Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Яһудилердің иммиграциясына және білім алуына шектеулер
Limits on Jewish immigration and education
Яһуди квотасы – яһудилердің түрлі мекемелерге қабылдануын шектеу немесе тоқтату мақсатымен жасалған нәсілдік дискриминациялық квота. Мұндай квоталар 19-шы және 20-шы ғасырларда дамыған елдерде кеңінен таралған, әсіресе жоғары білім беруде, көбінесе беделді университеттерде кездесетін.
A Jewish quota was a discriminatory racial quota designed to limit or deny access for Jews to various institutions. Such quotas were widespread in the 19th and 20th centuries in developed countries and frequently present in higher education, often at prestigious universities.
Канада
Канаданың кейбір университеттері, әсіресе Макгилл университеті, Монреаль университеті және Торонто университетінің медицина факультеті, студенттер қатарына қабылданатын еврейлердің санына қатысты ұзақ жылдар бойы шектеулер сақталған. Макгилл университетінің қатаң шектеуі ең ұзақ сақталған, ол 1920 жылы ресми түрде бекітіліп, 1960 жылдардың соңына дейін күшінде болды.
Some universities in Canada, notably McGill University, Université de Montréal and the University of Toronto Faculty of Medicine, had longstanding quotas on the number of Jews admitted to the respective universities. McGill University’s strict quota was the longest running, having been officially adopted in 1920 and remaining in place until the late 1960s.
Германия
1929 жылы Германияда дінге емес, нәсілге және шыққан жеріне байланысты бірқатар "numerus clausus" шешімдері қабылданды. 1933 жылғы 25 сәуірде нацистік үкімет неміс емес арийлердің жаңа қабылдаулары үшін 1,5% квота енгізді, яғни, негізінен неміс еврейлері – жоғары мектептерге (höhere Schulen) және университеттерге қабылданатын (арий және арий емес) студенттердің санын жалпы шектейтін заңның басты мәселесі болды. Сонымен қатар, жоғары мектептер мен университеттерде студенттер саны қажетті мамандықтарға дайындау үшін талап етілгеннен көп деп есептелсе, студенттерді қабылдауды азайтуға міндетті болды; мұны істеу үшін олар неміс емес арий студенттерінің ең көп дегенде 5% -ына жетуі керек еді. Заң мектептер мен университеттердің тығыздығын болдырмау үшін қабылданды, сол кезде студенттердің көп саны Германиядағы жоғары білімнің сапасын төмендетеді деген алаңдаушылық болды. 1933 жылдың басында неміс халқының 0,76% -ы еврейлерді құрады, бірақ неміс университеттерінің студенттерінің 3,6% -дан астамы еврейлер болды, бұл көрсеткіш 1880 жылдары 9% -дан асып түсті. 1939 жылғы 30 шілдеден кейін еврейлерге Германияның мемлекеттік мектептеріне баруға рұқсат берілмеді, ал бұрынғы квоталық заң 1940 жылғы қаңтарда мемлекеттік емес регламентпен жойылды. 193-бет.
In Germany, a whole series of numerus clausus resolutions were adopted in 1929 on the basis of race and place of origin, not religion. On 25 April 1933, the Nazi government introduced a 1.5% quota for new admissions of German non Aryans—ie., essentially of German Jews—as core issue of a law claiming to generally limit the number of (Aryan and non Aryan) students admitted to high schools (höhere Schulen) and universities. In addition, high schools and universities deemed to have more students than required for the professions for which they were training their students were required to reduce their student enrollment; in doing so, they had to reach a maximum of 5% of German non Aryan students. The law was supposedly enacted to avoid overcrowding schools and universities, which cited apparent concerns at the time that large numbers of students would decrease the quality of higher education in Germany. At the beginning of 1933, about 0.76% of the German population was Jewish, but more than 3.6% of German university students were Jewish, this number having steadily declined from over 9% in the 1880s. After 30 July 1939, Jews were no longer permitted to attend German public schools at all, and the prior quota law was eliminated by a non public regulation in January 1940. p. 193
Заңның және одан кейінгі регламенттердің күшті және басымдықпен антисемиттік бағытынан өзге, олар уақытша түрде «арий емес» деп есептелмеген басқа топтарға университеттерге түсуді шектеу үшін де қолданылды, заңның аты айтқандай. 1934 жылдан бастап Германия университеттеріне қабылданатын студенттердің жалпы санын шектеу туралы регламент енгізілді, сондай-ақ әйелдердің қабылдауын 10% -ға дейін азайтатын арнайы квота енгізілді. Шектеулер толық орындалмаса да, әйелдер квотасы 10% -тан сәл жоғары болды, себебі әйелдерге қарағанда еркектердің үлесі университеттерге қабылдануға келісім бергендердің арасында аз болды, бұл бірдей біліктілікке ие әйелдердің университет карьерасына түсуін еркектерге қарағанда екі есе қиындатты. S. 80ff. Алайда екі семестрден кейін бұл шектеулер алынып тасталды, бірақ «арий емес» ережелері күшінде қалды.
In addition to their strong and predominantly antisemitic agenda, the law and subsequent regulations were temporarily used to limit general university access to other groups that were not deemed "non Aryan", as the name of the law implied. Starting in 1934, a regulation limited the overall numbers of students admitted to German universities, and a special quota was introduced reducing women's admissions to a maximum of 10%. Although the limits were not entirely enforced, the women's quota stayed a bit above 10% mainly because a smaller percentage of men than women accepted their university admissions, which made it approximately twice as hard for women to enter a university career than for men with the same qualification. S. 80ff. After two semesters, these admission limits were revoked, however, leaving in place the non Aryan regulations.
Польша
Польшадағы "Numerus clausus" және "Гетто орындықтары" туралы көріңіз.
See Numerus clausus in Poland and Ghetto benches.
Румыния
Numerus Clausus заңмен енгізілмеді, бірақ оны Клуж, Бухарест, Яссы және Чернаути университеттерінің студенттері қабылдаған.
Numerus Clausus was not introduced by law, but it was adopted by students in the universities Cluj, Bucharest, Iasi and Cernauti.
Ресей
1887 жылы «Numerus Clausus» заңы қабылданды, онда еврейлерге тұруға рұқсат етілген қалаларда еврей студенттерінің саны 10 проценттен аспауы керек, басқа қалаларда 5 процент, ал Мәскеу мен Санкт-Петербургте 3 процентқа дейін шектелді. Бұл шектеулер 1917 жылғы Ресей революциясының (1917 жылғы аталмыш Ақпан революциясы) басында патшаның тақтан басқанынан кейін 1917 жылдың көктемінде жойылды. Кейін, 1940 жылдардың соңында, Суық соғыстың бастапқы кезеңінде және «тамырсыз космополиттерге» қарсы науқан күшейгенде, КСРО-ның көптеген жоғары оқу орындарында еврей абитуриенттеріне қатысты іс жүзінде дискриминация қайтадан енгізілді, бұл Перестройкаға дейін жалғасты.
Numerus Clausus was enacted in 1887, stating that the share of Jewish students should be no more than 10 percent in cities where Jews were allowed to live, 5 percent in other cities, and only 3 percent in Moscow and St. Petersburg. These limitations were removed in the spring of 1917 after the tsar's abdication during the early phase of the Russian revolution of 1917–1918 (the so called February Revolution of 1917); later, in the late 1940s, during the initial phase of the Cold War and the tide of the anti "rootless cosmopolitan" campaign, a de facto gross discrimination of Jewish applicants was reintroduced in many institutions of higher education in the Soviet Union until Perestroika.
Америка Құрама Штаттары
Кейбір жеке университеттер, әсіресе Гарвард, университетке қабылданған еврейлердің санына квота қоятын саясатты енгізді. Гарвард университетінің 1909-1933 жылдар аралығында президенті болған Эбботт Лоуэлл, еврей студенттерінің саны 1908-1922 жылдар аралығында алты пайыздан жиырма екі пайызға дейін өскен кезде «еврей мәселесі» туралы дабыл қақты. Лоуэлл «кейінірек университетке қабылданатын еврейлердің саны шектелуі керек» деп мәлімдеді. Еврейлердің саны бойынша квота енгізу Гарвардқа ғана тән емес еді. 1926 жылы Гарвард «мінез-құлық пен тұлғаға үлкен мән беретін жаңа қабылдау саясатын» енгізу туралы хабарлағаннан кейін, «Yale Daily News» газеті оның шешімін мақтап, «Эллис аралы Йель үшін» деген тақырыптағы мақаласында Йель университеті студенттерді қалай іріктеуі керек екенінің өзіндік нұсқасын ұсынды. Ол университеттің АҚШ үкіметінен де қатаң иммиграция заңдарын қабылдауға шақырды. Тарихшы Дэвид Ошинский Джонас Салк туралы жазғанда, «Cornell, Columbia, Pennsylvania және Yale сияқты көптеген медициналық мектептер қатаң квоталар орнатқан» деді. 1935 жылы Йель университеті 501 үміткердің ішінде 76-сын қабылдады. Олардың 200-і еврей болса, тек бесеуі ғана қабылданды. Ол декана Милтон Винтерництің нұсқауларының өте нақты болғанын атап өтті: «Бестен астам еврейді қабылдамаңыз, тек екі итальяндық католикті қабылдаңыз және қара нәсілділерді мүлдем қабылдамаңыз». Ошинскийдің сөзіне сәйкес, осының салдарынан «Джонас Салк сияқты жүздеген адам» Нью-Йорк университетіне түсті. Физик және Нобель сыйлығының лауреаты Ричард П. Фейнман 1930 жылдары Колумбия колледжінен бас тартып, оның орнына MIT-ге барып оқыды. Дан Ореннің «Клубқа қосылу – Еврейлер мен Йель тарихы» кітабында айтылғандай, Йель университетінің еврей студенттерінің санын шамамен 10 пайызға дейін шектеуге бағытталған бейресми қабылдау саясаты 1960 жылдардың басында аяқталды.
Certain private universities, most notably Harvard, introduced policies which effectively placed a quota on the number of Jews admitted to the university. Abbott Lawrence Lowell, the president of Harvard University from 1909 to 1933, raised the alarm about a ‘Jewish problem’ when the number of Jewish students grew from six percent to twenty two percent between 1908 and 1922. Lowell argued that a "limit be placed on the number of them who later be admitted to the university." The implementation of a quota on the number of Jews was not unique to Harvard. After Harvard’s 1926 announcement about instating a "new admissions policy [that] would place great emphasis on character and personality, the Yale Daily News praised its decision and put forward its own version of how Yale should select its students in a major editorial, ‘Ellis Island for Yale.’ It called on the university to institute immigration laws more prohibitive than those of the United States government." According to historian David Oshinsky, writing about Jonas Salk, "Most of the surrounding medical schools (Cornell, Columbia, Pennsylvania, and Yale) had rigid quotas in place. In 1935 Yale accepted 76 applicants from a pool of 501. About 200 of those applicants were Jewish and only five got in." He notes that Dean Milton Winternitz's instructions were remarkably precise: "Never admit more than five Jews, take only two Italian Catholics, and take no blacks at all." As a result, Oshinsky added, "Jonas Salk and hundreds like him" enrolled in New York University instead. Physicist and Nobel laureate Richard P. Feynman was turned away from Columbia College in the 1930s and went to MIT instead. According to Dan Oren's book, Joining the Club — A History of Jews and Yale, Yale University's informal admissions policy to restrict the school's Jewish student body to around 10 percent ended in the early 1960s.
Югославия
1940 жылы Югославия Корольдігі үкіметі университеттерге, орта мектептерге, мұғалімдер даярлау колледждеріне және басқа да кәсіптік білім беру оқу орындарына еврей тегінен шыққан адамдарды тіркеу туралы Декрет қабылдады, ол еврей студенттерінің санын жалпы халық арасындағы еврейлердің пайыздық үлесімен шектеді.
In 1940, the government of the Kingdom of Yugoslavia enacted the Decree on the Enrollment of Persons of Jewish Descent at the University, Secondary School, Teacher Training College and Other Vocational Schools which limited the proportion of Jewish students to the proportion of Jews in the total population.