Кіріспе

Рустик бас әріптер (littera capitalis rustica) – ежелгі Римнің каллиграфиялық жазуы. Бұл термин Римнің төртбұрышты бас әріптерінен гөрі "әдемі" деп есептелетін түріне қарама-қарсылықты білдіретін теріс мағынаға ие болғандықтан, Бернхард Бишофф бұл жазуды канонизацияланған бас әріптер деп атауды ұсынады. Бұл қаріп діни емес мәтіндерді жазу үшін қолданылған.

Тарих

Бұл жазу I ғасыр мен IX ғасыр аралығында, әсіресе IV-VI ғасырларда қолданылған. V ғасырдан бастап рустикалық бас әріптердің қолданылуы азайды, бірақ олар аталымдар мен тақырыптарда көрнекті жазу ретінде, ал негізгі мәтін үшін унциалмен бірге қолданыла берді.

Құрылымы

Рустикалық бас әріптер римдік квадрат бас әріптерге ұқсас, бірақ оларға қарағанда әлдеқайда еркін, папирус немесе пергаментке қалам мен сиямен жазылудың ықпалында. Әріптер жұқарақ және жиырыңқырақ, квадрат бас әріптерге қарағанда көбірек қисық сызықтарды қолданады, сондай-ақ олардың төменгі ұшы негіз сызығынан төменге созылады.

Синтаксисі

Рустикалық бас әріптермен жазылған жазулар сөздерді бөлуді көрсету үшін пунктус белгілерін (сөздердің арасына қойылған нүктелерді) қолданады, scriptura continua (сөздерді бөліп жазбаудың үздіксіз жазу тәсілі) сияқты жалпы қабылданған практикаға қарама-қарсы.

Тірі қалған шығармалары

Шамамен елу қолжазба сақталған, олардың ішінде Вергилийдің төрт данасы (соның ішінде Vergilius Vaticanus және Vergilius Romanus), Теренцийдің бір данасы және Пруденцийдің бір данасы бар. Бұл шрифт көбінесе көрнекті авторлардың жоғары сапалы көшірмелері үшін қолданылған; осы шрифтпен жазылған христиан авторларының еңбектері тек Пруденций мен Седулийге тән.