Диккей Шапель: Соғыс тілшісінің өмірі мен қаһарманы
Dickey Chapelle
Дики Шеппел – американ фотожурналисі (1919-1965). Екінші дүниежүзілік соғыстан Вьетнам соғысына дейін тілші ретінде жұмыс істеген. Биографиясы, өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық фотожурналист (1919–1965)
American photojournalist (1919–1965)
Джорджетт Луиза Мейер (14 наурыз 1919 – 4 қараша 1965), Дики Чапель деген атпен танымал, – Екінші дүниежүзілік соғыстан бастап Вьетнам соғысында қаза тапқанға дейін соғыс тілшісі ретінде жұмыс істеген американдық фотожурналист.
Georgette Louise Meyer (March 14, 1919 – November 4, 1965) known as Dickey Chapelle was an American photojournalist known for her work as a war correspondent from World War II through to her death in the Vietnam War.
Ерте өмір
Шапель Висконсин штатының Милуоки қаласында дүниеге келді және Шорвуд орта мектебінде оқыды. Он алты жасында ол Массачусетс технология институтында авиациялық жобалау сабақтарына қатысты. Бірақ көп ұзамай ол үйіне қайтып, жергілікті әуежайда жұмыс істеді, ұшақтарды жобалаудың орнына оларды жүргізуді үйренуді үміттенеді. Алайда, анасы оның ұшқыштардың бірімен махаббат қарым-қатынаста екенін білген соң, Шапель Флорида штатының Корал Габлз қаласында әжесі мен атасымен бірге тұруға мәжбүр болды. Ол жерде ол әуе шоуы үшін баспасөз релиздерін жазды, соның нәтижесінде Кубаның Гавана қаласына жұмысқа жіберілді. Шапельдің "The New York Times" газетіне Кубадағы әуе шоуындағы апат туралы жіберген мақаласы "Transcontinental and Western Air" (TWA) редакторының назарына ілігіп, ол Нью-Йорк қаласына көшіп кетті. TWA жарнамалық бюросында жұмыс істей жүріп, ол 1940 жылдың қазан айында күйеуі болған Тони Чапельмен апта сайын фотосурет сабақтарын бастады. Соңында ол TWA-дағы жұмысын тастап, портфолио жинады және 1941 жылы оны "Look" журналына сатты.
Chapelle was born in Milwaukee, Wisconsin, and attended Shorewood High School. By the age of sixteen, she was attending aeronautical design classes at Massachusetts Institute of Technology. She soon returned home, where she worked at a local airfield, hoping to learn to pilot airplanes instead of designing them. However, when her mother learned that she was also having an affair with one of the pilots, Chapelle was forced to live with her grandparents in Coral Gables, Florida. There, she wrote press releases for an air show, which led to an assignment in Havana, Cuba. A story on a Cuban air show disaster that Chapelle submitted to The New York Times got her noticed by an editor at Transcontinental and Western Air (TWA), which prompted her to move to New York City. Working at the TWA publicity bureau, she began to take weekly photography classes with Tony Chapelle, who became her husband in October 1940. She eventually quit her job at TWA to compile a portfolio, which she sold to Look magazine in 1941.
Кейінгі өмірі
Фидель Кастроны ерте қолдағанына қарамастан, Шапель коммунизмге қарсы болды және Вьетнам соғысының басында осы пікірін ашық білдірді. Оның 1960-шы жылдардың басындағы репортаждарында Оңтүстік Вьетнамда күресіп, қаза тапқан американдық әскери кеңесшілер мен Нгуен Лак Хоа әкесі басқарған коммунизмге қарсы жасақтар мақталып айтылды. Дики жынысына байланысты ешқандай жеңілдік алған жоқ. Шапель 1965 жылғы 4 қарашада, Оңтүстік Вьетнамның Куанг Нгай провинциясындағы Чу Лай қаласынан оңтүстікке қарай 16 шақырым жерде жүргізілген «Қара мысық» операциясы кезінде теңізшілер взводымен бірге қарауылда жүргенде қаза тапты. Оның алдындағы лейтенант қол гранатасы бекітілген миналық снарядтан тұратын сымдық тұзаққа басқан. Шапельдің мойнына металл сынықтары тиіп, мойын артериясы кесілді, ол осыдан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Оның соңғы сәттерін Анри Хьюэ фотоға түсірді.
Despite early support for Fidel Castro, Chapelle was an outspoken anti Communist, and loudly expressed these views at the beginning of the Vietnam War. Her stories in the early 1960s extolled the American military advisors who were already fighting and dying in South Vietnam, and the Sea Swallows, the anticommunist militia led by Father Nguyễn Lạc Hoá. Dickey never got any special treatment because of her sex. Chapelle was killed on November 4, 1965, while on patrol with a Marine platoon during Operation Black Ferret, a search and destroy operation 16 km south of Chu Lai, Quảng Ngãi province, South Vietnam. The lieutenant in front of her kicked a tripwire boobytrap, consisting of a mortar shell with a hand grenade attached to the top of it. Chapelle was hit in the neck by a piece of shrapnel metal which severed her carotid artery and she died soon afterwards. Her last moments were captured in a photograph by Henri Huet.
Марапаттар
Шетелдегі журналистер клубының кез келген медиадағы ең үздік репортажы үшін, ерекше батылдық пен белсенділік талап ететін George Polk сыйлығы. Ұлттық баспасөз фотографтары қауымдастығының 1963 жылғы "Газетте фотосуреттерді ең жақсы пайдалануы" сыйлығы, оның Вьетнамдағы жауынгерлік дайындыққа келген теңізшінің суреті "Милвоки Журнал" газетінде жарияланды. АҚШ Теңізшілер корпусының жауынгерлік тілшілер қауымдастығы ұсынған "Құрметті қызмет" сыйлығы. Милуоки баспасөз клубы оны қайтыс болған күнінің 50 жылдығына орай атақтың залына енгізді.
Overseas Press Club's George Polk Award for best reporting in any medium, requiring exceptional courage and enterprise abroad. National Press Photographers Association 1963 "Best Use of Photographs by a Newspaper" award for her photograph of a combat ready Marine in Vietnam which appeared in the Milwaukee Journal newspaper. Distinguished Service Award, presented by the U. S. Marine Corps Combat Correspondents Association. Milwaukee Press Club inducted her into the hall of fame on the 50th anniversary of her death.
Мұра
Теңіз жауынгерлері лигасы, АҚШ Теңіз жауынгерлері корпусымен бірлесіп, оның есімін қадірлеу үшін жыл сайын Дики Чапелл сыйлығын табыс етеді. Бұл сыйлық АҚШ Теңіз жауынгерлері корпусының әскери қызметшілерінің моральдық жағдайына, әл-ауқатына және денсаулығына ең көп үлес қосқан әйелді марапаттайды. 1966 жылы оның қаза болған жеріне жақын ескерткіш орнатылып, оған: "Ол біздің арамызда болды, оны қатты сағынамыз" деген сөздер жазылған тақта бекітілді. Чапель "No Job for a Woman: The Women Who Fought to Report WWII" (2011) деректі фильміндегі көрнекті тұлғалардың бірі. Милуоки Пресс Клубы 2014 жылдың қазан айында оны өзінің Даңқ залына енгізді. 2015 жылы Милуоки PBS "Мұржалы сырғалардың артында: Дики Чапель – соғыс фотожурналисінің тарихы" атты оның өміріне арналған деректі фильмді шығарды. 2017 жылы Теңіз жауынгерлері корпусының жауынгерлік тілшілер қауымдастығының жылдық кешінде Чапель құрметті теңізші деп жарияланды. 2023 жылдың шілдесінде Лорисса Ринехарттың "Бірінші майданға: Дики Чапель – белгілі соғыс тілшісінің айтылмаған тарихы" атты Чапельдің тағы бір өмірбаяны St. Martin's Press баспасынан жарық көрді.
The Marine Corps League, in conjunction with the United States Marine Corps, honors her memory by presenting the Dickey Chapelle Award annually to recognize the woman who has contributed most to the morale, welfare and well being of the men and women of the United States Marine Corps. In 1966, a memorial was put near the site of her death, with a plaque with the message: "She was one of us and we will miss her." Chapelle is one of the women featured in the documentary film No Job for a Woman: The Women Who Fought to Report WWII (2011). The Milwaukee Press Club inducted Chapelle into their Hall of Fame in October 2014. In 2015, Milwaukee PBS produced a documentary about her titled Behind the Pearl Earrings: The Story of Dickey Chapelle, Combat Photojournalist. In 2017, Chapelle was declared an honorary Marine at the Marine Corps Combat Correspondents Association's annual dinner. In July, 2023, another biography of Chapelle, First to the Front: The Untold Story of Dickey Chapelle, Trailblazing Female War Correspondent, by Lorissa Rinehart, was published by St. Martin's Press.
Үлестер
"Кастро қалай жеңді" (1962). Осанка, Франклин Марк және Сэмюэл П. Элутингтон (1962). Қазіргі партизандық соғыс: Коммунистік партизандық қозғалыстармен күресу, 1941–1961. Нью-Йорк: Гленконың еркін баспасы. 325–335 бб.
"How Castro Won" (1962). In: Osanka, Franklin Mark, and Samuel P. Eluntington (1962). Modern Guerrilla Warfare: Fighting Communist Guerrilla Movements, 1941 1961. New York: Free Press of Glencoe. pp. 325–335.