Салин-Вэлли: Калифорнияның Мохаве шөліндегі тектоникалық ойыс. Өте құрғақ, тұзды аймақ, Death Valley ұлттық паркінің бөлігі. Географиялық орны, биіктігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мохаве шөліндегі аңғар, Калифорния
Valley in Mojave Desert, California
Солы аңғар – Калифорнияның солтүстік Мохаве шөлінде орналасқан, шамамен 27 миль (43 км) ұзындығы бар үлкен, терең және құрғақ грабен. Бұл тар, солтүстік-батыстан оңтүстік-шығысқа қарай созылған тектоникалық шұңқыр, бұзылған тау блоктарымен шекараланған. 1994 жылы ұлттық саябақ кеңейтілген кезде, оның көп бөлігі Өлім аңғары ұлттық паркінің құрамына кірді. Бұрын бұл аймақ Жерді басқару бюросының басқаруында болған. Ол Өлім аңғарынан солтүстік-батысқа қарай, Эврика аңғарынан оңтүстікке қарай және Оуэнс аңғарынан шығысқа қарай орналасқан. Аңғардың ең төменгі нүктесінің биіктігі шамамен 304,80 метрді құрайды және ол 4267,20 метрлік Сьерра-Невада тауларының, сондай-ақ батыстан аңғармен шектесетін 3352,80 метрлік Иньо тауларының жаңбыр көлеңкесінде жатыр.
Saline Valley is a large, deep, and arid graben, about 27 mile (43 km) in length, in the northern Mojave Desert of California, a narrow, northwest–southeast trending tectonic sink defined by fault block mountains. Most of it became a part of Death Valley National Park when the park was expanded in 1994. This area had previously been administered by the Bureau of Land Management. It is located northwest of Death Valley proper, south of Eureka Valley, and east of the Owens Valley. The valley's lowest elevations are about 304.80 m and it lies in the rain shadow of the 4267.20 m Sierra Nevada range, plus the 3352.80 m Inyo Mountains bordering the valley on the west.
Табиғи ерекшеліктері
Үлкен құрғақ көл аңғардың орталық бөлігін алып жатыр. Көлдің батыс жағында тұзды батпақ орналасқан, онда әртүрлі өсімдіктер мен жануарлар тіршілік етеді. Батпақты Хантер каньонынан келген жылдық су арнасымен сумен қамтамасыз етеді. Көлдің солтүстігінде кең жазық құмды төбелер созылып жатыр. Аңғардың солтүстік-шығыс бөлігінде бірнеше ыстық бұлақтар бар. Бұл бұлақтардың бастауындағы су температурасы шамамен Салин аңғарындағы үш негізгі жылы бұлақтың орташа температурасына тең, оларға Жылы бұлақтар жолы немесе Боялған тас жолы арқылы жетуге болады. Жоғарғы жылы бұлақ – ең кішкентай және ең аз бұзылған негізгі бұлақ. Ол Салин тауларының толық көрінісінде, қамыстың, жебелі шөптердің және шөптердің арасындағы көк түсті, терең сулы ойпаң. 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Салин аңғары маңызды минералдық ресурстарға ие болған. Конн мен Трудо боракс компаниясы 1874 жылдан 1895 жылға дейін тұзды батпақтан боракс өндірген. Осы орнының қалдықтарын бүгін Салин аңғары жолының жанындағы бірнеше шағын шұңқырлар түрінде көруге болады. Тұз өндіру 1903 жылы көлдің оңтүстік жағында басталды және 1930 жылдарға дейін жалғасты. 1911 жылы Иньо тауларынан 23 шақырым (14 миль) қашықтықта тұзды Килерге (Оуэнс аңғарында) жеткізу үшін электрлік әуе трамвайы салынды. Ол 1913 жылдан 1936 жылға дейін үзіліспен жұмыс істеді, бірақ соңында оны пайдалану тым қымбатқа түсті. 1973 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіміне енгізілген трамвай АҚШ-та салынған ең тік трамвай болып есептеледі. Ол Салин аңғарында 335 метрден таулар арқылы 2591 метрге дейін көтеріліп, содан кейін 1097 метрге дейін түсетін. Трамвайдың бағыты Солтүстік көлден Дейзи каньонына, содан кейін оңтүстік-батысқа қарай және Доломит пен Суанси арасындағы Оңтүстік Тынық мұхиты теміржолында аяқталады. Соңғы жылдары вандалдар оған көп зиян келтірді. 1960 жылдардың басынан бастап аңғардағы ыстық бұлақтар нудистер арасында танымал болды және еріктілердің күшімен жақсартылды, оған бетонды ванналар, душ, раковина және үш дәретхана (кейіннен Парк қызметі бетонмен қапталған латриналармен ауыстырды) салынды. Жақсы қол жеткізу үшін екі ұшу-қону жолағы салынды: "Chicken Strip" және "Tail Dragger Strip" (соңғысы қазір жабық). Бұл жылы бұлақтар соңғы жылдары даулы мәселеге айналды. Егер осы жақсартулар бүгін жасалған болса, Парк қызметінің саясатын бұзушы еді. Әзірге келісімге қол жеткізілді: паркке қараушы әрдайым жұмыс істейді, келушілердің саны жылына 30 күнмен шектелген, ал бұлақтар NPS-тің ресми картасында көрсетілмейді. Кемпингтерде киімсіз болуға рұқсат ету саясаты сақталған, ал парк бұл мәселеде ресми ұстаным білдірмеген. 2019 жылғы Салин аңғарының жылы бұлақтарын басқару жоспары мен қоршаған ортаға әсер ету туралы баяндамада былай делінген: "Орында жалаңаш болу кең таралған, ал жоспар бұл тақырыпқа үнсіз. Жалаңаш болу федералдық ережелерге қайшы келмейді, бірақ ұятты мінез-құлыққа жол берілмейді". Бұлақтардың үш бөлімі бар: жоғарғы, ортаңғы және төменгі. Ортаңғы және төменгі бұлақтар бетонды ванналармен және душпен жабдықталған. Жоғарғы бұлақ жаратылыс күйінде сақталған. 2005 жылдың соңында сейсмикалық белсенділік төменгі бұлақтарға су ағынын тоқтатты. Осыдан кейін жұмыс істеп тұрған жалғыз бөлім ортаңғы бұлақтар болды. Алайда, су төменгі бұлаққа қайта оралған сияқты. 2007 жылдың басындағы ағынның мөлшері жер сілкінісінен бұрынғы деңгейдің шамамен 50% құрасты және артып келеді, бұл екі бұлақты да пайдалануға мүмкіндік береді.
A large dry lake occupies the center of the valley. The west end of the lake supports a salt marsh, which contains a variety of plant and animal life. The marsh is fed by a perennial stream from Hunter Canyon. North of the lake is a large area of low and sweeping sand dunes. There are a number of hot springs in the northeast corner of the valley. The water temperature at the source of these springs averages at Saline Valley's three main warm springs are reached by a primary road known as the Warm Springs Road or Painted Rock Road. Upper Warm Spring, the smallest and least disturbed of the main springs, is a deep pool of lukewarm azure water surrounded by cattail, arrow weed, and grasses, in full view of the Saline Range. Saline Valley was a significant mineral source in the late 19th and early 20th centuries. The Conn and Trudo Borax Company mined borax from the salt marsh from 1874 to 1895. The remains of this site can be seen today as a few shallow pits near Saline Valley Road. Salt mining began in 1903 at the south end of the lake, and continued into the 1930s. An electric aerial tram was constructed in 1911 to carry the salt 14 mile (23 km) over the Inyo Mountains to a terminus northeast of Keeler, California in the Owens Valley. It operated sporadically from 1913 to 1936, but ultimately proved to be too expensive to run. The tram, which was placed on the National Register of Historic Places in 1973, was the steepest ever constructed in the United States. It rose from an elevation of 1100 feet (335 m) in Saline Valley to 8500 feet (2591 m) over the mountains, and then down to 3600 feet (1097 m). Route was south from Salt Lake to Daisy Canyon then southwest and terminated at the Southern Pacific RR between Dolomite and Swansea. In recent years it has been badly damaged by vandals. As early as the 1960s, the hot springs in the valley became popular among nudists, and were eventually improved by volunteer labor, to include concrete tubs, a shower, a sink, and three outhouses (which the Park Service later replaced with concrete lined latrines). For improved access, two airstrips were built, the "Chicken Strip" and "Tail Dragger Strip" (the latter is now closed). The Saline Valley Warm Springs, as they are called, have become controversial in recent years. The improvements would have violated Park Service policy if they had taken place today. There has been compromise so far; a park host is always on duty, visitors are limited to 30 days per year, and the springs do not appear on any official NPS map. The campgrounds retain a clothing optional policy which the park has taken no official stance on. As stated in the 2019 Saline Valley Warm Springs Management Plan and Environmental Impact Statement, "Public nudity is common at the site, and the plan is silent on this topic. Public nudity is not against Federal regulations, but lewd behavior is." There are 3 sections of springs, the upper, middle and lower springs. The middle and lower springs have been developed with concrete soaking tubs and showers are present. The upper spring is in an undeveloped natural state. In late 2005, seismic activity disturbed the flow of water to the lower springs. The only functional section remaining after that was the middle springs. However, the flow appears to be returning to the lower springs. As of early 2007, flow is estimated to be about 50% of what it was before the earthquake, and is increasing, making both springs functional.
Әскери мақсатта
Төмен ұшатын реактивтік ұшақтар бұл аңғарда бұрыннан-ақ кең таралған. Аңғар үстіндегі әуе кеңістігі АҚШ әскерилерінің R 2508 арнайы қолданылатын әуе кеңістігі кешенінің бір бөлігі болып табылады. Saline әскери операциялар аймағы (MOA) Hunter тауына дейін оңтүстікке қарай, 200 фут AGL-ден FL180-ге дейін, ал сол аймақта орналасқан ATCAA FL180-ден FL600-ге дейін созылып, бүкіл аңғарды қамтиды. Бұл әуе кеңістігін әскери ұшақтар, негізінен Nellis әуе базасынан, Edwards әуе базасынан, NAWS China Lake және NAS Lemoore-ден жоғары және төмен биіктіктегі оқу миссиялары үшін пайдаланады. Saline MOA-да жұмыс істеген кезде әскери ұшақтар 256,8 МГц немесе 123,95 МГц жиілігінде радиобайланысқа шығады; алайда, R 2508 кешеніндегі әскери ұшақтар 1500 фут AGL-ден төмен биіктікте операциялар жүргізген кезде көбінесе 315,9 МГц жиілігін қолданады. 2003 жылдың желтоқсан айында Edwards әуе күштері базасы аңғарда радиолокациялық жүйе және микротолқынды ретранслятор құрылысын салу және пайдалану бойынша экологиялық бағалауды аяқтады. Бағалау қорытындысы мынадай: қарастырылған баламалардың едәуір әсері жоқ деп танылды. Ұсынылған жоба бойынша қарастырылған бес баламалы радар бекетінің немесе үш ретранслятор бекетінің ешқайсысы да маңызды мәселелерді көрсетпеді. Осы күнге дейін көтерілген экологиялық мәселелерді мұқият қарау нәтижесінде ешқандай маңызды мәселе анықталған жоқ. Сондықтан, Экологиялық әсерді бағалау есебі дайындалмайды.
Low flying jet aircraft have long been common in the valley. The airspace over the valley is part of the US military's vast R 2508 Special Use Airspace complex. The Saline Military operations area (MOA) covers the entire valley south to Hunter Mountain from 200' AGL up to FL180 with an ATCAA located over the same area extending from FL180 up to FL600. The airspace is used by military aircraft primarily from Nellis AFB, Edwards AFB, NAWS China Lake, and NAS Lemoore for high and low altitude mission training. Military aircraft utilize radio communications on either 256.8 MHz or 123.95 MHz while operating in the Saline MOA; however, military aircraft throughout the R 2508 complex often use 315.9 MHz when conducting low altitude operations below 1500' AGL. In December 2003, Edwards Air Force Base completed an environmental assessment for proposed construction and operation of a radar system and microwave repeater facility in the valley. The assessment's conclusion is that:
A Finding of No Significant Impact (FONSI) for the alternatives considered has been determined. No potentially significant issues have been identified at any of the five alternative beacon radar sites or any of the three repeater sites considered for the proposed project. A careful review of the environmental issues that have been brought forward to date has not identified any potentially significant issues. Therefore, an Environmental Impact Statement will not be prepared.