Yes тобының «Going for the One» альбомы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

1977 жылы шыққан Yes тобының «Going for the One» альбомы – ағылшын прогрессивті рок тобының 15 шілдеде 1977 жылы Atlantic Records лейблымен шығарған сегізінші студиялық альбомы. 1975 жылы әр мүшесі жеке альбом шығаруға, ал 1976 жылы АҚШ және Канадада гастрольдік сапарда болғаннан кейін, топ келесі студиялық альбомын жазу үшін Швейцарияның Монтрё қаласына көшті. Дайындық кезінде клавишашы Патрик Мораз топтан кетіп, бұл Рик Уэйкменнің қайта оралуын білдірді. Ол бұрынғы «Tales from Topographic Oceans» (1973) альбомына байланысты туған даулардан кейін жеке мансабын іздеу үшін топтан шыққан еді. «Going for the One» альбомы бұрынғы альбомдарынан өзгеше, он бес минуттық «Awaken» әнінен басқа, қысқа және тікелей әндерден тұрады, және жалпы тұжырымдамаға ие емес. Сондай-ақ, Yes жаңа инженерлік құраммен және обложка суретшілерімен жұмыс істеді. «Going for the One» музыка сыншыларынан жағымды пікірлер алды, олар топтың оңай түсінілетін музыкаға оралуын құттықтады. Альбом коммерциялық сәттілікке жетіп, Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде екі апта бойы No. 1 орынды, ал АҚШ Billboard 200 тізімінде No. 8 орынды иеленді. «Wonderous Stories» және «Going for the One» әндері сингл ретінде шығарылды, ал біріншісі Ұлыбританияда No. 7 орынға ие болып, елдегі топтың ең жоғары көрсеткіші болып қала береді. Альбом 500,000 дана сатылғаны үшін бір ай ішінде Американың Жазу индустриясы қауымдастығы (RIAA) тарапынан алтын сертификат алды. Yes альбомын насихаттау үшін АҚШ, Канада және Еуропа бойынша алты айлық гастрольдік сапар ұйымдастырылды. 2003 жылы альбомның ремастерингтелген нұсқасы жарық көрді, оған альбомның жазылу кезінде жазылған, бұрын жарияланбаған тректер енгізілді.

Өмірбаян

1975 жылдың тамызында Yes тобы жетінші студиялық альбомы – Relayer (1974) альбомын қолдау үшін АҚШ, Канада және Ұлыбританияда өткізген 1974–1975 жылдардағы гастрольдерін аяқтады. Бұл кездегі топ құрамына вокалист Джон Андерсон, басист Крис Сквайр, гитарист Стив Хоу, барабаншы Алан Уайт және клавишник Патрик Мораз кірді. Келесі қадамы ретінде топ мүшелерінің әрқайсысы жеке альбомдар жазып, шығару үшін ұзақ үзіліс жасауға шешім қабылдады. Олар мамырдан тамызға дейін Solo Albums Tour үшін қайта жиналды, осы гастрольде Yes тобының ең көп көрермен жиналған концерттерінің бірі өтті. 1976 жылдың қазанында топ салықтан босану үшін Монтрё, Швейцарияға көшті және Mountain Studios студиясында жаңа студиялық альбомды жазуға кірісті.

Жазу және жазба жасау процесінің алғашқы екі айында Мораз топтан шығарылды, бұл оған күтпеген жағдай болды. Андерсон оның "қатысы бардай ойнамайтынын" және оның дыбысының "жақсы емес екенін, соның салдарынан оның атмосферасына әсер еткенін" ойлады, "оның біз жасап жатқан нәрседен ләззат алмайтыны анық болды". Мораз топтан кеткеннен кейін бірнеше ай өткен соң, ол "сол кезде топтағы үлкен психологиялық қысымдардың салдарынан, мен білмейтін бірнеше нәрсе болғанын сезіндім. Өкінішке орай, кейбіреулер ойынды әділ ойнамады, бірақ соңғы шешімді барлық мүшелер бірлесіп қабылдады" деді. Бұл шешімге 1974 жылы амбициялық қос альбом Tales from Topographic Oceans (1973) төңірегіндегі келіспеушіліктерге байланысты Yes тобынан кеткен Рик Уэйкменнің, Мораздың орнына келген музыканттың, Going for the One альбомында сессиялық музыкант ретінде ойнауға Yes менеджері Брайан Лейн мен бизнес-серіктесі Алекс Скотт шақырғаннан кейін қол жеткізілді. Уэйкмен жеке мансабында сәттілікке жетті, бірақ 1976 жылдың ортасында оның жыл басындағы гастрольдері минималды деңгейде болғандықтан қаржылық қиындықтарға тап болды. Ол "Going for the One" және "Wonderous Stories" атты екі жаңа әнінің демо жазбаларын тыңдағаннан кейін Yes тобымен қайта ойнауға қызығушылық танытты. Швейцарияға келгеннен кейін Уэйкмен топтың қаншалықты өзгергеніне таң қалды. "Біз алғаш рет бір-бірімізбен шынайы қарым-қатынас жасадық. Менің ойымша, бәріміз өсіп, ересектелдік. Мүмкін, мен олардан да көп өстім". Клод Нобс өткізген кешкі іс-шарада Лейн мен Сквайр Уэйкменді толық уақытты мүше болуға көндірді, себебі топтың алдағы гастрольдерінде Уэйкменнің рөлін орындайтын лайықты орынбасар табу қиын болар еді, бірақ оның оралуы туралы баспасөзге хабарлағандарын айтпады. Уэйкмен 1976 жылдың 4 желтоқсанында жаңалықты басып шығарған Melody Maker журналының мұқабасында өзін көрген кезде бұл туралы білді.

Жазу

Альбом 1976 жылдың қазанынан 1977 жылдың сәуіріне дейін жазылған. Бұрынғы төрт студиялық альбомынан өзгеше, Yes тобы Going for the One альбомын жаңа инженерлік құраммен жазды. 1970 жылдан бері олар Эдди Оффордпен жұмыс істеді, ол концерттерде олардың дыбынын да реттеді. Relayer турнесінен кейін Оффорд топтың стилі "сәл тозығып" кеткенін ойлады және басқа топтармен жұмыс істеу үшін жаңару қажет деп санады. Yes жазу инженері Джон Тимперлиді жұмысқа алды, оған Дэвид Ричардс көмектесті. Топ алғаш рет альбомын өздері продюсерлік етті. Сквайр альбомда эхо қолдану туралы көптеген пікір таластарын еске алды, себебі топ мүшелері оның қолданылуы туралы бөлінді. Альбом топтың музыкалық стиліндегі өзгерісті білдірді. Tales from Topographic Oceans және Relayer альбомдарын ұзақ немесе концептуалды тректерге негіздегеннен кейін, Yes жағдайды өзгертіп, сыншы және топтың биографы Крис Уэлч "пайдалануға ыңғайлы" деп сипаттаған, қысқа және түсінікті әндерді жазуға шешім қабылдады. Бірде Хоу топтың әнге бес минуттық кіріспе жасауды бастағанын, бірақ олар осы идеядан бас тарғанын еске алды, себебі топ "әндерге кірудің басқа да жолдары бар екенін" түсінді. Андерсон сол кездегі топтың бағыты туралы былай деді: "Альбом – бір түрлі тойлау [ ] Соңғы екі-үш жылда біз көп тәжірибе жасадық және бізге осындай мүмкіндік берілгеніне қуаныштымыз. [ ] Біз қайтадан жақсы жағдайға келдік. [ ] Егер бізге тағы бір 'Қиялдар' сияқты концепция қажет болса, біз сол бағытта жүрер едік, бірақ бізге демалу, көңіл көтеру және қуанту қажет болды". "Parallels" және "Awaken" әндері Mountain Studios-та жазылғаннан басқа, Монтрёден шамамен төрт шақырым қашықтықтағы Веве қаласындағы Сент-Мартин шіркеуінің орган аспабымен орындалды. Уайт сондай-ақ барабандарға барабан соққыларын қосатын бөлімін жазды. Тректің алғашқы минуттары Хоудың топтың ең сүйікті музыкалық шығармаларының біріне айналды. "Parallels" әні Сквайрдің 1975 жылғы Fish Out of Water соло альбомына жазған әндер жинағының бір бөлігі болды, бірақ винил пластинкасының шектеулі сыйымдылығына байланысты одан қалдырылды. Ол сондай-ақ әннің альбомындағы басқа әндердің стиліне сәйкес келмейтінін сезінді. Going for the One альбомына әндерді таңдағанда, Сквайр топтың жаздыруы үшін осы әнді ұсынды, оны топ мүшелері жақсы қабылдады. Сквайр музыкалық стильдердің қатар келіп, оның блюзға бағытталған бас партиясымен Уэйкменнің шіркеу органының арасындағы қарама-қайшылықты атап өтті. Әннің бастапқы нұсқасында гитара рифтері болған жоқ. Сквайр әннің мәтіні "рухани махаббат" туралы екенін, ал оның әндерінің қайталанатын тақырыбы – үміт туралы хабар екенін айтты.

The album was recorded from October 1976 to April 1977. In a departure from their previous four studio albums, Yes recorded Going for the One with new engineering personnel. Since 1970, they had worked with Eddy Offord who also mixed their sound in concert. After the Relayer tour, Offord thought the band's style had become "a bit stale", and thought a split was needed to work with other bands. Yes employed recording engineer John Timperley who was assisted by David Richards. In a first for the band, the album was solely produced by themselves. Squire recalled numerous heated arguments over the use of echo on the album, as the group were divided over its use. The album marked a shift in the band's musical style. Having based Tales from Topographic Oceans and Relayer around extended or conceptual tracks, Yes decided to scale things back and record shorter and more accessible songs that critic and band biographer Chris Welch described as "user friendly". In one instance, Howe recalled the band had started to arrange a five minute introduction to a song before they scrapped the idea, as the group realised "there are more ways of getting into songs [ ] it was time to go back". Anderson spoke about the group's direction at the time: "The album is a kind of celebration [ ] Over the last two or three years we've been experimenting a lot and we're happy to have been given that chance. [ ] We've come back to a happier medium. [ ] If we wanted another 'Tales' concept we would have gone in that direction, but we needed to relax for a while—a little more laughing and jive." In addition to recording at Mountain Studios, "Parallels" and "Awaken" features the church organ at St. Martin's in the town of Vevey, some four miles away from Montreux. White also wrote the section where the drums incorporate the tympani towards the end. The opening minutes of the track became one of Howe's favourite pieces of music by the band. "Parallels" was part of a collection of songs that Squire had written for his solo album Fish Out of Water (1975), but were left out due to the limited capacity of a vinyl record. He also felt the song did not fit with the style of the other tracks on his album. When it came to selecting songs for Going for the One, Squire suggested the song for the group to record, which was received well by the other members. Squire noted the juxtaposition of musical styles coming into play with his blues oriented bass playing against Wakeman's church organ. In its rough form, the song contained no guitar riffs. Squire said the lyrics are about "a spiritual kind of love" that offer a message of hope, a recurring theme of his lyrics.

Екінші жағы

"Wonderous Stories" альбомында Андерсон жеке жазған екінші трек. Андерсон әннің ортаңғы бөліміне арпаны қосып, "көрермендерге Вивальди сияқты арман көрсетуді" қалаған, кейіннен әннің мәтіні мен Уэйкменнің клавишаларымен орындалған соңғы бөлімі ерекше күшті деп есептеген. Тректе Ричард Уильямс әншілері орындаған хорлық бөлімдер бар, олардың музыкалық аранжировкаларын Уэйкмен басқарды, ал Лозаннаның Ars Laeta тобы Монтрё қаласындағы Église des Planches шіркеуінде жазылған. Әннің кіріспесінің алғашқы нұсқасы 1975 жылы Relayer турнесінің соңғы концертінде тікелей орындалды.

Көркем шығарма

Продюсерлер мен инженерлердің ауысуымен қатар, “Going for the One” мұқаба суретшілерінің де өзгеруін білдірді. 1971 жылдан бері олар Роджер Динмен жұмыс істеді, ол өзінің сюрреалистік және фантастикалық пейзаждарымен және олардың ерекше логотипін жасауымен танымал болды. Динаның мұқабаға арналған идеясы – аспанда жүзіп тұрған тас кесектері, ал ең ірісінде ағаштар мен су тобыры болуы керек еді. Бұл дизайн олардың алғашқы концерттік альбомы “Yessongs” (1973) үшін жасалған жұмысының идеялық жалғасы болуы тиіс еді. Дин өзінің идеяларын топпен талқылау үшін Монтрёға ұшқанын, бірақ Андерсонмен ғана кездескенін, ол оның ұсыныстарына қызығушылық танытпай, Дин жасауы тиіс суреттің эскизін ұсынғанын айтты. Дегенмен, Андерсон топ Динаға мұқабаны жобалауға жүгінгенін, бірақ ол оларға баруға келіспегенін мәлімдеді. Хау “бір белгілі мүшесі” Динамен жұмыс істеуге қызығушылық танытпағанын, осының нәтижесінде олардың ынтымақтастығы “Drama” (1980) альбомына дейін аяқталғанын айтты; 2021 жылғы “All My Yesterdays” мемуарында ол бұл оқиғаны “қате түсіністікке” байланыстырды. Топ Hipgnosis тобының Storm Thorgerson және Aubrey Powell-ге сурет салуды тапсырды. Олар топтың жаңа, қайта жаңғырған көзқарасын көрсететін және олардың тікелей және ықшам әндерге оралуын білдіретін жаңа бағытты ұсынды. Суретші Джордж Харди графикалық дизайнына үлес қосты. Үш қабатты қақпақ түрінде ұсынылған мұқабада көк аспанға қарсы Калифорния штатының Сентюри-Ситидегі Сентюри-Плаза мұнараларын қарап тұрған жалаңаш ер адамның арқасы бейнеленген. Альбом шыққан кезде Yes Динаның логотипіне толық құқық ие болды, бұрын оны бірлесіп иеленген болатын, және оны мұқабада пайдаланды. Динаның есімі туралы ақпарат альбомның ішкі жағында келтірілген. Андерсонның сөзіне сүйенсек, ер адам денесі арқылы өтетін сызықтар “біздің дамуымызға қатысты анатомиялық нүктелерді” көрсетеді. Альбом 1977 жылдың тамызында екі апта бойы Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде бірінші орынға шығып, “Tales from Topographic Oceans” альбомынан кейін топтың екінші альбомы болды, сондай-ақ АҚШ-тың Billboard 200 тізімінде 8-орынды иеленді. Норвегияда альбом 7-орынға жетті. 1977 жылдың 2 тамызында Американың Жазу индустриясы қауымдастығы (RIAA) АҚШ-та 500,000 данадан астам сатылғаны үшін альбомға алтын сертификат берді. Ұлыбританияда альбом 1977 жылдың 19 қыркүйегінде Британдық фонографиялық индустриясының (BPI) күміс сертификатын алды, бұл 60,000 дана сатылғанын және 150,000 фунт стерлингтен астам сату көлемін білдіреді. Альбомнан 1977 жылы екі сингл шықты. “Wonderous Stories” әні “Parallels” әнімен бірге шығарылды және Ұлыбританиялық синглдар тізімінде 7-орынға жетті. Әнді насихаттау мақсатында Yes өзінің алғашқы музыкалық видеоклипін түсірді, ол BBC телеарнасының “Top of the Pops” музыкалық бағдарламасында көрсетілді. Бұл әлі күнге дейін елдегі топтың ең жоғары рейтингтегі синглы болып табылады. Екінші сингл, “Going for the One” әні, B-жағында “Awaken Pt. 1” әнінің монтаждалған нұсқасымен бірге Ұлыбританияда 24-орынды иеленді.

In addition to a change of producers and engineers, Going for the One also marked a departure in the cover artists. Since 1971, they had worked with Roger Dean who became known for his surreal and fantastical landscapes and designed their distinctive logo. While the band were recording Dean presented his idea for the cover painting, which had pieces of rock floating in the sky with the largest piece containing trees and a pool of water. The design was to be a conceptual sequel to his work produced on their first live album, Yessongs (1973). Dean said he flew to Montreux to discuss his ideas with the band but only met with Anderson, who was uninterested in his suggestions and instead, presented a rough design of what he wanted Dean to create. Anderson, however, claimed that while the band approached Dean to design the cover, he was unwilling to visit them. Howe claimed "a certain member" was no longer interested in working with Dean, which ended their collaboration until Drama (1980); in his 2021 memoir All My Yesterdays he attributes that to a "misunderstanding". The band commissioned Storm Thorgerson and Aubrey Powell of Hipgnosis to design the artwork. They came up with a marked change in direction that represented a new, revitalised attitude within the band and their return to more direct and concise songs. Artist George Hardie contributed to the graphical design. Presented as a triple gatefold sleeve, the front cover depicts the back of a standing nude male looking at the Century Plaza Towers in Century City, California against a blue sky. By the time the album was released Yes had acquired full ownership of Dean's logo, which they previously had co owned, and used it on the cover. Dean is credited in the liner notes. Anderson said the lines intersecting through the male define "points of the anatomy relative to our development." It became a commercial success for the band, reaching number one on the UK Albums Chart, their second album to do so following Tales from Topographic Oceans, for two weeks in August 1977 and peaking at number 8 on the US Billboard 200. Elsewhere, the album went to number 7 in Norway. It was certified gold by the Recording Industry Association of America (RIAA) on 2 August 1977 for selling over 500,000 copies in the US. In the UK, the album reached silver certification by the British Phonographic Industry (BPI) on 19 September 1977, signifying 60,000 copies sold and sales worth over £150,000. The album spawned two singles, both released in 1977. "Wonderous Stories" was released with "Parallels" as the B side which peaked at number 7 in the UK singles chart. To help promote the song, Yes filmed their first music video for the song which received airplay on the BBC television music show Top of the Pops. It remains the band's highest charting single in the country. The second, "Going for the One" with an edited version of "Awaken Pt. 1" on the B side, reached number 24 in the UK.

Қабылдау

Los Angeles Times газетіне жарияланған шолуында Стив Понд альбомның табысқа жетуіне топтың «биік мақсаттарды көздеудің орнына, көңілін төмендеткені» себеп болды деп санайды. «Yes» тобы бұрынғы «әсем әндерінен» асып түруге тырыспай, бастауына оралу арқылы «Close to the Edge» альбомінен бері ең тартымды жинағын жасады. Ол альбомның «жаңартылған күшін» жоғары бағалады, бірақ олардың «әнді жазудағы барлық мүмкіндікті пайдалану әдісін, композицияға барлығын салғандарын, бірақ кейде әртүрлі элементтерді үйлесімді түрде біріктіре алмайтынын» атап өтті. Record Mirror журналында сыншы Робин Смит альбомға бес «+» таңбасын қойды, бұл «Жеңіске жеткізуге болмайтын» дегенді білдіреді. Ол альбомды «ерекше емес бугимен» ашатын, атмосферасы мен әсерлі аяқталуы бар атау трегін мақтады. Смит альбомның «Yes тобының өмірлік жолы аяқталды деген қорқыныштан құтылуға көмектесетінін және бұрынғыдан да күштірек оралғанын» мәлімдеді. Billboard журналы оң пікір білдіріп, топтың «қазіргі ең амбициялық және таңғажайып туындысын жасау үшін бар күшін салуда екенін» айтты және «Wonderous Stories» және «Awaken» әндерін ең жақсы туындылар деп таңдады. Кейіннен жазылған шолуда, биограф және тілші Крис Уэлч «Tales from Topographic Oceans» және «Relayer» альбомдарындағы күрделі материалдан кейін осы альбомды құттықтады, оның «мелодиялық қарапайымдылығын» атап өтті, ол «жаңа тыныс» болды және бүгінгі күнге дейін өз құндылығын сақтап тұр. Ол Уэйкменнің шеберлігін және топтың оның талантын музыкаға тиімдірек енгізуін мақтады, бұл «Tales» альбомында байқалмады. Ол әр тректі мақтап, «Wonderous Stories» әнін «топтың ешқандай күш жұмсамай ұшуға мүмкіндік беретін әуен» деп атады, ал «Awaken» әнінің соңғы сәттері «қазіргі заманда жоғалып бара жатқан өнердің керемет үлгісі» екенін айтты. Ross Boissoneau AllMusic үшін «Going for the One» альбомын «Yes тобының каталогындағы ең көзден жасырылған туындысы» деп сипаттады. Көп жағдайда бұл альбомды 1971 жылғы «Fragile» альбомының жалғасы ретінде қарастыруға болады. Оның бес трегінде әлі де мистикалық, абстрактілі лирикалық бейнелер сақталған, ал музыкасы әсем әрі әуенді, Стив Хаудың шебер гитарасы, Уэйкменнің клавишалары және Алан Уайт пен Крис Сквайрдың берік ырғақтарымен үйлесімді вокалдық гармониялармен толықтырылған. Ол «Awaken» әнін «көптеген ойларды тудыратын әуен» деп атайды, оның өлеңдері «шектен тыс кеңдікке толы», бірақ Андерсон мен Сквайрдың вокалын және Андерсонның арфасы мен Уайттың реттелген перкуссиясын жоғары бағалады.

In his review for Los Angeles Times, Steve Pond believed the album succeeds because the band had "lowered rather than raised its sights. By going back to basics rather than trying to top its previous 'extravaganzas', Yes has produced its most appealing collection" since Close to the Edge. He praised the "refreshing energy" the album brings, but noted their "kitchen sink approach to song writing, throwing everything into a composition but sometimes failing to smoothly integrate the disparate elements". In Record Mirror, reviewer Robin Smith gave the album five "+", the highest ranking which means "Unbeatable". He praised the title track, which opens the album with "an uncharacteristic piece of boogie" and has atmosphere and an effective ending. Smith concluded that with the album, "Yes dispel all your fears that the band are over the hill and finished [ ] they're back stronger than ever." Billboard gave a positive review, noting the band "is clearly going all out here to create its most ambitious and awesome work yet", and picked the title track, "Wonderous Stories", and "Awaken" as the best cuts. In a retrospective review, biographer and reporter Chris Welch welcomed the album after the more complex material on Tales from Topographic Oceans and Relayer, citing its "melodic simplicity" which was "a breath of fresh air" and still stands up strong today. He praised Wakeman's performance and the band's choice in incorporating his talents into the music more effectively, which was not the case on Tales. He praised every track, calling "Wonderous Stories" a tune that allowed the group "to fly without really trying" and the closing moments of "Awaken", in particular, "quite beautiful the kind of music making now almost a lost art". Ross Boissoneau, for AllMusic, described Going for the One as "perhaps the most overlooked item in the Yes catalog In many ways, this disc could be seen as the follow up to Fragile (1971). Its five tracks still retain mystical, abstract lyrical images, and the music is grand and melodic, the vocal harmonies perfectly balanced by the stinging guitar work of Steve Howe, Wakeman's keyboards, and the solid rhythms of Alan White and Chris Squire". He calls "Awaken" an "evocative track" with lyrics "spacey in the extreme", but praises Anderson and Squire's vocals and the addition of Anderson's harp and White's tuned percussion.

Тур

1977 жылдың 30 шілдесінен 6 желтоқсанына дейін АҚШ, Канада және Еуропа бойынша гастрольдік турмен "Going for the One" альбомы қолдауға алынды, осы турда Донаван олардың алдын ашты. Сахна безенуі бұрынғы үш турмен салыстырғанда әлдеқайда қарапайым болды, ол үш өлшемді эффектісін беретін жарықтандырылған пішіндердің сериясына негізделген. Уэйкменнің синтезаторлары екі деңгейде орналастырылған. Андерсон "The Roar of the Greasepaint – The Smell of the Crowd" мюзиклінен "The Beautiful Land" әнінің бір бөлігін орындағанда түрлі-түсті жарықтармен шарықталды. Тур аясында Лондонның Уэмбли Аренасында рекордтық алты күн қатарынан толық сатылды, оған 50 000-нан астам адам қатысты. "Awaken" әніндегі әртүрлі бас партияларын орындау үшін Сквайр 1975 жылы Уол компаниясы Уэйкменнің тобы "English Rock Ensemble"-дің бас гитарисі Роджер Ньюэлл үшін жасаған үш мойынды бас-гитараны пайдаланды. Еуропалық турдегі жазбалар Yes тобының екінші концерттік альбомы Yesshows (1981) альбомына енді. Yes тобы 2013 жылдың наурызынан 2014 жылдың маусымына дейін алғашқы Album Series турнесі үшін "Going for the One" альбомын таңдады, осы турда альбом толығымен және тректер тізбесімен тікелей орындалды.

Қайта шығарылғандар

Going for the One 1988 жылы Еуропа бойынша CD форматта қайта шығарылды. 1994 жылы Джордж Марино Sterling Sound студиясында жасаған цифрлық ремастерингті CD нұсқасы жарық көрді. 2003 жылы Rhino және Elektra Records жеті бонус трек қосылған жаңа цифрлық ремастерингті CD шығарды. 2013 жылы екі ремастерингтелген "аудиофильдік" нұсқасы жарық көрді: біреуі Audio Fidelity компаниясы Super Audio CD форматында, ал екіншісі Friday Music компаниясы түпнұсқалық таспалардың жоқтығына байланысты аналогты таспадан көшірілген 180 граммдық LP шығарды.