Ана Мендиета: Куба-Америкалық суретшінің өмірі мен шығармашылығы
Ana Mendieta
Ана Мендиета (1948-1985) – куба-американ суретшісі, «жер-дене» өнерімен танымал. Туған жеры Гавана, АҚШ-қа 1961-де көшкен. Өмірі мен шығармашылығы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кубалық америкалық суретші (1948–1985)
Cuban American artist (1948–1985)
Кубалық америкалық перформанс суретшісі
the Cuban American performance artist
Ана Мендиета (18 қараша 1948 – 8 қыркүйек 1985) – кубалық америкалық перформанс суретшісі, мүсінші, суретші және бейнесуретші, ең белгілісі "жер-дене" туындыларымен танымал. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңдегі ең ықпалды кубалық-американдық суретшілердің бірі саналады. Кубаның Гавана қаласында туған Мендиета 1961 жылы АҚШ-қа көшіп кеткен. Мендиета 1985 жылғы 8 қыркүйекте Нью-Йоркте, 34 қабаттан құлап қайтыс болды. Ол сегіз ай болған күйеуі, минималистік мүсінші Карл Андремен бірге тұрған. Оның қазасына байланысты жағдайлар әлі де даулы болып қалып отыр.
Ana Mendieta (November 18, 1948 – September 8, 1985) was a Cuban American performance artist, sculptor, painter, and video artist who is best known for her "earth body" artwork. She is considered one of the most influential Cuban American artists of the post–World War II era. Born in Havana, Cuba, Mendieta left for the United States in 1961. Mendieta died on September 8, 1985, in New York City, after falling from her 34th floor apartment. She lived there with her husband of eight months, minimalist sculptor Carl Andre. The circumstances surrounding her death have been the subject of controversy.
Жас кезі және жер аударылуы
Мендиета 1948 жылғы 18 қарашада Кубаның Гавана қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Игнасио Альберто Мендиета де Лизаур – адвокат және Фульгенсио Батистаның шамамен екі жылға жуық президенттік лауазымға тағайындаған Карлос Мендиетаның туысы. Анасы Ракель Оти де Рохас – химияшы, зерттеуші және Кубаның тәуелсіздігі үшін Испанияға қарсы соғыстағы рөлімен танымал қант фабрикасының иесі Карлос Мария де Рохастың немересі. 12 жасар Ана мен 15 жасар әпкесі Ракелин ата-аналары тарапынан АҚШ-қа, Фидель Кастро үкіметінен қашу үшін кубалық балаларға арналған «Питер Пэн» операциясы арқылы, Айова штатының Дубук қаласына тұруға жіберілді. Бұл бағдарлама арқылы 1961 жылы АҚШ-қа 14 мың бала көшіп келді, соның ішінде Ана мен Ракелин де болды. Осы уақытта қыздар ата-аналарының қол қойған сенімхатының арқасында бірге бола алды, онда оларды бөліспеу талабы қойылған. Екі әпке алғашқы апталарын босқындар лагерінде өткізіп, содан кейін Айова штатындағы бірнеше мекемелер мен асырап алу отбасыларында тұрды. 1966 жылы Мендиета анасымен және кіші інісімен қайта қосылды. Әкесі 1979 жылы оларға қосылды, ол Кубада «Шошқалар шығанағы» операциясына қатысқаны үшін 18 жыл саяси түрмеде отырған. Мендиета мектепте ағылшын тілін оқығанда, сөздік қоры өте шектеулі болды. Орта мектепте ол өнерге деген құштарлығын байқады. Ол 1969-1972 жылдары BA (бакалавр), ал 1972-1977 жылдары Intermedia саласындағы MFA (магистр) дәрежесін атақты суретші Ханс Бредердің басшылығымен алды. Ол өнер мектебінде көптеген кемсітушіліктерге ұшырады. Колледж кезінде Мендиетаның жұмысы әйелдерге қатысты зорлық-зомбылық және қан төгілу тақырыптарына арналған. Осы кезеңде ол спиритизмге, дінге және ежелгі ритуалдарға қызығушылық танытты. Бітірген соң ол Нью-Йорк қаласына көшіп кетті.
Mendieta was born on November 18, 1948, in Havana, Cuba, Her father, Ignacio Alberto Mendieta de Lizáur, was an attorney and the nephew of Carlos Mendieta, who was installed as president by Fulgencio Batista for just under two years. Her mother, Raquel Oti de Rojas, was a chemist, a researcher, and the granddaughter of Carlos Maria de Rojas, a sugar mill owner celebrated for his role in the war against Spain for Cuban independence. Ana, aged 12, and her 15 year old sister Raquelin were sent to the United States by their parents to live in Dubuque, Iowa, through Operation Peter Pan, a collaborative program run by the US government and the Catholic Charities for Cuban children to flee Fidel Castro's government. Ana and Raquelin were among 14,000 children who migrated to the United States through this program in 1961. The sisters were able to stay together during this time due to a power of attorney signed by their parents, which mandated that they not be separated. The two sisters spent their first weeks in refugee camps, and then moved between several institutions and foster homes throughout Iowa. In 1966, Mendieta was reunited with her mother and younger brother. Her father joined them in 1979, having spent 18 years in a political prison in Cuba for his involvement in the Bay of Pigs invasion. When Mendieta studied English in school, her vocabulary was very limited. In junior high school, she discovered a love for art. She earned a BA (enrolled 1969–1972) and MA in painting, and an MFA (enrolled 1972–1977) in Intermedia under the instruction of acclaimed artist Hans Breder. She faced a great deal of discrimination while in art school. In college, Mendieta's work focused on blood and violence toward women. Her interest in spiritualism, religion, and primitive rituals developed during this time. After graduate school, she moved to New York City.
Жұмыс
Өзінің мансабы барысында Мендиета Кубада, Мексикада, Италияда және АҚШ-та туындылар жасады. Оның көптеген туындылары уақытша ашық ауадағы қойылымдар мен фотосуреттер, мүсіндер мен суреттерден тұрды. Оның туындылары көбінесе төрт классикалық элементпен байланысты. Мендиета жиі жермен рухани және физикалық байланысқа ден қойды. Ол денесін жермен біріктіру арқылы қайта толуға болатынын сезінді: «Менің жер/дене мүсіндерім арқылы мен жермен біртұтас боламын. Мен табиғаттың бір бөлігіне айналам, ал табиғат менің денемнің бір бөлігі болады. Жермен байланысымды қайта орнатудың бұл құштарлығы, іс жүзінде, әйел күшіне сенудің ежелгі түсінігін қайта жандандырады – жатырдағы бейне, болмысқа деген құштарлығымның көрінісі». Өмірі бойында Мендиета жерді мүсіндік орта ретінде пайдаланып, 200-ден астам өнер туындысын жасады.
In the course of her career, Mendieta created works in Cuba, Mexico, Italy, and the United States. Many of her works included ephemeral outdoor performances and photographs, sculptures and drawings. Her works are generally associated with the four Classical elements. Mendieta often focused on a spiritual and physical connection with the earth. She felt that by uniting her body with the earth she could become whole again: "Through my earth/body sculptures, I become one with the earth I become an extension of nature and nature becomes an extension of my body. This obsessive act of reasserting my ties with the earth is really the reactivation of primeval beliefs [in] an omnipresent female force, the after image of being encompassing within the womb, is a manifestation of my thirst for being." During her lifetime, Mendieta produced more than 200 works of art using earth as a sculptural medium.
Силует сериясы (1973-1985 жж.)
"Силуэттер сериясында" (1973–1985) Мендиета табиғи материалдардан – саздан, құмнан және шөптен – жапырақ пен бұтақтан қанға дейін әйелдердің силуэттерін жасады, денелерінің бедерлерін түсірді немесе оның силуэтін қабырғаға бояды. Ол мұны өзін жердің бір бөлігіне айналдыру және рәсімдер процесін жүзеге асыру үшін жасады (Абби, 2015). 1981 жылы суретші мәлімдемесінде Мендиета былай деді: Мен пейзаж бен әйел денесі арасындағы диалогты жүргіздім (өз силуэтімнің негізінде). Менің ойымша, бұл менің жасөспірім кезімде туған жерімнен (Куба) алыстатудың тікелей салдары. Мен өзімді ана құрсағынан (табиғаттан) лақтырылған сезімнен қатты күйзеліп отырмын. Өнерім – мені әлеммен байланыстыратын байланыстарды орнатудың жолы. Бұл – аналық бастауға қайта оралу. 1970 жылдары "Силуэттер" сериясын бастаған кезде Мендиета жаңа жанрлар – жер суреті, дене суреті және перформанс суретімен тәжірибе жүргізген көптеген суретшілердің бірі болды. "Силуэттердің" фильмдері мен фотосуреттері оның денесін қоршап тұрған фигуралармен байланысты. Мендиета бұл жанрларды "жер-дене" деп атаған мүсіндерінде біріктірген алғашқы суретші болуы мүмкін. Ол жиі өзінің жалаңаш денесін Жерді зерттеу және онымен байланыс орнату үшін пайдаланды, бұл оның "Imagen de Yagul" шығармасында көрініс тапқандай, "Silueta Works, Mexico, 1973–1977". "The Silueta Works, Mexico, 1973–1977" сериясы 2020–2021 жылдар аралығында Майамидегі Pérez Art Museum-дегі "My Body, My Rules" топтық көрмесінде көрсетілді. Атауы жоқ ("Ochún") (1981), судың Сантерия құдайының атымен аталған, бір кездері Флорида штатының Ки-Бискейн жағалауынан оңтүстікке қарай бағытталған. "Ñañigo Burial" (1976) – бұл суретшінің денесі контурларында балауыз тамған қара шамдардың еденге орнатылуы. Мэри Джейн Джейкоб өзінің көрме каталогында "Ана Мендиета: "Силуэттер" сериясы (1973–1980)" Мендиетаның көптеген жұмыстарына оның Сантерия дініне қызығушылығы әсер еткенін, сондай-ақ Кубамен байланысы бар екенін айтады. Якоб Мендиетаның "қанды ритуалдық қолдануын" және оқ-дәрі, жер және тас қолдануын Сантерияның ритуалдық дәстүрлеріне жатқызады. Якоб сондай-ақ ана фигурасының маңыздылығын атап өтті, бұл маялық құдай Икс Хелге, құдайлардың анасына қатысты. Көптеген адамдар Мендиетаның аналық фигураны және өзінің әйел силуэтін қайта-қайта қолдануын феминистік өнер деп түсіндірді. Алайда, Мендиетаның шығармалары өмір, өлім, жеке тұлға және орын сияқты көптеген идеяларды бір мезгілде зерттегендіктен, оны бір идеяның немесе қозғалыстың бөлігі ретінде санауға болмайды. Клэр Реймонд "Силуэттер" сериясын фотоархив ретінде тек жер өңдеу жұмыстарын құжаттау ретінде емес, фотографиялық жағынан оқу керек деп айтады. "Corazon de Roca con Sangre" ("Қанмен тас жүрек") (1975) фильмінде Мендиета өзінің денесінің сынығының жанында тізе бүгіп, жұмсақ, саздық өзен жағалауына кесілген. Ол аралға мәдени алмасу тобының бір бөлігі ретінде оралған және 19 жыл жер аударылудан кейін өзінің туған жерін зерттеуге құштар болды. Жұмсақ әктас тастар мен толқынды пейзаждар Мендиетаның өнеріне жаңа мүмкіндіктер берді, өйткені ол ұзақ уақыт бойы тастап кеткен мәдени өзіндік ерекшелігін зерттей бастады. Оның мүсіндері "Rupestrian Sculptures" (1981) деп аталды – атауы тау жыныстары арасында өмір сүруді білдіреді. Мендиета жасаған "Rupestrian Sculptures"-ке таино халқының ықпалы тиді, "Испанияға дейінгі Антиль аралдарының жергілікті тұрғындары", Мендиета оларды қызықтырып, зерттеді. Мендиета 1985 жылы қайтыс болғанға дейін "Rupestrian Sculptures"-тің бес фотоэнгравингін жасады. 1993 жылы жарық көрген "Ана Мендиета: A Book of Works" кітабында мүсіндердің фотосуреттері мен Мендиетаның жобаға қатысты жазбалары бар.
In her Silueta Series (1973–1985), Mendieta created female silhouettes in nature—in mud, sand, and grass—with natural materials ranging from leaves and twigs to blood, and made body prints or painted her outline or silhouette onto a wall. She did this to express herself becoming part of the earth and to embody a process of rituals (Abby, 2015). In a 1981 artist statement, Mendieta said: I have been carrying out a dialogue between the landscape and the female body (based on my own silhouette). I believe this has been a direct result of my having been torn from my homeland (Cuba) during my adolescence. I am overwhelmed by the feeling of having been cast from the womb (nature). My art is the way I re establish the bonds that unite me to the universe. It is a return to the maternal source. When she began her Silueta Series in the 1970s, Mendieta was one of many artists experimenting with the emerging genres of land art, body art, and performance art. The films and photographs of Siluetas are in connection with the figures surrounding her body. Mendieta was possibly the first to combine these genres in what she called "earth body" sculptures. She often used her naked body to explore and connect with the Earth, as seen in her piece Imagen de Yagul, from the series Silueta Works, Mexico, 1973–1977. The Silueta Works, Mexico, 1973–1977 series was featured in the group show My Body, My Rules at the Pérez Art Museum Miami between 2020–2021. Untitled (Ochún) (1981), named for the Santería goddess of waters, once pointed southward from the shore at Key Biscayne, Florida. Ñañigo Burial (1976), with a title taken from the popular name for an Afro Cuban religious brotherhood, is a floor installation of black candles dripping wax in the outline of the artist's body. Mary Jane Jacob suggests in her exhibition catalog Ana Mendieta: The "Silueta" Series (1973–1980) that much of Mendieta's work was influenced by her interest in the religion Santería, as well as a connection to Cuba. Jacob attributes Mendieta's "ritualistic use of blood," and the use of gunpowder, earth, and rock, to Santería's ritualistic traditions. Jacob also points out the significance of the mother figure, referring to the Mayan deity Ix Chel, the mother of the gods. Many have interpreted Mendieta's recurring use of this mother figure and her own female silhouette as feminist art. However, because Mendieta's work explores many ideas including life, death, identity, and place all at once, it cannot be categorized as part of one idea or movement. Claire Raymond argues that the Silueta Series, as a photographic archive, should be read for its photographicity rather than merely as documentation of earthworks. In Corazon de Roca con Sangre (Rock Heart with Blood) (1975) Mendieta kneels next to an impression of her body that has been cut into the soft, muddy riverbank. She had returned to the island as a part of a cultural exchange group and was eager to begin exploring her birthplace after having spent 19 years in exile. The soft limestone and undulating landscapes provided a new scope for Mendieta's art as she began to explore the cultural identity that she had long been forsaken. Her sculptures were entitled Rupestrian Sculptures (1981)—the title refers to living among rocks The Rupestrian Sculptures that Mendieta created were also influenced by the Taíno people, "native inhabitants of the pre Hispanic Antilles", whom Mendieta became fascinated by and studied. Mendieta completed five photo etchings of the Rupestrian Sculptures before she died in 1985. The book Ana Mendieta: A Book of Works, published in 1993, contains both photographs of the sculptures and Mendieta's notes on the project.
Жеке көрмелері
Мендиета 1979 жылы Нью-Йорктегі A. I. R галереясында өзінің фотосуреттерінен жеке көрме ұйымдастырды. Нью-Йорктегі Жаңа заманауи өнер мұражайы 1987 жылы Мендиетаның алғашқы шолу көрмесін өткізді. Қайтысынан бері Мендиета халықаралық деңгейде жеке музей ретроспективаларымен танылды, мысалы, «Ана Мендиета», Чикаго өнер институты (2011); және «Ана Мендиета контекстінде: қоғамдық және жеке жұмыстар», Де Ла Круз коллекциясы, Майами (2012). 2004 жылы Вашингтондағы Хиршхорн мұражайы мен мүсін бағы «Earth Body, Sculpture and Performance» атты ірі ретроспектива ұйымдастырды, ол Нью-Йорктегі Уитни американдық өнер мұражайына, Айова штатындағы Де-Мойнс өнер орталығына және Флорида штатындағы Майамидегі Перес өнер мұражайына (2004) сапарлады. 2019 жылы оның туындылары Нью-Йорктегі Галерея Лелонгте өткен «La Tierra Habla» («Жер сөйлейді») көрмесінде көрсетілді. 2020 жылы оның жұмысы Балтимордағы Балтимор өнер мұражайында «Ана Мендиета: Blood Inside Outside» көрмесінде қойылды. 2022 жылдың 4 қарашасынан 2023 жылдың 19 ақпанына дейін оның туындылары «Ана Мендиета: Элементаль» көрмесінде Рочестер технология институтының, Рочестер қаласының өнер кеңістігінде (Нью-Йорк штаты) көрсетілді.
«En Búsqueda del Origen» көрмесі 27 қаңтардан 19 мамырға дейін Лео́н қаласындағы (Испания) Заманауи өнер мұражайында өтеді. www.musac.es.
Mendieta presented a solo exhibition of her photographs at A. I. R. Gallery in New York in 1979. The New Museum of Contemporary Art in New York hosted Mendieta's first survey exhibition in 1987. Since her death, Mendieta has been recognized with international solo museum retrospectives such as Ana Mendieta, Art Institute of Chicago (2011); and Ana Mendieta in Context: Public and Private Work, De La Cruz Collection, Miami (2012). In 2004, the Hirshhorn Museum and Sculpture Garden in Washington, D. C., organized Earth Body, Sculpture and Performance, a major retrospective that traveled to the Whitney Museum of American Art, New York; Des Moines Art Center, Iowa; and Pérez Art Museum Miami, Florida (2004). In 2019, her work was displayed in the exhibition La Tierra Habla (The Earth Speaks) at Galerie Lelong, NYC, New York. In 2020, her work was displayed in the exhibition, Ana Mendieta: Blood Inside Outside at the Baltimore Museum of Art, in Baltimore, MaryLand In November 4, 2022 – February 19, 2023, her work was displayed in the exhibition, Ana Mendieta: Elemental at the Rochester Institute of Technology, City Art Space, in Rochester, NY
Exhibition "En Búsqueda del Origen" 27 Jan 24 to 19 May 24 at Museo de Arte Contemporaneo, León,, España. www. musac. es.
Белгілі топтық көрмелер
2022 жылы Лос-Анджелес қаласындағы Калифорния университетінің Хаммер мұражайы «The New Yorker» журналының театр сыншысы Хилтон Алс құрастырған «Джоан Дидион: Оның мағынасы» көрмесін ұйымдастырды. Көрме 2023 жылы Майамидегі Перес өнер мұражайына көшті, онда Ана Мендиетаның туындылары Феликс Гонсалес Торрес, Вия Сельминс, Бетье Саар, Марен Хассингер, Силки Отто Кнап, Джон Кох, Эд Руша, Пат Штейр және тағы 50-ге жуық басқа халықаралық заманауи суретшінің туындыларымен бірге қойылды.
In 2022, the Hammer Museum at University of California, Los Angeles, organized the exhibition Joan Didion: What She Means, curated by The New Yorker theater critic Hilton Als. The show traveled to the Pérez Art Museum Miami in 2023, and works by Ana Mendieta were included alongside artworks by 50 other contemporary international artists such as Félix González Torres, Vija Celmins, Betye Saar, Maren Hassinger, Silke Otto Knapp, John Koch, Ed Ruscha, Pat Steir, among others.
Қоғамдық коллекциялар (іріктеу)
Мендиетаның туындылары көптеген ірі қоғамдық коллекцияларда ұсырылған, оның ішінде Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы, Метрополитен өнер мұражайы, Уитни американдық өнер мұражайы және Нью-Йорктегі заманауи өнер мұражайы; Чикаго өнер институты; Париждегі Помпиду орталығы; Женевадағы заманауи және қазіргі заманғы өнер мұражайы; Тейт коллекциясы, Лондон; Далластағы Нашер мүсін орталығы; және Майамидегі Перес өнер мұражайы. Ол 33 қабаттан дүкеннің шатырына құлап кетті. Өліміне дейін көршілері жұбайлардың қатты дауласып жатқанын естіген. Көршілер Мендиетаның өлім алдында "жоқ" деп айқайлағанын естіді, ал Андренің бетінде сызаттар болған. Андре 911 нөміріне қоңырау шалып, былай деді: "Менің әйелім суретші, мен де суретшімін, мен одан гөрі көпшілік назарына ілігетін болдым, содан дау туды. Ол жатын бөлмеге кетті, мен оның соңынан бардым, ол терезеден секіріп кетті". Үш жылдық сот процесінен кейін, 2014 жылдың мамырында No Wave Performance Task Force феминистік наразылық тобы Карл Андреге арналған Диа өнер қорының ретроспективасы алдында наразылық акциясын ұйымдастырды. Топ мекеме алдына жануарлардың қаны мен ішектерін үйіп тастады, ал наразылық білдірушілер "Ана Мендиета тірі болғанда жақсы болар еді" деген жазуы бар мөлдір спорт костюмдерін киді. 2015 жылдың наурызында No Wave Performance Task Force және Нью-Йорк қаласынан феминист ақындар тобы Нью-Йорк штатының Бикон қаласына барып, Диа Бикон мұражайында Андренің ретроспективасына наразылық білдірді. Олар бас галереяда қатты жылады, мұражай аумағында қарға "силуэттер" жасады және қарды паприка, кондитерлік безендіру және жалған қанмен бояды. 2017 жылдың сәуірінде Андренің ретроспективасына қарсы шыққан наразылық білдірушілер Геффен заманауи мұражайында карточкалар таратты, онда былай делінген: "Карл Андре MOCA Geffen-де. Ана Мендиета қайда?" (¿Dónde está Ana Mendieta?). Бұдан кейін Гистериялық кураторлар қауымдастығынан Музейдің қазіргі заманғы өнері (MOCA) директоры Филипп Верньеге көрмеге наразылық білдіретін ашық хат жолданды.
Mendieta's work is featured in many major public collections, including the Solomon R. Guggenheim Museum, Metropolitan Museum of Art, Whitney Museum of American Art, and Museum of Modern Art in New York; the Art Institute of Chicago; Centre Pompidou, Paris; Musée d'Art Moderne et Contemporain, Geneva; Tate Collection, London; the Nasher Sculpture Center, Dallas; and the Pérez Art Museum Miami. She fell 33 stories onto the roof of a deli. Just prior to her death, neighbors heard the couple arguing violently. The neighbors heard Mendieta scream out "no" right before her death, and Andre had scratches all over his face. A recording of Andre's 911 call showed him saying: "My wife is an artist, and I'm an artist, and we had a quarrel about the fact that I was more, eh, exposed to the public than she was. And she went to the bedroom, and I went after her, and she went out the window." During three years of legal proceedings, In May 2014, the feminist protest group No Wave Performance Task Force staged a protest in front of the Dia Art Foundation's retrospective on Carl Andre. The group deposited piles of animal blood and guts in front of the establishment, with protesters donning transparent tracksuits with "I Wish Ana Mendieta Was Still Alive" written on them. In March 2015, the No Wave Performance Task Force and a group of feminist poets from New York City traveled to Beacon, New York, to protest the Andre retrospective at Dia Beacon, where they cried loudly in the main gallery, made "siluetas" in the snow on museum grounds, and stained the snow with paprika, sprinkles, and fake blood. In April 2017, protesters at an Andre retrospective handed out cards at the Geffen Contemporary museum with the statement: "Carl Andre is at MOCA Geffen. ¿Dónde está Ana Mendieta?" (Where is Ana Mendieta?). This was followed by an open letter to Museum of Contemporary Art (MOCA) Director Philippe Vergne protesting the exhibit, from the group the Association of Hysteric Curators.
Мұра
2009 жылы Мендиетаға Cintas Foundation өмір бойы жеткен жетістіктері үшін сыйлық берілді. 2024 жылдың ақпан айында «Оскар» сыйлығына ұсынылған Америка Феррераның Мендиета туралы Amazon Prime Video сериалында түсіп, атқарушы продюсер болатыны жарияланды. Сериал Роберт Катцтың кітабы негізінде жасалған, сценарийін Шерис Кастро Смит жазса, Amazon MGM Studios және Plan B Entertainment бірлесіп өндіріске жауапты. Ксочитль Гонсалестің екінші романы «Анита де Монте Соңғы күледі» романының басты кейіпкері Мендиетаның бейнесімен тығыз байланысты және осы туынды оған арналған.
In 2009, Mendieta was awarded a Lifetime Achievement Award by the Cintas Foundation. In February 2024 it was announced that Academy award nominee America Ferrera would star in and executive produce an Amazon Prime Video series about Mendieta. The work is based on a book by Robert Katz, to be scripted by Cherise Castro Smith and co executive produced by Amazon MGM Studios and Plan B Entertainment. The title character of Xochitl Gonzalez’s sophomore novel, Anita de Monte Laughs Last, is closely based on Mendieta, to whom the work is dedicated.