монте Титано көшесінде, 2011 жылы Rimini Palacongressi – кішігірім конференциялық алаңға айналды. 2015 жылы Fiera мен Palacongressi Римини провинциясының жалпы ішкі өнімінің шамамен оннан бір бөлігін құрайды деп есептелді.
Өнеркәсіп және өнім
Қаланың өзге экономикалық секторлары, мысалы, қызмет көрсету, сауда, құрылыс индустриясы туризмнің дамуына ықпал етті. Сауда, ірі көтерме сауда орталығының, екі гипермаркеттің, қалалық дүкендердің, супермаркеттердің және жүздеген дүкендер мен бутиктердің болуының арқасында, негізгі экономикалық секторлардың бірі болып табылады. Туризм мен қызмет көрсетуге қарағанда кем дамыған өнеркәсіпке азық-түлік өнеркәсібі, ағаш өңдеу машиналарын жасау, құрылыс конструкциялары, жиһаз өндірісі, киім және баспа ісі салаларындағы түрлі компаниялар кіреді. Атақты компаниялар: Bimota (мотоциклдер), SCM (ағаш өңдеу машиналарын жасау), Trevi S. p. A. (электрондық тауарлар). Риминиде тарихи теміржол жөндеу зауыты орналасқан. 20 ғасырдың басына дейін ауыл шаруашылығы мен балық аулау қаланың негізгі экономикалық көзі болды. Ең көп егілетін дақылдар жер аумағы бойынша – люцерна, бидай, қатты бидай, жүзім, зәйтүн, арпа және сорго. Жеміс ағаштарының арасында абрикос, шабдалы және слива ағаштары басым. Дәстүрлі шарап өндірісі (Сангиовезе, Треббиано, Ребола, Пагадебит, Альбана шараптары) және таза зәйтүн майы маңызды өнімдер болып табылады. Балық аулау саласы шамамен 100 балық аулау қайығынан тұратын флотқа ие, бұл Риминидің балық аулау бөлімінің ең тұрақты бөлігі, ол Католика мен Чезенатико арасындағы жағалауды қамтиды.
Қалалық мұражай
Қалалық музей (Museo della Città) – Риминидің басты және ең көне мұражайы. Ол 1872 жылы Палаццо Гамбалунганың бірінші қабатында, Римини тарихшысы Луиджи Тонинидің қаланың археологиялық мұрасын зерттеуі мен оқуының нәтижесінде Археология галереясы ретінде ашылды. Археология галереясы Римини және айналасындағы ауылдық жерлерде табылған этрус цивилизациясы мен римдік ескерткіштердің жинағы ретінде құрылды. 1923 жылы ол Сан-Франческо монастырына көшірілді, ал 1938 жылы ортағасырлық өнер бөлімімен толықтырылды. Оның коллекциялары Спадароло және Новафелтриядағы қоймаларға көшірілген соң, Екінші дүниежүзілік соғыстың қиратуынан сақталды. 1964 жылы коллекциялар Палаццо Висконтиге, ал 1990 жылдан бастап Болоньялық сәулетші Альфонсо Торрегьяни жобалаған, 1749 жылы салынған үлкен иезуит монастыры – Колледжио деи Жезуитиге көшірілді. Археологиялық бөлімде Веруккио және Ковиньянодағы Виллановий кезеңінің қабірлерінен алынған қабір заттары, сәулеттік элементтер, мүсіндер, мозаикалар, керамика, республикалық және империялық дәуірлердің монеталары, сондай-ақ Domus del Chirurgo-дан табылған ерекше медициналық құралдар қойылған. Монастырдың ішкі ауласында орналасқан Рим лапидарийінің коллекциясында жерлеу ескерткіштері, жазулар мен белгішелер бар. Ортағасырлық және заманауи өнер бөлімдеріне Романья (Джованни да Римини, Джулиано да Римини, Гидо Кагначчи), Эмилия (Гуэрчино, Витторио Мария Бигари), Тоскана (Доменико Гирландайо, Агостино ди Дюкчо) және Венето (Джованни Беллини) суретшілерінің 14-19 ғасырлардағы картиналары, мүсіндері және өнер туындылары кіреді. Қалалық музей уақытша көрмелер ұйымдастырып, қаланың тарихи және көркем мұрасын зерттеу, оқу және қалпына келтіру жұмыстарын қолдайды.
Басқа музейлер
Федерико Фелиниге арналған Фелини мұражайында Римини кинорежиссеріне қатысты құжаттар, суреттер, декорациялар және костюмдердің уақытша көрмелері орналасқан. «Көздер мұражайы» (Museo degli Sguardi) Ковиньяно төбесіндегі Вилла Альварадода орналасқан. Оны 1972 жылдың 9 қыркүйегінде зерттеуші Дельфино Динц Риальто ашқан. Бұл кезде ол «Примитивті өнер мұражайы» (Museo delle Arti Primitivi) деп аталған және Палаццо делл'Аренго (Римини) [it] ғимаратында орналасқан. 2005 жылы ол Африка, Океания және Колумбқа дейінгі Америка мәдениеттеріне арналған Италияның маңызды мұражайларының бірі ретінде қайта ашылды. Мұражайда 600 экспонат қойылған, ал коллекциясында 7000-нан астам зат бар. Аминторе Галли театрының төменгі қабатындағы «Мультимедиалық археологиялық мұражай» (Museo Archeologico Multimediale) театрды қайта жаңарту кезінде жасалған қазба жұмыстарын көрсетеді, олар римдік үйдің қалдықтарын, византиялық археологиялық табыстарды және театрдың астындағы ежелгі Малатеста қала қабырғаларын ашты. Театр итальян театрының тарихына, Галли театрының архитектурасына және Джузеппе Вердидің өмірі мен музыкасына арналған кеңістіктерді де қамтиды. Қала орталығынан тыс жерде екі жеке мұражай бар: Сант-Аквилинадағы «Авиация мұражайы» (Museo dell'Aviazione), Саммаринез шекарасына жақын, және Касалекиодағы «Мотоциклдер ұлттық мұражайы» (Museo Nazionale del Motociclo).
Кітапханалар
1619 жылы риминелік заңгер Алессандро Гамбангалуның өсиетімен құрылған Biblioteca Civica Gambalunga 300 000-нан астам физикалық экспонатты, соның ішінде 293 879 кітапты сақтайды. Атақты экспонаттардың ішінде XI ғасырға жататын Евангелие, XII ғасырдың басындағы Гонорий Августодуненцидің кодексі, Хью Сен-Виктордың кодексі және Джованни Бьянкидің хаттары бар. Адольф Ноэль де Вержердің жинағы латын эпиграфиясы жинағы және 19 ғасырғы басқа археологиялық зерттеулерге қатысты француз жобасын қамтиды. Римнидегі басқа кітапханалар: Болонья университетінің кітапханасы, Сан-Джулиано-Маредегі мектеп кітапханасы, биоэтика институтының кітапханасы, Сан-Фортунатодағы діни кітапхана және Римни қалалық ауруханасындағы медициналық-ғылыми кітапхана.
Көрікті жерлер
Италияның шағын түрі (Viserba). 1970 жылдың 4 шілдесінде ашылған «Италия миниатюрасы» Италияның төртінші ең көне ойын-сауық паркі болып табылады. Миниатюралық паркте 273 полиуретаннан жасалған модельдер ашық ауданда орналасқан. Итальяндық ескерткіштермен қатар, модельдерге еуропалық маңызды орындар мен табиғи нысандар, мысалы таулар мен жанартаулар да кіреді. Венециядағы 119 ғимараттың 1:5 масштабындағы көшірмесін Гранд-канал бойымен гондоламен саяхаттап көруге болады. Басқа да көңіл көтеру орындарына автокөлік жүргізу мектебі, аспалы монорельс, ғылымды зерттеуге арналған интерактивті алаңдар, ауа шары, су айдынымен серуен және Пиноккио тақырыбындағы пойыз саяхаты жатады.
Археологиялық орындар
Рим амфитеатры (2 ғасыр). Амфитеатр ежелгі жағалау сызығының жанында салынған, және 60 аркасы бар екі қатарлы портиктерге ие болған. Оның пішіні эллипс тәрізді, аренасының өлшемдері шамамен 15 метр болған, бұл Римдегі ең ірі амфитеатрлардан айтарлықтай кем емес: ғимаратқа 15 000 көрерменге дейін сыятын еді. Сан-Витодағы Понте ди Сан-Вито. Император Август тұсында салынған Август көпірінен 14 ғасырдағы аркасы ғана сақталған, ол түпнұсқа Август тастарының үстіне орналасқан. Көпірдің жалпы ұзындығы шамамен 500 метр, және онда сегіз немесе одан да көп арка болған болуы мүмкін. 2022 жылдың қазан айында Римини қалалық әкімдігі арканы қоғамдық саябақтың құрамына енгізді.
Саябақтар мен демалыс
Риминиде кең саябақтар жүйесі бар, қалалық аумақта 1,3 миллион шаршы метр саябақтар мен бақтар, ал қала шегінде барлығы 2,8 миллион шаршы метр жасыл аймақтар бар. Бұл аймақтарға өзендердің саябақтары, спорттық кешендер және табиғи аумақтар кіреді. Қаланың саябақ жүйесі бұрынғы Мареккья және Ауса өзендерінің арналары бойында салынған бірнеше ірі қалалық саябақтарды, аудандық саябақтар мен бақтарды, сондай-ақ ағаштармен көмкерілген бульварларды қамтиды. Қаланың басты саябақтары: XXV Апрель саябағы, Джованни Паоло II саябағы, Алкиде Серви саябағы, Фаббри саябағы, Гирландетта саябағы, Федерико Феллини саябағы, Маребеллодағы Пертини саябағы және Сан-Джулиано-Маредегі Бриолини саябағы. Әр сенбі сайын XXV Апрель саябағы Италияның он үш (2022 жылғы мәлімет бойынша) парк-тұрысының бірін қабылдайды. Риминиде 190 түрлі түрі бар, шамамен 42 000 қоғамдық ағаш өседі, олардың көпшілігі липа, жалпақ жапырақты, емен, шаған, қарағай және емен ағаштарынан тұрады. Олардың 23-і – жасы мен табиғи құндылығы үшін «ескерткіш ағаштар» ретінде қорғалатын ескі ағаштар, мысалы, Малатеста алаңындағы жалпақ жапырақты, Джованни Паоло II саябағындағы құлпынай емені, Сант-Агостинодағы кипаристер, Виале Веспуччидегі шаған және Сан-Фортунатодағы липа ағаштары. Қаланың велосипед желісі негізгі саябақтар мен бульварлар ішінде орналасқан, ең маңызды ескерткіштерді, туристік орындарды, жағажайларды және қоғамдық орындары байланыстырады, қалалық саяхаттар, тау велосипедтері және велосипед туризмі сияқты әртүрлі мақсаттарға мүмкіндік береді. Қалалық велосипед желісі XXV Апрель саябағы арқылы Мареккья өзені бойында Римини мен Саяноны байланыстыратын велосипед жолымен қосылады.
Білім
Риминиде Болонья университетінің кампусы орналасқан, онда 5800 студент оқиды, оның ішінде сегіз факультеттің бакалаврлары мен магистрлері: экономика, статистика ғылымдары, фармацевтика, әдебиет және философия, өнеркәсіптік химия, спорт ғылымдары, медицина және хирургия. Қалада барлық деңгейдегі мемлекеттік мектептер бар, соның ішінде 13 балабақша, 12 мұражай, 39 бастауыш мектеп, 5 гимназия және 11 жоғары мектеп (4 лицей, 3 техникалық институт, 3 кәсіптік-техникалық институт және музыкалық оқу институты). Қаланың ең көне лицейі, 1800 жылы құрылған «Джулио Чезаре» классикалық лицейіне Аминторе Галли, Джованни Пасколи және Федерико Феллини қатысқан.
Көлік
Римини, географиялық жағдайының арқасында По аңғарының оңтүстік ұшындағы маңызды жол және теміржол торабы болып табылады, мұнда Адриатика теңізінің жағалау жолдары жазықтар арқылы солтүстік-батысқа қарай созылатын бағыттармен түйіседі.
Жолдар
Римини – үш ежелгі римдік жолдың соңғы нүктесі: Адриатика теңізі бойымен оңтүстік-шығысқа қарай созылатын Виа Фламиниа, Фанум Фортунае (Фано) тұсында бұрылып Римге (Рим) жетеді; солтүстік-батысқа қарай Плаценцияға (Пьяценца) жететін Виа Эмилия; және Адриатика теңізі бойымен солтүстікке қарай Атрияға (Адрия) жететін Виа Попилия, онда ол Виа Анниямен қосылады. Қазіргі заманғы мемлекеттік жолдар осы жолдардың орнын басады: Strada statale 9 Via Emilia мемлекеттік жолы Риминиден Сан-Донато-Миланезеге дейін өтеді, Виа Эмилияны қайталайды. SS16 [it] мемлекеттік жолы Падуадан Отрантоға дейін Адриатика теңізінің жағалауымен өтеді, Виа Попилияны және Виа Фламинианың жағалау бөлігін қайталайды. SS16 Риминиді айналып өтетін жол болып табылады. Облыстық жолдар Риминиді оның ішкі аймағындағы Кориано және Монтескудо сияқты қалалармен байланыстырады. Римининің ішкі аймағына қосылатын тағы екі мемлекеттік жол бар: SS72 мемлекеттік жолы Риминиді Сан-Марино Республикасымен шекарадағы Доганаға дейін жалғастырады, Самарлин аумағында Сан-Марино тас жолы ретінде Борго-Маджореге дейін созылады, ал одан Сан-Марино канат жолы Сан-Марино қаласымен байланыстырады. Strada statale 258 Marecchia [it] мемлекеттік жолы Риминиді Тосканадағы Сансеполькроға дейін Мареккья аңғары арқылы жалғастырады. А14 Адриатика автожолы Болониядан Тарантоға Римини арқылы өтеді, SS9 және SS16 жолдарының жүктемесін азайтады. Риминиде A14 автожолында екі шығу бар: Римини Норд, Сан-Вито ауданында және Римини Суд, қала орталығына жақын, SS72 және SS16 жолдарының тоғысқан жеріне жақын орналасқан. Римини қалалық әкімдігі Римини Фиера маңындағы басты жолдарды жеңілдету үшін Санта-Джустина маңында SS9-ға жаңа A14 шығуын құруды қолдайды; бұл торап аймақтық мобильділікті дамыту жоспарына енгізілген.
The Strada statale 9 Via Emilia [it] state road runs from Rimini to San Donato Milanese, replicating the Via Aemilia. The SS16 [it] state road runs along the Adriatic Sea from Padua to Otranto, replicating the Via Popilia and the coastal section of the Via Flaminia. Bulging inland, the SS16 constitutes Rimini's bypass road. Provincial roads connect Rimini to towns in its hinterland, including Coriano and Montescudo. Two other state roads provide connections to Rimini's hinterland:
The SS72 state road connects Rimini to the border with the Republic of San Marino at Dogana, continuing in Sammarinese territory as the San Marino Highway up to Borgo Maggiore, from which the San Marino cablecar system connects with the City of San Marino. The Strada statale 258 Marecchia [it] state road connects Rimini to Sansepolcro, in Tuscany, through the valley of the Marecchia. The tolled A14 Adriatic motorway runs from Bologna to Taranto through Rimini, relieving the SS9 and SS16. Rimini has two exits on the A14: Rimini North, in the locality of San Vito, and Rimini Sud, nearer the city centre, close to where the SS72 meets the SS16. Rimini's municipal government supports a new A14 exit onto the SS9 near Santa Giustina to relieve arterial roads near Rimini Fiera; the junction is included in the regional mobility development plan.
Әуе қатынасы
Қалаға Мирамардың оңтүстік шетінде орналасқан Римини Феллини әуежайы қызмет көрсетеді. Әуежай жергілікті экономиканың маңызды бөлігі болып табылады, әсіресе Ривьера-Романьолаға саяхаттайтын туристер үшін. 2022 жылы ол 215,767 жолаушыны қабылдады, бұл оны Эмилия-Романьядағы екінші ең көп жолаушы тасымалдайтын әуежайға айналдырды. Әуежай негізінен бюджеттік авиакомпаниялар мен чартерлік рейстермен қамтамасыз етіледі. Әуежай 1929 жылы армияның Әуе қызметінің бұрынғы Римини-Риччионе қорғаныс бөлімшесі орналасқан жерде әуе алаңы ретінде салынған. 1960 жылдары Римини жағажайларына келген халықаралық туристердің арқасында Италиядағы ең жұмысты әуежайлардың біріне жатқан. 1966 жылы А14 автожолының ашылуымен жолаушылар ағыны азайды. Суық соғыс аяқталғаннан бері Феллини әуежайы бұрынғы Кеңес Одағы елдерінен келген туристердің арасында ерекше танымал. 2022 жылғы басып алуға дейін ресейлік және украиндық жолаушылар Феллини әуежайының жолаушыларының 61% құрады, бұл әуежайды жылына 300,000 жолаушыдан айырады деп болжанды. Азаматтық тарихымен қатар, әуежайдың маңызды әскери тарихы бар: ол 1956 мен 2010 жылдар аралығында Италия Әуе күштерінің 5-ші әуе бригадасының орналасқан жері болды. Соғысқа дайындық кезінде Варшава шарты әуежайды толыққанды соғыс жағдайында стратегиялық мақсат деп санады, онда мыңдаған итальяндық және НАТО әскерлері мен отыздан астам B61 ядролық бомбасы орналасқан. "Вега" 7-ші армиялық авиациялық полкіне қарасты тікұшақтар әуежайда әлі де орналасқан. Shuttle Italy Airport компаниясы Риминиді Болонья әуежайымен байланыстыратын автобустық қызметті ұсынады. 1959 мен 1969 жылдар аралығында Римини порты мен Сан-Маринодағы Борго-Маджоре канат жолының терминалы жанындағы вертолет алаңы арасында тікұшақ рейстері жүргізілді. Compagnia Italiana Elicotteri компаниясымен жүзеге асырылған бұл қызмет күніне бірнеше рет орындалды. Римини троллейбус жүйесі Римини мен Риччионе қалаларының орталықтарын байланыстыратын екі троллейбус желісінен тұрады, оларды Start Romagna SpA басқарады. 11-бағыт Римини теміржол станциясынан Риччионе Термеге дейін теңіз жағалауындағы басты даңғылмен жүреді, туристік мақсаттағы жағажайларға қызмет көрсетеді және Римини мен қазіргі Федерико Феллини саябағы арасындағы маршрутты қамтиды. 1877 жылы ол атпен жүретін трамвайға айналдырылды, 1921 мен 1927 жылдар аралығында оңтүстікке қарай Риччионеге дейін кеңейтілді және 1939 жылы троллейбус желісіне айналдырылды. Жаңа троллейбус бағыты Metromare 2019 жылдың 23 қарашасында троллейбус паркін жеткізудегі кешігу салдарынан уақытша моторлық автобустарды пайдалана бастады. Автобустық жылдам транзит желісі Римини мен Риччионе станциялары арасындағы Болонья-Анкона теміржолының жанындағы бөлек жолмен жүреді. Аралық аялдамалар Риваццуррадағы Фиабиландия ойын-сауық паркіне, Мирамаре теміржол станциясына және Федерико Феллини халықаралық әуежайына қызмет көрсетеді. Троллейбустар 28 қазан 2021 жылы желіде пайдалануға берілді. Римини Фиераның солтүстікке қарай кеңейтілуі мақұлданды, құрылысы 2024 жылдың жазында басталады. Риминиде алты FlixBus аялдамасы бар, олардың негізгісі Via Annabile Fada көшесінде орналасқан және халықаралық бағыттармен қамтамасыз етіледі. Bonelli Bus, Autolinee Benedettini және Adriabus сияқты жергілікті компаниялар Италияның басқа қалаларына, Сан-Мариноға және Урбино мен Градара сияқты аймақтық тарихи орындарға тұрақты және маусымдық автобустық қызметтер ұсынады.
Rimini's trolleybus system comprises two trolleybus lines that connect the city centres of Rimini and Riccione; both are run by Start Romagna SpA. Route 11 runs from Rimini's railway station to Riccione Terme along the principal seafront avenue, serving the touristic seafront. running between Rimini and the present day Parco Federico Fellini. It was converted to a horse drawn tram in 1877, Between 1921 and 1927, it was progressively extended southwards to reach Riccione, and converted to a trolleybus line in 1939. The newer trolleybus route, Metromare, launched on 23 November 2019, provisionally using motorbuses because of a delay in the delivery of the trolleybus fleet. The bus rapid transit line runs on a segregated track adjacent to the Bologna Ancona railway between the stations of Rimini and Riccione. Intermediate stops serve the Fiabilandia amusement park in Rivazzurra, Miramare's railway station, and Federico Fellini International Airport. The trolleybuses entered service on the line on 28 October 2021. A northern extension to Rimini Fiera has been approved, with construction starting in summer 2024. Rimini is served by six FlixBus stops; its principal stop, on Via Annabile Fada, is served by international routes. Local companies, including Bonelli Bus, Autolinee Benedettini, and Adriabus, provide regular and seasonal coach services to other Italian cities, San Marino, and regional historic sites such as Urbino and Gradara.