Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1967 жылғы Монако Гран-приі – 1967 жылғы 7 мамырда Монакода өткен Формула-1 автожарысы. Бұл 1967 жылғы Жүргізушілер әлем чемпионатының және 1967 жылғы Формула-1 Өндірушілер халықаралық кубогының 11 жарысының екіншісі болды, бірақ Педро Родригестің Кьяламидегі күтпеген жеңісінен кейін төрт ай өткен соң өтті. 100 айналымдық жарысты Brabham командасының жүргізушісі Денни Хулм төртінші орыннан бастап жеңіп алды. Грэхам Хилл Lotus командасынан екінші орынды, ал Ferrari командасының жүргізушісі Крис Амон үшінші орынды иеленді. Жарыс Ferrari командасының жүргізушісі Лоренцо Бандинидің жарыстың соңғы кезеңдерінде қайғылы қазаға ұшырауынан көлеңкеленді. Бұл жарыстар арасындағы дәстүрлі маусым алдындағы жарыстар күтпеген нәтижелер көрсетті, Дэн Гурни Brands Hatch трассасында Чемпиондар жарысында Eagle Weslake көлігімен жеңіске жетті, ал Майк Паркс Ferrari үшін BRDC International Trophy-ді ұтып алды. Газ фабрикасының тізгін бұрылысынан кейінгі түзу жол "Старт және финиш" сызығын Ste Devote-ке жақындату арқылы ұзартылды.
The 1967 Monaco Grand Prix was a Formula One motor race held at Monaco on May 7, 1967. It was race 2 of 11 in both the 1967 World Championship of Drivers and the 1967 International Cup for Formula One Manufacturers, albeit four months after Pedro Rodríguez's unexpected victory at Kyalami. The 100 lap race was won by Brabham driver Denny Hulme after he started from fourth position. Graham Hill finished second for the Lotus team and Ferrari driver Chris Amon came in third. The race was overshadowed by the fatal accident suffered by Ferrari driver Lorenzo Bandini in the late stages of the race. Between these races, the usual pre season races had produced some unusual results, with Dan Gurney winning at Brands Hatch, in the Race of Champions in his Eagle Weslake, and Mike Parkes taking the BRDC International Trophy for Ferrari. The straight after the Gasworks hairpin was lengthened by moving the 'Start and Finish' closer to Ste Devote.
Кіру
Жалпы 17 Формула-1 автокөлігі жарысқа тіркелді. Жарысқа қатысушылар қатарын екі "Формула-2" Matra машинасы толықтырды. Тар құрылымы бар Монако трассасы 3 литрлік машиналарға ешқандай артықшылық бермеді, сондықтан көптеген жетекші командалар өздерінің жүргізушілерін 2 немесе 2,5 литрлік машиналарда қатыстырды. Шындығында, "Формула-2" Matra машиналары 1,6 литрлік Cosworth қозғалтқыштарымен жабдықталған еді. Honda Джон Суртизбен V12 қозғалтқышымен қайта келді, ал Anglo American Racers алғаш рет Монакода Eagle Weslake машинасымен қатысты.
A total of 17 Formula One cars were entered for the event. The field was bolstered by a pair of Formula Two Matras. The Monaco circuit with its tight layout, gave the 3 litre cars no advantage, thus many top teams entered their drivers in 2 or 2.5 litre cars. In fact the Formula Two Matras were powered by 1.6 litre Cosworth engines. Honda was back with John Surtees, with a V12 engine and the Anglo American Racers were at Monaco for the first time, with their Eagle Weslake.
Жарыс 81-айналмадан басталады
Алғашқы бірнеше айналымда Бандини көш бастады. Брэбхамның Repco қозғалтқышы Spélugues cruve-де дер кезінде жарылып, Брюс Макларен мен Джо Сифферттің алдында айналып кетті. Олар қашқысы келгенде соқтығысып қалды, бірақ Сифферттің машинасы ғана зақымданып, жөндеуге түсті. Брэбхам жарысын жалғастырды, бірақ Мирабодан портқа дейін май шығып жатты, ал Кларк Брэбхамның майына сығалап, қашқысы келген жолға шығуға мәжбүр болды. (Брэбхам қозғалтқышы жарылып, Мирабода жарыстан шықты.) Екінші айналымда Кларк жолдан шығып, қатардың соңына түсті, ал Хулм мен Стюарт Бандиниді де Брэбхамның майына сығалағаннан кейін алға шығарды. Хулм алтыншы айналымға дейін көш бастады, сосын Стюарт оны 14-ші айналымда тақта дөңгелегі мен тіректері сынғанша еңсерді. Хулм қайтадан көш бастады. Жарыс бейілді, Бандини екінші, Макларен үшінші орында қалды, ал Суртис қозғалтқышы бұзылып жарыстан шықты. Кларк 14-тен 4-ші орынға дейін батыл күресін 43-ші айналымда амортизаторы бұзылып аяқтады. Бұл Крис Амонды төртінші орынға көтерді. Ал Хулм жарысты қарсылықсыз жеңіске жеткізді. Жеңіске жетпей сегіз айналым қалғанда Амон дөңгелегі тесіліп, үшінші орынға түсті, ал екінші орынды Хилл иеленді.
The opening few laps were eventful – Bandini going into the lead. Brabham's Repco engine blew up almost immediately, at Spélugues cruve, and he spun in front of Bruce McLaren and Jo Siffert who collided taking avoiding action. Only Siffert damaged his car and had to pit for repairs. Brabham continued, but was losing oil from Mirabeau to the port, whilst Clark had to take to the escape road after slipping on Brabham's oil. (Brabham retired at Mirabeau with a blown engine as a result.) On lap two Clark went off and dropped to the rear of the field, while Hulme and Stewart managed to pass Bandini into the lead after he too slipped on Brabham's oil. Hulme stayed in front until the sixth lap when Stewart swept past, until his crownwheel and pinion broke on lap 14. Hulme re took the lead. The race settled down with Bandini second, McLaren third, after the departure of Surtees, with an engine failure. Clark's heroic battle from 14th up to fourth ended with broken shock absorber on lap 43. This promoted Chris Amon to fourth. Meanwhile, Hulme continued to lead the race to the finish unchallenged. With just eight laps to go, Amon suffered a puncture and dropped to third, with second going to Hill.