Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын дипломаты (1580–1653)
English diplomat (1580–1653)
Джон Дигби, Бристольдің 1-ші графы (1580 жылдың ақпаны – 1653 жылдың 21 қаңтары), ағылшын дипломаты және Англия азаматтық соғысы кезінде монархист болған.
John Digby, 1st Earl of Bristol (February 1580 – 21 January 1653), was an English diplomat and a moderate royalist during the English Civil War.
Ерте мансап
Ол Уорвикширдегі Коулшиллден және сэр Энтони (Артур емес) Хевенингхемнің қызы Әбигейлден туған сэр Джордж Дигбидің ұлы болды. Ол Кембридж университетіндегі Магдалена колледжінде және Ішкі храмда білім алды. 1606 жылы ол рыцарь атағын алды. 1610 жылы ол Хедон округінен парламент мүшесі болып қысқа уақыт қызмет етті. Сарайға келгеннен кейін, оның тартымдылығы, сұлулығы және дипломатиялық қабілеті король I Джеймстің ықыласын жеңіп алды, ол оны 1610-шы жылдардың басында Испанияға елші ретінде Мадридке жіберді. 1618 жылы ол Шерборн бароны, ал 1622 жылы Бристоль графы атағын алды. Дигби Испанияның инфантасы Мария Аннаға ханзада Чарльзды үйлендіруге бағытталған сәтсіз испан одағының маңызды тұлғасы болды. Дигби осы неке жоспарының сәтсіз аяқталуы үшін жауапкершілікке тартылып, еске түсіріліп, өзінің иеліктерінде тұруға міндеттелді. Чарльз таққа отырғаннан кейін Дигбиге одақтың сәтсіздігі үшін кінәсін мойындаса, корольдік құрметке қайта оралу мүмкіндігін ұсынды. Бірақ Дигби, өсекес және ыстық мінезді адам болғандықтан, ашуымен қорқыныш тудыратын, бас тартты. Чарльз ашуланып, оған импичмент жариялады және Лондон мұнарасына қамады. Дигби, тайсалмай, корольдің сүйіктісі, Букингемнің 1-ші герцогы Джордж Виллиерске қарсы шағымдануға батылды. Корольдің беделіне қауіп төндіретіндей, Лордтар палатасы Дигбиді алдымен өзін-өзі қорғауға мүмкіндік беруге шешім қабылдады. Оның ісі ешқашан сотқа жетпеді, бірақ ол 1628 жылға дейін мұнарада қалды, бұл оқиға корольдің абыройына елеулі нұқсан келтірді. 1628 жылдың тамызында Букингем герцогының қазасы Дигбиді корольге қарсылығын қайта қарастыруға итермеледі. Страффорд сияқты, ол парламенттің күшейіп бара жатқан радикализмінен алаңдады. Ол Чарльзге қызмет етуді ұсынды және онымен ресми түрде татуласты. Алайда, Чарльз бұрын қарсылас болғандарға сенуге асықпады, сондықтан Дигби 1630-шы жылдарда сарайда аз ықпалға ие болды.
He was the son of Sir George Digby of Coleshill, Warwickshire, and Abigail, daughter of Sir Anthony (not Arthur) Heveningham and educated at Magdalene College, Cambridge and the Inner Temple. He was knighted in 1606. He was briefly the Member of Parliament for Hedon in 1610. On his arrival at Court, his charm, good looks and diplomatic ability quickly gained him the favour of King James I, who sent him to Madrid as his ambassador to Spain during the early 1610s. He was rewarded by being created Baron Digby of Sherborne in 1618 and Earl of Bristol in 1622. Digby was a leading figure in the unsuccessful Spanish Match, the effort to marry Prince Charles to the Infanta Maria Anna of Spain. Digby was made the scapegoat for the failure of the marriage plan, recalled and ordered to reside on his estates. Charles after his accession offered Digby a return to royal favour if he would admit his blame for the failure of the match: Digby, who was a stubborn and hot tempered man, and could be terrifying in his anger, refused. Charles, infuriated, impeached him and sent him to the Tower of London; Digby, undaunted, made counter charges against George Villiers, 1st Duke of Buckingham, the prime royal favourite. Ominously for the King's reputation, the House of Lords decided to hear Digby in his own defence first. His trial never proceeded, although he remained in the Tower until 1628, and the affair seriously damaged the King's reputation as a man of honour. The murder of the Duke of Buckingham in August 1628 caused Digby to reconsider his opposition to the King: like Strafford and others among the Lords he was alarmed at Parliament's increasing radicalism. He offered his services to Charles and was formally reconciled with him. Charles, however, was slow to trust those who had ever opposed him and Digby had little influence at Court in the 1630s.
Азаматтық соғыс
1640 жылдардың басындағы саяси дағдарыс күшейген сайын, Дигби өзінің ұлы Джордж, Дигби лордымен бірге сенімді және орташа кеңесші ретінде көзге түсті. 1640 жылдың қыркүйегінде Йорк қаласында өткен Теңдестер кеңесінде король Бристольдің саясатын сынаған сөздерін тыңдауға бұрын-соңды болмаған ынта көрсетті және парламент шақыру туралы оның кеңесімен келісті. 1641 жылы екеуінің арасында толық қайта жарасу болды: Бристоль лорд Бедфордпен бірге Лордтар палатасындағы орташа роялистердің жетекшісі атанды, Джон Пиммен келісімге келуге және Страффорд графының өмірін сақтап қалуға ұмтылды. Келісімге келу әрекеті сәтсіз аяқталғаннан кейін Бристоль көбінесе "талапкер" роялист ретінде танылды: осылайша Парламент Азамат соғысы басталғаннан кейін оны түрмеге қамады, бірақ кейіннен Оксфордтағы корольге қосылуға рұқсат берді. Эджхилл шайқасынан кейін ол корольды соғысты жылдам аяқтауға мүмкіндік беретін Лондонды басып алуға тырыспауға көндірген "орталық топтың" мүшесі болды. Король жеңілгеннен кейін ол Парижге көшіп, 1653 жылы 72 жасында қайтыс болды.
As the political crisis of the early 1640s mounted, Digby emerged as a trusted and moderate royal adviser, along with his son George, Lord Digby. At the Council of Peers held at York in September 1640, the King showed an unprecedented willingness to listen to Bristol's criticism of his policy, and agreed to his advice that a Parliament must be summoned. 1641 saw a complete reconciliation between the two men: Bristol with Lord Bedford became leader of the moderate Royalists in the House of Lords, working to achieve a compromise with John Pym, and save the Earl of Strafford's life. After the collapse of the attempt at compromise Bristol came increasingly to be seen as a "hardline" royalist: as such Parliament imprisoned him after the outbreak of the Civil War, although he was later allowed to join the King at Oxford. After the Battle of Edgehill he was one of the "moderate party" who persuaded the King not to attempt to take London, which might have brought the war to a swift conclusion. After the King's defeat, he moved to Paris and died there in 1653 aged 72.