Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Огмор қамалы (Castell Ogwr) – Оңтүстік Уэльстің Гламорган аймағында, Бридженд қаласынан оңтүстікке қарай, Огмор-би-Си ауылының жанында орналасқан I санаттағы қамалдың қирауы. Ол Эвенни өзенінің оңтүстік және Огмор өзенінің шығыс жағалауында орналасқан. Оның құрылысы 1106 жылы басталған болуы мүмкін. Огмор – 12 ғасырдың басында аймақта салынған үш қамалдың бірі, ал қалғандары – Коити және Ньюкасл қамалы. Ол 19 ғасырға дейін түрлі мақсаттарда, соның ішінде сот және түрме ретінде пайдаланылды, бірақ қазір маңызды қалдықтар жиынтығы және жергілікті маңызды нысан болып табылады. Оны жергілікті билік басқарады.
Ogmore Castle (Castell Ogwr) is a Grade I listed castle ruin located near the village of Ogmore by Sea, south of the town of Bridgend in Glamorgan, South Wales. It is situated on the south bank of the River Ewenny and the east bank of the River Ogmore. Its construction might have begun in 1106. Ogmore was one of three castles built in the area in the early 12th century, the others being Coity Castle and Newcastle Castle. It was in use until the 19th century for a range of purposes, including a court of justice and a prison, but is now a substantial set of remains and a local landmark. It is managed by local authorities.
Этимология
Джон Лиланд өзінің "Саяхат жоспарын" жазғанда, бұл бекініске "Огор Кастель" деп сіңірген. Атауы жақын орналасқан Огмор өзенінен (Афон Огвр) шыққан.
When John Leland wrote his Itinerary, he referred to this fortress as "Ogor Castelle". The name comes from the nearby river, the River Ogmore (Afon Ogwr).
Тарих
Огмор қамалының құрылысы шамамен 1106 жылы басталған болуы мүмкін. Ланкарфандық Карадоктың «Кембрия тарихында» (қазір Уэльс деп аталады) – Британияның ең танымал аймағының бір бөлігі – Карадок Гламорганның он екі батырының бірі Уильям де Лондонға Гламорганды жаулап алған норман Роберт Фитцхамонның орам мен қамалды бергенін жазды. 1116 жылы уэльстілер күшпен келгенде Уильям де Лондон қамалды тастап кетуге мәжбүр болды. Оның үй шаруашылығын басқарушысы Арнольд, Уильям де Лондонның болмаған кезінде уэльстің шабуылынан қамалды қорғады, осы үшін ол сэр Арнольд Батлер атағын алды, сондай-ақ Дунравен қамалы мен оның жері сыйлық ретінде берілді. Сол заманғы дәстүр бойынша, билікке ие болғаннан кейін діни орын құрылды. Уильям де Лондон немесе оның ұрпағы Джон қамалдан Эвенни аббаттығын салды. Огмор қамалына 1141 жылы Моррис де Лондон немесе оның ұрпағы Джон қосымша діни орын салды; Эвенни приорі Огмор қамалынан пайда болды. Томас мұрагері Кидвеллилік Чаворт отбасына үйленгенде,
Construction of Ogmore Castle might have started around 1106, In Caradoc of Llancarfan's The historie of Cambria, now called Wales: a part of the most famous yland of Brytaine, Caradoc wrote that the manor and castle were given to William de Londres, one of the legendary Twelve Knights of Glamorgan, by Robert Fitzhamon, the Norman conqueror of Glamorgan. In 1116, William de Londres was forced to abandon the castle when the Welsh appeared in force. His butler, Arnold, is credited with protecting the castle from the Welsh attack during the absence of William de Londres, and for this, he was knighted Sir Arnold Butler, also receiving the castle and manor of Dunraven as reward. According to the custom of the times, the founding of a religious institution followed the acquisition of power. William de Londres, or his descendant John, built Ewenny Abbey from the castle. Also nearby was a religious place appended to Ogmore Castle by Morris de Londres or his descendant John, in 1141; Ewenny Priory is from Ogmore Castle. When Thomas' heiress married into the Chaworth family of Kidwelly,
Сәулет
Жер қабырғалары тік және сопақша келген, ұзындығы 50 метр, ені 35 метрді құрайды. Ішкі алаң жазық және ағаш құрылымдардан тұрғызылған. Салынғаннан кейін құрылыс материалы тасқа ауыстырылды. Терезелер Саттон тасымен әсемделген, дөңгелек басты. Бірінші қабаттағы үлкен залдың ішінде әсемделіп жасалған ошақ болған. Қамалдың қираған қалдықтарынан теңізге қарағанда, көрініс жағалау бойымен, дерлік Бритон-Ферри қаласына дейін созылған құм төбелерін қамтиды. Огмор қамалының қарсы бетінде Мертир Маур орналасқан, онда екі мүсінді кресттер бар; ауылға қамалдан жаяу жолмен жетуге болады. Қамалға жақын жерде өзен арқылы өтуге арналған танымал қадам тастар жиынтығы бар, ол Ежелгі ескерткіштер тізіміне енген. Оңтүстік-шығысқа қарай бірнеше су толыған сайлар бар, олардың өздігінен шөгіп кеткені айтылады. Олардың бірі дөңгелек пішіндес, диаметрі шамамен 2 метр. Қамалмен байланысты Лэди Вэн туралы әңгімелер, Огмор өзенінің өзінде жасырын қазынаның орнын ашпай қайтыс болғандардың рухтары бар деген дәстүрмен байланысты болуы мүмкін. Дәстүр бойынша, бұл рухтар тек қазыналары табылғаннан кейін және өзенге төмен ағысқа тасталғанда ғана тынышталады (қазыналарды өзенге қарсы ағысқа тастау рухтарға көмектеспейді).
The earthworks were steeply banked and oval in shape, enclosing an area of 164 feet (50 m) in length by 115 feet (35 m) in width. The inner ward was flat and constructed of timber structures. After completion of the ringwork, the building material was stone. The windows were round headed with Sutton stone ashlar. The first floor great hall had an ornate fireplace. Looking towards the sea from the castle ruins, the view includes sandhills that proceed up the coast nearly as far as the town of Briton Ferry. Opposite from Ogmore Castle is Merthyr Mawr, where there are two sculptured crosses; the village can be reached by a footpath from the castle. Also near the castle are a popular set of stepping stones across the river which are a Scheduled Ancient Monument. A short distance to the southeast are several shallows filled with water that are said to have sunk spontaneously. One of them is circular, measuring approximately 7 feet (2 m) in diameter. The Ladi Wen stories associated with the castle, are likely related to a tradition that the River Ogmore itself contains the spirits of those who died without disclosing the location of hidden treasures. The tradition states that these spirits may only rest when their treasures are found and thrown downstream into the river (throwing treasures upstream would not help the spirits).