Альфред Эрнест Браун: британдық саяхатшы, Либералды Ұлтшылдардың басшысы (1940-1945). Парламент мүшесі, Екінші дүйн. соғысында саяси лауазымдарда болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер Альфред Эрнест Браун (27 тамыз 1881 – 16 ақпан 1962) – 1940 жылдан 1945 жылға дейін Либералды-ұлттықтар партиясының басшысы болған британдық саясаткер. Ол Парламент депутаты болды және Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде көптеген басқа да саяси лауазымдарды атқарды.
British politician
Alfred Ernest Brown (27 August 1881 – 16 February 1962) was a British politician who served as leader of the Liberal Nationals from 1940 until 1945. He was a member of Parliament and also held many other political offices throughout the Second World War.
Өмірбаян
Девон штатының Торквей қаласында туған Браун балықшының және белгілі баптист пасторының ұлы болды. Ол әкесінің жолын қуып уағыз айтуға келіп, көпшілік алдында сөйлеуде мол тәжірибе жинады. Көп ұзамай ол жергілікті либералдардың назарына түсіп, саяси жиналыстарда көрнекті сөйлеушіге айналды. Браун Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті: 1914 жылы ол Спортшылар батальонына қосылды, ал 1916 жылы Сомерсет жеңіл жаяу әскері офицері болып тағайындалды. Ол жеделхаттарда есімдері тізілді және Әскери крестпен, сондай-ақ Италияның күміс жұлдызымен марапатталды. Басқа округтерде үш рет сәтсіз әрекеттенгеннен кейін, 1923 жылғы жалпы сайлауда ол Регби округінен Либералдық парламент мүшесі (депутат) болып сайланды, бірақ 1924 жылғы жалпы сайлауда мандатын жоғалтты. 1927 жылы ол Лит қаласында өткен қосымша сайлауда парламентке қайта оралды. Осы кезеңде ол сэр Джон Саймонның жақтаушысына айналды, өйткені Саймон либералдардың жетекшісі Дэвид Ллойд Джорджбен және партияның 1929 жылдан бастап Рамзи Макдональдтың азшылық үкіметін қолдауымен үнемі келіспеушілікке түсті. 1931 жылы ол Саймонды құшақтап, Либералдық партиядан шығып, кейін Либералдық Ұлттық партиясын құрды.
Born in Torquay, Devon, Brown was the son of a fisherman and prominent Baptist and it was through following his father that he came to preach, gaining much experience as a public speaker. He soon came to the attention of the local Liberals and became a prominent public speaker at political meetings. Brown served in the First World War: in 1914 he joined the Sportsman's Battalion and in 1916 was commissioned as an officer in the Somerset Light Infantry. He was mentioned in dispatches and was awarded the Military Cross and Italian Silver Star. After three unsuccessful attempts in other constituencies, he was elected as a Liberal Member of Parliament (MP) for Rugby in the 1923 general election but lost his seat in the 1924 general election. In 1927 he returned to Parliament in a by election at Leith. During this time he became a devoted follower of Sir John Simon as the latter became increasingly at odds with the leader of the Liberals, David Lloyd George, and the party's support, from 1929, for the minority Labour government of Ramsay MacDonald. In 1931 he followed Simon in resigning the Liberal party whip and then subsequently in setting up the Liberal Nationals.
Кабинетте
Рамзи Макдональдтың Ұлттық үкіметінде Браун 1931 жылы қарашада Денсаулық сақтау министрлігінің Парламенттік хатшысы болды. Келесі жылы ресми либералдық кабинет министрлері үкіметтен кетіп, Браун Тау-кен министрі болып тағайындалды. 1935 жылы Макдональдтың орнын Стэнли Болдуин премьер-министрлікке алмастырғанда, Браун кабинетке Еңбек министрі ретінде кірді. Бұл көптеген адамдардың арасында дау тудырды, себебі Көлік министрі Лесли Хоре Белишаның кабинетке кезекті либералдық-ұлттық мүше ретінде кіруіне негізгі талапкер екендігіне көптеген адамдар сенеді. Алайда, жұмыссыздық үкімет алдындағы ең маңызды мәселелердің бірі болғандықтан, Браунның осы лауазымға тағайындалуына көбісі қызғанышпен қарамады. Ол Балдуиннің және одан кейін Невилл Чемберленнің басшылығымен келесі бес жыл осы лауазымда қызмет етті. Оның ең маңызды жетістіктерінің бірі – 1936 жылғы Жұмыссыздыққа сақтандыру (Ауыл шаруашылығы) заңы, ол әлеуметтік қамсыздануды ауыл шаруашылығы, орман шаруашылығы және бағбандардың барлық қызметкерлеріне таратып берді. Басқа бір сала бойынша ол жалақыны бақылауға, міндетті арбитражға және еңбек ресурстарын бағыттуға көмектесетін Ұлттық бірлескен кеңес комитетінің құрылуын қадағалады. Ол жұмысшыларды ұйымдастыруға және таратуға көмектесті және 1937 жылы Кәсіби одақтар конгресі оған осы көмегі үшін бірауыздан алғыс айтқан резолюция қабылдады. 1939 жылы оның ведомствосы Ұлттық қызметті бақылауды қамтитын болып кеңейтілді.
In the National Government of Ramsay MacDonald, Brown became Parliamentary Secretary to the Ministry of Health in November 1931. The following year the official Liberal Cabinet ministers resigned from the government and Brown was promoted to become Secretary for Mines. In 1935 when MacDonald was succeeded as Prime Minister by Stanley Baldwin, Brown entered the Cabinet as Minister of Labour. This proved controversial as many believed that the Minister of Transport Leslie Hore Belisha, had a stronger claim to be the next Liberal National to enter the Cabinet, though as unemployment was one of the government's biggest problems, many others felt that Brown's appointment to the job was not one to envy. He held the post for the next five years under both Baldwin and his successor, Neville Chamberlain. One of his most prominent achievements was the Unemployment Insurance (Agriculture) Act, 1936 which extended social security to nearly all workers in agriculture, forestry and horticulture. In another sphere he oversaw the formation of the National Joint Advisory Committee which assisted in wage control, compulsory arbitration, and direction of labour. He also helped workers in distributing to organise and took great pride when in 1937 the Trades Union Congress passed a unanimous resolution thanking him for this. In 1939 his department was expanded to incorporate overseeing National Service.
Партия басшылығы
1940 жылы Чемберлен қызметтен кеткен соң оның орнын Уинстон Черчилль басты, ол Браунды Шотландияның мемлекеттік хатшысы лауазымына тағайындады. Бұл ерекше шешім болды, себебі Браун, шотландиялық округтен сайланғанына қарамастан, туған жері бойынша англиялық еді. Сонымен қатар, сэр Джон Саймон Лордтар палатасына ауысқаннан кейін Браун Либералды Ұлттық партияның төрағасы болды. Браун бір жыл Шотландияның мемлекеттік хатшысы болып қызмет еткеннен кейін екі жыл бойы Денсаулық сақтау министрі, ал соңында Ланкастер герцогтігінің канцлері болды. Браунның Либералды Ұлттық партияның төрағасы ретіндегі қызметі партияның ықпалының азаюымен қатар төмендеуге ұшырады. Партия мүшелерінің көпшілігі он жыл бұрын либералдық күштердің бөлінуіне өкінді және Браун Либералдық партияның төрағасы сэр Арчибальд Синклермен қайта бірігу мүмкіндігі туралы келіссөздер жүргізді, бірақ бұл келіссөздер соғыстан кейін Ұлттық үкіметке қолдау көрсету мәселесінде тоқтап қалды. Консерваторлардың басшылығындағы өзгеріс те қолайсыз болды. 1945 жылы Черчилль өзінің "Уақытша" үкіметін құрғанда, "Ұлттық" басқаруды жетекшілік етемін десе де, Браунды және Лорд Розбериден басқа ешқандай жоғары лауазымды Либералды Ұлттық партия өкілін Кабинетке қоспады. Оның орнына Браун Ұшақ өндірісі министрі болып тағайындалды. 1945 жылғы жалпы сайлауда Браун өзінің мандатын жоғалтты.
When Chamberlain fell in 1940 he was succeeded by Winston Churchill who moved Brown to the position of Secretary of State for Scotland, an unusual move as Brown, despite sitting for a Scottish constituency, was English by birth. At the same time Brown became the leader of the Liberal Nationals after Sir John Simon was transferred to the House of Lords. Brown served as Secretary of State for Scotland for a year before becoming Minister of Health for two years and finally Chancellor of the Duchy of Lancaster. Brown's tenure as leader of the Liberal Nationals was one of decline, as the party saw its influence diminish. Many in the party had regretted the division of Liberal forces a decade earlier and Brown undertook negotiations with the Liberal Party leader Sir Archibald Sinclair over a potential reunion, but these talks foundered on the question of continued support for the National Government after the war. The change in the leadership of the Conservatives was also unfavourable and when, in 1945, Churchill formed his "Caretaker" government he did not include Brown or any other senior Liberal Nationals except Lord Rosebery in the Cabinet, despite claiming to head a "National" administration. Brown was instead appointed Minister of Aircraft Production. In the 1945 general election Brown lost his seat.
Зейнетақы және мұра
Соғыстан кейін Браун шіркеу ісіне көңіл бөлді және жиі Ұлт Достастығының басқа да аймақтарына сапар шекті. Браун жылдам сөйлейтін адам ретінде танымал болды, және көптеген замандас саяси комментаторлар оның Парламентте басқа министрлерге қарағанда мәлімдеме жасауды жылдамдатып бере алатынын айтты. Оның дауысының күші де ескерілді. Болдуин бірде Браунды Парламенттегі телефон кабинасында көріп, "Оның сайлаушыларымен байланысу үшін телефон қажет екенін ойлаған жоқ едім" деген екен. Браунның күшті дауысына байланысты тағы бір мәшһүр оқиға бар: Стенли Болдуин 11 Даунинг-стритте тұрғанда, ғимараттан қатты дауыс естіп қорқыпты. Оған Эрнест Браун Шотландиямен сөйлесіп жатқанын хабарлаған соң, Болдуин: "Неге ол телефонды пайдаланбады?" деді.
After the war Brown devoted his attention to the church, often visiting other parts of the Commonwealth. Brown had a reputation for being a fast speaker and many contemporary political commentators estimated that he could deliver a statement to the House of Commons faster than any other minister. The size of his voice was also noted. Baldwin once saw Brown in a phonebox at the House of Commons and is said to have remarked, "I didn't think he needed a phone to communicate with his constituents." Another more famous story reflecting on Brown's strong voice, is told of when Stanley Baldwin was living at 11 Downing Street he was startled by a great shouting in the building. When informed that it was Ernest Brown talking to Scotland, Baldwin said "Why doesn't he use the telephone?"