Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1974 жылғы халықты бақылау туралы американдық меморандум
1974 American memo on population control
Ұлттық қауіпсіздік зерттеу меморандумы 200: Әлемдік халық санының өсуінің АҚШ қауіпсіздігі мен шетелдегі мүдделеріне тигізетін әсері (NSSM200), сондай-ақ "Киссинджер есебі" деп белгілі, 1974 жылдың 10 желтоқсанында АҚШ президенті Ричард Никсонның бастапқы тапсырмалары бойынша Генри Киссинджердің басшылығымен Америка Құрама Штаттарының Ұлттық қауіпсіздік кеңесі жасаған ұлттық қауіпсіздік директивасы болды. NSSM200 қайта жұмыс істеліп, 1975 жылдың 26 қарашасында президент Джеральд Форд NSDM 314 арқылы АҚШ-тың ресми саясаты ретінде қабылданды. Бұл құжат бастапқыда он жылдан астам уақытқа дейін құпия сақталды, бірақ 1990 жылдардың басында зерттеушілер оны қол жеткізді. Меморандум және есептен дамыған кейінгі саясаттар АҚШ-тың халықты бақылау арқылы дамып келе жатқан елдердің саяси күшін шектеуге, шетелдік табиғи ресурстарды оңай пайдалануға, жас, консервативтік емес көзқарастарға ие адамдардың дүниеге келуіне кедері келтіруге және американдық бизнестің шетелдегі қызметіне, өсіп келе жатқан халықтарын қолдауға тырысатын елдердің араласуынан қорғауға мүмкіндік беретін құрал ретінде қарастырылды.
National Security Study Memorandum 200: Implications of Worldwide Population Growth for U. S. Security and Overseas Interests (NSSM200), also known as the "Kissinger Report", was a national security directive completed on December 10, 1974 by the United States National Security Council under the direction of Henry Kissinger following initial orders from President of the United States Richard Nixon. NSSM200 was reworked and adopted as official United States policy through NSDM 314 by President Gerald Ford on November 26, 1975. It was initially classified for over a decade but was obtained by researchers in the early 1990s. The memorandum and subsequent policies developed from the report were observed as a way the United States could use human population control to limit the political power of undeveloped nations, ensure the easy extraction of foreign natural resources, prevent young anti establishment individuals from being born and to protect American businesses abroad from interference from nations seeking to support their growing populations.
Өмірбаян
Ричард Никсон президенттігінің Ұлы Суық Соғыс кезінде оның үкіметі коммунизмнің жаһандық таралуын болдырмақ үшін халықты бақылауды күшейту саясатын қабылдады. Генерал-майор Уильям Генри Дрейпердің кеңесімен Біріккен Ұлттар Ұйымының Халық қорын (UNFPA) құруды қолдады. Әлемдік аренада туған болашақ ұрпақтар байлық жинауға қауіп келтіреді деп санаған бай адамдар мен АҚШ үкіметі, жауапкершіліктен жалтарып, жаһандық халықты бақылау саясатын іске қосты. Бұл жоспар «экономикалық немесе нәсілдік империализм» имиджін тудырмау және «дамыған елдердің өз күштерін әлсірету немесе бай елдердің пайдалануы үшін ресурстарды жинау саясаты» ретінде қабылдануын болдырмау мақсатымен жасалды. Жазбаша мақсаты – «өнімділікті төмендету, адамдар өмірін жақсарту емес» болғанымен, ұйымдастырушыларға «кедейлердің өмір сүру сапасын арттыруға баса назар аударуды» тапсырды. Кейіннен бұл жобалардың «негізінен басқа себептермен» іске асырылғаны айтылды.
Under the administration of President Richard Nixon during the Cold War, his government adopted an agenda of enforcing human population control in order to prevent the global spread of communism and, under the advice of major general William Henry Draper Jr., supported the creation of the United Nations Population Fund (UNFPA) in order to establish a global source of population control to avoid an image of imperialism. Believing that future generations birthed throughout the world posed a danger to wealth accumulation, wealthy individuals and the US government backed a policy of global population control in an effort to avoid blame. The plan was created to avoid an appearance of "economic or racial imperialism" and "not be seen as an industrialized country policy to keep their strength down or reserve resources for use by the rich countries", with a written goal of "fertility reduction and not improvement in the lives of people" despite instructing organizers to "emphasize development and improvements in the quality of life of the poor", later explaining such projects were "primarily for other reasons".