Кіріспе

Анимацияда қолданылатын мөлдір қабат. Cel – целлюлоид сөзінің қысқартылған түрі, дәстүрлі, қолмен салынатын анимацияда объектілерді салу немесе бояу үшін қолданылатын мөлдір қабат. 20 ғасырдың бірінші жартысында нағыз целлюлоид (целлюлоза нитраты мен камфорадан тұрады) пайдаланылды, бірақ ол өртке қауіпті және өлшемдері тұрақсыз болғандықтан, көбінесе целлюлоза ацетатымен алмастырылды. Компьютерлік анимация өндірісінің дамуымен ірі өндірістерде cel қолдану іс жүзінде тоқтатылды. Disney студиясы 1990 жылы компьютерлік анимация өндіріс жүйесі (CAPS) анимация процесінде бұл элементті алмастырған кезде cel қолдануды тоқтатты, ал келесі он бес жылдың ішінде басқа ірі анимация студиялары да cel-ді кезең-кезеңмен қолданудан бас тартты.

Техника

Көбінесе кейіпкерлер үстіне салынатын жеке қабаттарға (селдерге) салынып, статикалық фон суретінің үстіне қойылады. Бұл суретті қайта-қайта салу қажеттілігін азайтады және студияларға өндіріс процесін әртүрлі мамандандырылған командаларға бөлуге мүмкіндік береді. Осы конвейерлік тәсілді анимацияға қолдану фильмдерді шығарғандағы шығындарды едәуір төмендетті. Бұл техниканы 1914 жылы патент алған Эрл Хёрд ойлап тапқан деп есептеледі. Суреттердің контурлары селдің алдыңғы жағына салынады, ал бояулар артқы жағына жағылады, бұл бояудың іздерін жасыруға көмектеседі. Дәстүр бойынша контурлар қолмен сызылған, бірақ 1960 жылдан бері олар негізінен ксерография арқылы жасалады. Клеткалық анимациядағы тағы бір маңызды жаңалық – 1985 жылы шыққан «Қара қазан» фильмінде алғаш пайда болған анимациялық фотоауыстыру процесінің дамуы. Әдетте, толық метражды анимациялық фильмге 100 000-нан астам қолмен боялған селдер қажет болады.

Жинақтаушы бұйымдар

Өндірістік ұяшықтар кейде анимация процесі аяқталғаннан кейін сатылатын. Көбірек танымал шоулар мен фильмдердің ұяшықтарына жоғары баға қойылды, кейбіреулері мыңдаған долларға сатылды. Кейбір ұяшықтар нақты өндіріс жұмысына қолданылмайды, бірақ бұл сурет өнімінің "ерекше" немесе "шешілген санымен" шығарылған нұсқасы болуы мүмкін, кейде тіпті қолмен бояудың орнына басылған ("литографиялық") болады. Бұлар әдетте түпнұсқа "камера астындағы" ұяшықтар сияқты қымбатқа бағаланбайды, олар нағыз коллекционерлік заттар болып саналады. Кейбір ерекше ұяшықтар өнер аукциондарында рекордтық бағаға сатылды. Мысалы, "Кім Роджер Раббитті кінәлады" фильмінің соңындағы көптеген кейіпкерлерді бейнелейтін үлкен "пан" ұяшығы 1989 жылы Sotheby's аукционында түпнұсқа фондық суретімен бірге 50,600 долларға сатылды. Disney дүкендері "Кішкентай теңіз қызы" (ұяшықтарды соңғы рет қолданған фильмі) фильмінің өндірістік ұяшықтарын түпнұсқа фондық суретсіз 2,500-3,500 долларға сатты. Сол фильмнен жасалған литографиялық "серицелдер" 250 долларға бағаланды, олардың таралымы 2,500–5,000 дананы құрады.