1988 жылғы Австралия Гран-при: Просттың жеңісі және турбоэраның соңы

Кіріспе

1988 жылғы Австралия Гран-приі – 1988 жылғы 13 қарашада Аделаида көше трассасында өткен Формула-1 автожарысы. Бұл 1988 жылғы Формула-1 әлем чемпионатының он алтыншы және соңғы жарысы болды, сондай-ақ 2014 жылғы Австралия Гран-приіне дейін турбоқозғалтқыштарға қатысуға рұқсат етілген соңғы жарыс еді. 82 айналымнан тұратын жарысты француз Ален Прост жеңіп алды, ол McLaren Honda командасынан қатысты. Бұл Прост үшін маусымдағы жетінші жеңіс, ал McLaren командасы үшін он бесінші жеңіс болды – бұл бір маусымда конструктор үшін жасалған рекорд, ол 2014 жылға дейін бұзылмай сақталды. Просттың бразилиялық серігі және жаңа әлем чемпионы Айртон Сенна бірінші орыннан старт алып, екінші орынды иеленді, ал Сеннаның отандасы және бұрынғы чемпион Нельсон Пике Lotus Honda командасымен үшінші орынға қол жеткізді, бұл түпнұсқа Team Lotus командасының соңғы мәнерлеп оқу тұғырына көтерілуі болды.

Іріктеу

1988 жылы бұрынғысынша, квалификация McLaren Honda командасының күшіне енді. Сенна мен Прост жұма және сенбі күндері уақыт кестесін оңай басып өтті, ал Прост жұма күні 1:18.179 уақытпен командаласынан 0.153 секундқа озып кетті. Екінші квалификация сессиясында екеуі поул үшін күресті, Сенна әдеттегідей квалификацияның соңғы айналымында 1:17.748 уақыт көрсетіп, командаласынан 0.132 секундқа ғана алға шықты, бірақ келесі ең жылдам машинадан, Найджел Манселлдің Williams Judd-тан 1.7 секундқа жылдам болды. Квалификация кезінде Сеннаның сол білегіне ауырсыну ілесіп, ол Жапониядағы чемпионаттан жеңіс алып оралғаннан кейін Балидегі жағажай футболында жарақат алған еді. Оның жарақаттары соншалық, команданың тест-драйвері Эмануэле Пирро оның орнына шығады деген болжамдар тарады, бірақ жаңа әлем чемпионы жарыстан шеттетілмей, Аделаидадағы жарысқа қатысты, бірақ тығыз, бұқтырылған көше трассасында білегі ауырған күйі MP4/4-ті жүргізудің қиын екенін мойындады. Прост болса, Сузука мен Аделаида арасында Австралияның Квинсленд штатындағы курортта гольф ойнады. Сондай-ақ, Honda Аделаидада V10 қозғалтқыштарын (1989 жылғы F1 маусымы үшін арналған) V6 турбосының орнына қолдануы мүмкін деген де болжамдар болды. Алайда, команда басшысы Рон Деннис 1988 жылғы жоспарға V10-мен жарысу кірмегенін және RA168 E үстемдік танытқандықтан, Honda турбо дәуірін ең жоғары деңгейде аяқтағысы келгенін түсіндірді. Екі күннің де үшінші орынында Найджел Манселл өзінің атмосферлік Williams Judd машинасымен болды, бірақ ол Сеннадан 1.7 секундқа қалып қойды. Манселл 1987 жылы поул жеңімпазы Герхард Бергерден озып, оның турбокомпрессорлы Ferrari машинасымен жарысты. Бесінші орында Нельсон Пике, өзіне ұнайтын жалғыз көше трассасында, квалификацияда бірнеше айналымға қарамастан, Lotus машинасының тепе-теңдігін тапты. Манселлдің командаласы Риккардо Патрезе алтыншы орынға шықты. Габриэль Таркуини (Coloni), Джулиан Бейли (Tyrrell), Пьер Анри Рафанель (Larrousse Lola, Янник Далмасқа Legionnaire ауруы жұққандықтан F1-де алғаш рет қатысты) және Бернд Шнайдер (Zakspeed) квалификациядан өте алмады. Никола Ларинидің Osella машинасы, ескі "Osella V8" турбокомпрессорлы қозғалтқышымен (1983 жылғы F1 маусымында Alfa Romeo 890T ретінде пайда болған және 1988 жылғы жарыстағы ең қуатты машина болған) алдын ала квалификациядан өтпеді. 1988 жылы квалификация және жарыс уақыттары көбінесе 1987 жылғы F1 маусымындағыдан жылдам болды, бұл турбо қуатты машиналардың алдыңғы жылмен салыстырғанда шамамен аз қуатқа ие болғанына қарамастан, дамудың жетістіктерін көрсетті. Аделаидада қуаттың төмендеуі 900 метрлік Брабхам түзуінің ең жоғары жылдамдықтарына елеулі әсер етті, нәтижесінде уақыттар баяулады. 1987 жылы ең жылдам машиналар тік жолда жылдамдыққа жеткен, ал 1988 жылы бұл көрсеткіш немесе одан да төмен болды. Сеннаның 1988 жылғы поул уақыты Бергердің 1987 жылғы уақытынан 0.481 секундқа баяу болды, ал Бергердің өзі 1987 жылғы Ferrari машинасының жаңартылған нұсқасын жүргізе отырып, 1987 жылғы поул уақытынан 1:17.267-ден 2.25 секундқа қалып қойды.

As had become normal in 1988, qualifying was the domain of the McLaren Hondas. Senna and Prost easily led the time sheets on both Friday and Saturday, with Prost initially fastest on Friday with a 1:18.179 lap, 0.153 ahead of his teammate. The pair traded pole laps in the second qualifying session, with Senna doing his usual act of snatching pole on the last lap of qualifying with a 1:17.748 lap, only 0.132 in front of his teammate, but 1.7 seconds faster than the next fastest car, Nigel Mansell in the Williams Judd. During qualifying Senna was hampered by a sprained left wrist having injured it during a game of beach soccer in Bali where he had taken a small holiday after winning the championship in Japan. His injury was such that there was speculation the teams test driver Emanuele Pirro would drive in his place, but the new World Champion refused to be sidelined and took his place in Adelaide, though he admitted that driving the MP4/4 on a tight, bumpy street circuit while nursing a sprained wrist was hard. Prost on the other hand had spent his time between Suzuka and Adelaide playing golf at a resort in the Australian state of Queensland. There was also speculation that Honda would run their V10 engines (intended for F1 season of 1989) in Adelaide instead of the V6 turbo. However, team boss Ron Dennis explained that racing the V10 was never part of the 1988 plan, and that with the RA168 E proving so dominant, Honda wanted to finish the turbo era on the highest possible note. Third on the grid on both days was Nigel Mansell in his atmospheric Williams Judd, though he was 1.7 seconds slower than Senna. Mansell was ahead of 1987 pole winner Gerhard Berger in his turbocharged Ferrari. Fifth was Nelson Piquet, finally finding some balance in his Lotus on the only street circuit he liked, despite a couple of spins in qualifying. Mansell's teammate Riccardo Patrese lined up sixth. Gabriele Tarquini (Coloni), Julian Bailey (Tyrrell), Pierre Henri Raphanel (Larrousse Lola making his first appearance in F1 in place of Yannick Dalmas who had contracted Legionaire's Disease) and Bernd Schneider (Zakspeed) all failed to qualify. The Osella of Nicola Larini with its ancient "Osella V8" turbocharged engine (which started life as the Alfa Romeo 890T in F1 season of 1983 and was actually the most powerful car in the 1988 field with approximately ) failed to pre qualify. For the most part in 1988, qualifying and race times had generally been faster than those set in F1 season of 1987, showing the advances in development despite the leading turbo powered cars having approximately less than they had the previous year. In Adelaide the drop in power meant a big difference to the top speeds on the 900 metre long Brabham Straight and times were slower as a result. In 1987 the faster cars were topping on the straight, while in 1988 those speeds were down to or less. Senna's 1988 pole time was 0.481 slower than Berger's time in 1987 while Berger himself, driving an updated version of his 1987 Ferrari, was 2.25 seconds slower than his 1987 pole time of 1:17.267.

Жарыс

Прост стартовал первым, опережая Сенну, Бергера, Пике и Манселла в своей последней гонке за Williams перед переходом в Ferrari в 1989 году. К 4-му кругу отрыв Проста от Сенны составил 5,5 секунды, а Бергер был близок к бразильцу. Последняя гонка Микеле Альборето за Ferrari завершилась выходом из строя вскоре после старта, когда он столкнулся с Dallara Алекса Каффи. Бергер обогнал Сенну на 5-м круге на повороте Racetrack Hairpin, узком правостороннем повороте на втором передаче в конце прямой Brabham, и начал решительный отрыв, обогнав Проста в том же месте на 14-м круге. Он имел трехсекундный отрыв, когда на 23-м круге обогнал Стефано Модену на EuroBrun и Рене Арну на Ligier. Арну, казалось, не обращал внимания на свои зеркала и синие флаги, предписывающие ему пропустить Бергера, в результате чего левое переднее колесо Ferrari заехало на заднее правое колесо Ligier, и оба автомобиля развернулись. Бергер немедленно сошел с дистанции из-за повреждения подвески, вернув Просту лидерство, а Сенна стал вторым. За McLaren Пике удерживал третью позицию, опережая пару Williams Патрезе и Манселла. Итальянец создал небольшой отрыв от своего товарища по команде и приблизился к Пике, предприняв несколько попыток обогнать бразильца. Однако на 53-м круге он развернулся, пропустив вперед Манселла. Англичанин также не смог обогнать Пике и сошел с дистанции на 66-м круге из-за отказа тормозов и столкновения со стеной. К 59-му кругу Прост выдавал серию быстрых кругов, увеличив свой отрыв до более чем 30 секунд и обгоняя всех гонщиков до пятого места, которое занимал Андреа де Чезарис на Rial. На 46-м круге Пьерлуиджи Мартини развернул свой Minardi на шикане, и его чуть не зацепил Ligier Стефана Йоханссона. Маурисио Гугельмин замедлил свой March, чтобы избежать столкновения, но в него сзади врезался Lotus Сатору Накадзимы, выбыв из гонки. Эта авария также повлияла на Проста, который первым прибыл на место происшествия. McLaren наехал на обломки, от которых откололся кусок переднего крыла, что привело к недостаточной поворачиваемости автомобиля на протяжении всей гонки, хотя Прост смог компенсировать это, используя бортовые настройки автомобиля, и позже в гонке показал лучшее время круга. Алессандро Наннини развернул свой Benetton; Tyrrell Джонатана Палмера столкнулся с проблемами с трансмиссией; а у пилотов Arrows Дерека Уорвика и Эдди Чивера произошли поломки двигателей. Проблемы с приводным валом привели к выходу из строя EuroBrun Модены и Оскара Ларраури, а Каффи столкнулся с поломкой сцепления в своем Dallara. В финише были классифицированы только одиннадцать автомобилей, из которых только семь увидели клетчатый флаг: де Чезарис, Йоханссон и Филипп Аллио на Larrousse Lola остались без топлива на последних кругах, а AGS Филиппа Стрейффа столкнулся с электрической неисправностью. Прост привел к победе Сенну в очередной победе McLaren 1–2, Пике стал третьим, а Патрезе – четвертым. Неудача де Чезариса принесла пятое место Тьерри Бутсену на Benetton, несмотря на разворот и нестабильную работу двигателя, а Иван Капелли завоевал последнее очко за шестое место на своем March, несмотря на прокол. В последней гонке, в которой разрешалось участвовать автомобилям с турбированными двигателями до сезона F1 2014 года, все три места на подиуме заняли автомобили, оснащенные турбонаддувом Honda.

Prost led off the start from Senna, Berger, Piquet, and Mansell in his last race for Williams before joining Ferrari in 1989. By lap 4, Prost's lead over Senna was 5.5 seconds, with Berger close behind the Brazilian. Michele Alboreto's last race for Ferrari ended in retirement shortly after the start, when he collided with Alex Caffi's Dallara. Berger passed Senna on lap 5 at the Racetrack Hairpin, a tight second gear right hander at the end of the Brabham Straight, and began a determined drive, catching and passing Prost at the same place on lap 14. He had a three second lead when he came up to lap Stefano Modena in the EuroBrun and René Arnoux in the Ligier on lap 23. Arnoux appeared to ignore his mirrors and the blue flags instructing him to let Berger past, causing the Ferrari's left front wheel to ride the Ligier's rear right wheel and send both cars into a spin. Berger retired immediately with suspension damage, putting Prost back into the lead with Senna second. Behind the McLarens, Piquet was maintaining third ahead of the Williams pair of Patrese and Mansell. The Italian opened a small gap on his teammate and closed on Piquet, making several attempts to pass the Brazilian. However, he spun on lap 53, letting Mansell past. The Englishman was no more successful in trying to pass Piquet, and he retired on lap 66 when his brakes failed and he spun into the wall. By lap 59 Prost was putting in a succession of fast laps, extending his lead to over 30 seconds and lapping the whole field up to the fifth placed Rial of Andrea de Cesaris. On lap 46, Pierluigi Martini spun his Minardi at the chicane and was almost collected by Stefan Johansson's Ligier. Maurício Gugelmin slowed his March to avoid the pair, only to be hit from behind by Satoru Nakajima's Lotus, putting both cars out. This crash also had an effect on Prost who was the first car upon the scene. The McLaren ran over some debris which broke off part of the front wing end plate, causing the car to understeer for the rest of the race, though Prost was able to play with his car's onboard settings to compensate and would set the fastest race lap later in the race. Alessandro Nannini spun his Benetton; Jonathan Palmer's Tyrrell suffered transmission problems; and Arrows drivers Derek Warwick and Eddie Cheever both suffered engine failures. Driveshaft trouble accounted for the EuroBruns of Modena and Oscar Larrauri, while Caffi succumbed to clutch failure in his Dallara. At the finish, only eleven cars were classified, of which just seven saw the chequered flag: de Cesaris, Johansson and Philippe Alliot's Larrousse Lola all ran out of fuel in the closing laps, while Philippe Streiff's AGS suffered an electrical failure. Prost led home Senna in yet another McLaren 1–2, with Piquet third and Patrese fourth. De Cesaris' misfortune handed fifth place to Thierry Boutsen in the Benetton despite a spin and a stuttering engine, with Ivan Capelli taking the final point for sixth in his March despite a puncture. In the last race in which cars with turbocharged engines were allowed to compete until F1 season of 2014, all three podium positions were taken by cars powered by Honda turbos.

Алдын ала біліктілік

ПостNoДрайверКонструкторВремяОтрыв136 Алекс КаффиДаллара Форд1:21.519—233 Стефано МоденаЕвроБрун Форд1:21.901 +0.382331 Габриэль ТаркуиниКолони Форд1:22.022 +0.503432 Оскар ЛаррауриЕвроБрун Форд1:24.634 +3.115DNPQ21 Никола ЛариниОселла1:28.440 +6.921

Іріктеу

Орын № Жүргізуші Ұйым Q1 Q2 Аралық 1 12 Айртон Сенна McLaren Honda 1:18.332 1:17.748 2 11 Ален Прост McLaren Honda 1:18.179 1:17.880 +0.132 3 5 Найжел Мэнселл Williams Judd 1:19.427 1:19.508 +1.760 4 28 Герхард Бергер Ferrari 1:20.019 1:19.517 +1.769 5 1 Нельсон Пике Lotus Honda 1:20.477 1:19.535 +1.787 6 6 Риккардо Патрезе Williams Judd 1:19.925 1:19.998 +2.177 7 17 Дерек Уорвик Arrows Megatron 1:20.086 1:20.495 +2.338 8 19 Алессандро Наннини Benetton Ford 1:20.331 1:20.182 +2.434 9 16 Иван Капелли March Judd 1:21.136 1:20.459 +2.711 10 20 Тьерри Бутсен Benetton Ford 1:21.114 1:20.486 +2.738 11 36 Алекс Каффи Dallara Ford 1:20.781 1:20.881 +3.033 12 27 Микеле Альборето Ferrari 1:20.844 1:20.964 +3.096 13 2 Сатору Накадзима Lotus Honda 1:21.542 1:20.852 +3.104 14 23 Пьерлуиджи Мартини Minardi Ford 1:21.905 1:21.133 +3.385 15 22 Андреа де Чесарис Rial Ford 1:21.944 1:21.164 +3.416 16 14 Филипп Стрейфф AGS Ford 1:22.170 1:21.262 +3.514 17 3 Джонатан Палмер Tyrrell Ford 1:21.959 1:21.307 +3.559 18 18 Эдди Чивер Arrows Megatron 1:21.393 1:21.514 +3.645 19 15 Маурисио Гугельмин March Judd 1:21.871 1:21.554 +3.806 20 33 Стефано Модена EuroBrun Ford 1:21.972 1:21.856 +4.108 21 24 Луис Перес Сала Minardi Ford 1:23.022 1:21.893 +4.145 22 26 Стефан Йоханссон Ligier Judd 1:23.417 1:21.988 +4.240 23 25 Рене Арну Ligier Judd 1:23.547 1:22.028 +4.280 24 30 Филипп Аллио Lola Ford 1:22.420 1:22.211 +4.463 25 32 Оскар Ларраури EuroBrun Ford 1:23.413 1:22.213 +4.465 26 9 Пьеркарло Гинцани Zakspeed 1:22.348 1:22.271 +4.523 27 31 Габриэле Таркуини Coloni Ford 1:23.650 1:22.393 +4.645 28 4 Джулиан Бейли Tyrrell Ford 1:23.530 1:22.529 +4.781 29 29 Пьер Анри Рафанель Lola Ford 1:23.393 1:22.733 +4.985 30 10 Бернд Шнайдер Zakspeed 1:24.221 1:23.025 +5.277

Жарыс

Жарысқа қатысушы/Нақты уақыт/Шығу себебі 1 11 Ален Прост McLaren Honda 82 1:53:14.676 2 9 2 12 Айртон Сенна McLaren Honda 82 +36.387 1 6 3 1 Нельсон Пике Lotus Honda 82 +47.546 5 4 4 6 Риккардо Патрезе Williams Judd 82 +1:20.088 6 3 5 20 Тьерри Бутсен Benetton Ford 81 +1 айналым 10 2 6 16 Иван Капелли March Judd 81 +1 айналым 9 1 7 23 Пьерлуиджи Мартини Minardi Ford 80 +2 айналым 14 8 22 Андреа де Чесарис Rial Ford 77 Отын таусылды 15 9 26 Штефан Йоханссон Ligier Judd 76 Отын таусылды 22 10 30 Филипп Аллио Lola Ford 75 Отын таусылды 24 11 14 Филипп Стрейфф AGS Ford 73 Электрлік ақау 16 Шықты 9 Пьеркарло Гинцани Zakspeed 69 Отын жүйесі 26 Шықты 5 Найжел Мэнселл Williams Judd 65 Сығу 3 Шықты 19 Алессандро Наннини Benetton Ford 63 Сығу 8 Шықты 33 Стефано Модена EuroBrun Ford 63 Жарты ось 20 Шықты 17 Дерек Уорвик Arrows Megatron 52 Қозғалтқыш 7 Шықты 18 Эдди Чивер Arrows Megatron 51 Қозғалтқыш 18 Шықты 15 Маурисио Гугельмин March Judd 46 Соқтығысу 19 Шықты 2 Сатору Накадзима Lotus Honda 45 Соқтығысу 13 Шықты 24 Луис Перес Сала Minardi Ford 41 Қозғалтқыш 21 Шықты 36 Алекс Каффи Dallara Ford 32 Көптеген ақаулар 11 Шықты 28 Герхард Бергер Ferrari 25 Соқтығысу 4 Шықты 25 Рене Арну Ligier Judd 24 Соқтығысу 23 Шықты 3 Джонатан Палмер Tyrrell Ford 16 Жеткізу құрылымы 17 Шықты 32 Оскар Ларраури EuroBrun Ford 12 Жарты ось 25 Шықты 27 Микеле Альборето Ferrari 0 Соқтығысу 12 Қатыса алмады 31 Габриэле Тарквини Coloni Ford Қатыса алмады 4 Джулиан Бейли Tyrrell Ford Қатыса алмады 29 Пьер Анри Рафанель Lola Ford Қатыса алмады 10 Бернд Шнайдер Zakspeed Қатыса алмады 21 Никола Ларини Osella Ең жылдам айналым: Ален Прост (McLaren Honda) – 1:21.216 (59-шы айналым)Көздік дерек: