Кіріспе

Сараево тарихи қала ретінде көптеген аңыздар мен халық мүсіндеріне ие. Насрудин Хожа кейіпкері бұрынғы Осман империясының жерлерінде кеңінен танымал, және Сараево да олардан ерекше емес. Оның қаламен байланысты көптеген әңгімелері жылдар бойы жазылған. Сараево халық мүсіндерінің әйгілі бөлігі – Шығыс православие шіркеуінің тарихы. Оны салуға рұқсат сұрағанда, билік оның Сараеводағы ең биік минареттен биік болмауын талап еткен. Содан кейін бір дана қарт кісі шіркеуді жерге қазу арқылы салуға кеңес берді. Осылайша ғимарат қажетті биіктікке жетті, бірақ талаптар орындалды. Сараево тарихының әртүрлі дәуірлерін көрсететін көптеген басқа да танымал халық мүсіндері бүгінге дейін сақталған. Олардың ең ертегілерінің бірі – Ешкі көпірі туралы әңгіме. Әңгіме бойынша, бір ескі ешкіші Милячка өзенінің жағасында ешкілерін бағып жүргенде, олардың бірі белгілі бір жерді ашуланумен қазып бастады. Таң қалған ол жақын маңырап қараса, көптеген алтын қаптарды тапты. Ол алтынмен өзен үстінен үлкен көпір салдырды, ол көп жылдар бойы Стамбулға баратын саяхатшылар үшін басты өткел болды. Көп ұзамай Сараевоның Ромео мен Джульеттасы туралы әңгіме пайда болды. Сербияның Сараевоны қоршауы кезінде жас серб жігіті мен босниялық қыз қаладан қашуға шешім қабылдады. Олар Снайперлер аллеясының "бейтарап аймағына" жеткенше жігіт сербтердің қолынан қаза тауып, қыз жараланды. Бірақ ол жалғыз қашудың орнына, сүйіктісінің қасына қайтып, ол да соңынан қайтыс болды. Бұл аңыз емес; олардың есімдері Бошко Бркич пен Адмира Измич, және олар 1993 жылдың мамыр айында Врбанья көпірінде көз жұмды.