Нацистік Германияда гомосексуалдарға қарсы қудалау

Нацистік Германияда ер адамдардың гомосексуалдыққа қудалау: 175-бап, клубтардың жабылуы, ұстаулар мен сотталғандардың өсуі. Тарихты біліңіз.

30 мин оқу

100%

Дереккөз: Persecution of homosexuals in Nazi Germany — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Гомосексуалды ерлерге жасалған қудалау

1933 жылға дейін Германияда Германияның қылмыстық кодексінің 175-бабына сәйкес еркектер арасындағы гомосексуалды қатынастар заңсыз саналды. Алайда, заң тұрақты түрде орындалмады және Германияның ірі қалаларында гей мәдениеті гүлденді. 1933 жылы нацистер билікке келгеннен кейін, алғашқы гомосексуалдық қозғалыстың клубтары, ұйымдары мен басылымдары жабылды. 1934 жылы Рём тазалауынан кейін гомосексуалдарды қудалау нацистік полициялық мемлекет үшін басымдыққа айналды. 1935 жылы 175-бапқа енгізілген түзету гомосексуалды қатынастар үшін қылмыстық айыптауды жеңілдетті, нәтижесінде тұтқындаулар мен сотталғандардың саны күрт өсті. Қуғын-сүргін Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары ең жоғары деңгейге жетті және Германияның Австрия, Чехия және Эльзас-Лотарингияны қоса алғандағы, аннексияланған аймақтарына дейін тарады. Нацистік режим Германиядағы гомосексуализмнің барлық көріністерін жоюды өзінің мақсаттарының бірі деп санады. Ерлер көбінесе жалақорлықтан кейін, полиция шабуылынан кейін және басқа гомосексуалдарды сұраққа тарту кезінде алынған ақпарат арқылы тұтқындалды. Тұтқындалғандар кінәлі деп есептелді және жақын арада мойндау үшін қатаң сұраққа алу мен азаптауға ұшырады. 1933 және 1945 жылдар аралығында шамамен 100 000 ер адам гомосексуалдығы үшін тұтқындалды; олардың шамамен 50 000-ы азаматтық соттарда, 6 400-7 000-ы әскери соттарда (Militärgerichtsbarkeit (Nationalsozialismus)), ал белгісіз саны арнайы соттарда сотталды. Олардың көпшілігі қалыпты түрмелерде жазасын өтеді, ал 5 000-6 000-ы концлагерьлерде түрмеге қамалған. Бұл тұтқындардың өлім көрсеткіші 60 пайызды құрады, бұл басқа тұтқындарға қарағанда жоғары көрсеткіш. Аз ғана ер адамдар өлім жазасына кесілді немесе нацистік эвтаназия орталықтарында өлтірілді. Нацистік Германияда гомосексуалдарды қудалау, сексуалдық азшылықтарға қарсы дискриминация мен зорлық-зомбылықтың ұзақ тарихындағы ең ауыр оқиға деп есептеледі. Соғыстан кейін гомосексуалдар нацизмнің құрбандары ретінде есептелмеді, өйткені гомосексуализм нацистік Германияның мұрагер мемлекеттерінде заңсыз болып қала берді. Аз ғана құрбандар өздерінің тәжірибелерін бөлісуге келді. Қудалау 1970-ші жылдардағы гей-бостандық қозғалысы кезінде кеңінен танылды және қызғылт үшбұрыш ЛГБТ символы ретінде қайта пайдаланылды.

Before 1933, male homosexual acts were illegal in Germany under Paragraph 175 of the German Criminal Code. The law was not consistently enforced, however, and a thriving gay culture existed in major German cities. After the Nazi takeover in 1933, the first homosexual movement's infrastructure of clubs, organizations, and publications was shut down. After the Röhm purge in 1934, persecuting homosexuals became a priority of the Nazi police state. A 1935 revision of Paragraph 175 made it easier to bring criminal charges for homosexual acts, leading to a large increase in arrests and convictions. Persecution peaked in the years prior to World War II and was extended to areas annexed by Germany, including Austria, the Czech lands, and Alsace–Lorraine. The Nazi regime considered the elimination of all manifestations of homosexuality in Germany one of its goals. Men were often arrested after denunciation, police raids, and through information uncovered during interrogations of other homosexuals. Those arrested were presumed guilty, and subjected to harsh interrogation and torture to elicit a confession. Between 1933 and 1945, an estimated 100,000 men were arrested as homosexuals; around 50,000 of these were sentenced by civilian courts, 6,400 to 7,000 by Militärgerichtsbarkeit (Nationalsozialismus), and an unknown number by special courts. Most of these men served time in regular prisons, and between 5,000 and 6,000 were imprisoned in concentration camps. The death rate of these prisoners has been estimated at 60 percent, a higher rate than those of other prisoner groups. A smaller number of men were sentenced to death or killed at Nazi euthanasia centres. Nazi Germany's persecution of homosexuals is considered to be the most severe episode in a long history of discrimination and violence targeting sexual minorities. After the war, homosexuals were initially not counted as victims of Nazism because homosexuality continued to be illegal in Nazi Germany's successor states. Few victims came forward to discuss their experiences. The persecution came to wider public attention during the gay liberation movement of the 1970s, and the pink triangle was reappropriated as an LGBT symbol.

Өмірбаян

Германия – гомосексуалистік қозғалыстың алғаш рет пайда болған отаны. «Гомосексуализм» деген сөзді неміс тіліндегі жазушы Карл Мария Кертбени ойлап тапқан; Германияда гей, лесбиян және трансгендер оқырмандарына арналған алғашқы мерзімді басылымдар жарық көрді, ал әлемдегі алғашқы гомосексуалистер құқығын қорғау ұйымы 1897 жылы Берлинде құрылды. 1920 жылдары Германияның ірі қалаларында, әсіресе Берлинде гей мәдениеті гүлденді. Саяси келісімдердің арқасында көптеген гомосексуалдар жеке өмірінде және арнайы субмәдени кеңістіктерде еркін өмір сүре алды, егер олар қоғамдық өмірге едәуір нұқсан келтірмесе. Бір теория бойынша, нацистердің билікке келуіне консерваторлардың әдепсіздікке қарсы наразылығы себеп болды, бірақ тарихшы Лори Мархофердің сөзіне сүйенсек, бұл маңызды фактор емес. 1871 жылы Германия біріккеннен кейін қабылданған Германияның қылмыстық кодексінің 175-ші бабында ерлер арасындағы жыныстық қатынас қылмыс деп есептелді. Германияның жоғарғы соты айыптау үшін ер адамдардың ену арқылы жыныстық қатынасқа түскенінің дәлелделуі қажет деп шешті, әдетте анальдық, кейде оральдық жыныстық қатынас; басқа жыныстық әрекеттер жазаланбады. Rechtsstaat заңның күшіне енуін шектеді, себебі адамдар нақты дәлелсіз тұтқындалмайды немесе айыпталуға жатпады. Осының салдарынан сотталғандардың саны аз болды және сотталғандардың көпшілігі түрме жазасын өтеудің орнына айыппұл төледі. Бір жылдан астам мерзімге сотталғандар сирек кездесетін. 1928 жылы нацистік партия 175-ші бапқа қатысты көзқарасы туралы сауалнамаға: «Гомосексуалистік махаббат туралы есіне келген әркім біздің жауымыз» деп жауап берді. Нацистер гомосексуализмге қарсы айқай-шу шығарды, оны неміс халқын құлдырату үшін еврейлердің құрған қастандығы деп айыптады. 1931 және 1932 жылдары социал-демократтар нацистерді жамандау үшін танымал нацистік саясаткер Эрнст Ремнің гомосексуализмін жариялады. Ремнің скандалы нацистік партияда гомосексуалдар басымдығы туралы ұзаққа созылған, бірақ жалған идеяны тудырды, бұл 1930 жылдардағы солшыл үгіт-насихаттың қайта-қайталанатын тақырыбы болды. Нацистік партия Рем сияқты белгілі бір гомосексуалдарға уақытша төзімділік танытты, бірақ бұл төзімділікті жалпы принцип ретінде қабылдамады немесе гомосексуализмге қатысты көзқарасын өзгертпеді. Нацистік партияда гомосексуалдардың көптеп қатысқанына ешқандай дәлел жоқ.

Germany was the home of the first homosexual movement. The word homosexual was coined by German language writer Karl Maria Kertbeny; the first periodicals intended for a gay, lesbian, and transgender readership were published in Germany, and the world's first homosexual rights organization was founded in Berlin in 1897. In the 1920s gay culture flourished in Germany's major cities, especially Berlin. Political compromises allowed many homosexuals to live freely in their private lives and in dedicated subcultural spaces, provided they did not significantly infringe on the public sphere. One theory holds the Nazis' rise to power was fueled by a conservative backlash against perceived immorality, but according to historian Laurie Marhoefer, this was not a significant factor. Paragraph 175 of the German penal code, which was passed after the unification of Germany in 1871, criminalized sexual acts between males. The German supreme court ruled that a conviction required proof the men had had penetrative sex, typically anal but sometimes oral sex; other sexual activities were not punishable. The Rechtsstaat limited the enforcement of the law because men were not arrested or indicted without concrete evidence. As a consequence, conviction rates were low and a significant number of those convicted were sentenced to pay a fine rather than serve a jail sentence. Terms exceeding one year were rare. In 1928, the Nazi Party responded negatively to a questionnaire about their view of Paragraph 175, saying: "Anyone who even thinks of homosexual love is our enemy." Nazi politicians regularly railed against homosexuality, claiming that it was a Jewish conspiracy to undermine the German people. In 1931 and 1932, the Social Democrats publicized the homosexuality of Ernst Röhm, a prominent Nazi politician, in an attempt to discredit the Nazis. The Röhm scandal fuelled the long lasting but false idea that the Nazi Party was dominated by homosexuals, a recurring theme in 1930s left wing propaganda. The Nazi Party temporarily tolerated a few known homosexuals, including Röhm, but never adopted such tolerance as a general principle or changed its views on homosexuality. There is no evidence that homosexuals were over represented in the Nazi Party.

Нацистердің билікті басып алуы және алғашқы қысым (1933)

1932 жылдың ортасында Пруссияда гомосексуалистік субмәдениеттерге қарсы күрес, канцлер Франц фон Папен пруссиялық үкіметті таратып жібергеннен кейін басталды. Берлиндегі бірнеше гомосексуалистік барлар мен клубтар полицияның тінтуінен кейін жабылуға мәжбүр болды. 1933 жылдың қаңтарында нацистік партия билікке келді; дереу олардың нақты және көзге көрінетін жауларына қатыгездікпен шабуыл жасалды. Сол жылдың 23 ақпанында Пруссияның Ішкі істер министрлігі Берлин полициясына "табиғи емес жыныстық қатынасқа түсетін адамдарға" қызмет көрсететін барлық орындарды жабуға бұйрық берді. Бұл бұйрық Германияның басқа да аймақтарына таратылды. Кёльнде дерлік барлық гей-барлар жабылды. Ганноверде жыл соңына дейін барлығы жабылып қалды. Гамбургте полиция проституциямен айналысатындарды және гомосексуалистер жиналатын орындарды, соның ішінде бас стансаны, қоғамдық дәретханаларды және гей-барларды нысанаға алды, нәтижесінде 1934 жылға қарай 175-бап бойынша айыптаулар алты еседен астамға өсті. Гомосексуалистерге қарсы күрес нацистерді билікке жеткізген консервативті қолдаушыларды және консервативті сайлаушыларды қуанту мақсатында жүзеге асырылды. Ватикан мен протестанттық шіркеулер де бұл шараны мақұлдады. Мысалы, 1933 жылдың қазан айында Мюнстер епископы Клеменс Август Граф фон Гален нацистердің "құдайсыздық пен әдепсіздікті ашық насихаттауды" жоюға жасаған тырыстықтарын мақұлдап жазды. 1933 жылдың наурыз айында нацистік билік гомосексуализм тақырыбына қатысты материалдарды тәркілеуді бастады. Бұрынғы цензурадан өткен ЛГБТ-ге қатысты барлық журналдар жабылып, көшірмелері өртелді. Олардың баспагерлері де нысанаға алынды; Адольф Брандтың үйіне бес рет тінту жүргізіліп, полиция оның барлық суреттерін, 6000 журнал нөмірін және көптеген кітаптарын тәркіледі. Фридрих Радзувейттің компаниясы да ұқсас тінтулерге ұшырады. Нацистер билікке келген кезде неміс-еврей гомосексуалистік құқықтар үшін күрескен Магнус Хиршфельд Дүниежүзілік сексуалдық реформалар лигасының атынан лекциялық сапарда шетелде болды. 6 мамырда нацистердің жартылай әскери бөлімі SA, неміс студенттерімен бірлесіп, оның Жыныстық зерттеулер институтына шабуыл жасады. Институттың 12000-нан астам кітаптан тұратын кітапханасы 10 мамырда Опернплацта жазды түрде өртелді; ал оның кеңселерi, Дүниежүзілік сексуалдық реформалар лигасының кеңселерiмен бірге, қиратылды. 8 маусымда құқық реформалау ұйымы Ғылыми гуманитарлық комитет тарап кетуге дауыс берді. 1933 жылы көптеген гомосексуалистік ұйымдар мүшелік тізімдерін және нацистердің қарсыластарды анықтау үшін пайдалана алатын басқа да ақпаратты жоюға тырысты. Бұрынғы белсенділер басқаларды қорғау үшін үнсіздік сақтауға келісті. Томас пен Клаус Манн сияқты кейбір гомосексуалистер эмиграцияға кетті. Швейцарияның Базель қаласы нацистік Германиядан қашқан гомосексуалистер үшін басты бағыт болды. Басқа, көбінесе оңшыл көзқарасты гомосексуалистер, Ханс Блюхер сияқты, нацистердің билікке келуін бастапқыда қолдады және Германияда қалды. Кейбіреулері Рёмнің оларды қорғайды деп қате ойлап, SA-ға қосылды. ЛГБТ қауымдастығының ең көрнекті мүшелері, соның ішінде проституциямен айналысатындар, трансвеститтер және белсенді көшбасшылар нысанаға алынды, ал олардың жиналатын орындары жабылды. Алайда, гомосексуалистердің күнделікті өмірі көп өзгерген жоқ, Гамбургтегі және кіші қалалардағы кейбір гей-барлар ашық қалды. Кейбір ерлер жабылуларға бейімделіп, гетеросексуалдық орындарда гей достарымен кездесе алды. Көптеген гомосексуалистер гестаподан әлі қорқа қоймады. Олар нацистік режимнің жақын арада аяқталады деп сеніп, жасырын өмір сүруге болатынын ойлады. Нацистік биліктің алғашқы жылдарында 175-бап бойынша түрмеге кесілгендердің саны 1932 жылы 464-тен 1933 жылы 575-ке, ал 1934 жылы 635-ке дейін өсті. Жеке гомосексуалистік мінез-құлықты жүйелі түрде қудалау болған жоқ, ал 1935 жылға дейін сотталғандардың саны 1925 жылы тіркелген 1,107 жағдайдан төмен болды.

In mid 1932 a crackdown on homosexual subcultures in Prussia began after Chancellor Franz von Papen deposed the Prussian government. Some homosexual bars and clubs in Berlin had to shut down after police raids. In January 1933 the Nazi Party took power; immediately, their real and perceived enemies were the subject of a violent crackdown. On 23 February of that year the Prussian Ministry of the Interior ordered Berlin police to shut down any remaining establishments catering to "persons who indulge in unnatural sexual practices". This order was extended to other parts of Germany. In Cologne, almost all gay bars were forced to close. In Hanover all had closed by the end of the year. In Hamburg police targeted both prostitutes and homosexual spaces, including the main train station, public toilets, and gay bars, leading to a more than sixfold increase in indictments under Paragraph 175 by 1934. The anti homosexual crackdown was intended to please the Nazis' conservative backers, who had put them into power, as well as socially conservative voters. Both the Vatican and Protestant churches praised the crackdown. For example, in October 1933 Clemens August Graf von Galen, the Bishop of Münster, wrote approvingly of the Nazis' efforts to "eradicate" the "open propaganda for godlessness and immorality". In March 1933 the Nazi authorities began to confiscate printed material on homosexual topics. Any LGBT related magazines that had survived earlier censorship were closed down and copies were burned. Their publishers were targeted; Adolf Brand's house was raided five times and police stole all of his photographs, 6,000 magazine issues, and many books. Friedrich Radszuweit's company was subjected to similar raids. During the Nazi takeover, German–Jewish homosexual rights campaigner Magnus Hirschfeld was abroad on a lecture tour for the World League for Sexual Reform. On 6 May the Nazis' paramilitary wing, the SA, raided his Institute for Sex Research in coordination with German students. The institute's library of more than 12,000 books was publicly burned on 10 May on the Opernplatz; and its offices, together with those of The World League for Sexual Reform, were destroyed. On 8 June the law reform organization Scientific Humanitarian Committee voted to dissolve itself. In 1933, many homosexual organizations attempted to destroy membership lists and other information the Nazis could use to target dissidents. Former activists made agreements to keep quiet to protect others. Some homosexuals, including Thomas and Klaus Mann, went into exile. The Swiss city of Basel in particular was a destination for homosexuals fleeing Nazi Germany. Other homosexuals of a more right wing inclination, including Hans Blüher, who initially welcomed the Nazi takeover, remained in Germany. Some joined the SA, mistakenly believing that Röhm would protect them. The most visible members of the LGBT community, including prostitutes, transvestites, and activist leaders, were targeted, and high profile locations were shut down. The average homosexual's daily life, however, did not change, and some gay bars in Hamburg and smaller cities remained open. Some men were able to adapt to the closures by meeting with gay friends in primarily heterosexual establishments. Most homosexuals were not yet afraid of the Gestapo. They believed they could keep a low profile until the end of the Nazi regime, seen as coming soon. During the initial years of Nazi rule, the number of men sentenced to prison under Paragraph 175 increased, from 464 in 1932 to 575 in 1933 and 635 in 1934. There was no systematic persecution of individual homosexual behavior, and until 1935, convictions remained below the high of 1,107 convictions set in 1925.

Рём тазалау және қуғын-сүргінді кеңейту (19341935)

1933 жылғы революциядан кейін Гитлер Рёмды өзінің билігіне қауіп төндіретін және SA-ны салдарынан туындаған зорлық-зомбылық әрекеттерімен жауапкершілікке тартуға болатындықтан, оларды қауіпті деп санады, бұл нацистердің заң мен тәртіп партиясы ретіндегі бейнесіне нұқсан келтірді. 1934 жылдың 30 маусымында Рём және бірнеше басқа SA басшылары күтпеген жерден тұтқындалып, жазаланды. Бұл оқиға нацистік пропагандада, негізінен жемқорлық және шетелдік державалармен сөз байласуы арқылы ақталып, сонымен қатар Рёмнің гомосексуализмі және тазалау құрбаны болған Эдмунд Хайнстың басқа бір ер адаммен төсекте ұсталғандығы туралы мәліметтер келтірілді. СС (Рёмнің SA-ның қарсыласы) басшылары Генрих Гиммлер мен Рейнхард Гейдрих нацистік полициялық мемлекеттегі бақылауын нығайту үшін тазалауды қолдады. Тарихшы Николаус Вахсманн нацистік үкіметтегі "гомофобияға ең құштар адамдардың бірі" деп сипаттаған Гиммлер ақырында СС, Гестапо және концлагерь жүйесінің басшысы болды, осылайша ол нацистік Германиядағы екінші ең қуатты адамға айналды. Бұл тазалау көптеген неміс гомосексуалистерінің сезінген қауіпсіздігіне соққы берді. Кейбір гомосексуалист нацистер партиядан шығып кетті, ал басқалары, бұрын нацистік қарсыластарға қарсы зорлық-зомбылық жасағандар, өздері құрбан болды. Гомосексуалдарға қарсы репрессия тазалаудан кейін бірден басталды, бастапқыда партия мен мемлекеттік бюрократиядағы гомосексуалдық топтарға назар аударылды. 1934 жылдың қазан айында Гейдрих барлық ірі қалалардың полициясына гомосексуалистердің тізімін жасауды бұйырды. Берлинде гомосексуализм жөніндегі арнайы Гестапо бөлімі құрылды. 1934 жылдың соңында Гестапо Берлин мен Мюнхенді нысанаға алды, гей-барларға шабуыл жасап, гомосексуалдарды жаппай тұтқындады; тұтқындалғандардың көпшілігі саясатқа қатыспаған. Гомосексуализммен айыпталған көптеген ер адамдар 175-бап бойынша жазаланбайтын әрекеттерді мойындап, босатылуға үміттенеді; бірақ олар Columbia Haus, Lichtenburg немесе Дахау концлагеріне қамалды. 1935 жылдың басында концлагерьдегі қорғауға алынған тұтқындардың 80 пайызы гомосексуализмге байланысты айыпталып ұсталған. Осы адамдарды соттау үшін қылмыстық кодексті өзгерту туралы шешім қабылданды. Рём өлтірілгеннен тура бір жыл өткен соң, 175-бапқа түзетулер енгізілді. Бұл түзетулерді, әсіресе, прокурорлар мен басқа да заңгерлер талап етті. Заңның жаңа нұсқасы барлық гомосексуалдық әрекеттерді жазалап, оларды кеңінен анықтады: "объективті түрде жалпы ұят сезіміне зиян келтірген жағдайда және екі еркектің немесе үшінші тұлғаның біреуін қоздыру ниеті болған жағдайда субъективті түрде". Теориялық тұрғыдан алғанда, екінші еркекке құмарлықпен қарау қылмыс болып саналды. Ерлер өзара мастурбация жасағаны немесе жай ғана құшақтасқаны үшін сотталды, тіпті кейбір жағдайларда ешқандай физикалық байланыс болмаған кезде де. Жаңа заң бойынша, барлық қатысушылар бірдей кінәлі деп есептелді, ал бұрынғы заң бойынша "белсенді" және "пассивті" қатысушылар ажыратылған. Жаңа заң гомосексуалистерді тұтқындау мен соттауды жеңілдетіп, сотталушылардың санының артуына әкелді. Жаңа 175а-бап бойынша заңда еркек жезөкшелік, 21 жасқа толмаған ер адаммен жыныстық қатынас жасау немесе студенттермен немесе қызметкерлермен жыныстық қатынас жасау үшін қатаң жазалар енгізілді. Заңдағы өзгеріс гомосексуализм туралы білімді таратудан қорқып, жарияланбады. Көптеген немістер заңның өзгергенін білмеді және жаңа заң бойынша тұтқындалғандардың көпшілігі қылмыс жасағанын білмеді. Заң ретроактивті түрде де қолданылды.

After the 1933 revolution, Hitler began to see Röhm as a threat to his power and the SA as a liability due to their random acts of violence, which detracted from the Nazis' desired image as the party of law and order. On 30 June 1934 Röhm and several other SA leaders were suddenly arrested and executed. This event was later justified in Nazi propaganda, mainly by the alleged corruption and scheming with foreign powers, but also citing Röhm's homosexuality and the fact one of the victims of the purge, Edmund Heines, had allegedly been arrested while in bed with another man. Heinrich Himmler and Reinhard Heydrich, leaders of the SS (a rival of Röhm's SA), supported the purge to assert their control over the Nazi police state. Eventually Himmler, who is described by historian Nikolaus Wachsmann as "one of the most obsessive homophobes" in the Nazi government, became commander of the SS, the Gestapo, and the concentration camp system, making him the second most powerful man in Nazi Germany. The purge ended the sense of safety many German homosexuals still felt. Some homosexual Nazis ceased participating in the party while others, themselves former perpetrators of violence against Nazi opponents, became victims. Anti gay repression began immediately after the purge, initially focusing on alleged homosexual cliques in the party and state bureaucracy. In October 1934 Heydrich ordered the police of all large cities to make a list of homosexuals. A separate Gestapo department, the Special Commission for Homosexuality in Berlin, was set up. In late 1934 the Gestapo targeted Berlin and Munich, raiding gay bars and making mass arrests of homosexual men; most of those arrested were not involved in politics. Many men accused of homosexuality would admit to acts that were not punishable under Paragraph 175, expecting to be released; instead, they were mistreated and incarcerated in Columbia Haus, Lichtenburg, or Dachau concentration camp. By early 1935, 80 percent of the prisoners held in protective custody in the concentration camps were there for alleged homosexuality. To convict these men, it was decided to change the criminal code. Almost exactly a year after Röhm was killed, Paragraph 175 was amended. The changes were demanded, especially by prosecutors and other legal professionals. The new version of the law punished all homosexual acts, defined broadly; "objectively when a general sense of shame is harmed and subjectively when there exists the lustful intention to excite either of the two men or a third party". In theory, it became a crime to look at another man with desire. Men were convicted for mutual masturbation or simply embracing each other, and in a few cases when no physical contact had occurred. Under the new law, typically all participants were viewed as equally guilty, whereas under the previous law, the "active" and "passive" participants were differentiated. The new law made it much easier to arrest and convict homosexual men, leading to a large increase in convictions. Under a new section 175a, the law also introduced harsher penalties for male prostitution, sex with a man younger than 21, or sex with a student or employee. The change in the law was not publicized for fear of spreading knowledge of homosexuality. Most Germans were unaware the law had changed and many of those arrested under the new law had no knowledge they were committing a crime. The law was also applied retroactively.

Қуғын-сүргіннің шыңы (1936-1939 жж.)

1936 жылдан 1939 жылға дейін Германия полициясы гомосексуализмді ең маңызды басымдық деп белгіледі. 1936 жылы Берлиндегі гомосексуализм жөніндегі арнайы комиссия Гестапоның II С арнайы бюросымен бірлесіп, гомосексуализм мен абортқа қарсы күрес жөніндегі Рейхтік орталық кеңсесіне айналды. Жаңа кеңсе конференциялар ұйымдастырып, гомосексуализмге қарсы қудалаудың тиімділігін арттыру үшін директивалар шығарды. Нацистік билік орнаған алғашқы жылдары гомосексуалдарды қудалаудағы өңірлік айырмашылықтар нацистік полициядағы бұрынғы үрдістерді көрсетті, бірақ 1936 жылы полиция гомосексуалдар жиналатын орындарға қарсы жалпыұлттық науқан бастады. Бұл науқан қалаларда ауылдық жерлерге қарағанда тиімдірек болды, себебі қалаларда қудалаудың саны көп болды. Егер Гестапо белгілі бір аймақта гомосексуализм бойынша жеткілікті айыптамалар жоқ деп санаса, олар жергілікті қылмыстық полицияны оқыту және ынталандыру үшін арнайы бөлім жіберетін. 1937 жылдың наурыз айында Гиммлер полиция бөлімдеріне гомосексуализмге күдіктілердің тізімін жасауды, мекенжайларын өзгертуді тіркеуді, сондай-ақ гомосексуализмге күдіктілер жиналатын орындарды, қонақүйлерді және газеттердегі жеке жарнамаларды бақылауды бұйырды. Гомосексуализмге қарсы науқанды полиция мен сотқа жүктеу, оларға қосымша персонал мен ресурстар берілмегендіктен, елеулі операциялық қиындықтар тудырды. Қылмыстық істердің санының күрт өсуінен басқа, гомосексуализм істері жеке өмірге қатысты мәселелерді дәлелдеудің қиындығына байланысты көбірек уақыт пен назар талап етті. Гомосексуалдарды анықтау қиын болғандықтан, кейбір полиция бөлімдері жасөспірімдердің бүкіл сыныптарын шақырып, олардың жыныстық тәжірибелері туралы сұрады. Осылайша гомосексуализм бойынша айыптаулардың санын арттыруға мүмкіндік болды; 1939 жылы мұндай жасөспірімдер арасындағы қарым-қатынастар айыптаулардың 23,9 пайызын құрады. Гиммлер мұндай әдістерді мақұлдады, оларсыз гомосексуализмнің барлық ерлер нацистік мекемелерде тез таралатынын айтты. 1937-1939 жылдар аралығында гомосексуализм үшін 95 мыңға жуық ер адам тұтқындалды, аптасына 600-дан астам адам тұтқындалды, бұл нацистік полиция мемлекетінің үлкен инвестициясын көрсетті. 1936 жылдан 1939 жылға дейін шамамен 30 000 адам 175-бап бойынша сотталды. Бұрынғыдан айырмашылығы, бұл адамдардың көпшілігі дерлік түрмеге қамалуға кепілді болды. Түрме жазаларының мерзімі ұзарды, көптеген адамдар бірнеше жылға бас бостандығынан айырылды. Прокурорлар, судьялар және істерге қатысқан басқа да адамдар қатаң жазалауды ақтау үшін нацистік идеологияны жиі сілтеді, режимің "гомосексуализмнің індетін жою" риторикасын қабылдады. Концентрациялық лагерьдегі жазалаудың қолданылуы артты; 1937 жылдан кейін басқаларды гомосексуализмге азғырғаны үшін концентрациялық лагерьге жіберді.

From 1936 to 1939, German police focused on homosexuality as a top priority. In 1936 the Special Commission for Homosexuality in Berlin became the Reich Central Office for the Combating of Homosexuality and Abortion, working with Gestapo Special Bureau II S. The new office organized conferences and issued directives to increase the effectiveness of anti homosexual persecution. During the first years of Nazi rule, regional differences in the prosecution of homosexuals reflected pre Nazi trends in policing but in 1936, the police launched a nationwide campaign against homosexual meeting places. This campaign was less effective in rural than urban areas, which saw a greater number of prosecutions. If the Gestapo believed there were not enough charges for homosexuality being brought in a certain area, they would send in a special unit to train and encourage local criminal police. In March 1937, Himmler ordered police departments to make lists of suspected homosexuals and oblige them to register changes of address, and to monitor suspected homosexual meeting places, hotels, and personal ads in newspapers. The assigning of responsibility for carrying out the anti homosexuality campaign to police and courts, which were not given any additional personnel or resources, caused serious operational difficulties. Besides the significant increase in the number of criminal cases to be prosecuted, cases of homosexuality demanded more time and attention because of the difficulty of proving private conduct. Because of the difficulty in identifying homosexuals, some police departments resorted to calling in entire classes of teenage boys and asking them about their sexual experiences. In this manner, it was possible to increase the number of charges of homosexuality brought; by 1939, such youthful relationships were the basis of 23.9 percent of charges. Himmler approved of such methods, arguing that without them, homosexuality would spread unchecked in all male Nazi institutions. Between 1937 and 1939 nearly 95,000 men were arrested for homosexualitymore than 600 per weekrepresenting a major investment from the Nazi police state. From 1936 to 1939, nearly 30,000 men were convicted under Paragraph 175. Unlike in the past, these men were virtually guaranteed to receive a jail sentence. The length of sentences increased; many men were sentenced to years in jail. Prosecutors, judges, and others involved in the cases increasingly cited Nazi ideology to justify harsh punishment, adopting the regime's rhetoric of "stamping out the plague of homosexuality". The use of concentration camp imprisonment increased; after 1937, those considered to have seduced others into homosexuality were confined to concentration camps.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылдан 1940 жылға дейін 175-бап бойынша азаматтық соттарда сотталғандардың саны 7614-тен 3773-ке дейін азайды. Көптеген ер адамдар әскери соттың қарауына өтті, ал соғыс басталғаннан кейін гомосексуализм қауіпсіздік полициясының басымдығы болмады. Соғыс басталатынын күтіп, 1939 жылдың тамыз айының соңында Гейдрих Гестапоға қарсы топтарды қуғындау үшін ресурстарды босату мақсатында көптеген гомосексуализм істерін Криминальполицейге (қылмыстық полиция, немесе Крипо) беруге бұйрық берді. Арнайы соттарда 175-бап бойынша қанша іс қаралып, шешім қабылданғаны белгісіз. 175-бап бойынша Militärgerichtsbarkeit (Nationalsozialismus) 6400-7000 ер адамды кінәлі деп тапты. Әскерилер гомосексуалистерді моральдық-психологиялық жағдайды бұзатын, бөлімдегі ынтымақтың жоғалуына себеп болатын қауіпті жандар деп қарастырды. Соғысқа дейін гомосексуалистерге қайта тәрбиелеу ұсынылды, нәтиже бермеген жағдайда олар жұмыстан босатылып, міндетті әскери қызмет мерзіміне концлагерьге қамалуы мүмкін еді. Соғыс кезіндегі жұмыс күшінің қажеттілігіне байланысты барлық қолжетімді ер адамдарды жұмысқа алу қажет болды, сондай-ақ гомосексуалистерді әскери қызметтен бас тарту арқылы әскерден қашуға мүмкіндік беруі мүмкін деген алаңдаушылық болды. Гомосексуалистер, зорлаушылар, бала зорлаушылар сияқты жыныстық қылмыскерлер қару алып, әскери қызметте бойдақ болуға дайын болса, неміс армиясында қызмет ете алатын еді. Белгілі гомосексуалистер мен бұрынғы концлагерь тұтқындары әскерге шақырылды. Тіпті кастрацияланған гомосексуалистер де әскерге алынды. Әскери соттар келісім бойынша жыныстық қатынасқа қатысты істерде азаматтық соттарға қарағанда көбінесе икемдірек болды, бірақ 175а-бапқа сәйкес келетін істерде қатаң жаза тағайындады. Әскери соттар 1935 жылғы 175-баптың нұсқасын қолданғанмен, әдетте тек екінші ер адамның жыныс мүшелеріне қол тигізуге талпынған немесе нақты қол тигізген жағдайда ғана кінәлі деп тапты. Сотталғандардың 90 пайызынан астамы әскери қызметке қайта оралды. Туғаннан-ақ гомосексуалдар әскер үшін қауіпті деп есептелсе де, неміс әскері гомосексуализмнің көп жағдайы жағдайға байланысты болады деп санады. Жастар, көбінесе гомосексуалистердің құрбандары ретінде қарастырылған, және бір рет қылмыс жасағандарға мейірімділік көрсетілді. Орташа есеппен гомосексуализм үшін сотталған сарбаздар бір жылға бас бостандығынан айырылды, бірақ фронтқа жіберілгенге дейін оның бір бөлігін ғана өтеді. Қызмет мерзімі жұмыс күшінің жетіспеушілігіне байланысты қысқартылды. 1943 жылы Гиммлер, әскерилер гомосексуализмге жеткілікті қатаң қарамайды деп сеніп, "өзгермейтін" гомосексуалистерді концлагерьге жіберуді көздеген жіктеу жүйесін талап етті. Әскерилер өмірлік маңызы бар жұмыс күшін сақтау үшін мүмкіндігінше көп адамды әскери соттың қарауында ұстауға тырысты, бірақ әскерилерге қауіп төндіретін бірнеше адамнан арылу үшін Гестапомен ынтымақтасты. 1944 жылдан бастап кейбір гомосексуалистер концлагерь тұтқындары әскерге мәжбүрлеп алынды, бұл Германияның шартты капитуляциясына дейін бір аптаға дейін жалғасты. Бұл адамдар көбінесе жазалау батальондарына, әсіресе Дирлевангер бригадасына шақырылатын.

From 1939 to 1940, the number of men sentenced in civil courts under Paragraph 175 fell from 7,614 to 3,773. More men were subject to military jurisdiction and, with the onset of war, homosexuality was no longer the top priority of the security police. In anticipation of the outbreak of war, at the end of August 1939, Heydrich ordered the Gestapo to transfer most homosexual cases to the Kriminalpolizei (criminal police or Kripo) to free up resources for the persecution of opposition groups. It is unknown how many Paragraph 175 cases were handled by the special courts. An estimated 6,400 to 7,000 men were convicted by the Militärgerichtsbarkeit (Nationalsozialismus) under Paragraph 175. The military considered homosexuals to be predators who disrupted morale and unit cohesion. Prior to the war, homosexuals were offered re education and if this failed, they could be dismissed and incarcerated in a concentration camp for the duration of their compulsory military service. Under the manpower requirements of war, it was felt necessary to recruit all available men; it was also a concern that rejecting homosexuals from military service could open a loophole for draft evaders. Men considered sex offenders, including homosexuals, rapists, and child molesters, could serve in the German military assuming they were willing to bear arms and remain celibate during their military service. Known homosexuals and some former concentration camp prisoners were conscripted. Even castrated homosexual men could be drafted. Military courts were generally more lenient than civilian courts with cases involving consensual sex but harsher in cases falling under 175a. Although military courts followed the 1935 version of Paragraph 175, they generally issued a conviction only when there was attempted or actual contact with another man's genitals. More than 90 percent of those convicted were reintegrated into the military. Although innate homosexuals were considered dangerous to the military, the German military assumed that most cases of homosexuality were situational. Younger men, often seen as the victims of homosexual seducers, and one time offenders were shown leniency. On average, soldiers convicted of homosexuality were sentenced to one year prison sentences but served only a fraction of this before being paroled to the front. The length of time served decreased because of the increasing manpower shortage. In 1943 Himmler, who believed that the military was not hard enough on homosexuality, demanded a classification system that would see "incorrigible" homosexual offenders sent to concentration camps. The military attempted to ensure as many men as possible were retained under military jurisdiction to preserve vital manpower but cooperated with the Gestapo to rid itself of a few men who were seen as a threat to the military. Beginning in 1944 some homosexual concentration camp prisoners were forcibly enlisted in the army, which continued until a week before the unconditional surrender of Germany. These men were typically recruited into penal battalions, especially the Dirlewanger Brigade.

Қоса беріліп отырған аумақтар

Гомосексуалистерді қуғынға алу аннексияланған аумақтарға дейін кеңейтілді, бірақ Германияның қалған бөлігіне емес; нацистер этникалық немiс саналмайтын гомосексуалистерді жазалауға көбінесе қызығушылық танытпады. Австрияда гомосексуализмге қатысты қылмыстық қудалау нацистік үкім кезінде шамамен екі есеге артты. Қалыпты және арнайы соттар қатаң жазаларды, оның ішінде өлім жазасын да қолданды. Германия заңдары 1938 жылдың соңында аннексияланған Судет аймағына қолданылды және гомосексуалистерге қатысты ретроспективті түрде қолданылды. 1942 жылдың қаңтарында Германияның Эльзас-Лотарингия аймағында заң жүзеге асырылды; сол жердегі гомосексуалистер көп ұзамай қатал құқықтық репрессияға ұшырады, соның ішінде заңның кері күшімен қолданылуы да болды. Богемия және Моравия протекторатында этникалық немістерге Германия заңы, ал неміс емес тұрғындарға еркек гомосексуализмі үшін жұмсақ жазалар көзделген ескі австриялық қылмыстық кодексі қолданылды. Чех еркектері тек гомосексуализм үшін ғана емес, кейде нацизмге қарсы қызметтері сияқты басқа да себептермен концлагерлерге депортацияланды. Германия оккупациясы кезінде қылмыстық істердің саны күрт өскенімен, полиция чехтер арасындағы гомосексуалдық қатынастарға қарағанда ерлер арасындағы проституция желілерін жоюға күш салды. 1945 жылы Чехословакия президенті Эдвард Бенеш оккупация кезінде гомосексуализм үшін сотталғандарға кешірім жасады, бірақ заң күшінде қалды.

Гомосексуализмге қатысты нацистік көзқарастар

Нацистерге ертеректегі гомосексуализмді, балаларға қарсы жыныстық зорлық-зомбылықты және "жастарды азғыруды" байланыстыратын идеялар әсер етті. Нацистер билікке келгенге дейін немістер арасында гомосексуализмнің тумысынан емес, керісінше, оны адамдар өздеріне сіңіріп алып, таратуға болатынына кеңінен сенеді. Нацистердің ең басты алаңдаушылығы – Гитлер жастары, СС және СА сияқты ерлер ұйымдары гомосексуалистерді "тарту" орталығы ретінде қарастырылмауы керек еді. Карл Бонхоффер мен Эмиль Крейпелиннің теорияларына сүйене отырып, нацистер гомосексуалдар жас ерлерді азғырып, оларды гомосексуализммен жұқтырады, осылайша олардың сексуалдық бағдары өзгеріп, қалыпты жағдайдан ауыққа шығады деп сенді. Риторика гомосексуализмді жұқпалы ауру ретінде сипаттады, бірақ бұл медициналық мағынада емес еді. Керісінше, гомосексуализм – Volkskörper (ұлттық дене) ауруы болды, ол қалаған ұлттық немесе нәсілдік қауымдастық (Volksgemeinschaft) метафорасы еді. Нацистер, әсіресе Гиммлер, гомосексуалистерге қатысты күдікпен қарады, олардың нацистік партияға және Германияға қарағанда бір-біріне адал деп ойлады. Рём тазалауынан кейін ол гестапо қызметкерлеріне мемлекеттің гомосексуалистердің қолына түспей қалғанын айтты. 1937 жылы СС журналының «Das Schwarze Korps» бетінде гомосексуалистер «мемлекет жауы» деп жарияланды, оларды жою қажеттігі түсіндірілді, себебі «олар мемлекет ішінде мемлекет құрып, халық мүддесіне қарсы келетін құпия ұйым болып табылады». Газет гомосексуалистік әрекеттерге қатысқандардың барлық екі пайызы ғана гомосексуалистер екенін, ал қалғандарын гомосексуализмнен қайтаруға болады деп мәлімдеді. Егер олар еркін жүріп-тұрса, 40 мың гомосексуалист екі миллион адамды «улауға» қабілетті екені есептелді. Сонымен қатар, гомосексуалистер бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германия халқының санын көбейту және Гитлер жоспарлаған агрессиялық соғыстарға соғысу үшін әскерге шақырылатын ұлдарды дүниеге әкелу міндетін орындамай отыр деп саналды. 1937 жылдың 18 ақпанында Гиммлер Бад-Төлцте гомосексуализм туралы сөз сөйледі, ол 1927 жылы жарық көрген Гервиг Хартнердің «Эротизм және нәсіл» кітабына негізделген. Гиммлердің пікірінше, гомосексуализм Германияның құлауына әкелуі және репродукцияға қол жетімді ер адамдардың санын азайту арқылы халық санының азаюына себеп болуы мүмкін. Нацистер гомосексуализмге бейім адамдарды және гомосексуализмге қатысқан, бірақ концлагерде немесе психиатриялық емдеу арқылы емделуі мүмкін деп саналғандарды ажыратуға тырысты. Бұл санаттарды ажырату нацистерді мазалады, әсіресе нәсілдік тұрғыдан таза деп есептелетін СС-те гомосексуализмнің көптеген жағдайлары анықталғаннан кейін. Бір рет, әсіресе мас болғанда, гомосексуалистік әрекет жасау, міндетті түрде гомосексуалистік бейімділіктің белгісі деп есептелмейтін. Геринг институты Гитлер жастары және басқа да нацистік ұйымдар жіберген гомосексуалдарға ем көрсетті; 1938 жылы ол 510 науқастың 341-інің сексуалдық бағытын өзгерткенін мәлімдеді, ал 1944 жылы 500-ден астам еркесте гомосексуализмді жойғанын хабарлады. Институт кейбір жағдайларда жаза мерзімін азайтуға араласты. Нацистердің гомосексуализмді қуғындауына қарамастан, олар нәсілдік тұрғыдан қолайлы адамдар арасында некеден тыс қатынастарды қоса, гетеросексуалдық қатынастарды ынталандырды. 1934 жылдан кейін гомофобия нацистік пропаганданың тұрақты тақырыбына айналды; көптеген немістер осы гомофобиялық пропагандамен бетпе-бет келді. Нацистік режимнің мақсатының бірі Германиядағы гомосексуализмнің барлық көріністерін жою болғанымен, соңғы шешім яһудилерді нысанаға алғандай, барлық гомосексуалистерді жоюға бағытталған нацистік саясат ешқашан болған емес.

The Nazis were influenced by earlier ideas conflating homosexuality, child molestation, and the "seduction of youth". Before the Nazis' rise to power, there was a widespread belief among Germans that homosexuality is not inborn but instead could be acquired and spread. The Nazis were particularly concerned that their all male organizations such as the Hitler Youth, SS, and SA must not be seen as hotbeds of homosexual "recruitment". Based on the theories of Karl Bonhoeffer and Emil Kraepelin, the Nazis believed homosexuals seduced young men and infected them with homosexuality, permanently changing their sexual orientation. Rhetoric described homosexuality as a contagious disease but not in the medical sense. Rather, homosexuality was a disease of the Volkskörper (national body), a metaphor for the desired national or racial community (Volksgemeinschaft). The Nazis, especially Himmler, held conspiratorial beliefs about homosexuals, believing they were more loyal to each other than to the Nazi Party and Germany. After the Röhm purge, he told Gestapo personnel they had narrowly avoided the capture of the state by homosexuals. In 1937 a headline in the SS magazine Das Schwarze Korps declared homosexuals "enemies of the state", explaining they must be eradicated because " they form a state within a state, a secret organization that runs counter to the interests of the people." The newspaper argued only two percent of those who engaged in homosexual acts were committed homosexuals and the rest could be turned away from homosexuality. Forty thousand homosexuals were considered capable of "poisoning" two million men if left to roam free. Homosexual men were also considered to be shirking their duty to repopulate the German nation after World War I and create sons who could be drafted into the military to fight Hitler's planned wars of aggression. On 18 February 1937 Himmler gave a speech about homosexuality in Bad Tölz that was based on the 1927 book Eroticism and Race by Herwig Hartner, which claimed homosexuality was a Jewish plot against Germany. According to Himmler, homosexuality could lead to the end of Germany and cause depopulation by reducing the number of men who were available for reproduction. The Nazis distinguished between congenital homosexuals who would require permanent imprisonment and others who had engaged in homosexuality but were thought to be curable with a short stay in a concentration camp or psychiatric treatment. Distinguishing between these categories was a difficulty that preoccupied the Nazis, especially after many cases of homosexuality surfaced in the supposedly racially pure SS. Succumbing to a homosexual act once, especially when drunk, was not necessarily considered evidence of homosexual inclination. The Göring Institute offered treatment to homosexuals referred by the Hitler Youth and other Nazi organizations; by 1938 it claimed to have changed the sexual orientation in 341 of 510 patients and by 1944, it claimed to have eliminated homosexuality in more than 500 men. The institute intervened to reduce sentences in some cases. The converse of the Nazis' persecution of homosexuality was their encouragement of heterosexual relations, including extramarital sex, for racially desirable people. After 1934, homophobia became a regular theme in Nazi propaganda; most Germans came into contact with this homophobic propaganda. Although one of the Nazi regime's goals was to eliminate all manifestations of homosexuality in Germany, there was never a Nazi policy of exterminating all homosexuals in the way the Final Solution targeted Jews.

Анықтау және ұстау

Гомосексуалистерді ұстау нацистердің басқа топтарына қарағанда қиынырақ болды. Полиция қызметкерлеріне гомосексуалистерді анықтау бойынша егжей-тегжейлі нұсқаулар берілді. Олар көзге түсетін еркектерді, әйелдерден қашып жүретін немесе басқа ер адамдармен қол ұстасып келетіндерді, сондай-ақ қонақ үйде екі орындық бөлме жалдағандарды іздеуге тапсырылды. Шаштараздар, монша қызметкерлері, қонақ үйлердің ресепшн қызметкерлері, теміржол вокзалдарының қақпашылары және басқалары күдікті әрекеттер туралы хабарлауға шақырылды. Нацистердің күш-жігерін қиындатқан жайт, көптеген гомосексуалдар осы стереотиптерге сай келмеді, ал көптеген әйелдікке бейім еркектер гомосексуал емес еді. Бір есеп бойынша, айыптаулар гомосексуалистердің тұтқындалуының 35 пайызын құрады. Ерлерді көршілері, туыстары, әріптестері, студенттері, жұмыстастары, тіпті бұрынғы жігіттері, наразылықтарын білдіруге тырысқандар, күдікті әңгімелерді естігендер, Гитлер жастары мен басқа нацистік жақтастар, өз еріктерімен моральдық полиция рөлін атқарғандар айыптады. Жастар әдебиеті және теміржол вокзалдарында жұмыс істейтін мемлекеттік қызметкерлер, неміс еңбек фронтының (DAF), SA, SS және Гитлер жастарының нацистік шенеуніктері мәселені биліктің назарына жеткізді. Айыптаулардың көп бөлігі балаларға қатысты зорлық-зомбылық немесе "жастарды азғыру" туралы шағымдарды қамтыды, себебі шағымдануға зардап шеккен тарап болды. Кейбір ерлерді басқа немістер жалған айыптады. "Қар шары" әдісі бір адамды тұтқындап, оны тексеру және қосымша күдіктілерді табу үшін оның мүлкін іздеуді қамтыды; бұл әдіс тұтқындаулардың отыз пайызын құрады. Кейбір ерлер тұтқындалғанға дейін бақыланды немесе олар полицияны басқа күдіктілерге жеткізеді деген үмітпен уақытша босатылды. Кейбіреулеріне басқа күдікті гомосексуалистердің фотоальбомдары көрсетілді; еркектердің жыныстық қызметін ұсынатындар басқа гомосексуалистерді осылай анықтауға көшті. Жәбірленушілердің тағы он пайызы полицияның тінтуі кезінде тұтқындалды, олар көбінесе саябақтарда, қоғамдық дәретханаларда және еркектердің жыныстық қызметін ұсынатындар жиі баратын жерлерде өтті. Гамбургте полиция гетеросексуалдық және гомосексуалдық клиенттерге қызмет көрсететін мейрамханаларды, сондай-ақ көпшілікке арналған дәретханаларды бақылады. Гомосексуалистерді тұзаққа түсіру үшін де әдістер қолданылды. Гомосексуализм айыптары кейде кінәсіз адамдарға тағылды. Нацистік үгіт-насихат министрі Жозеф Геббельс: "Гиммлер біреуден құтылуды қаласа, оған §175-ті тағайындайды", - деді. 1930 жылдардың ортасында шамамен 250 католик дін қызметкерлеріне қатысты Sittlichkeitsprozesse gegen Ordensangehörige und Priester im Nationalsozialismus соттары болды. Көптеген айыптаулар, соның ішінде кәмелетке толмағандарды жыныстық қорлау және өзара келісіммен гомосексуализм, шындыққа сай болды, бірақ басқалары ойлап қойылған болуы мүмкін. Сот процестерінің мақсаты – католик шіркеуінің беделін түсіру болғандықтан, тиімділігі шектеулі болды. Католик шіркеуі кінәлілерді жазалап, содан кейін дауды жабуды кезектестірді.

Homosexuals were more difficult to round up than other groups the Nazis targeted. Police were given detailed instructions on spotting homosexuals; they were instructed to look for flamboyant men, those who avoided women or were seen walking arm in arm with other men, and anyone who rented a double room at a hotel. Hairdressers, bathhouse attendants, hotel receptionists, railway station porters, and others were asked to report suspicious behavior. Complicating the Nazis' efforts, many homosexual men did not fit these stereotypes and many effeminate men were not homosexual. According to one estimate, denunciations resulted in 35 percent of arrests of homosexuals. Men were denounced by neighbors, relatives, coworkers, students, employees, or even ex boyfriends seeking to settle grievances, passers by who overheard suspicious conversation, and Hitler Youth and other Nazi supporters who voluntarily acted as the morality police. State employees working in youth welfare and rail stations, Nazi functionaries in the German Labor Front (DAF), the SA, the SS, and the Hitler Youth brought cases to the attention of the authorities. A disproportionate number of denunciations concerned child abuse or "youth seduction" because there was an injured party to complain. Some men were falsely denounced as homosexual by other Germans. The snowball method involved arresting one man, interrogating him, and searching his belongings to find additional suspects; this method accounted for thirty percent of arrests. Some men were observed before their arrests or temporarily released in hopes they would lead the police to additional suspects. Some were shown photograph albums of other suspected homosexuals; male prostitutes were often willing to identify other homosexuals this way. Another ten percent of victims were arrested in police raids, which were often conducted in parks, public toilets, and areas frequented by male prostitutes. In Hamburg the police watched restaurants that served a mixed heterosexual and homosexual clientele as well as the most trafficked public toilets. Entrapment was also used to ensnare homosexuals. Charges of homosexuality were sometimes deployed against people who were not guilty. Nazi propaganda minister Joseph Goebbels commented: "When Himmler wants to get rid of someone, he just throws §175 at him." About 250 Catholic clergy Sittlichkeitsprozesse gegen Ordensangehörige und Priester im Nationalsozialismus in the mid 1930s. Many of the charges, which included sexual abuse of minors and consensual homosexual sex, were true, but others were probably invented. The trials were of limited efficacy in their intended purpose of discrediting the Catholic Church. Catholic authorities alternated between reprimanding the guilty and covering up the scandal.

Өңірлік және сыныптық мақсаттылық

Полицияның белсенді тактикасы көбінесе ірі қалалармен шектелді; ал ауылдық жерлерде полиция жала жабуға сүйенді. Полиция стратегиясының өзгешелігі және қалалардағы гомосексуалдардың көп болуы мен жақсы көрінуі Германияның әртүрлі аймақтарында сотталу көрсеткіштерінің айтарлықтай өзгеше болуына әкелді. Бавария мен Мекленбургте сотталғандардың саны ұлттық орташа көрсеткіштен төмен болды, ал Рейн провинциясында, Гамбургте және Берлинде орташа көрсеткіштен жоғары болды. Аймақтар ішінде, қалаларда ауылдық жерлерге қарағанда қылмыстардың саны көп болды. Ауылдық жерлерде жала жабуға сенгендіктен, бала зорлау немесе "жастарды азғыру" сияқты қылмыстардың үлесі артық болды. Жасы кіші және жұмысшы табына жататын ерлер, биліктен қашу мүмкіндігі шектеулі болғандықтан, тұтқындалғандар мен сотталғандардың арасында көптеп кездесті. Күдіктілердің жартысы жұмысшы табынан, ал үштен бірі төменгі орта таптан шыққан. Австрияда жұмысшы табына жататын гомосексуалдар дәстүрлі түрде қылмыстық қудалау нысаны болғандықтан, тұтқындаулар орта тапқа да тарады, бірақ жоғары тапқа жататын адамды гомосексуализм үшін жазалау үшін одан да ауыр қылықтар қажет болды. Ромды тазалауға дейін нацистердің алғашқы нысаналары болған гомосексуалдардың арасында еврейлер мен солшыл саяси белсенділер де болды. Гомосексуализм үшін қуғынға түскендердің көп бөлігі басқа да себептермен де мазаланды, мысалы, рома ұлтынан болуы, мүгедектік, секс-жұмыскерлік, басқа да қылмыстық құқық бұзушылықтарға айыпталуы, нацистердің саяси қарсыласы болуы немесе дезертирлік жасауы.

Сұрау салу және сот

Адамды тұтқындағаннан кейін, ол кінәлі деп есептелді, әсіресе егер бұрын гомосексуалистік әрекеттерге қатысқан немесе сотталған болса. Полиция оның отбасына тұтқындалу себебін хабарлады. Сотталған адам өмірінің толыққанды құлауын күтуі мүмкін, көбінесе үйінен және жұмысынан айырылып, кәсіби ұйымдардан қуылды, марапаттары мен ғылыми дәрежесінен айырылды. Полиция кінәлі деп санайтын істерін мойындауға мәжбүрлеу үшін қатал тексерулер жүргізілді. Кейбір жағдайларда, уақытша ұстау орындарының қатаң камералары мойындау алу үшін жеткілікті болды. Басқа күдіктілер "айқай-шу, қарғыс, қорқыту және аяқталмайтын сұрақтарға" шыдамай, әлсіреп, кейбіреулері сақадалданды. Кейбір ер адамдар апталар бойы тергеу күтіп, ешқандай іс-қимылсыз отырып, психикалық құлдырауға ұшырады. Ал кейбірлері мойындауға итермелеу үшін немесе айыптауға жеткілікті дәлел болмаған жағдайда концлагерьлерге "қорғаумен" қамалды. Полиция күдіктілерге мойындаса, жазасы жеңілдеуі мүмкін екенін, ал мойындамаса, концлагерьде шексіз уақытқа қамалуы мүмкін екенін айтты. Гестапо да, Крипо да гомосексуалдарды нысанаға алды, бұл бәсекелестік соңғысын бұрынғысының қатыгездік тактикасын қабылдауға итерген болуы мүмкін. Мойындау алу үшін азаптау жиі қолданылды, ал Йозеф Майсингер, Гомосексуализмге және абортқа қарсы күрес жөніндегі Рейхтік орталық кеңсесінің басшысы, "күшейтілген тексеру" ([[:de:verschärfte Vernehmung]) қолданылуын ашық мақұлдады. 1936 жылдан кейін істер жылдамдатылды және айыпталушылардың заңдық қорғанысқа ие болуы сирек болды. Көбінесе олар бұрыннан мойындағандықтан, кінәлі деп танылды. Сотқа жарамсыз деп танылған белгісіз ер адамдар саны психиатриялық ауруханаларға жатқызылды.

Түрмелер

Гомосексуализм үшін қудаланған көптеген ер адамдар азаматтық сот жүйесінде сотталып, түрмеге қамалды. Германияда гомосексуалистерді жеке камераларда оқшаулау бұрыннан қалыпты жағдай болған, бірақ тұтқындаулардың күрт өсуіне байланысты бұл мүмкін болмай қалды. Сонымен қатар, тұтқындардың еңбегін пайдалану арқасында көптеген тұтқындар еңбек лагерьлерінде және казармаларда ұсталыпты. Кейбір шенеуніктер гомосексуалистерді оқшаулау үшін кішкентай, бір адамдық камералар салса, басқалары гомосексуалистерді жалпы түрме халқының арасына таратып, гомосексуалистерді оқшаулау үшін "қатыгез гомофобияны" қолдады. Гомосексуалистер тұтқындарға арналған белгі тақпады, бірақ оларды есім тақталарына қызыл сызық салу арқылы анықтауға болады. 1933 жылға дейін түрмеде жыныстық қатынас жиі кездесетін, бірақ нацистік үкімет кезінде оның алдын алу және жазалау маңыздырақ болды. Бір жынысты қарым-қатынас жасауға тырысқан кез келген тұтқын, тіпті ешқандай физикалық байланыс болмаса да, қатаң жазаға тартылды. Түрме басшылары бір жынысты қарым-қатынас жасауға тырысуды болдырмау үшін тұтқындар арасынан хабар берушілерді пайдаланды. Дегенмен, кемсітуге ұшырағанына қарамастан, гомосексуалистер түрмеде концлагерьге қарағанда жақсы жағдайда болды.

Кастрация

1935 жылғы маусымда "Стерилизация туралы заңға" өзгерістер енгізіліп, жеке сотталған қылмыскерлерге өздерінің "дегенеративті жыныстық құмарлықтарын" жою мақсатында "ерікті түрде" стерилизация жасауға рұқсат берілді. Нацистік кезеңде режим бұрын бала зорлаушылар мен басқа жыныстық қылмыскерлерге қолданылған еріксіз кастрация саясатын гомосексуалдарға да таратуды қарастырды, бірақ мұндай заң қабылданбады. 1943 жылы Гестапо басшысы Эрнст Кальтенбруннер гомосексуалдар мен жыныстық қылмыскерлерді еріксіз кастрациялау туралы заңға қолдау көрсетті, бірақ Гестапо қалаған жағдайда кастрацияны жүзеге асыра алатынына сенгендіктен бұл өтінішін қайтарып алды. "Ерікті кастрация" туралы көрініс сақталғанымен, кейбір гомосексуалдарға қатты қысым көрсетіліп, мәжбүрлеу шаралары қолданылды, оның ішінде концлагерьге қамау туралы қорқыту арқылы кастрацияға келісуге мәжбүр етілді. Осылайша, шамамен 400-ден 800-ға дейін еркек және бала – олардың кейбіреулері 16 жаста болған – осы тәсілмен мүшесінен айырылды.

Концентрациялық лагерьлер

Заң жүзіндегі жазалаудан өзгеше, концлагерьдегі тұтқындар СС және Гестапоның қалауынша белгісіз мерзімге қамауға алынды. Гомосексуалистерді концлагерьге қамау 1934 және 1935 жылдары басталды; бастапқыда бұл уақытша қайта тәрбиелеу шарасы ретінде қарастырылды. 1935 жылдың мамырында Пруссия полициясы 513 күдікті гомосексуалисті қорғауға алу үшін қамауға алды. Гиммлер гомосексуализмді жою үшін шектеулі мерзімге түрмеге қамаудың жеткілікті емес деп есептеді. 1939 жылдан кейін, бірнеше гомосексуализм актісіне кінәлі деп табылған ер адамдар түрме жазасын өтегеннен кейін концлагерьге жіберілуі саясат ретінде қалыптасты. 1940 жылдың 12 шілдесінде Рейх қауіпсіздік бас кеңсесі бұл саясатты бекітіп, «Болашақта бірнеше серіктесті азғырған барлық гомосексуалдар түрмеден босатылғаннан кейін полиция тарапынан алдын ала қамауға алынуы тиіс» деген жарлық шығарды. Германияның кейбір аймандары бойынша жүргізілген зерттеулерге сәйкес, ауырламаған гомосексуализм көбінесе концлагерьде жазаланбады, бұл көбінесе «жастарды азғырушылар» деп есептелгендерге немесе еркектердің жыныстық қызметіне немесе бала зорлауға кінәлі деп табылғандарға қатысты. Басқа жағдайларда гомосексуализммен бірге басқа да қылмыстық құқық бұзушылықтарға немесе саяси оппозицияға кінәлі деп табылған ер адамдар концлагерьге жіберуге болады. Тарихшы Клейтон Уиснант концлагерьдегі гомосексуалистердің «адамдар бастан өткен ең ауыр жағдайлардың біріне тап болғанын» айтады. Соғысқа дейінгі лагерьлерде еврейлер мен гомосексуалистер тұтқындар арасындағы әлеуметтік сатыдағы ең төменгі деңгейде болды, ал гомосексуал еврейлер ең қиын жағдайға тап болды. Еврейлермен бірге гомосексуалистер де көбінесе бөлек жұмысқа жіберіліп, өте лас және қиын жұмыстарды істеуге мәжбүр болды және лагерьдегі басқа тұтқындарға қарағанда нашар жағдайларда өмір сүрді. Гомосексуалистерге қатысты кең таралған гомофобия салдарынан, олар сирек басқа тұтқындардың, тіпті еврейлердің де қолдауын көрді. Лагерьде өмір сүру үшін басқа тұтқындармен әлеуметтік желі құру немесе билікке жол ашу қажет болды. Гомосексуалистер екі жағдайда да қиындыққа тап болды; кейбір жас, тартымды ер адамдар капомен (лагерьдегі басшылық қызметкер) немесе СС күзетшісімен сексуалдық қатынас арқылы артықшылықтарға ие бола алатын. 1942 жылдан кейін, мәжбүрлі еңбекке қажеттілік болғандықтан жағдай жақсарды, және кейбір гомосексуалистер капо лауазымдарына жарамсыз неміс емес тұтқындардың келуінен жоғарылауға ие болды. Концлагерьлерде шамамен 5000-6000 гомосексуалистер қамалды. Әлеуметтанушы Рудигер Лаутманн 2542 белгілі гомосексуалистердің концлагерьдегі өлімін зерттеді және олардың өлім-жітім көрсеткіші 60 пайызды құрайтынын анықтады, бұл саяси тұтқындардың 42 пайызымен және Куәгерлердің 35 пайызымен салыстырылады. Өлім-жітім көрсеткіші 53-60 пайызды құраса, кем дегенде 3100-3600 ер адам лагерьлерде қайтыс болды. СС күзетшілері гомосексуалистерді қатыгездікпен немесе садистік ойындар кезінде өлтіріп, өлімді табиғи себептерге жатқызып, жасырып отырды. Маутхаузен және Флоссенбург сияқты лагерьлерде гомосексуалистерді өлімге дейін жұмыс істеу әдеттегі практика болды. 1942 жылдың ортасында Заксенхаузендегі барлық гомосексуалистер (кем дегенде екі жүз) атылып тасталды. Равенсбрюктегі көптеген гомосексуалистер де сол кезде қайтыс болды. Аман қалу мүмкіндігі тұтқындардың қай лагерьде қамауда болғандығына байланысты болды; Нейенгамме гомосексуалистер үшін Бухенвальд, Дахау немесе Заксенхаузенге қарағанда нашар болды. Бастапқыда гомосексуалистер басқа тұтқындардан «А» әрпін бейнелейтін белгімен ажыратылды, ол Лихтенбергте қолданылды. Гомосексуалистер үшін қызғылт үшбұрышты қамтитын стандартты нацистік концлагерь белгілері 1938 жылы қабылданды. Гомосексуалистер нацистік биліктің соңғы жылдары адамдық тәжірибелердің басты нысаны болды. Гомосексуалистерге қатысты ең танымал тәжірибелер - эндокринолог Карл Вэрнеттің тұтқындардың сексуалдық бағдарын өзгертуге тырысуы, оларға тестостерон бөліп шығаратын имплантты салу. Бұған қоса, Бухенвальдта гомосексуалистер мен еврей тұтқындарына тиф, Саксенхаузенде фосформен күйгендерге эксперименталды ем жасалды және опиаттар мен первитинді сынау үшін пайдаланылды.

Unlike the legal punishment system, prisoners in concentration camps were held in indefinite detention at the mercy of the SS and Gestapo. The use of concentration camp detention for homosexuals began in 1934 and 1935; it was initially seen as a temporary re education measure. In May 1935, the Prussian police detained 513 accused homosexuals in protective custody. Himmler did not consider a time limited prison sentence was sufficient to eliminate homosexuality. After 1939, it was a policy to send men who were convicted of multiple homosexual acts to a concentration camp after they served their prison sentences. On 12 July 1940 the Reich Security Main Office formalized this policy, decreeing "in future, all homosexuals who seduced more than one partner shall be taken into preventive custody by the police after their release from prison". According to research in some parts of Germany, non aggravated homosexuality, as a rule, was not punished with concentration camp imprisonment, which was mostly reserved for those who were considered "youth seducers", or had been convicted of male prostitution or child molestation. In other cases, men who were convicted with homosexuality combined with other criminal offenses or political opposition could be transferred to a concentration camp. Historian Clayton J. Whisnant states homosexual concentration camp prisoners "experienced some of the worst conditions that humans have ever been forced to endure". In the prewar camps, Jewish and homosexual prisoners ranked at the bottom of the prisoner hierarchy, and homosexual Jews fared the worst. Along with Jews, homosexuals were often assigned to segregated labor details and had to perform especially dirty and backbreaking work, and endured worse conditions than the rest of the camp. Homosexual prisoners rarely benefited from solidarity from other prisoners, even Jews, because of widespread homophobia. Surviving the camps often required either building social networks with other prisoners or being promoted to a position of authority. Homosexuals were disadvantaged in both of these aspects; some younger, more attractive men could obtain advantages from a sexual relationship with a kapo (prison functionary) or SS guard. After 1942, conditions improved because of the need for forced labor, and some homosexual prisoners were promoted because of the influx of non German prisoners who were ineligible for kapo positions. About 5,000 to 6,000 homosexual men were imprisoned in the concentration camps. Sociologist Rüdiger Lautmann examined 2,542 known cases of homosexual concentration camp prisoners and determined their death rate was 60 percent, compared with 42 percent of political prisoners and 35 percent of Jehovah's Witnesses. Assuming a death rate of between 53 and 60 percent, at least 3,100 to 3,600 men died in the camps. SS guards murdered homosexual prisoners out of cruelty or during sadistic games, disguising the deaths as natural causes. At camps like Mauthausen and Flossenbürg, it was standard practice to work homosexual prisoners to death. In mid 1942 almost all the homosexual prisoners at Sachsenhausen (at least two hundred) were executed. Many homosexual prisoners at Ravensbrück died at the same time. The chances of survival depended on which camp the men were incarcerated in; Neuengamme was considered less harsh for homosexual prisoners than Buchenwald, Dachau, or Sachsenhausen. Initially, homosexuals were differentiated from other prisoners with a badge bearing capital letter "A" that was used at Lichtenberg. The standardized Nazi concentration camp badges that included a pink triangle for homosexual prisoners were adopted in 1938. Homosexual prisoners were a preferred target of Nazi human experimentation during the last years of Nazi rule. The best known experiments involving homosexual men were attempts by endocrinologist Carl Vaernet to change prisoners' sexual orientations by implanting a pellet that released testosterone. Homosexual and Jewish prisoners were also given experimental treatments for typhus at Buchenwald, for phosphorus burns at Sachsenhausen, and were used for testing opiates and Pervitin.

Өлім жазасы

1937 жылы Гиммлер сөйлеген сөзінде, гомосексуализм үшін сотталған СС офицерлерін концлагерьге ауыстырып, "қашуға тырысқанда атуды" бұйырған. Бұл саясат ешқашан іске асырылмады, бірақ 1937 мен 1940 жылдар аралығында СС офицерлеріне қатысты гомосексуалистік әрекеттері үшін бірнеше өлім жазасы шығарылды. 1941 жылдың 18 тамызында Гитлер сөйлеген сөзінде, Гитлер жастар ұйымындағы гомосексуализм үшін өлім жазасы тағайындалуы керек екенін айтты. Гитлердің бұл сөздерін естіген соң, Гиммлер гомосексуалистік әрекет жасағаны дәлелденген СС немесе полиция қызметкерлеріне өлім жазасын тағайындау туралы жарлық жобасын дайындады. Гитлер жарлықтың Германияда гомосексуализмнің кең таралғаны туралы солшыл үгіт-насихатты күшейтуі мүмкін деп алаңдағандықтан, 1941 жылдың 15 қарашасында жарлыққа қол қойды, бірақ оның жария етілмеуін талап етті. Жарлықтан кейін тек бірнеше адам өлім жазасына кесілді. Гиммлер жиі жазаны жеңілдетіп, әсіресе айыпталушының өзін гомосексуал санамаса. Жазасы жеңілдетілгендердің көпшілігі Дирлевангер бригадасына жіберілді, онда көптеген адам қаза тапты. 1943 жылдың соңына қарай, әскери шығындардың салдарынан, гомосексуализм үшін сотталған СС офицерлерін әскерге жіберу саясаты қабылданды. 1933 жылғы әдеттегі қылмыскерлер туралы заң үшінші рет сотталғаннан кейін өлім жазасын қарастырды. 1941 жылдың 4 қыркүйегінде қабылданған жаңа заң, "халық қауымдастығын қорғау немесе әділетті өтеуді қажет ету" жағдайында қауіпті жыныстық қылмыскерлер мен әдеттегі қылмыскерлерді өлімге кесуге рұқсат берді. Бұл заң билік органдарына гомосексуалдарға өлім жазасын тағайындауға мүмкіндік берді және Австрияда төрт жағдайда қолданылғаны белгілі. 1943 жылы Вильгельм Кейтель "өте ауыр жағдайларда" гомосексуализм үшін сотталған неміс әскерлеріне өлім жазасын қолдануға рұқсат берді. Мұндай жазалаулар аз ғана болды, көбінесе басқа айыптаулармен, әсіресе дезертирлікпен байланысты. Кейбір гомосексуалдар нацистік эвтаназия орталықтарында, мысалы Бернбург пен Мезериц-Обравальдеде өлімге жіберілді. Нацистік кезеңде тікелей өлтірілген гомосексуалдардың санын анықтау қиын.

In a 1937 speech Himmler argued SS men who had served sentences for homosexuality should be transferred to a concentration camp and "shot while trying to escape". This policy was never implemented, although a few death sentences against SS men for homosexual acts were pronounced between 1937 and 1940. In a speech on 18 August 1941 Hitler argued homosexuality in the Hitler Youth should be punished by death. After learning of Hitler's remark, Himmler drafted a decree mandating the death penalty to any member of the SS or police who was found guilty of engaging in a homosexual act. Hitler, who was worried the decree might encourage left wing propaganda that homosexuality was especially prevalent in Germany, signed the decree on 15 November 1941 on the condition there was no publicity. After the decree, only a few death sentences were pronounced. Himmler often commuted the sentence, especially if he thought the accused was not a committed homosexual. Many of those whose sentences were commuted were sent to serve in the Dirlewanger Brigade, where most were killed. After late 1943, because of military losses, it was policy to send SS men who were convicted of homosexuality into the army. The 1933 law on habitual criminals allowed for execution after the third conviction. On 4 September 1941 a new law allowed the execution of dangerous sex offenders and habitual criminals when "the protection of the Volksgemeinschaft or the need for just atonement require it". This law enabled authorities to pronounce death sentences against homosexuals and is known to have been employed in four cases in Austria. In 1943 Wilhelm Keitel authorized the death penalty for German soldiers who were convicted of homosexuality in "particularly serious cases". Only a few such executions are known to have occurred, mostly in conjunction with other chargesespecially desertion. Some homosexuals were executed at Nazi euthanasia centers such as Bernburg and Meseritz Obrawalde. It is difficult to estimate the number of homosexual men who were directly killed during the Nazi era.

Қалыптасу

Тарихшы Александр Цинн (Historiker) нацистік кезеңде неміс гомосексуалдарының шамамен төрттен бірі тергелгенін, ал олардың оннан бірі түрмеге қамалғанын бағалайды. Цинннің сөзінше, бұл көрсеткіш неміс халқының гомосексуализмге салқын қарайтынының белгісі; өзара келісіммен жасалған гомосексуалдық қатынастарды жария ету сирек кездесетін. Цинн айтады, қылмыстық жазалаудың тікелей әсерінен барлық гомосексуалистер зардап шеккенімен, олардың өмірін тұтқындалу қорқынышымен ғана шектеуге болмайды, олар белгілі бір деңгейде жеке бостандықтарын сақтап қалған. 1933 жылға дейін көптеген гомосексуал еркектер әйелдерге үйленген, ал нацистер билікке келгеннен кейін мұндай некелер көбінесе бақытсыз болғанмен, бұл оларға қосымша ынта болды. Гомосексуалдық құштарлық жойылған жоқ; кейбір еркектер некеден тыс гомосексуалдық қатынас іздеп, бақытсыз әйелінен жала жеу қаупіне барды. Кейбір ер адамдар 1933 жылға дейін танысқан лесбиянкалармен «лавандалы некелер» жасады. Барлық гомосексуалистер биліктің назарынан қашуға тырысқанмен, еркектер Кройцберг моншаларында және Мюнцштрассе (Берлин) кинотеатрларында, сондай-ақ Александрплац және Фридрихштрассе сияқты жерлерде серуендеу арқылы жыныстық серіктестер табуды жалғастырды. Көптегендер бұзылған қарым-қатынастардан, жалғыздықтан немесе өзіне сенімсіздіктен зардап шекті. Гамбургте қудаланғандардың 25 пайызын қоса алғанда, көптеген гомосексуал және бисексуал еркектер өз-өзіне қол жұмсады. Тарихшының сөзінше, қуғын-сүргіннен құтылған гомосексуалистер «басқа неміс ерлер мен әйелдері сияқты нацистік мемлекеттің ерікті азаматтары мен игілігін көрушілеріне жатты». Жыныстық өмірін басу немесе нацизмнің жоғары мақсаттарына қызмет ету қуғын-сүргінге ұшырау ықтималдығын азайтты. Кейбір неміс гомосексуалистері нацистік партияға қосылды немесе Екінші дүниежүзілік соғыста Германия үшін соғысты. Соғыс және әскери қызмет басқа еркектермен, азаматтармен және әскери қызметшілермен жыныстық қатынасқа түсуге мүмкіндік берді. Сондай-ақ, басқа сарбаздармен, бағыныштыларымен, оккупацияланған елдерден келген адамдармен және тұтқындармен келісімсіз жыныстық қатынасқа түсу мүмкіндігі болды. Жыныстық қатынастың екі түріне де өзін гомосексуал деп санамайтын еркектер қатысуы мүмкін. Соғыстың соңғы жылдары бомбаланған қалаларда жыныстық қатынас мүмкіндіктері көбейді. 1937 жылдың қазан айында Гиммлер актерлер мен суретшілерді гомосексуалдық әрекеттері үшін оның рұқсатысыз ұстамауға бұйрық берді, егер олар осы әрекеттің үстінен ұсталмаса.

Historian Alexander Zinn (Historiker) estimates about one quarter of German homosexual men were investigated during the Nazi era, and that up to one tenth of those were imprisoned. According to Zinn, this rate is evidence of indifference among the general German population towards homosexuality; denunciation of consensual homosexual relations was less common. Zinn said that while all homosexuals in Nazi Germany suffered from the indirect effects of criminalization, their lives cannot be reduced to fear of arrest, and they retained a limited degree of personal freedom. Even before 1933, many homosexual men married women, and the Nazis' rise to power provided an added incentive, although such marriages were usually unhappy. Homosexual desires did not go away; some men sought homosexual contact outside of marriage, risking denunciation by an unhappy wife. Some men organized lavender marriages with lesbians they had known before 1933. Although nearly all homosexuals tried to avoid the attention of the authorities, men continued to find sexual partners at Kreuzberg bathhouses and Münzstraße (Berlin) movie theaters, and by cruising in places such as Alexanderplatz and the Friedrichstrasse in Berlin. Many suffered from disrupted relationships, loneliness, or loss of self esteem. A significant number of homosexual and bisexual men, including 25 percent of those persecuted in Hamburg, committed suicide. According to historian de, homosexual men and women who avoided persecution "belonged to the willing subjects and beneficiaries of the Nazi state just like other German men and women". The likelihood of being persecuted was lower for those who suppressed their sex lives or served the higher goals of Nazism. Some German homosexuals joined the Nazi Party or fought for Germany during World WarII. War and armed service provided an opportunity for sexual encounters with other men, both civilians and members of the armed services. There were also opportunities for non consensual sex with other soldiers, subordinates, people from occupied countries, and prisoners. Both types of sex might be practiced by men who did not identify as homosexual. During the last years of the war, there were increased opportunities for sexual encounters in bombed out cities. In October 1937, Himmler ordered that actors and artists should only be detained for homosexual acts with his authorization, unless they were caught in the act.

Салдары

Нацистік Германияның гомосексуалдарды қуғындауы, гомосексуалдарға қарсы кемсіту мен зорлық-зомбылықтың ұзақ тарихындағы ең ауыр оқиға саналады. Бұрын да, кейін де осыншама көп гомосексуалдарды қысқа мерзімде түрмеге қамаған емес, тіпті концлагерьге қамауды ескермегенде де. Шамамен 100 000 ер адам тұтқындалды, олардың жартысы түрмеде жазасын өтеді. Соғыстан кейінгі гомосексуализмге деген көзқарасқа, гомосексуализмді қылмыс және медициналық аурумен байланыстырған нацистік үгіт әсер етті. Одақтас елдер гомосексуализмді қылмыс деп есептегендіктен, 175-бап бойынша жазасын толық өтемеген тұтқындар оны аяқтауға міндетті болды, ал ешқашан сотталмаған немесе толық мерзімді өтегендер босатылды. Батыс Германия мен Австрияда 1960-жылдарға дейін ерлердің өзара келісіммен жасаған гомосексуалдық қатынастары үшін тұтқындалып, түрмеге қамалуы жиі кездесетін жағдай болды. 1945-1969 жылдар аралығында Батыс Германияда 50 000-ға жуық ер адам сотталды – бұл нацистер өзінің он екі жылдық билігінде соттағандардың санымен тең. 1935 жылғы 175-баптың нұсқасы – Батыс Германияда күшінде қалған және өзгертілмеген нацистік кезеңдегі санаулы заңдардың бірі – 1957 жылы Федералды Конституциялық сотта бекітілді және гомосексуализм ішінара қылмыстан босатылғанға дейін, 1969 жылға дейін күшінде болды. 1962 жылы тарихшы Ханс Йоахим Шопс: «Гомосексуалдар үшін үшінші рейх әлі аяқталған жоқ» деді. Бұл мәлімдеме толыққанды дұрыс болмаса да, Батыс Германиядағы көптеген гомосексуалдардың пікірін бейнеледі. Шығыс Германияда гомосексуализм 1957 жылдан кейін сирек қудаланды және 1968 жылы қылмыстан босатылды; онда сотталғандардың саны әлдеқайда аз болды. Қылмыстан босату кеңінен қоғамдық қабылдануға әкелмеді, ал 175-бап 1994 жылға дейін жойылмады.

Ұлттық социализм құрбандары ретінде танылу

Гомосексуалды түрмешілер Ұлттық социализмнің құрбандары ретінде танылмады. Концентрациялық лагерьдегі тұтқындардың арасында болғандай, аман қалғандардың арасында да иерархия болды. Басқа топтарға қолжетімді өтемақылар мен мемлекеттік зейнетақылар гомосексуалды ер адамдарға берілмеді, олар әлі де қылмыскерлер ретінде қарастырылды. Саяси тұтқындар мен қудаланған еврейлердің гомосексуалды екені анықталса, олар құрбандық мәртебесінен айырылуы мүмкін. 1950 жылдары Рудольф Климмер Шығыс Германия үкіметінен гомосексуалдарды нацизмнің құрбандары ретінде мойындауды және басқа құрбандарға ұқсас өтемақы беруді сұрады. 1970 жылдары Батыс Германиядағы белсенділер де осыған ұқсас талаптар қойды, бірақ олар қабылданбады. 1985 жылы нацистердің гомосексуалдарды қудалауы Батыс Германия президенті Ричард фон Вайцзекердің «Еуропадағы соғыстың аяқталуы және ұлттық социалистік тәртіпсіздіктің 40 жылдығына» арналған сөзінде алғаш рет ресми түрде мойындалды. 2002 жылы Германия 175-бап бойынша нацистік кезеңдегі сот шешімдерін жойды, ал 2017 жылы зардап шеккендерге өтемақы ұсынылды. 2017 жылғы сот шешімдерін жою және өтемақы 1945 жылдан кейін сотталған адамдарға да қатысты, бұл Германия мемлекетінің демократиялық мемлекетте «типикалық нацистік әділетсіздік» деп есептелмейтін әрекеттер үшін өтемақы төлеген жалғыз жағдайы болды.

Мұра

1970 жылға дейін гомосексуалистерді қудалау туралы мәліметтер аз болды. Бұл Стоунволл көтерілісінен және Германияда гомосексуализмнің ішінара қылмыстан босатылуынан кейін өзгерді, бұл гей-бостандық дәуірін бастады. ЛГБТ қауымдастығы гомосексуалистерді нацистердің қуғын-сүргінін еске алуға 1970 жылдары, ЛГБТ құқықтары үшін үлкен қозғалыстар дамыған кезде көңіл бөлді. Гомосексуалистерді нацистік құрбандардың жеке санаты ретінде тану АҚШ-та басталды, кейін неміс гомосексуалистік белсенділері оны қабылдады. "Гомокост" термині "Холокосттан" кейін көп ұзамай пайда болды; белсенділер 250 000 адам қаза тапқанын мәлімдеді, бірақ тарихи зерттеулер бұл санды тез жоққа шығарды. 1979 жылы Мартин Шерманның "Бұрылған" (Bent) пьесасы ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде гомосексуалистерді нацистердің қуғын-сүргініне қосымша назар аударды. Ал қызғылт үшбұрыш АҚШ-та гей-бостандықтың ең танымал символына айналды. Белсенділер бұл символды нацистік қуғын-сүргінді ЛГБТ-ға қарсы қазіргі дискриминация мен зорлық-зомбылықпен байланыстыру үшін және оған қарсы күресуге шақыру үшін пайдаланды. Гомосексуалистер құрбандарын еске алу үшін концлагерьлерде гүл шоқтарын қою практикасы 1970 жылдары басталды. Маутхаузен (1984), Саксенхаузен (1992), Дахау (1995) және Бухенвальд (2002) сияқты бірнеше концлагерьлерге тұрақты ескерткіштер орнатылды. Бұл ескерткіштерге аман қалғандардың қауымдастықтары күшті қарсылық көрсетті. Германияның бірнеше қалаларында, мысалы, Франкфурт (1994), Кёльн (1995), Берлин (2008) және Любек (2016) ескерткіштер салынды. Гомосексуалистерді нацистердің қуғын-сүргініне арналған ескерткіштер Амстердамда, Болоньяда, Туринда, Барселонада, Сан-Францискода, Нью-Йоркте, Монтевидеода, Сиднейде және Тель-Авивте де орнатылды. Нацистердің гомосексуалистерге қарсы қуғын-сүргінінің жеке құрбандарын еске алу үшін жүздеген "Столперштейндер" орнатылды. АҚШ-та ескерткіштерге көбірек назар аударылды және еврейлердің Холокосты мен гомосексуалистерді қудалау арасындағы тікелей байланыс жасалды. Неміс гей-белсенділері нацистердің коммунистер мен социалистерді қудалауымен ұқсас жайттарды көрді. Нацистердің гомосексуалистерді қудалағанын растайтын дереккөздер аз. Көптеген гомосексуалистер, әсіресе тұтқындалудан қашқандар, өздерінің тәжірибелері туралы ешқашан айтқан жоқ. Нацистер көптеген құжаттарды, соның ішінде гомосексуализм мен абортқа қарсы күрес жөніндегі Рейхтік орталық кеңсесінің архивін жойды. Қалған дереккөздер негізінен полиция және сот құжаттарынан тұрады. 1972 жылы концлагерьтен аман қалған Йозеф Кохаут "Қызғылт үшбұрышты ерлер" (The Men With the Pink Triangle) атты естеліктерін жариялады, бұл қызғылт үшбұрышты тұтқынның сирек кездесетін естеліктерінің бірі. Алғашқы тарихи зерттеулер 1970 жылдардың соңында пайда болды.

Before 1970, there were hardly any references to the persecution of homosexuals. This changed in the aftermath of the Stonewall riots and the partial decriminalization of homosexuality in Germany that triggered the era of gay liberation. The memory of the Nazi persecution of homosexuals came to the attention of the LGBT community in the 1970s as large scale LGBT rights movements developed. The awareness of homosexuals as a separate category of Nazi victims began in the United States and was later adopted by German homosexual activists. The term "Homocaust" came into use shortly after "Holocaust"; activists claimed there had been 250,000 deaths but historical research soon refuted this number. Martin Sherman's 1979 play Bent brought additional attention of the Nazi persecution of homosexuals in English speaking countries. The pink triangle became one of the most prominent symbols of gay liberation in the United States. Activists use the symbol to connect Nazi persecution to present day discrimination and violence against LGBT people, and to mobilize opposition against it. The practice of laying memorial wreaths in concentration camps in memory of homosexual victims began in the 1970s. Permanent memorials were added to several concentration camps, including Mauthausen (1984), Sachsenhausen (1992), Dachau (1995), and Buchenwald (2002). This memorialization encountered strong resistance from established survivor associations. Memorials have also been constructed in several German cities, such as Frankfurt (1994), Cologne (1995), Berlin (2008), and lt=Lübeck (2016). Memorials to Nazi persecution of homosexuals have also been constructed in Amsterdam, Bologna, Turin, Barcelona, San Francisco, New York, Montevideo, Sydney, and lt=Tel Aviv. Hundreds of Stolpersteine have been installed to commemorate individual victims of the Nazis' anti homosexual persecution. In the United States there was less emphasis on memorialization and more explicit comparisons between the Jewish Holocaust and persecution of homosexuals. German gay activists tended to see a close parallel to the Nazi persecution of communists and socialists. Sources attesting to the Nazi persecution of homosexuals are scarce. Most homosexuals, especially those who avoided arrest, never spoke about their experiences. The Nazis destroyed a great number of records, including the archive of the Reich Central Office for the Combating of Homosexuality and Abortion. Remaining sources are mainly in the form of police and court records. In 1972 concentration camp survivor Josef Kohout published his memoir, The Men With the Pink Triangle, which is one of few accounts from a pink triangle prisoner. The first historical research appeared at the end of the 1970s.