Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер Джон Уильям Гарднер (8 қазан 1912 – 16 ақпан 2002) президент Линдон Джонсон басшылығымен Денсаулық сақтау, білім беру және әл-ауқат министрі қызметін атқарды. Ол азаматтардың қатысуын ынталандырған белсенді жақтаушы болды және Common Cause ұйымын құрды; ол «сайлау қаржыландыру реформасының әкесі» деп белгілі болды.
American politician
John William Gardner (October 8, 1912 – February 16, 2002) was Secretary of Health, Education, and Welfare (HEW) under President Lyndon Johnson. He was a strong advocate for citizen participation and founded Common Cause; he became known as "the father of campaign finance reform".
Білім және әскери қызмет
Калифорнияда туған Гарднер Стэнфорд университетінде оқыды. Студенттік кезеңінде ол бірнеше жүзуден рекордтар жасады, Тынық мұхиты чемпионатында бірнеше рет жеңіске жетті және "үлкен құрметпен" бітірді. 1938 жылы Берклидегі Калифорния университетінде психология ғылымдарының докторы дәрежесін алғаннан кейін, доктор Гарднер Коннектикут колледжінде және Маунт-Холиок колледжінде сабақ берді. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында ол Латын Америкасы бөлімінің бастығы, Шетелдік хабар тарату барлау қызметінде қызмет етті. Кейін ол АҚШ Теңіз корпусына қабылданып, Италия мен Австрияда қызмет еткен О.С.С. құрамына жіберілді.
A native of California, Gardner attended Stanford University. As an undergrad he set several swimming records and won a number of Pacific Coast championships, and graduated "with great distinction." After earning a Ph. D. in psychology at the University of California, Berkeley, in 1938, Dr. Gardner taught at Connecticut College and at Mount Holyoke. During the early days of World War II he was chief of the Latin American Section, Foreign Broadcast Intelligence Service. He subsequently entered the United States Marine Corps and was assigned to the O. S. S., serving in Italy and Austria.
Ерте мансап
Гарднер 1946 жылы Нью-Йорк қаласындағы Карнеги корпорациясының штатына қосылды, ал 1955 жылы ол осы ұйымның президенті болды, сонымен қатар Карнеги оқытуды дамыту қорының президенті де болды. Ол АҚШ-тың Біріккен Ұлттар Ұйымына (БҰҰ) жіберілген делегациясына кеңесші, ал АҚШ Әуе күштеріне консультант ретінде қызмет етті, және 1956 жылы оған Ерекше қызмет көрсеткені үшін сыйлық берілді. Гарднер Метрополитен өнер мұражайы мен Білімді бағалау қызметінің мүшесі және Вудро Вильсон қорының директоры болды. Ол Рокфеллер бауырларының білім беру жөніндегі комиссиясын басқарды және осы комиссияның кеңінен таралған "Тамашалықты іздеу" есебінің негізгі авторы болды. Гарднер американдық қоғамдағы басшылықты жақсарту және басқа да тақырыптар туралы кітаптар жазды. Ол сонымен қатар екі беделді стипендиялық бағдарламаның негізін қалаушы болды: Ақ үй стипендиясы және Стэнфорд университеті мен Калифорния университетінің Беркли қаласындағы Джон Гарднер стипендиясы. 1964 жылы ол Президенттің Бостандық медалін алды. 1966 жылы Гарднер Ұлттық ғылым академиясының "Халықтың игілігі үшін" медалімен марапатталды.
Gardner joined the staff of the Carnegie Corporation of New York in 1946, and in 1955 he became president of that group, and concurrently, the Carnegie Foundation for the Advancement of Teaching. He also served as an advisor to the U. S. delegation to the United Nations and as a consultant to the U. S. Air Force, which awarded him the Exceptional Service Award in 1956. Gardner was a trustee of the Metropolitan Museum of Art and of the Educational Testing Service and a director of the Woodrow Wilson Foundation. He served as chairman of the Rockefeller Brothers Fund Panel on Education, and was chief draftsman of that group's widely circulated report, The Pursuit of Excellence. Gardner authored books on improving leadership in American society and other subjects. He was also the founder of two prestigious fellowship programs, The White House Fellows and The John Gardner Fellowship at Stanford University and U. C. Berkeley. He received the Presidential Medal of Freedom in 1964. In 1966 Gardner was awarded the Public Welfare Medal from the National Academy of Sciences.
Денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамсыздандыру министрі (HEW)
Гарднердің HEW хатшысы лауазымы Джонсонның «Ұлы қоғам» ішкі саясатының ең жарқын кезеңімен сәйкес келді. Осы қызметінде департамент қарт адамдарға сапалы медициналық көмек көрсетуді қамтамасыз еткен Medicare бағдарламасын іске қосу сияқты зор міндеттерді атқарды, сондай-ақ 1965 жылғы «Негізгі және орта білім беру туралы» маңызды заңның кеңейтілуін қадағалады, ол білім берудегі федералдық рөлді қайта анықтады және кедей оқушыларға бағытталған қаржыландыруды ұсынуға мүмкіндік берді. Гарднер Вьетнам соғысын қолдамағандықтан HEW басшысы қызметінен кетті. Гарднер 1967 жылғы 20 қаңтардағы Time журналының мұқабасында және мақаласында бейнеленді, сондай-ақ сол жылы Қоғамдық хабар тарату корпорациясын құруға жетекшілік етті.
Gardner's term as Secretary of HEW was at the height of Johnson's Great Society domestic agenda. During this tenure, the department undertook both the huge task of launching Medicare, which brought quality health care to senior citizens, and oversaw significant expansions of the landmark Elementary and Secondary Education Act of 1965 that redefined the federal role in education and targeted funding to poor students. Gardner resigned as head of HEW because he could not support the war in Vietnam. Gardner was featured on the cover and in an article of the January 20, 1967 Time magazine, and later that year also presided over the creation of the Corporation for Public Broadcasting.
Кейінгі өмірі
Гарднер кейіннен 1968 жылдан 1982 жылға дейін Стэнфорд университетінің қамқорлар кеңесінде қызмет етті. 1970 жылдың 18 тамызында Гарднер Common Cause ұйымын құрды, сондай-ақ сол жылы Тәжірибе корпусын да құрды. 1973 жылы ол Джефферсон сыйлығының жыл сайын берілетін С. Роджер Хорчоу сыйлығын – жеке азаматтың ең үлкен мемлекеттік қызметі үшін алды. 1980–1983 жылдары ол Independent Sector ұйымын бірлесіп құрды, ол салықтан босатылған ұйымдардың мүддесін қорғайды және қайырымдылық шегерімін сақтау үшін қоғамдық байланыс жұмыстарын жүргізеді. 2000 жылдың қыркүйегінде Гарднер өз атын және қолдауын Стэнфорд университетіндегі Джон В. Гарднер жастар мен олардың қауымдастықтары орталығына берді. Бұл орталық жастардың өмірін жақсарту үшін қауымдастықтармен бірлесіп, көшбасшылықты дамытуға, зерттеулер жүргізуге және өзгерістер жасауға бағытталған. Гарднер 2002 жылдың 16 ақпанында Сан-Францискода рактан қайтыс болды. Ол Сан-Франциско ұлттық зиратына жерленді.
Gardner later served on the Stanford University Board of Trustees from 1968 to 1982. On August 18, 1970, Gardner founded Common Cause, and also founded the Experience Corps in the same year. In 1973, he received the S. Roger Horchow Award for Greatest Public Service by a Private Citizen, an award given out annually by Jefferson Awards. In 1980–1983 he co founded Independent Sector, which lobbies and does public relations work on behalf of tax exempt organizations in order to retain the charitable deduction. In September 2000, Gardner lent his name and support to the John W. Gardner Center for Youth and Their Communities at Stanford University, a center that partners with communities to develop leadership, conduct research, and effect change to improve the lives of youth. Gardner died of cancer in San Francisco on February 16, 2002. He was buried in San Francisco National Cemetery.
Джон Гарднер стипендиясы бағдарламасы
Джон Гарднер стипендиясы бағдарламасы 1985 жылы Стэнфорд университеті мен Калифорния университеті (Беркли) Гарднерді құрметтеу мақсатымен құрылды. Бұл стипендия жоғары мотивацияланған түлектерді қоғамдық және қоғамдық қызмет саласында мансап жасауға ынталандырады. Әрбір университеттен жыл сайын үш стипендиат іріктеліп, оларға жұмысқа орналасуға көмек, 27 500 доллар көлемінде стипендия және орналасқан ұйымдағы тәлімгер беріледі. Бұрынғы орналасқан орындарына Ақ үй, АҚШ Мемлекеттік департаменті және түрлі коммерциялық емес ұйымдар кіреді. Стипендияның бастапқы қаржыландыруын Уолтер мен Элис Хаас қоры, Нью-Йорк Карнеги корпорациясы, Американың білім беру қоры, Юинг Марион Кауффман қоры, Беркли университетінің Мыңжылдық қоры және Майкл Уолш жүзеге асырды. Уақыт өте келе бағдарламаға қосымша демеушілер де үлес қосты. Джон Гарднер стипендиясы қауымдастығы – Стэнфорд университеті мен Калифорния университетінен (Беркли) түлектердің қауымдастығы болып табылады. Оның миссиясы – Гарднердің қоғамдық қызметтегі мұрасын жалғастыру және екі университеттегі стипендия бағдарламаларының табысқа жетуі үшін жеткілікті ресурстарды қамтамасыз ету. Бұрынғы белгілі стипендиаттардың қатарында The Wall Street Journal Weekend Review редакторы Гари Розен (1988–1989), Рейчел Мэддоу (1994–1995) және Хизер Подеста (1993–1994) бар.
The John Gardner Fellowship Program was established in 1985 by Stanford University and the University of California, Berkeley to honor Gardner. The fellowship encourages highly motivated graduating seniors to pursue careers in public and community service. Three fellows from each university are chosen annually and provided with placement assistance, a $27,500 stipend, and a senior mentor in their placement organization. Past placements have included the White House, the United States Department of State, and various nonprofit organizations. Initial funding for the fellowship was provided by the Walter and Elise Haas Fund, the Carnegie Corporation of New York, the Educational Foundation of America, the Ewing Marion Kauffman Foundation, the UC Berkeley Chancellor's Millennium Fund, and Michael Walsh. Over time, additional supporters have contributed to the program. The John Gardner Fellowship Association is an association of John Gardner Fellowship alumni from both Stanford University and the University of California, Berkeley, whose mission is to carry on Gardner's legacy of public service and ensure that the Fellowship programs at both schools have adequate resources for success. Notable former fellows include Gary Rosen, editor of The Wall Street Journal's Weekend Review (1988–1989), Rachel Maddow (1994–1995), and Heather Podesta (1993–1994).