Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вильрайк () — Бельгияның Антверпен провинциясындағы Антверпен қаласы мен муниципалитетінің ауданы. 1983 жылдың 1 қаңтарына дейін Вильрайк жеке муниципалитет болған; 2000 жылы Антверпен муниципалитеті децентрализацияланды және Вильрайк қаланың тоғыз ауданының біріне айналды. Бұл қала маңы ешкілер шеруімен белгілі, сондықтан оны «Ешкілер ауылы» деп те атайды. Әр бес жыл сайын бұл шеру көптеген туристерді қызықтырады. Келесі шеру 2025 жылы өтеді.
Wilrijk (; former, original spelling: Wilrijck) is a district of the municipality and city of Antwerp in the Belgian province of Antwerp. Wilrijk had been a separate municipality before January 1, 1983; the enlarged municipality of Antwerp was decentralized in 2000 and Wilrijk became one of the city's nine districts. This suburb is also known as the Goat village, because of its Goat parade. Every five years, this parade attracts many tourists. The next one will be held in 2025.
Шолу
Қазір Вильрейк Антверпен қаласының құрамына кірсе де, өзінің ерекше атмосферасын сақтап қалды. Заманауи және ескі аудандардың үйлесімінен тұратын бұл қала маңында тұрғын үйлер, сауда және өнеркәсіптік қызмет арасында жақсы тепе-теңдік сақталған. Жасыл ортада спорт және демалысқа арналған жағдайларының арқасында мұнда тұруға жоғары сұраныс бар. Бұл аймақта б.з.д. 600 жылдан бері адамдар қоныстанған. Бұл Вильрейктегі кельт зиратының қазба жұмыстары арқылы дәлелденді, бұл Антверпен төңірегіндегі аймақта табылган ең көне өркениет белгісі болып табылады.
Although it is now part of the city of Antwerp, Wilrijk has kept its own distinct atmosphere. A mixture of modern and older neighbourhoods, this suburb has a good balance between residential, commercial and industrial activities. Its facilities for sport and recreation in a green environment make it a desirable area in which to live. This area was already inhabited in 600 BC. This has been shown by the excavation of a Celtic burial site in Wilrijk, which is the oldest sign of civilization yet discovered in the region around Antwerp.
Демография
Вильрейктің жалпы ауданы 13,61 км² және 2004 жылы 38 220 тұрғыны болған.
The total area of Wilrijk is 13.61 km2 and it has 38,220 inhabitants (2004).
Кельт қонысынан қазіргі қала маңындағы қалашыққа
Бұл аймақта адамдар шамамен б.з.б. 600 жылдары тұңғыш рет қоныстанған. 1003 жылы «Уилрика» атауы алғаш рет кездесетін құжат жарық көрді. Бұл құжат 743 жылы Вильрейктегі орталық алаң төңірегінде «Бист» деп аталатын қауымның болғанын айтады. Бисттің үшбұрышты пішіні Вильрейктің франк дәуіріне қатысты екенін көрсетеді. Қазіргі теориялардың бірі бойынша, Вильрейк атауы «Villariacum» (мағынасы: «Римдік вилланың иелігінің бір бөлігі») галло-рим сөзінен шыққан. Жақын орналасқан Контиш ауылында римдік вилланың іздері табылды. Звиннің жабылуы мен Брюгге қаласының құлдырауынан кейін Антверпен қаласының маңызы артты. 15 ғасырдың соңында шетелдік сауда гильдиялары Брюггеден Антверпенге көшіп келді. Антверпен отбасылары бұл «шетелдіктерді» ыстық қарсы алды. Антверпеннің бай адамдарының кейбіреуі қала орталығындағы қарбалас өмірден шаршап, Вильрейктің (және Антверпенді қоршаған басқа қалалардың) ауылдық сипатына тартылып, онда үлкен үйлер (шағын қамалдар) салмаға бастады. Бұл үйлер «Hoven van plaisantie» деп аталды, олардың кейбіреулері бүгінге дейін сақталған: Klaverblad, Schoonselhof, Ieperman, Steytelinck, Middelheim, De Brandt, Hof Ter Beke. Ал кейбіреулері жойылды: Jezuietenhof, Ooievaarsnest (Oversnes), Hoonsnest (Hondsnest немесе Van Dael қамалдары), Groenenborgerhof, Elsdonkhof, Standonk, Korenbloem. Бірақ олардың аттары Вильрейктегі көшелер мен аудандардың аттары арқылы жергілікті халықтың есінде сақталған. 1589 жылдың 30 қарашасында Берген-оп-Зумнан келген Гейзендер бұл ауылды толығымен өртеп жіберді. Вильрейк үйлерді қайта тұрғызуға 20 жыл жұмсады, ал осы уақытта халық ағаштан жасалған кедей шатырларда тұруға мәжбүр болды. 18 ғасырдың ортасында Антверпен мен Бум арасында маңызды жол салынды. Антверпеннің кеңеюіне байланысты Антверпенге азық-түлікпен қамтамасыз еткен маңындағы Киль және Бершот сияқты аудандар тым қалың халқына толып кетті. Олардың қызметін Вильрейк фермерлері иеленді және Антверпенге сүт, көкөніс және гүлдер жеткізуді бастады. 1819 жылдың 6 қазанында Вильрейк Нидерланд королі Вильгельм I және Hoge Raad van Adel-ден өзінің елтаңбасын алды. Онда көк фонда, сол қолында сұңқар, оң қолында қылыш ұстаған әскердің ертегішісі ретінде бейнеленген киелі Бавоның суреті бейнеленген; оң жақ бұрышында Вильрейктегі киелі Баво шіркеуінің суреті бар. 19 ғасырдың екінші жартысында Вильрейк маңында екі бекініс (6 және 7 бекіністер) салынуына байланысты өзгеріске ұшырады (1859–1865). Бұл бекіністер Антверпен қаласын қорғаған сегіз бекіністің бір бөлігі болды. Сонымен қатар, бұл бекіністер арасында маңызды байланыстар орнатылды, нәтижесінде Вильрейкте жаңа жолдар мен теміржолдар салынды, тіпті теміржол станциясы да ашылды. Мэр М. Виллемс (1863–1870) жаңа қалалық әкімдікті жоспарлауды бастады. Антверпен провинциясының сәулетшісі Эуген Гифке осы жаңа ғимаратты жобалау міндетін алды, бірақ құрылыстың басталуын келесі мэр Жюль Моретус (1870–1874) көрді. Қалалық әкімдік 1873 жылы аяқталды, оған 1920, 1936, 1952, 1963, 1970 және 1977 жылдары өзгерістер енгізілді. 1994 жылдан бері ол ресми түрде ескерткіш ретінде қорғалады. 19 ғасырға дейін Вильрейк Антверпеннен тәуелсіз, өте кедей ауылдық қауым болып қала берді. Сол кезден бастап көптеген тұрғындар Антверпеннің орталығында жұмыс іздеді, ал Вильрейк гүлденді. 1810 жылы Вильрейкте 1660 адам тұрды, 1840 жылы бұл көрсеткіш 2275-ке дейін өсті, ал 1875 жылы 3553 адамды құрады, 1900 жылы 6243 адамға жетті. Бұл баяу эволюция болды, Вильрейк ауылдық ауылдан шағын қала маңындағы қалашыққа айналды. 20 ғасырда «Hoven van plaisantie»-нің кейбіреулері бұзылды, ал олардың айналасындағы үлкен саябақтар жаңа тұрғын үйлер салу үшін пайдаланылды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін жаңа қалалық аймақтар құру басты мақсат болды. Алғашқы көшіп келгендер негізінен қаладан қала маңындағы таза ауаға көшкен адамдар болды. Осылайша құрылған Вильрейктің кейбір аудандары – Eenheid, Elsdonk және Valaar.
Probably the first time people lived in this area was around 600 BC. In 1003 the first document appeared in which the name uuilrika was mentioned. This document tells about the existence in 743 AD of a community living around the central square in Wilrijk which is called Bist. The triangular shape of the Bist shows the Frankish past of Wilrijk. One of the current theories is that the name Wilrijk is actually derived from the Gallo Roman word Villariacum (meaning: "Part of the domain of a Roman villa"). Evidence for the existence of a Roman villa was found in a nearby village Kontich. After the closing of the Zwyn and the decay of Bruges, the city of Antwerp became of more importance. At the end of the 15th century the foreign trading guilds moved from the city of Bruges to Antwerp. These "foreigners" were well received by the families of Antwerp. Some of the richer people from Antwerp escaped their busy lives in the center of the city and, attracted by the rural character of Wilrijk (and other towns surrounding Antwerp), started building large houses (little castles) there. These houses are called Hoven van plaisantie, some of these still exist even today: Klaverblad, Schoonselhof, Ieperman, Steytelinck, Middelheim, De Brandt, Hof Ter Beke. Others didn't survive: Jezuietenhof, Ooievaarsnest (Oversnes), Hoonsnest (Hondsnest of Hof van Van Dael), Groenenborgerhof, Elsdonkhof, Standonk, Korenbloem. But their names still remain in the consciousness of the people living in Wilrijk through names of streets and neighbourhoods. On November 30, 1589 the village was completely burned by some Geuzen coming from Bergen op Zoom. It took Wilrijk 20 years to start rebuilding the houses, and in that time the population had to live in poor wooden huts. In the middle of the 18th century an important road was built between Antwerp and Boom. Because of the expansion of Antwerp some suburbs (Kiel and Beerschot) that were a large source of food products for Antwerp, started to get too crowded. Their function was taken over by the farmers in Wilrijk and they started delivering milk, vegetables and flowers to Antwerp. On October 6, 1819 Wilrijk received its own coat of arms from King William I of the Netherlands and the Hoge Raad van Adel. It consists of a picture of Saint Bavo as a knight on a blue background, with a falcon in his left hand and a sword in his right; the right corner contains an image of the Saint Bavo church in Wilrijk. In the second half of the 19th century the town started to change because of the construction of two forts in the neighbourhood of Wilrijk (Fort 6 and 7) (1859–1865). These were part of a whole array of 8 forts protecting the city of Antwerp. At the same time some important connections were built between these fortifications, leading to new roads and railroads in Wilrijk and even a railway station. Mayor M. Willems(1863–1870) started the planning of a new town hall. The architect of the province of Antwerp Eugeen Gife was given the task to design this new building, but it was the next mayor Jules Moretus (1870–1874) who would see the actual start of the construction. The town hall was finished in 1873, some changes were made to it in 1920, 1936, 1952, 1963, 1970 and 1977. Since 1994 it is officially protected as a monument. Until the 19th century Wilrijk had stayed a rural, quite poor community independent of Antwerp. From then on many of the inhabitants started to search for work in the center of Antwerp, and Wilrijk flourished. In 1810 Wilrijk had 1660 inhabitants, this increased in 1840 to 2275, and in 1875 it were already 3553, to become 6243 in 1900. It was a slow evolution, and Wilrijk evolved from a rural village into a small suburb. In the 20th century some of the Hoven van plaisantie were demolished, and their large surrounding parks were used to construct new housing projects. The primary goal was to create new urban areas after the First World War. The first new immigrants were mostly people moving from the city to the fresh air in the suburbs. Some of Wilrijk's districts that were created in this way are Eenheid, Elsdonk, and Valaar.
Вильрайк қала маңындағы қала
1928 жылы халық саны 20 000-нан асып кеткенде, қала Hof van plaisantie Steytelinck иелігіне өтті. Осыдан бастап Вильрейк қаласының орталығына жақын жерде жекелеген қоғамдық саябағы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Вильрейк неміс әскерлерінің V1 және V2 бомбаларынан көп зардап шекті. 65 бомба салдарынан 71 бейбіт тұрғын қаза тапты. Соғыстан кейін Вильрейк қайтадан қарқынды дамуға көшті. Ауыл шаруашылығының ерекшелігі жойылып, оның орнына өнеркәсіп орнады. Осы жолы да көптеген адамдар Антверпен қаласының орталығынан қала шетіне қоныс аударды. Алғашқы биік ғимараттар осы кезде Вильрейкте пайда болды. Халық саны арта түсті. 1950 жылы 27 213, 1956 жылы 30 000, ал 1964 жылы 40 000 тұрғынға жетті. 1975 жылдың 1 қаңтарында халық саны ресми түрде 44 219 адамды құрады, осы күннен бастап халық саны тұрақты түрде азая бастады. 1960 жылы қалалық кеңес қала орталығын жаңарту туралы шешім қабылдады. Бұл қала құрылысы жобасына бірнеше биік ғимараттар, сауда орталығы және мәдени орталық кірді. Сонымен қатар, маңызды экономикалық бағыттардың – Антверпен-Бум (Boomsesteenweg (A12)) бойында 1,5 км² аумақты алып жатқан ірі өнеркәсіптік аймақ құру туралы келісімге келді. Қазіргі таңда осы аймақта 6000-нан астам адам жұмыс істеп жүр. Көлік ағынының артуына байланысты Boomsesteenweg (A12) жолы 1958 жылы (сондай-ақ Брюссельде өткен Expo '58 көрмесіне орай) жаңғыртылды. 1978 жылы Антверпен-Брюссель (E10, қазір E19 деп аталады) және R11 тас жолдары салынды, бұл Вильрейктің әртүрлі бөліктерге бөлінуіне әрі қарай ықпал етті. Коммуналдық жол желісінің ұзындығы 200 км-ден асты. Осы уақытқа дейін Вильрейк өз қалалық кеңесі мен мэрі бар тәуелсіз қала болып келді, бірақ бұл жағдай өзгеруге айналды.
When the population exceeded 20,000 inhabitants in 1928, the town acquired the Hof van plaisantie Steytelinck. From then on, Wilrijk had its own public park, close to the center. During the Second World War, Wilrijk suffered a lot because of bombardments by the Germans with the V1 and V2. 71 civilians were killed by as much as 65 bombs. After the war Wilrijk again started to grow rapidly. The agricultural character disappeared and was replaced by industry. Again many people migrated from the center of Antwerp to the suburbs. This time also the first high buildings appeared in Wilrijk. The population peaked. In 1950, 27,213 inhabitants, in 1956 30,000 and in 1964, 40,000. On January 1, 1975 the number of inhabitants was officially 44,219, from this day, the population decreased steadily. In 1960 the town council decided to renew the town center. This urbanistic project included some high buildings, a shopping center and a cultural center. It was agreed to create a large industrial area of 1.5 km2 next to the important economical axes Antwerp Boom (Boomsesteenweg (A12)). More than 6000 people are employed in this area right now. Because of the increase in traffic the Boomsesteenweg (A12) was modernised in 1958 (also because of the Expo '58 in Brussels). In 1978 the highway Antwerp Brussels (E10, now called E19) and the R11 were constructed, further dividing Wilrijk into different parts. The communal road network was more than 200 km. Until then Wilrijk had been an independent town with its own town council and mayor, but this was about to change.
Вильрайк Антверпеннің бөлігі ретінде
1983 жылдың 1 қаңтарында Вильрейк тағы жеті қауымдастықпен бірге – Антверпен, Берхем, Боргерхоут, Экерен, Хобокен, Мерксем және Дюрен – Антверпеннің бір үлкен қаласының құрамына кірді, қазірде 500 000-нан астам тұрғыны бар қала. Бұрынғы қалалардың барлығы Антверпеннің "дистрикттеріне" айналды. Көптеген қалалық қызметтер орталықтандырылды және қала (аудан) кеңесі өкілеттіктерінің басым бөлігін жоғалтты. Әрбір аудан өз ауданының үйін (бұрынғы қалалық әкімдігі) сақтап қалды, онда мынадай қызметтер ұсынылды: ақпарат, әлеуметтік мәселелер, туу, өлім және неке тіркеуі және т.б. Дегенмен, орталықтандырылған басқаруға көшу тұрғындардың арасында наразылық тудырды. "Үкіметті халыққа жақындату" мақсатымен 2001 жылдың 1 қаңтарында орталықсыздандыру процесі басталды. Кейбір өкілеттіктер аудандарға қайтарылды, оның ішінде: қаланың сыртқы келбеті, жастар саясаты, мерекелік шаралар, спорт және коммуникация.
On January 1, 1983 Wilrijk became, together with seven other communities – Antwerp, Berchem, Borgerhout, Ekeren, Hoboken, Merksem and Deurne – part of one big city of Antwerp, now a city with more than 500,000 inhabitants. All the former towns became "districten (in Dutch)" of Antwerp. Many city services were centralised and the town (district) council lost almost all of its powers. Every district kept its own districtshuis (former town hall) with services like: information, social affaires, registry of births, deaths and marriages, etc. However, this move to a centralised administration created some resistance among the inhabitants. In a gesture "to bring the government back to the civilians" a decentralisation was started on January 1, 2001. Some of the powers reverted to the districts, including: the "look" of the town, youth policy, festivities, sports and communication.
Ланге Ваппер
Ланге Ваппер – Фландрияның көптеген халық аңыздарында кездесетін мифтік тұлға. Сенім бойынша (әсіресе Вильрейкте тұратын адамдардан) Ланге Ваппер Вильрейкте, Ховен ван Плейзанти Де Брандт пен Миддельхаймның жанындағы фермер Пир Январьтің егістігінде дүниеге келген. Бір күні ол көкөністерінің арасында үлкен қызыл капуста тапты. Оған қолын тигізіп, оның жаңа туған бала екенін білді. Ол баланы өсіруге шамасы келмегендіктен, оны Антверпеннен келген бір отбасы асырап алды. Бала өсіп, ол әрқашан әлсіздерді қорғайтын адам ретінде танымал болды. Бір күні ол қарт әйелді судан құтқарды, ал ол оған қалауынша өзін өте биік немесе өте кішкентай ету қабілетін сыйлады. Осылайша ол Ланге (Ұзын) Ваппер деген атқа ие болды. Ол адамдарды қорғағандықтан оған құрмет көрсетілді, бірақ ол ешкінің даусы естілетін ерекше дыбыстар шығарды, сондықтан оны су әйдіні де дейтін. Вильрейк тұрғындары бүкіл әлемге Ланге Ваппердің оларға тиесілі екеніне сендіру үшін 1964 жылы үлкен той ұйымдастырып, 8 метрлік алып Ланге Вапперді Дирлик монастырынан келген монахтың қатысуымен сырамен тойыстырды. Содан кейін алыпты қала әкімі Киебумс Вильрейк қаласының құрметті тұрғыны (honoris causa) деп жариялады. Бұл, әрине, Антверпен мен Вильрейк арасында Ланге Вапперге кімнің иесінін туралы талқылауды күшейтті. Ол Вильрейктегі ешкі шерулерінің басты кейіпкерлерінің бірі.
Lange Wapper is a mythical being appearing in many folk tales in Flanders. According to belief (especially from people living in Wilrijk) Lange Wapper was born in Wilrijk, near the Hoven van plaisantie De Brandt and Middelheim on the fields of farmer Peer January. One day he found a huge red cabbage between his vegetables. He touched it, and found out that it was actually a newborn. Because he was too poor to raise the child, it was adopted by a family from Antwerp. The boy grew up, and he became known as someone who always protected the helpless. One day he saved an old lady from drowning and she gave him the gift to make himself very tall or very small whenever he liked it. This is how he got his name Lange (Long) Wapper. Since he always protected people he got some respect, but he also made some strange noises, sounding like a goat, and that's why he also became known as a water devil. Since people in Wilrijk wanted to make sure the entire world would believe that Lange Wapper really was theirs, they organised a great party in 1964 to baptise an 8 meter long giant, Lange Wapper, with beer in the presence of a monk from Deerlijk. After that the giant was officially made an inhabitant (honoris causa) of Wilrijk by mayor Kiebooms. This, of course, created only more discussion between the center of Antwerp and Wilrijk about who actually "owned" Lange Wapper. He is one of the main figures of the Goat parade in Wilrijk.
Ечки парад (Geitestoet)
Вильрейк әлі кедей қала болған кезде, көптеген адамдар қажет болған жағдайда ет пен сүт алу үшін үйде кішкентай ешкі ұстады. Сондықтан, байлар Вильрейк тұрғындарының ешкілерімен әстеусіздіктерін күлді. 1895 жылы қалалық кеңеске сайлау өтетін болғанда, католиктер мен либералдар арасында қызу сайлау күресі болды. Либералдар католиктерді алаяқтық жасады деп айыптады, ал Вильрейк халқы оларды тыңдағысы келмегендіктен, оларды «Ешкібас» (Geitekoppen) деп атады. Осыдан бастап Вильрейк «Ешкі қаласы» деп белгілі болды. Мұндай атаулардың көптегені сияқты, уақыт өте келе ол Вильрейк тұрғындары үшін құрметті атаққа айналды. 1965 жылы Вильрейк 1200 жылдығын тойлағанда, тұрғындар «Ешкі шеруін» ұйымдастырды, оған әсем безендірілген арбалар, костюм киген адамдар және, әрине, ешкілер қатысты. Сондай-ақ, Ланге Вапперді бейнелейтін арба да болды. 1983 жылы Антверпенмен біріккеннен кейін, адамдар өткенге сағынышпен қарап, ортақ тарихын зерттеді. Жаңа «Ешкі шеруін» ұйымдастыру жоспарланды, ол 25 жылдан кейін 1990 жылдың 16 қыркүйегінде қайта жанданды. Содан бері әр бес жыл сайын (1995, 2000, 2005) «Ешкі шерулері» өткізіліп келеді. Соңғы шеруде арнайы костюм киген 1500 қатысушы, 10 би тобы, 12 әсем арба, 16 музыкалық топ, алыптар, аттар, керуендер және рекордтық ешкі саны болды.
In the period that Wilrijk was still a poor town, many people kept a little goat at home, to provide meat and milk if needed. Because of this, the richer people were laughing with the silly people from Wilrijk with their goats. When in 1895 there was an election for the town council, there was a big election fight between the Catholic and the liberal parties. The liberals accused the Catholics of fraud, and because the people of Wilrijk didn't want to listen to them, they called them 'Goat heads'(Geitekoppen(Dutch language)). From this time on, Wilrijk was known as the 'Goat town'. As with many of these names, after a while it become a title of honor for people living in Wilrijk. So, when in 1965 Wilrijk celebrated its 1200 year existence, the people organised a 'Goat parade', consisting of decorated carts, people wearing costumes and of course goats. There was also a cart showing Lange Wapper. After the fusion with Antwerp in 1983, people became nostalgic and examined their common past. Plans were made to organize a new Goat parade, which, after 25 years, resumed on September 16, 1990. Since then, a Goat parade is organised every five years (1995, 2000, 2005). The last one featured: 1500 participants in special costumes, 10 groups of dancers, 12 decorated carts, 16 groups of musicians, giants, coaches, horses, and a record breaking number of goats.
Жыл сайынғы жәрмеңке (Jaarmarkt)
Көптеген қалаларда жыл сайын жәрмеңке өткізу ежелгі дәстүр болып табылады, оның мақсаты – шаруаларға мал-мүліктерін көрсетуге және сатуға мүмкіндік беру. Аймақтың барлық шаруалары өздері сатқысы келетін мал немесе басқа да тауарларын әкеліп қалаға жиналады. Уақыт өте келе бұл іс-шара үлкен мәдени оқиғаға айналды. Бұл жыл сайынғы жәрмеңке әр жылғы тамыз айында Вильрейкте өткізіледі. Ол бірнеше күнге созылады, оның барысында көптеген іс-шаралар ұйымдастырылады: суретшілер сайысы, көне автомобильдер шеруі, аттракциондар мен көркемсурет көрмелері. Қала әкімдігінің төңірегіндегі көшелерде шаруалар өздерінің жануарларын (ешкілер, жылқылар, сиырлар және басқа да мал) көрсетеді, сондай-ақ қай шаруаның малы ең жақсы екенін анықтау үшін жарыстар ұйымдастырылады.
In many towns there is an ancient custom to have an Annual Fair to create an opportunity for farmers to show and trade their livestock. All the farmers in the region come to the town with the livestock or other goods they want to sell. Over time this has evolved in a larger cultural event. This annual fair is still held every year in Wilrijk in August. It consists of a weekend during which a large number of activities are organised: a painters competition, an old timer rally, a funfair and art exhibitions. In the streets surrounding the town hall you can find farmers showing their animals (goats, horses, cows and other livestock) and there are also competitions to decide which farmers have the best animals.