Викерс классы эсминецi және «Ниагара» тарихы

Кіріспе

Уикс класты эсминец. Бірінші USS Thatcher (DD–162) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен, кейіннен HMCS Ниагара ретінде Канада Корольдік теңіз күштеріне берілген кеме.

АҚШ Әскери-теңіз флоты

Адмирал Генри К. Тэтчердің есімімен аталатын ол, 1918 жылдың 8 маусымында Массачусетс штатының Куинси қаласындағы Bethlehem Shipbuilding Corporation компаниясының Fore River зауытында салынды. Кеме 1918 жылдың 31 тамызында суға түсірілді; демеушісі – контр-адмирал Тэтчердің шөбересі Дорис Бентли болды. «Тэтчер» 1919 жылдың 14 қаңтарында комиссияға қабылданды. 25 қаңтарда командир-лейтенант Фрэнсис У. Рокуэлл басқаруды өз мойнына алды. Сынақтан өткеннен кейін «Тэтчер» 1919 жылдың күзіне дейін Атлантика флотымен бірге жұмыс істеді. 1919 жылдың мамырында Атлантика арқылы NC ұшақтарының рейсі кезінде эсминец 9-шы пикеттік стансада орналасты – Ньюфаундлендтен Азор аралдарына дейін созылған 21 стансаның бірі, оның бауырлары «Уокер» және «Кросби» оның қасында болды. Теңізде жүріп, ол Португалияның Лиссабон қаласына қарай ұшып бара жатқан ұшақтарға визуальды және радио арқылы бағыт берді. Бұл міндетін орындағаннан кейін, 1920 жылдың 17 шілдесінде DD 162 ретінде қайта жіктелген эсминец, 1921 жылдың күзінде Тынық мұхит флотына қосылу үшін батысқа бет бұрды. Ол Сан-Диегодан шығып, батыс жағалауда жаттығулар мен оқу круиздерін жүргізді, содан кейін 1922 жылдың 7 маусымында Сан-Диегода қызметтен босатылды. «Тэтчер» 1939 жылдың жазына дейін Сан-Диегода тоқтатылып тұрды. 1939 жылдың 1 қыркүйегінде Германия әскерлері Польшаға басып кірген кезде Еуропада соғыс басталды. «Тэтчер» 1939 жылдың 18 желтоқсанында Сан-Диегода қайтадан комиссияға қабылданды және келесі көктемде Атлантикаға ауыстырылғанға дейін батыс жағалауда сынақтар мен жаттығулар жүргізді. 1940 жылдың 1 сәуірінде Панама каналы арқылы өтіп, Германия Франция мен Бенлюкс елдеріне қарсы блицкригін бастағаннан бір ай бұрын, «Тэтчер» 1940 жылдың жазында шығыс жағалауда және Мексика шығанағында бейтараптық патрульдерін және оқу круиздерін жүргізді. 1940 жылдың маусымында Францияның құлауымен Еуропадағы жағдай күрт өзгерді. Норвегиялық науқан мен Дюнкерктің эвакуациясынан кейін британдық эсминец күштері, әсіресе Италия Германия жағынан соғысқа қосылғаннан кейін, сейіреп қалды. Ұлыбританияның премьер-министрі Уинстон Черчилль АҚШ-тан көмек сұрады. Жауап ретінде Франклин Рузвельт британдықтарға 50 ескі эсминецті беру туралы жарлық шығарды, бұл батыс жарты шардағы стратегиялық базалық участаларға 99 жылға жалға алу құқығымен алмастырылды. Осыған сәйкес «Тэтчер» Атлантика эскадрильясынан және 69-шы эсминец дивизиясымен операцияларынан алынып, Корольдік Канада теңіз күштеріне берілді, оған «дүниеді құтқарған 50 кемеден» алтысы бөлінді, өйткені осы кемелер осылай аталды. Осылайша, «Тэтчер» және оның бес бауырлары 20 қыркүйекте Новая Шотландияның Галифакс қаласына келді – «flush decker» тобының үшінші легі. 1940 жылдың 24 қыркүйегінде қызметтен босатылған «Тэтчер» 1941 жылдың 8 қаңтарында Теңіз күштерінің тізімінен шығарылды.

Named for Admiral Henry K. Thatcher, she was laid down on 8 June 1918 at Quincy, Massachusetts, by the Fore River Plant of the Bethlehem Shipbuilding Corporation. The ship was launched on 31 August 1918; sponsored by Miss Doris Bentley, the grandniece of Rear Admiral Thatcher. Thatcher was commissioned on 14 January 1919. On 25 January, Lieutenant Commander Francis W. Rockwell assumed command. Following shakedown, Thatcher operated with the Atlantic Fleet into the autumn of 1919. During the transatlantic NC boat flights in May 1919, the destroyer operated on picket station number 9—one of 21 stations strung out from Newfoundland to the Azores—between her sister ships Walker and Crosby. Underway at sea, she provided visual and radio bearings for the flying boats as they passed overhead on their way toward Lisbon, Portugal. Upon completion of this duty, the destroyer—reclassified as DD 162 on 17 July 1920—resumed her routine training operations off the eastern seaboard before heading west in the autumn of 1921 to join the Pacific Fleet. She operated out of San Diego, conducting exercises and training cruises off the west coast until decommissioned at San Diego on 7 June 1922. Thatcher remained laid up at San Diego through the summer of 1939. War broke out in Europe on 1 September 1939, when German troops invaded Poland. Thatcher was recommissioned at San Diego on 18 December 1939 and conducted shakedown and training evolutions off the west coast until transferred to the Atlantic the following spring. Transiting the Panama Canal on 1 April 1940, a month before the situation in Europe became critical when Germany began her blitzkrieg against France and the Low Countries, Thatcher subsequently conducted neutrality patrols and training cruises off the east coast and in the Gulf of Mexico through the summer of 1940. The European situation took a drastic turn with the fall of France in June 1940. British destroyer forces in the wake of the Norwegian campaign and the evacuation of Dunkirk found themselves thinly spread—especially after Italy entered the war on Germany's side. Prime Minister Winston Churchill appealed to the United States for help. In response, Franklin D. Roosevelt issued an executive order authorizing the transfer of 50 over aged destroyers to the British in return for 99 year leases on strategic base sites in the Western Hemisphere. Thatcher was accordingly withdrawn from the Atlantic Squadron and her operations with Destroyer Division 69 for transfer to the Royal Canadian Navy, which had been allocated six of the "50 ships that saved the world," as these vessels came to be known. As such, Thatcher and her five sisters arrived at Halifax, Nova Scotia, on 20 September—the third group of the "flush deckers" transferred. Decommissioned on 24 September 1940, Thatcher was struck from the Navy list on 8 January 1941.

Канаданың Корольдік әскери-теңіз флоты

Ниагара 30 қарашада Галифакстан шығып, Ньюфаундлендтің Сент-Джонс арқылы шығысқа қарай бағытталды және 11 желтоқсанда Британ аралдарына жетті. 1941 жылдың басында эсминец 4-ші эскорт тобына, Батыс жағалау командасына қарастырылды және Шотландиядағы Гриннок қаласында орналасты. Кейіннен Ньюфаундлендтің эскорт күштеріне ауыстырылып, Ниагара 1941 жылдың жазына дейін конвойлерді сүйемелдеу міндетін орындады. Осы күшпен жұмыс істеген кезінде ол неміс U 570 су асты қайығын қолға түсіруге қатысты. 1941 жылдың 27 тамызында, Исландияның Рейкьявик қаласынан оңтүстік-шығысқа қарай 48 шақырым жердегі Калдадарнес аэродромынан ұшып келген Lockheed Hudson бомбалаушысы, Исландия жағалауында жүзіп бара жатқан U 570 су асты қайығын анықтады. "Гадсон" су асты қайығына тереңдік зарядтарымен шабуыл жасап, жау кемесіне ауыр зақым келтірді, оның суға батып кетуіне мүмкіндік болмады. Көп ұзамай, неміс экипажының бір бөлігі палубаға шығып, үлкен ақ мата – мүмкін, төсек жаймасын – көрсетті, бұл олардың басылғанын білдірді. Су асты қайығын өз күштерімен қолға түсіре алмайтыны анық болғандықтан, "Гадсон" радиоарқылы көмек сұрады. Ниагара дереу оқиға орнына бет алды және 1941 жылдың 28 тамызында сағат 08:20-де келді. Бастапқыда ауа райының нашарлығы операцияны қиындатты, бірақ ақырында, сағат 18:00-ге дейін Ниагара су асты қайығына бақылау экипажын орналастырып, U 570-ті сүйреп әкелді. Операция кезінде ол жау кемесінің 43 адамнан тұратын экипажын да бортына алды. U 570 Исландияның Þorlákshöfn портына сүйреліп әкелінді және кейіннен Корольдік теңіз күштерінде қызмет етті. 1942 жылдың қаңтарында Ниагара, дауылда зардап шеккен Дания сауда кемесі Triton-ды Солтүстік Ирландияның Белфаст қаласына сүйемелдеп жеткізді. Наурыз айында эсминец, Ново-Шотландиядағы Сейбл аралының жағасында қарап қалған және екіге бөлінген американдық сауда кемесі SS Independence Hall-дан аман қалғандарды құтқарып алды. Келесі айда ол, U 160 су асты қайығымен торпедаланған SS Rio Blanco кемесінен аман қалғандардың екі қайығын алды. 1942 жылдың мамыр айынан тамыз айына дейін Ниагара Пакту қаласында қазандығын жөндеуден өтті, содан кейін Галифакс пен Нью-Йорк арасында және Атлант мұхитының батысында конвойлерді сүйемелдеу қызметін жалғастырды. 1943 жылдың маусым және қазан айларында Пиктоуда тағы бір жөндеу жұмыстары жүргізілді, содан кейін ол 1944 жылға дейін конвойлерді сүйемелдеу миссияларын жалғастырды. Ниагара торпеда ату кемесіне айналды – алдымен Галифакста, кейін Сент-Джон, Нью-Брансуикте, 1945 жылдың көктемінен бастап 1945 жылдың тамыз ортасындағы Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуына дейін торпедашыларды оқытты. 1945 жылдың 15 қыркүйегінде қызметтен босатылған Ниагара 1946 жылдың 27 мамырында Соғыс активтері корпорациясына берілді және көп ұзамай металл тескілеріне сатылды.

Renamed HMCS Niagara following the Canadian practice of naming destroyers after Canadian rivers (but with deference to the U. S. origin), after the Niagara River forming the border between New York and Ontario. Niagara departed Halifax on 30 November; proceeded eastward via St. John's, Newfoundland; and arrived in the British Isles on 11 December. Early in 1941, the destroyer was allocated to the 4th Escort Group, Western Approaches Command, and based at Greenock, Scotland. Subsequently transferred to the Newfoundland escort force, Niagara operated on convoy escort duties into the summer of 1941. While she was operating with this force, she took part in the capture of a German U boat, U 570. A Lockheed Hudson bomber, flying from Kaldaðarnes, 30 mile (48 km) southeast of Reykjavík, Iceland, located U 570 running on the surface off the Icelandic coast on 27 August 1941. The Hudson attacked the U boat with depth charges, damaging the enemy craft so severely that she could not submerge. Soon, some of the German crew appeared on deck displaying a large white cloth — possibly a bed sheet — indicating that they had surrendered. Patently unable to capture the submarine herself, the Hudson radioed for help. Niagara sped to the scene and arrived at 08:20 on 28 August 1941. Rough weather initially hampered the operation but eventually, by 18:00, Niagara had placed a prize crew aboard the submarine and had taken U 570 in tow. During the operation, she also took the 43 man crew of the enemy craft on board. Towed to Þorlákshöfn, Iceland, the U boat eventually served in the Royal Navy as
In January 1942, Niagara escorted the tempest battered Danish merchantman Triton into Belfast, Northern Ireland, after the freighter had been severely mauled in a storm at sea. In March the destroyer rescued the survivors from the US merchantman SS Independence Hall, which had run aground off Sable Island, Nova Scotia, and had broken in half. The next month, she picked up two boatloads of survivors from the sunken steamer SS Rio Blanco, which had been torpedoed by U 160 was launched in 1941. on 1 April 1942, east of Cape Hatteras, North Carolina. The destroyer subsequently underwent boiler repairs at Pictou, Nova Scotia from May to August 1942 before resuming coastwise convoy operations between Halifax and New York and escort duty in the western Atlantic. Another refit at Pictou came in June and October 1943, before she continued her coastwise convoy escort missions through 1944. Niagara became a torpedo firing ship — first at Halifax and later at Saint John, New Brunswick — from the spring of 1945 until the end of World War II in mid August 1945, training torpedomen. Decommissioned on 15 September 1945, Niagara was turned over to the War Assets Corporation on 27 May 1946 and broken up for scrap soon thereafter.