Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық автор және аудармашы (1908–1979)
Italian author and translator (1908–1979)
Томазо Ландольфи (9 тамыз 1908 – 8 шілде 1979) – итальяндық жазушы, аудармашы және әдеби сыншы. Оның көптеген гротесктік әңгімелері мен романдары, кейде фантастикалық, ғылыми-фантастикалық және реализм шекарасында жүретін туындылары, оны итальяндық жазушылардың арасында ерекше және бейәдеттік жағдайға қояды. Ол бірнеше марапатқа ие болды, соның ішінде беделді Стрега сыйлығын жеңіп алды.
Tommaso Landolfi (9 August 1908 – 8 July 1979) was an Italian writer, translator and literary critic. His numerous grotesque tales and novels, sometimes on the border of speculative fiction, science fiction and realism, place him in a unique and unorthodox position among Italian writers. He won a number of awards, including the prestigious Strega Prize.
Өмір
Ол қазіргі Фрозиноне провинциясындағы Пико қаласында (бұрынғы Терра-ди-Лаворо провинциясында, қазіргі Казерта провинциясында) ақсүйек отбасында дүниеге келген. 1932 жылы Флоренция университетінде орыс тілі мен әдебиеті мамандығын бітірген. Флоренцияда оқып жүрген кезінде "Letteratura" және "Campo di Marte" сияқты түрлі журналдарда жұмыс істеді. Кейін "Oggi", "Il Mondo" және "Corriere della Sera" сынды басқа журналдар мен газеттерде де еңбек етті. Ол аудармаларын негізінен Федор Достоевский, Александр Пушкин, Николай Гоголь және Уго фон Хофмансталь сияқты орыс және неміс авторларына арнады. Өмірінің көп бөлігін Римде, Пикодағы отбасылық үйінде, сондай-ақ Санремо мен Венециядағы құмар ойын орындарында өткізді, ол жақын құмар ойыншы еді. Римде қайтыс болды. Ол дінге сенбеуші (атеист) еді.
He was born in Pico, now in the province of Frosinone (then in province of Terra di Lavoro, the roughly modern day province of Caserta), to a noble family. In 1932, he graduated in Russian language and literature at the University of Florence. During his time in Florence, he worked on various magazines including Letteratura and Campo di Marte. He later worked on other magazines and newspapers including Oggi, Il Mondo and Corriere della Sera. He focused his translation efforts on Russian and German authors such as Fyodor Dostoevsky, Aleksandr Pushkin, Nikolai Gogol and Hugo von Hofmannsthal. He spent much of his life in Rome and at the family home at Pico, as well as the gaming houses of Sanremo and Venice, where he was an avid gambler. He died in Rome. He was an atheist.
Жазбалар
Ландольфи – стильдік жағынан ерекше күшті жазушы. Оның ерекшелігі негізінен еуропалық әдебиеттің кең білімін итальяндық мұрасына енгізу қабілетінде, сонымен қатар ақынның (және аудармашының) тілге деген терең қызығушылығында жатыр. Оның туындылары Эдгар Аллан По және Гоголь сияқты жазушылардың айқын ықпалын көрсетеді. Сюзан Сонтаг оны Борхес пен Исак Динесеннің араласып кеткен нұсқасы ретінде қарастырды, бірақ оны олардан да жақсы деп есептеді. Ландольфи үнемі өзінің стилін байытуға ұмтылады, сирек кездесетін немесе тіпті архаикалық тіркестерді пайдаланады және кейде тіпті жаңа тілдерді құрайды. Пиранделлоға тән стильде, Ландольфиді өнер мен өмір арасындағы шешілмейтін қайшылық әрдайым мазалайды. Ол көптеген әңгімелер мен романдар, поэзия және театрлық пьесалар жазды, ал ерте туындылары ең маңыздылары саналады, әсіресе оның «жас шағының толысуы» деп аталатын кезеңдегі шығармалары, атап айтқанда «Dialogo dei massimi sistemi» (1937) әңгімелер жинағы. Оның тұңғыш романы «Лунный камень» (1939) «жергілікті өмірдің» сұмдық және дерлік галлюцинациялық көрінісімен басталады, онда басты кейіпкер Джованкарло Гурудың, ешкі қызының, құдіретіне ілігіп, оны қиял-ғажайып қорқынышқа толы әлемге, жердің тереңдігіне және эротикалық тәжірибеге жетелейді. Әлем екі қарама-қарсы шындыққа бөлінгендей көрінеді: күнделікті өмірдің мұңы мен керемет әлемнің арасында. «Racconto d'Autunno» (1947) – Италиядан тыс жерлерде оның ең танымал туындысы. Оның сюжеті, көптеген жағынан, ескінің аяқталуы мен жаңаның басталуының метафорасы болып табылады. Арбақтар, қорқыныш және соғыс оқиғаның негізгі көрінісін құрайды, ал басты сюжет – готикалық қорқыныш, бірақ бұл кітаптың Екінші дүниежүзілік соғыста зорлықпен аяқталған дәуірге айтылған азасы екенін сезінуге болады. «Cancroregina» (1950) – ғарыш кеңістігінде орбитада қалып, Жерге қайта орала алмай қалған адамның күнделігі түріндегі ерекше ғылыми-фантастикалық туынды. «A caso» әңгімелер жинағы 1975 жылы Стрега сыйлығын жеңіп алды. 1996 жылы оның қызы Идолина Landolfiani оқу орталығын құрды.
Landolfi is a writer of rare stylistic power. His originality lies principally in his ability to incorporate his wide knowledge of European literature into his Italian inheritance, with a poet's (and translator's) close concern with language. His work reveals the clear influence of writers such as Edgar Allan Poe and Gogol. Susan Sontag saw him as something of a cross between Borges and Isak Dinesen, but thought him probably better than either. Landolfi constantly strives to enrich his own style, drawing on obscure or even archaic formulations and at times creating his own languages. In an almost Pirandellian fashion, Landolfi is constantly haunted by the unresolved conflict between art and life. He wrote a number of short stories and novels, poetry and theatrical pieces, the early work being in general the most significant, particularly the works of his so called 'youthful maturity', the collection of short stories Dialogo dei massimi sistemi (1937). La Pietra Lunare (1939), his first novel, opens on a grotesque and almost hallucinatory scene of 'provincial life' from which the main character, Giovancarlo, is possessed by Gurù, the goat girl, who allures him through a realm of phantasmagorical horror into the bowels of the earth and an erotic initiation. The world seems divided between two opposing realities, between the misery of everyday life and another strange and marvellous world. Racconto d'Autunno (1947) is his best known work outside Italy. Its story is, in more ways than one, a metaphor for an end to the old and the beginning of the new. While ghosts, terror and war dominate the landscape, and a gothic horror story is the main plot, there is nonetheless a sense that this book is a lamentation on an epoch that came to a violent end during World War II. Cancroregina (1950) is a strange science fiction story, in the form of a diary written by a man who is stuck in orbit in outer space and cannot return to Earth. A caso, a collection of short stories, won him the Strega Prize in 1975. In 1996 his daughter Idolina founded the Centro Studi Landolfiani.