Грегг против Джорджии және өлім жазасы туралы АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі

Кіріспе

1976 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының Греггке қарсы Джорджия, Проффитке қарсы Флорида, Юрекке қарсы Техас, Вудсонға қарсы Солтүстік Каролина және Робертске қарсы Луизиана, 428 U.S. 153 (1976) ісі – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі. Ол АҚШ-та өлім жазасын қолдануды қабылдағанын растады, әсіресе Трой Леон Грегке тағайындалған өлім жазасын қолдады. Бұл істер жиынтығын көрнекті ғалым «2 шілдедегі істер» деп, ал басқа жерлерде жетекші «Грегг ісі» деп атайды. Сот Сегізінші түзетудегі «қатыгез және ерекше жазаларға» тыйымды сақтау үшін өлім жазасын тағайындау рәсімдерінің екі негізгі қағидасын белгіледі. Бұл шешім 1972 жылы «Фурман Грузияға қарсы» ісіндегі соттың өлім жазасына де-факто мораторийін аяқтады. Бреннан судьясы атақты түрде былай деді: «Мемлекеттің адамды қасақана өлтіруі, өзінің мәні бойынша, өлім жазасын алған адамның адамдық қадір-қасиетін жоққа шығаруды білдіреді. Өлім жазасын алған адам, шын мәнінде, «құқықтарға ие болу құқығынан айырылды».

Істер

Бес істің де негізгі процессуалдық тарихы бірдей. "Фурман" шешімінен кейін Джорджия, Флорида, Техас, Солтүстік Каролина және Луизиана штаттары "Фурман" нұсқауларына сәйкес өлім жазасы туралы заңдарын өзгертті. Содан кейін аталған бес күдікті адам өлтіргені үшін әлдеқанда бір штаттарында өлім жазасына кесілді. Тиісті штаттың жоғарғы соты өлім жазасын күшінде қалдырды. Күдіктілер АҚШ Жоғарғы сотынан олардың өлім жазасын қайта қарауды сұрады, соттан "Фурманнан" да асып түсіп, өлім жазасын біржола "қатыгез және ерекше жаза" деп жариялауды және осылайша Конституцияны бұзуды талап етті; Сот істерді қарауға келісті. 2 шілдедегі істерде Соттың мақсаты "Фурманнан" кейін штаттарға бағыт-бағдар беру болды. "Фурман" бойынша судьялардың көпшілік дауысына қол жеткізе алатын жалғыз негізгі идея болды: сол кездегі АҚШ-та қолданылған өлім жазасы қатыгез және ерекше жаза болып саналды, себебі оны қашан және қашан қолдануға болатынын анықтайтын ұтымды стандарттар болған жоқ. Осы істерде Сот шешкен мәселе – әрбір күдіктіге тағайындалған өлім жазасының қатыгездігі емес, сондай-ақ осы жазалардың тағайындалу процесінің рационалды және объективті түрде тексерілуі.

Өлiм жазасы және Сегiншi түзету

Бес істің әрқайсысында айыпталушылар Сотты Фурман ісіндегідей, өлім жазасы – Сегізінші түзетуді бұзатын қатыгез және ерекше жаза екенін біржола анықтауға, одан әрі баруға шақырды. Алайда, Сот: «Фурманға жауап ретіндегі заң шығарушылардың реакциясы – өлім жазасына қоғамның қолдауын көрсететін ең айқын көрсеткіш» деп жауап берді. Конгресс пен 35 штат Фурман ісіндегі Соттың талаптарына сәйкес, өлім жазасын тағайындағанда ескерілетін факторлар мен процедураларды белгіледі, немесе белгілі бір қылмыстар үшін өлім жазасы міндетті екенін жариялады. Бұдан бөлек, Калифорнияда өткен референдум Калифорния Жоғарғы Сотының бұрынғы шешімін (Калифорния – Андерсон ісі) жойды, онда өлім жазасы Калифорния конституциясын бұзады деп табылған болатын. Әлі де қазылар алды өлім жазасын қолдануға дайын екендігі, Соттың 1976 жылы американдық қоғам өлім жазасының конституцияға қайшы емес деп санайтынына қосымша дәлел болды. Сот сондай-ақ, өлім жазасының «[Сегізінші] түзетудің негізгі қағидасы – адамның қадір-қасиетімен үйлесетінін» анықтады. Өлім жазасы екі маңызды әлеуметтік мақсатқа қызмет етеді – жазалау және қылмыстың алдын алу. «Өлім жазасы – қоғамның өте ауыр қылмыстарға деген ашу-ызасының білдірілуі». Бірақ бұл ашу-ыза заңды тәртіппен білдірілуі керек, өйткені Америка – заң үстемдігінің қоғамы. Жазалау адамның қадір-қасиетімен үйлеседі, себебі қоғам «кейбір қылмыстар адамзатқа деген өте ауыр құрлық болып табылады, сондықтан оларға жауап ретінде тек өлім жазасы ғана лайық» деп санайды. Өлім жазасы қылмыстың алдын қаншалықты қалдыратынын статистикалық тұрғыдан анықтау қиын болғанымен, Сот 1976 жылы өлім жазасының қылмыстың алдын тоқтатуға тиімді екенін немесе оның керісінше екенін дәлелдейтін «сенімді эмпирикалық деректер» жоқ екенін анықтады. Дегенмен, Сот «мұқият ойластырылған кісі өлтірушілерге» қатысты, «өлім жазасының ықтималдығы олардың әрекет ету туралы шешім қабылдамас бұрынғы салмақты есептеулеріне әсер етуі мүмкін» деген мүмкіндікті толығымен жоққа шығара алмады. Соңында, Сот өлім жазасының «осы жаза тағайындалған қылмысқа қатысты пропорционалды емес» екенін қарастырды. Өлім – ауыр және қайтарылмас жаза болғанымен, Сот адам өмірін қасақана алу қылмысына қарағанда өлім әрқашан пропорционалды емес деп айта алмады. «Бұл – ең ауыр жаза, ең ауыр қылмыстарға лайық».

The defendants in each of the five cases urged the Court to go further than it had in Furman by holding once and for all that capital punishment was cruel and unusual punishment that violated the Eighth Amendment. However the Court responded that "The most marked indication of society's endorsement of the death penalty for murder is the legislative response to Furman." Both Congress and 35 states had complied with the Court's dictates in Furman by either specifying factors to be weighed and procedures to be followed when imposing a death sentence, or dictating that the death penalty would be mandatory for specific crimes. Furthermore, a referendum in California had overturned the California Supreme Court's earlier decision (California v. Anderson) holding that the death penalty violated the California constitution. The fact that juries remained willing to impose the death penalty also contributed to the Court's conclusion that American society did not believe in 1976 that the death penalty was unconstitutional. The Court also found that the death penalty "comports with the basic concept of human dignity at the core of the [Eighth] Amendment". The death penalty serves two principal social purposes—retribution and deterrence. "In part, capital punishment is an expression of society's moral outrage at particularly offensive conduct". But this outrage must be expressed in an ordered fashion, for America is a society of laws. Retribution is consistent with human dignity, because society believes that "certain crimes are themselves so grievous an affront to humanity that the only adequate response may be the penalty of death". And although it is difficult to determine statistically how much crime the death penalty actually deters, the Court found that in 1976 there was "no convincing empirical evidence" supporting either the view that the death penalty is an effective deterrent to crime or the opposite view. Still, the Court could not completely discount the possibility that for certain "carefully contemplated murderers", "the possible penalty of death may well enter into the cold calculus that precedes the decision to act". Finally, the Court considered whether the death penalty is "disproportionate in relation to the crime for which it is imposed". Although death is severe and irrevocable, the Court could not say that death was always disproportionate to the crime of deliberately taking human life. "It is an extreme sanction, suitable to the most extreme of crimes."

Міндетті өлім жазасына қарсы тарихи наразылық

Сот АҚШ-та өлім жазасын сақтап қалу және оны қолдану үшін негізді себептерді анықтауға бірдей бекінді. Бұл Сегізінші түзетудегі қатыгез және ерекше жазаларға қатысты ережеден туындайды. Сот өлім жазасын қатыгез және ерекше деп танымаса да, оны жетіліп келе жатқан қоғамның дамуын көрсететін әдептілік стандарттарына сәйкес жүзеге асыру қажет. Соттың пікірінше, елдегі өлім жазасының тарихы көрсеткендей, осы әдептілік стандарттары орта ғасырлық Англиядағы кісі өлтіру үшін міндетті түрде тағайындалатын өлім жазасына қайта оралуға жол бермейді. 18 ғасырда Ұлыбританияда кісі өлтіру сияқты көптеген ауыр қылмыстар үшін өлім жазасы қарастырылған. Бұл ереже колонизаторлармен бірге Америкаға жетті және 1791 жылы Сегізінші түзету қабылданған кезде барлық штаттарда қолданыста болды. Алайда, сол кезде жалпы құқық бойынша міндетті өлім жазасы мәселесі сот жүйесіне еніп қалды. Егер қазылар алқасының алдында айыпталушыны кісі өлтіруге кінәлі деп танып, өлім жазасын беру немесе оны толығымен ақтаудың екі ғана нұсқасы болса, айыпталушыны жазалауға болатын, бірақ өлім жазасын емес, деген пікірді білдіру мүмкіндігі болмайды. Мұндай қиындыққа тап болған жағдайда, кейбір қазылар алқалары айыпталушының өмірін сақтап қалу үшін оны ақтауға мәжбүр болады. Әрине, бұл айқын кінәлі адамның босатылуына әкеп соқтырады. Жалпы құқық ережелерінің қаталдығын азайту мақсатында Пенсильвания штаты 1794 жылы кісі өлтіруді "дәрежелерге" бөлді. Бірінші дәрежелі кісі өлтіру, яғни өлім жазасын көздейтін қылмыс, "қасақана, ойластырылған және алдын ала жоспарланған" кісі өлтірумен шектелді. Ал қалған барлық кісі өлтірулер екінші дәрежелі кісі өлтіру болып есептеліп, өлім жазасын көздемейді. Бұл өзгеріс жалпы құқық бойынша міндетті өлім жазасының тудырған кернеуін азайтты, бірақ кейбір қазылар алқалары бірінші дәрежелі кісі өлтіруге кінәлі деп танылған айыпталушыларды да айыптаудан бас тартты, себебі бұл қылмыс міндетті түрде өлім жазасын көздейді. Өлім жазасы ісінде қазылар алқасының үкім шығаруда дискрециялық құқыққа ие болуын мойындаған Теннесси, Алабама және Луизиана штаттары 1840 жылдары оларға осы құқықты берді. Соңында, қазылар алқасы қылмыстың немесе қылмыскердің жағдайын жеңілдететін факторларды ескере алады және тіпті бірінші дәрежелі кісі өлтіруге кінәлі деп танылғандарға да өлім жазасын тағайындамайды. Бұл үрдіс кеңінен тарады және 1900 жылға қарай 23 штат пен федералды үкімет өлім жазасы ісінде дискрециялық үкім шығару құқығына ие болды. ХХ ғасырдың алғашқы екі онжылдығында тағы 14 штат осы үрдіске қосылды, ал 1963 жылға қарай өлім жазасын қолданатын барлық штаттар дискрециялық үкім шығаруды қолданды.

The Court was determined to simultaneously save capital punishment in the United States and impose some reasoned basis for carrying it out. That reasoning flows from the Eighth Amendment's cruel and unusual punishment clause. Although capital punishment, per se, was not found by the Court to be cruel and unusual, it must still be carried out in a manner consistent with the evolving standards of decency that mark the progress of a maturing society. In the Court's view, the country's history with capital punishment suggests that those evolving standards of decency could not tolerate a return to the mandatory death penalty for murder that had prevailed in medieval England. In 18th century Britain, the penalty for a vast number of serious crimes, including murder, was death. This rule traveled with the colonists to America, and was the law in all states at the time the Eighth Amendment was adopted in 1791. By then, however, a problem with the common law mandatory death penalty had crept into the legal system. If the jury has only two options—convicting a defendant of murder, where the penalty is death, or acquitting the defendant outright—it has no vehicle to express the sentiment that the defendant should be punished somehow, but not executed. Faced with this dilemma, some juries would acquit the defendant in order to spare his life. Of course, this meant that an obviously guilty person would go free. To mitigate the harshness of the common law rule, Pennsylvania divided murder into "degrees" in 1794. First degree murder, a capital crime, was limited to all "willful, deliberate, and premeditated" murders. All other murder was second degree murder, and not a capital crime. This development eased the tension created by the common law mandatory death penalty, but some juries still refused to convict defendants who were clearly guilty of first degree murder because that crime carried a mandatory death penalty. Recognizing that juries in capital cases found discretion in sentencing desirable, Tennessee, Alabama, and Louisiana afforded their juries this discretion in the 1840s. Finally, the jury could respond to mitigating factors about the crime or the criminal and withhold the death penalty even for convicted first degree murderers. This development spread, and by 1900, 23 states and the federal government had discretionary sentencing in capital cases. Fourteen more states followed in the first two decades of the 20th century, and by 1963, all death penalty jurisdictions employed discretionary sentencing.

Үкім шығарудың конституциялық тәртібі

Өлім жазасының әрқашан қатыгездік пен ерекше жаза емес екені туралы ұсыныс талқылаудың бастамасы ғана болды. Фурман «адам өмірін алу немесе сақтау сияқты маңызды мәселеде үкім шығару органына дискреция берілген жағдайда, бұл дискреция толығымен кездейсоқ және ойсыз әрекет ету қаупін азайту үшін тиісті түрде бағытталуы және шектелуі керек» деп мәлімдеді. Осы бес істе сот Джорджия, Флорида, Техас, Солтүстік Каролина және Луизиана штаттарының осы қауіпті тиімді азайтуға тырысқан-тырыспағанын қарастырды. Бес істе де соттың басты назары қазылар алқасына аударылды. Көптеген қылмыстық істерде судья үкімді шешіп, жазаны тағайындайды, бірақ «қаза тағайындалатын істерде қазылар алқасының үкім шығаруы қоғамның қазіргі құндылықтары мен жаза жүйесі арасындағы байланысты сақтау үшін қажет, өйткені жазаны белгілеу дамитын қоғамның әдептілік стандарттарын көрсете алмайынша, оны анықтау қиын». Үлгілік қылмыстық кодекстің авторлары қазір танымал болған екі кезекті процедураны ұсынды, онда қазылар алқасы ең алдымен жазаға қарамастан кінәлілік мәселесін қарастырады, содан кейін жаза өлім жазасы немесе өмір бойы бас бостандығынан айыру болуын анықтайды. Сот осы істерде осы модельді мақұлдады, сонымен қатар үкім шығару процесінде қазылар алқасының қатысуынсыз модельді де жасырын мақұлдады, бұл мақұлдау 2002 жылғы Ring v. Arizona ісіне дейін сақталды. Жазаны белгілеуде судьялар емес, қазылар алқасының болуының кемшілігі – олардың өлім жазасын рационалды түрде қолдану үшін анықтамалық базасы жоқ болу қаупі. Бұл мәселені толығымен түзету мүмкін болмаса да, сот қазылар алқасына ауырлатушы факторлар немесе басқа да ерекше үкім сұрақтары арқылы берілген нұсқаулар оларға үкімді шешуге көмектеседі деп сенді. Қылмыстық кодекстің үлгісін жасаған авторлар «нақты жағдайда қарастырылғанда, бір-бірімен салыстырып, салмақтап қарау керек ауыртатын және жеңілдететін негізгі жағдайларды көрсетуге болады» деген қорытындыға келді. Соттың пікірінше, бұл факторлар өлім жазасын кездейсоқ түрде қолдану қаупіне қарсы жеткілікті кепілдік береді. Кез келген өлім жазасы ең алдымен сотталушының жарамдылығын анықтауды, содан кейін өлім жазасына лайық сотталушыны таңдауды қамтиды. Сотталушы қазылар алқасы оның ең моральдық тұрғыдан жолсыз қылмыстар жасаған қылмыскерлердің тар тобының мүшесі екенін анықтағаннан кейін өлім жазасына лайықты болады. Сотталушының мінезі мен өмірі туралы жеңілдететін мәліметтерді ескере отырып, өлім жазасына лайық сотталушы таңдалады, осылайша осы адам өлім жазасына лайық па екеніне шешім қабылданады. Қазылар алқасының үкім шығаруымен қатар, конституциялық өлім жазасын тағайындау жүйесі өлім жазасын апелляциялық сатыда қарауды, әдетте штаттың жоғарғы соты арқылы қарастыруы керек. Бұл қарау резеңке мөр сияқты болмауы керек; соттың тағайындалған жаза кездейсоқ болмағанын қамтамасыз ету жөніндегі жауапкершілігін қастерлейтінін дәлелдейтін штаттың шешімдерінде дәлелдер болуы керек. Қазіргі уақытта өлім жазасын сақтап қалған штаттарда үкімге міндетті түрде шағымдану қарастырылған (өлім жазасына кесілген айыпталушылар бұл шағымнан бас тарта алмайды, бірақ осы кезеңнен кейінгі шағымдарды құзыреттілік туралы тыңдаудан бас тарта алады). Gregg және оған ілеспе істерде сот үш түрлі схеманы мақұлдады, олардың жарамдылық критерийлері жеткілікті тар және таңдаудағы дискреция жеткілікті кең болды. Керісінше, сот мақұлдамаған екі схеманың жарамдылық критерийлері тым кең болды және жазаны шешуде дискреция болмады.

The proposition that the death penalty was not always cruel and unusual punishment was just the beginning of the discussion. Furman had held that "where discretion is afforded a sentencing body on a matter so grave as the determination of whether a human life should be taken or spared, that discretion must be suitably directed and limited so as to minimize the risk of wholly arbitrary and capricious action." The question the Court confronted in these five cases was whether the procedures crafted by Georgia, Florida, Texas, North Carolina, and Louisiana adequately minimized that risk. In all five cases, the Court's primary focus was on the jury. Although in most criminal cases the judge decides and imposes the sentence, "jury sentencing has been considered desirable in capital cases in order to maintain a link between contemporary community values and the penal system—a link without which the determination of punishment could hardly reflect the evolving standards of decency that mark the progress of a maturing society." The drafters of the Model Penal Code concluded that the now familiar bifurcated procedure, in which the jury first considers the question of guilt without regard to punishment, and then determines whether the punishment should be death or life imprisonment, is the preferable model. This was the model that the Court approved in these cases—although it tacitly approved a model without any jury involvement in the sentencing process, an approval that persisted until 2002's Ring v. Arizona. The drawback of having juries rather than judges fix the penalty in capital cases is the risk that they will have no frame of reference for imposing the death penalty in a rational manner. Although this problem may not be totally correctible, the Court trusted that the guidance given the jury by the aggravating factors or other special verdict questions would assist it in deciding on a sentence. The drafters of the Model Penal Code "concluded that it is within the realm of possibility to point to the main circumstances of aggravation and mitigation that should be weighed and weighed against each other when they are presented in a concrete case." For the Court, these factors adequately guarded against the risk of arbitrary imposition of the death sentence. Every death sentence involves first an eligibility determination and then a selection of an eligible defendant for the death penalty. A defendant is eligible for the death penalty once the jury has concluded that he is a member of that narrow class of criminal defendants who have committed the most morally outrageous of crimes. An eligible defendant is then selected for the death penalty after the sentencer takes into account mitigating evidence about the character and record of the defendant in order to decide whether that individual is worthy of a death sentence. In addition to jury sentencing through the guidance of aggravating factors, a constitutional capital sentencing scheme must provide for appellate review of the death sentence, typically by the state's supreme court. This review must not be a rubber stamp; there must be evidence in the state's decisional law that the court takes seriously its responsibility to ensure that the sentence imposed was not arbitrary. Currently, those states which still maintain a death penalty option have a mandatory appeal of the sentence (defendants sentenced to death cannot waive this appeal, but can waive appeals beyond this stage subject to a competency hearing). With Gregg and the companion cases, the Court approved three different schemes that had sufficiently narrow eligibility criteria and at the same time sufficiently broad discretion in selection. By contrast, the two schemes the Court disapproved had overly broad eligibility criteria and then no discretion in sentencing.

Грузия

Грузияның схемасы бойынша (әдетте Ұлгілік қылмыстық кодекске сәйкес), айыпталушы өлім жазасын көздейтін қылмыс жасады деп айыпталғаннан кейін немесе кінәсін мойындағаннан кейін (екі сатылы сот процесінің бірінші бөлігінде), екінші бөлік қосымша тыңдауды қамтиды, онда алқабилер ауырлататын және жеңілдететін жағдайлар бойынша қосымша дәлелдерді қарастырады. Айыпталушыны өлім жазасына кесу үшін, алқабилер он ауырлататын фактордың бірін анықтауы керек:

Айыпталушы бұрын өлім жазасын көздейтін қылмыс жасаған немесе ауыр қылмыстар жасау тарихы бар. Өлім жазасын көздейтін қылмыс, айыпталушы басқа да өлім жазасын көздейтін қылмыс жасаған кезде жасалған. Айыпталушы басқалардың өміріне қауіп тудырған. Айыпталушы ақша немесе басқа да материалдық игіліктер алу мақсатымен қылмыс жасаған. Айыпталушы өкілдік қызметін атқарып жүрген судьяны немесе прокурорды өлтірген. Айыпталушы кісі өлтірушіні жалдаған. Қылмыс "өте зұлым, қатыгездікпен жасалған, қорқынышты немесе адамдықтан безген, себебі ол азаптау, сананың бұзылуы немесе құрбанға қатысты ауыр дене жарақаттарын келтірумен байланысты болған". Айыпталушы полиция қызметкерін, түрме күзетшісін немесе өрт сөндірушіні қызмет барысында өлтірген. Қылмысты түрмеден қашқан адам жасаған. Қылмыс қамаудан қашу мақсатымен жасалған. Алқабилер бір немесе бірнеше ауырлататын факторлардың бар екенін жеткілікті дәлелдермен анықтаған жағдайда, айыпталушы өлім жазасына кесілуі мүмкін. Бұл схема салмақтаусыз схема деп аталады, себебі сот өлім жазасын тағайындамас бұрын заңмен белгіленген ауырлататын факторларды жеңілдететін жағдайлармен салыстыруға міндетті емес. Сот Грузияның схемасы өлім жазасына лайықты айыпталушылар тобын жеткілікті түрде шектегенін анықтады, себебі кем дегенде бір ауырлататын факторды табу өлім жазасын қолданудың алғы шарты болып табылады. Жеңілдету кезеңінде дискрециялық өкілдіктер болғанымен, олар объективті жолмен бағытталған және осылайша жекелендірілген жаза беруді қамтамасыз етеді. Осылайша, Грузияның өлім жазасы схемасы Фурман талаптарына сәйкес келіп, сот тарапынан мақұлданды.

Флорида

Флориданың жоспары Джорджияның жоспарынан екі жағынан ерекшеленді. Біріншіден, өлім жазасына кесілген қылмыскердің сотталу кезінде қазылар алқасы Грузия тізіміне ұқсас тізімге сүйене отырып, бір немесе бірнеше ауырлататын факторлардың бар-жоғын анықтады. Содан кейін қазылар алқасына ұсынылған жеңілдететін дәлелдерді дәлелденген заңдық ауырлататын факторлармен салыстыру сұралды. Бұл схема салмақтау схемасы деп аталады. Екіншіден, қазылар алқасының рөлі тек кеңес берумен шектелді; судья қазылар алқасының үкім ұсынысын қабылдамауға құқылы болды, бірақ қабылдамаған жағдайда себебін түсіндіруі міндетті. Флорида заңына сәйкес, егер қазылар алқасы өмір бойына жаза беруді ұсынса, ал судья өлім жазасын тағайындаса, «өлім жазасын қажет ететін фактілер соншалықты анық және сенімді болуы керек, тіпті ақылға қонымды адам да олармен келіспеуі қиын». Сот судьясы ауырлататын факторларды жеңілдететін факторлармен тәуелсіз түрде қайта салмақтауы тиіс. Сот шешімі бойынша, жаза тағайындаушының дискрециясы объективті түрде шектелген және тексеруге болатын бағытта болғандықтан, Флориданың схемасы да өлім жазасына лайық айыпталушылар тобын жеткілікті түрде тарылтты. Сот Флориданың схемасы Ұлгілік қылмыстық кодекстің идеалды жазалау схемасы туралы ұсынысына ең жақын екенін атап өтті, себебі ол салмақтау схемасын қолданды, ал Джорджия схемасында мұндай мүмкіндік болмады, осылайша жеке-жеке жазалауға мүмкіндік берді. Осылайша, Флориданың өлім жазасы схемасы да Фурман талаптарына сәйкес келіп, соттың мақұлдауына ие болды.

Осы істерде айтылған басқа да пікірлер

Төрешілер Уильям Дж. Бреннан мен Тюргуд Маршалл өздерінің пікірлерін білдірді, олар Фурман ісінде де айтқандай, өлім жазасы қылмыстың алдын қалдырмайды және американдық қоғам жаза берудің лайықты құралы емес деңгейіне жеткен. Олар сот алдында қаралатын әрбір келесі өлім жазасы ісінде өлім жазасына қарсы дауыс беруді негіздеу үшін Грег ісіндегі өз пікірлеріне сілтеме жасады. Төреші Байрон Уайт өлім жазасы конституцияға қайшы бола алмайды, себебі Конституцияда ол туралы тікелей айтылған және екі ғасырлық сот шешімдері оның конституциялық екенін болжаған. Сонымен қатар, Уайт үшін 35 штаттың заң шығарушы органдарының пікірі басты болды және жаза қолданыста қалуы керек деп сақты. Ол сондай-ақ, Сегізінші түзетуде белгілі бір жауапты талап етудің орнына, соттың қазаға кесілгендердің реакциясына қатысты мәселе бойынша штат заң шығарушы органының жауабын қабылдауы керек деп ойлады. Уайт Конституция бойынша өлім жазасын тағайындамас бұрын жеке сот отырысын өткізу қажеттігіне де келіспеді. "Егер айыпталушының мінез-құлқы Сегізінші түзету бойынша қарастырылса, мемлекеттің белгілі бір қылмыстар жасалған жағдайда қылмыскердің мінез-құлқы өлім жазасына лайық екенін анықтауын конституциялық түрде шектеуге болмайды". Ол Луизиананың бірінші дәрежелі кісі өлтіру және Техастың өлім жазасын көздейтін кісі өлтіру анықтамалары арасында да ешқандай айырмашылық көрмеді. Төреші Уильям Ренквист Солтүстік Каролина мен Луизиананың міндетті өлім жазаларын қолдаған болар еді. Ол американдық қазылар алқасы міндетті өлім жазасын ұнатпайды деген пікірді қолдау үшін ұсынылған тарихи дәлелдерге қарсы шықты. Ол сондай-ақ, сот шешімдерінде талдау қателіктері бар деп есептеді. Сот қазылар алқасының дискрециялық өкілеттігін шектегендіктен міндетті өлім жазасын жойды. Бірақ Ренквист атап өткендей, Грузиядағы қазылар алқасы ешқандай себепсіз өлім жазасын қабылдаудан бас тарта алады. Осылайша, Грузияның жүйесі Фурманда өлім жазасының кездейсоқтығы туралы айтылған алаңдаушылықты жеңілдетпеді, ал Солтүстік Каролина оны елемеді. Ол сондай-ақ, сот бекіткен жүйелердегі өлім жазасына қатысты апелляциялық сараптаманың әрбір өлім жазасының осы талаптарға сәйкес келуін қамтамасыз ете алатынына күмәнді болды. Соңында ол "өлім ерекше" деген идеяның сот процесінде қосымша сақтық шараларын қажет ететінімен келіспеді.

Justices William J. Brennan and Thurgood Marshall expressed their views, which they also articulated in Furman, that the death penalty does not deter crime and that American society has evolved to the point that it is no longer an appropriate vehicle for expressing retribution. In every subsequent capital case that would come before the Court during their tenures, they would refer to their opinions in Gregg in support of their vote against the death penalty. Justice Byron White countered that capital punishment cannot be unconstitutional because the Constitution expressly mentions it and because two centuries of Court decisions assumed that it was constitutional. Furthermore, for White the judgment of the legislatures of 35 states was paramount, and suggested that the punishment should remain in use. He also felt that the Court should defer to a state legislature's response to the problem of juror response to the prospect of capital punishment, rather than dictate that the Eighth Amendment requires a particular response. White also disagreed that the Constitution required a separate penalty hearing before imposing the death penalty. "Even if the character of the accused must be considered under the Eighth Amendment, surely a State is not constitutionally forbidden to provide that the commission of certain crimes conclusively establishes that the criminal's character is such that he deserves death." He also saw no difference between Louisiana's definition of first degree murder and Texas's definition of capital murder. Justice William Rehnquist would have upheld North Carolina's and Louisiana's mandatory death penalties. He disputed the historical evidence adduced in support of the claim that American juries dislike mandatory death penalties. He also felt that the Court's decisions had an analytical flaw. The Court had struck down the mandatory death penalty because it took away discretion from the jury. Yet, Rehnquist pointed out, a jury in Georgia could reject the death penalty for no reason at all. Thus, Georgia's scheme did not alleviate the concerns articulated in Furman about the arbitrariness of the death penalty any more than North Carolina's ignored them. He also disputed whether the appellate review of death sentences inherent in the systems the Court had approved could truly ensure that each death sentence satisfied those concerns. He finally took issue with the idea that the fact that "death is different" requires any extra safeguards in the sentencing process.

Салдары

Юта АҚШ-та 1976 жылы өлім жазасы қайта орнатылғаннан кейін, өлім жазасын қайта бастаған алғашқы штат болды. 1977 жылдың 17 қаңтарында Гари Гилмор ату отряды арқылы атқыланды. Өз қылмысы үшін сотталғаннан және өлім жазасына кесілгеннен кейін Гилмор өлім жазасын орындауды қалады. Осы себепті, кейбір адамдар ұлттық мораторий 1979 жылы Джон Спенкелинктің электр тогымен өлімге кесілуімен ғана аяқталды деп санайды, ол өлім жазасына қарсылық көрсеткен. 2 шілдедегі істер АҚШ-тың өлім жазасы туралы заманауи құқықтық пікірталасының басталуын білдіреді. Негізгі келесі дамуларға зорлау үшін өлім жазасын тыйым салу (Coker v. Georgia, Kennedy v. Louisiana), ауыр қылмыс кезінде жасалған кісі өлтіру үшін өлім жазасын шектеу (Enmund v. Florida), ақыл-жағынан кемістігі бар адамдарды (Atkins v. Virginia) және жасөсперім кісі өлтірушілерді (Roper v. Simmons) өлім жазасынан босату, жеңілдететін жағдайларды ұсынуға қатысты барлық шектеулерді алып тастау (Lockett v. Ohio, Holmes v. South Carolina), ауырлататын факторларды анықтауда нақтылықты талап ету (Godfrey v. Georgia, Walton v. Arizona) және қазылар алқасының ауырлататын факторлардың дәлелденгендігіне күмәнданбай шешім қабылдауын талап ету (Ring v. Arizona) кіреді. Грегг «саяси қысымға соттың мойынсұнуы» деп сипатталды. Фурман шешімінен кейін 35 штат өлім жазасын қайта жаңартып, заңдар қабылдады. Фурман мен Грегг арасында өлім жазасына қатысты көзқарас өзгерді; 1972 жылы Фурман ісі шешілген кезде, өлім жазасына қоғамдық қолдау шамамен 50 пайызды құрады. Ал Грегг ісі шешілген кезде, яғни төрт жыл өткен соң, 1976 жылы халықтың 66 пайызы өлім жазасын қолдады. 2010 жылы судья Сандра Дей О'Коннормен болған сұхбатта судья Джон Пол Стивенс «Техас штатындағы өлім жазасы ісін [Jurek v. Texas] есептемегенде, бүгін басқаша дауыс беретін бірде-бір іс жоқ» деді. Ол «біз сол істе қателік жасадық, мен ойласам, Техас штатының заңын конституцияға қайшы деп тағайындауымыз керек еді» деп жалғастырды. Екі жыл бұрын Стивенс өлім жазасына қарсылық білдіріп, Грегг ісі бойынша оның дауысы өлім жазасын конституциялық деп санайтын сот прецеденттерін құрметтеу үшін жасалғанын жазған болатын.

Utah was the first state to resume executions after capital punishment was reinstated in the United States in 1976, when Gary Gilmore was executed by a firing squad on January 17, 1977. Following his conviction and death sentence, Gilmore insisted he wanted to be executed, and for this reason some consider the national moratorium to have only ended in 1979 with electrocution of John Spenkelink, who resisted his execution. The July 2 Cases mark the beginning of the United States' modern legal conversation about the death penalty. Major subsequent developments include forbidding the death penalty for rape (Coker v. Georgia, Kennedy v. Louisiana), restricting the death penalty in cases of felony murder (Enmund v. Florida), exempting the mentally handicapped (Atkins v. Virginia) and juvenile murderers (Roper v. Simmons) from the death penalty, removing virtually all limitations on the presentation of mitigating evidence (Lockett v. Ohio, Holmes v. South Carolina), requiring precision in the definition of aggravating factors (Godfrey v. Georgia, Walton v. Arizona), and requiring the jury to decide whether aggravating factors have been proved beyond a reasonable doubt (Ring v. Arizona). Gregg has been described as a "judicial surrender to political pressure". In the wake of the Furman decision, 35 states reenacted death penalty statutes. There was a significant shift in the attitudes towards capital punishment between Furman and Gregg; in 1972, when Furman was decided, public support for the death penalty was around 50 percent. By the time Gregg was decided, a mere four years later in 1976, 66 percent of the public favored capital punishment. In a 2010 interview with Justice Sandra Day O'Connor, Justice John Paul Stevens remarked that there was not one case on which he would vote differently today, "with one exception the Texas death penalty case [Jurek v. Texas]." He went on to say that "we made a mistake in that case I think upon reflection, we should have held the Texas statute unconstitutional." Two years earlier, Stevens had come out in opposition to the death penalty, writing that his vote in the Gregg cases had been made out of respect for precedent within the court that held capital punishment to be constitutional.