Умберто Эко (1932-2016) – италиялық философ, жазушы, семиотик. «Гүл аты – қаңтар» романы, фашизм туралы зерттеулерімен танымал. Әдебиет теориясы, мәдениет тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Умберто Эко (5 қаңтар 1932 – 19 ақпан 2016) – итальяндық семиотик, философ және жазушы.
Italian semiotician, philosopher and writer (1932–2016)
Умберто Эко (5 қаңтар 1932 – 19 ақпан 2016) – итальяндық ортағасырлық зерттеуші, философ, семиотик, романист, мәдени сыншы, саяси және әлеуметтік комментатор. Ағылшын тілінде ол ең белгілісі 1980 жылғы "Розаның аты" романымен, ол тарихи детектив жанрындағы шығарма, семиотиканы көркем әдебиетпен, библиялық талдаумен, ортағасырлық зерттеулермен және әдебиет теориясымен байланыстырады. Сонымен қатар, 1988 жылғы "Фуконың серпілісі" романы да оған танымал болды, ол осыған ұқсас тақырыптарды қамтиды. Эко өмірі бойы жемісті еңбек етті, оның шығармаларына балалар кітаптары, француз және ағылшын тілдерінен аудармалар кіреді. 1985 жылдан бастап "L'Espresso" журналында "La Bustina di Minerva" ("Минерваның ойыншық кітабы") атты екі айлық бағана жариялап тұрды. Оның соңғы бағаны (Франческо Хаестің романтикалық картиналарына сын) 2016 жылдың 27 қаңтарында жарық көрді. Өмірінің көп бөлігін оқытқан Болонья университетінде ол зейнеткер профессор болды. XXI ғасырда ол 1995 жылғы "Ur Fascism" эссесі үшін танылды, онда Эко фашистік идеологияны құрайтын он төрт жалпы қасиетті тізімдейді.
Umberto Eco (5 January 1932 – 19 February 2016) was an Italian medievalist, philosopher, semiotician, novelist, cultural critic, and political and social commentator. In English, he is best known for his popular 1980 novel The Name of the Rose, a historical mystery combining semiotics in fiction with biblical analysis, medieval studies and literary theory, as well as Foucault's Pendulum, his 1988 novel which touches on similar themes. Eco wrote prolifically throughout his life, with his output including children's books, translations from French and English, in addition to a twice monthly newspaper column "La Bustina di Minerva" (Minerva's Matchbook) in the magazine L'Espresso beginning in 1985, with his last column (a critical appraisal of the Romantic paintings of Francesco Hayez) appearing 27 January 2016. At the time of his death, he was an Emeritus professor at the University of Bologna, where he taught for much of his life. In the 21st century, he has continued to gain recognition for his 1995 essay "Ur Fascism", where Eco lists fourteen general properties he believes comprise fascist ideologies.
Ерте өмір және білім
Эко 1932 жылғы 5 қаңтарда Италияның солтүстігіндегі Пьемонт аймағындағы Алессандрия қаласында дүниеге келді. Италия фашизмінің аймақ бойынша таралуы оның балалық шағына әсер етті. Он жасында ол "Муссолинидің даңқы мен Италияның мәңгілік тағдыры үшін өлуге бола ма?" деген жас итальяндық фашист жазуына жағымды жауап бергені үшін Ludi Juveniles бірінші провинциялық сыйлығын алды. Оның әкесі, Джулио, он үш баланың бірі, үкімет оны үш соғысқа шақырғанға дейін бухгалтер болып жұмыс істеген. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Умберто мен анасы Джованна (Бизио) Пьемонт тауларындағы шағын ауылға көшті. Оның ауылы 1945 жылы азат етілді, ол американдық комикстермен, Еуропалық қарсылық қозғалысымен және Холокостпен танысты. Өмірінің соңында Эко өзінің тегінің ex caelis oblatus (латынша: аспаннан сыйлық) деген сөздердің аббревиатурасы екеніне сене бастады. Сол кездегі дәстүр бойынша, оның атасы (табылған бала) қалалық әкімдіктің қызметкерімен аталған. 2011 жылғы сұхбатында Эко досы Ватикан кітапханасындағы иезуиттердің аббревиатураларының тізіміне тап болғанын және оған есімнің болуы мүмкін шығу тегін хабарлағанын айтты. Умбертоның әкесі оны заңгер болуға итермеледі, бірақ ол Турин университетіне (UNITO) түсіп, Луиджи Парейсонның жетекшілігімен ортағасырлық философ және теолог Томас Аквинскийдің эстетикасы тақырыбында диссертация қорғады. 1954 жылы ол философия ғылымдарының Laurea дәрежесін алды.
Eco was born on 5 January 1932 in the city of Alessandria, in Piedmont in northern Italy. The spread of Italian Fascism throughout the region influenced his childhood. At the age of ten, he received the First Provincial Award of Ludi Juveniles after responding positively to the young Italian fascist writing prompt of "Should we die for the glory of Mussolini and the immortal destiny of Italy?" His father, Giulio, one of thirteen children, was an accountant before the government called him to serve in three wars. During World War II, Umberto and his mother, Giovanna (Bisio), moved to a small village in the Piedmontese mountainside. His village was liberated in 1945, and he was exposed to American comic books, the European Resistance, and the Holocaust. Towards the end of his life, Eco came to believe that his family name was an acronym of ex caelis oblatus (from Latin: a gift from the heavens). As was the custom at the time, the name had been given to his grandfather (a foundling) by an official in city hall. In a 2011 interview, Eco explained that a friend happened to come across the acronym on a list of Jesuit acronyms in the Vatican Library, informing him of the likely origin of the name. Umberto's father urged him to become a lawyer, but he entered the University of Turin (UNITO), writing his thesis on the aesthetics of medieval philosopher and theologian Thomas Aquinas under the supervision of Luigi Pareyson, for which he earned his Laurea degree in philosophy in 1954.
Ортағасырлық эстетика және философия (19541968)
Мектепті бітіргеннен кейін Эко Миландағы Radiotelevisione Italiana (RAI) мемлекеттік телеарнасында түрлі мәдени бағдарламаларды өндіріп жұмыс істеді. 1956 жылы алғашқы кітабы жарық көргеннен кейін ол өзінің альма-матерінде ассистент оқытушы болды. 1958 жылы Эко RAI және Турин университетінен итальян армиясында 18 айлық міндетті әскери қызметке шақырылды. 1959 жылы университетке оралғаннан кейін Валентино Бомпиани Миландағы өзінің аттас баспасына "Idee nuove" (Жаңа идеялар) сериясын редакциялауды ұсынды. Баспагердің айтуынша, ол Эко туралы оның "Filosofi in libertà" (Бостандыққа шыққан философтар) атты карикатуралар мен өлеңдерден тұратын қысқаша кітапшасы арқылы білген. Бұл кітапша бастапқыда Джеймс Джойске еліктеп, Даидалус деген псевдониммен 550 дана көлемде басылған еді. Сол жылы Эко өзінің екінші кітабын – "Sviluppo dell'estetica medievale" (Ортағасырлық эстетиканың дамуы) атты, Аквинскийдің еңбектеріне негізделген ғылыми монографиясын жариялады. 1961 жылы эстетикадан libera docenza дәрежесін алған Эко 1963 жылы сол пән бойынша лектор лауазымына көтерілді, ал 1964 жылы Милан университетінде сәулет өнерінен лекция оқу үшін Турин университетінен кетті.
After graduating, Eco worked for the state broadcasting station Radiotelevisione Italiana (RAI) in Milan, producing a variety of cultural programming. Following the publication of his first book in 1956, he became an assistant lecturer at his alma mater. In 1958, Eco left RAI and the University of Turin to complete 18 months of compulsory military service in the Italian Army. In 1959, following his return to university teaching, Eco was approached by Valentino Bompiani to edit a series on "Idee nuove" (New Ideas) for his eponymous publishing house in Milan. According to the publisher, he became aware of Eco through his short pamphlet of cartoons and verse Filosofi in libertà (Philosophers in Freedom, or Liberated Philosophers), which had originally been published in a limited print run of 550 under the James Joyce inspired pseudonym Daedalus. That same year, Eco published his second book, Sviluppo dell'estetica medievale (The Development of Medieval Aesthetics), a scholarly monograph building on his work on Aquinas. Earning his libera docenza in aesthetics in 1961, Eco was promoted to the position of lecturer in the same subject in 1963, before leaving the University of Turin to take a position as lecturer in Architecture at the University of Milan in 1964.
Семиотика және танымал мәдениет туралы алғашқы жазбалары (19611964)
Жалпы оқырманға арналған еңбектерінің ішінде, 1961 жылы Эконың «Майк Бонгиорноның феноменологиясы» атты қысқаша мақаласы, танымал, бірақ мәдени деңгейі төмен викторина жүргізушісіне жасаған сындық талдау, «Пирелли» шина компаниясының журналында жарияланған Эконың бұқаралық ақпарат құралдарына арналған мақалалар сериясының бір бөлігі ретінде жарық көрді. Онда Эко: «[Бонгиорно] өзін құдай ретінде ұсынғанмен, кемсітушілік сезімдерді тудырмайды, ал көпшілік оны ризашылықпен және махаббатпен қабылдайды. Ол ешкімнің жетіспеушілікке ұмтылу қажеттігін сезінбейтін, әркімнің қазірдің өзінде оның деңгейінде екенін білдіретін идеалды бейнелейді» деп атап өтті. Көптеп таралған БАҚ арқасында көпшілік арасында танымал болған бұл мақала кейіннен «Diario minimo» (1963) жинағына енгізілді. Осы кезеңде Эко «ашық» мәтін және семиотика туралы өз ойларын қатайта бастады, осы тақырыптар бойынша көптеген мақалалар жазды. 1962 жылы «Opera aperta» («Ашық туынды» деген мағынадағы ағылшын тіліне аударылған) атты еңбегін жариялады. Онда Эко әдеби мәтіндерді мағынаның тізбегі емес, мағынаның кеңістігі деп санайды; олар ашық, ішкі динамикалық және психологиялық тұрғыдан белсенді кеңістік ретінде түсініледі. Бір ғана, нақты жолмен түсіну мүмкіндігін шектейтін, яғни жабық мәтін әдебиеті ең аз құнды, ал ақыл, қоғам және өмір арасында ең белсенді байланыс құратын мәтіндер (ашық мәтіндер) ең жанды және жақсырақ, бірақ бағалау терминологиясы оның басты назарында болған жоқ. Эко психология немесе тарихи талдау емес, тілді зерттеу және семиотика арқылы осы пікірлерге келді (мысалы, Вольфганг Изер мен Ханс Роберт Жаус сияқты теоретиктер). 1964 жылы жарық көрген «Apocalittici e integrati» кітабында Эко халық мәдениетін зерттеуін жалғастырып, бұқаралық коммуникация құбылысын әлеуметтанулық тұрғыдан талдады.
Among his work for a general audience, in 1961 Eco's short essay "Phenomenology of Mike Bongiorno", a critical analysis of a popular but unrefined quiz show host, appeared as part of a series of articles by Eco on mass media published in the magazine of the tyre manufacturer Pirelli. In it, Eco, observed that "[Bongiorno] does not provoke inferiority complexes, despite presenting himself as an idol, and the public acknowledge him, by being grateful to him and loving him. He represents an ideal that nobody need strive to reach because everyone is already at his level." Receiving notoriety among the general public thanks to widespread media coverage, the essay was later included in the collection Diario minimo (1963). Over this period, Eco began seriously developing his ideas on the "open" text and on semiotics, writing many essays on these subjects. In 1962 he published Opera aperta (translated into English as "The Open Work"). In it, Eco argued that literary texts are fields of meaning, rather than strings of meaning; and that they are understood as open, internally dynamic and psychologically engaged fields. Literature which limits one's potential understanding to a single, unequivocal line, the closed text, remains the least rewarding, while texts which are the most active between mind, society and life (open texts) are the liveliest and best—although valuation terminology was not his primary focus. Eco came to these positions through the study of language and from semiotics, rather than from psychology or historical analysis (as did theorists such as Wolfgang Iser, on the one hand, and Hans Robert Jauss, on the other). In his 1964 book Apocalittici e integrati, Eco continued his exploration of popular culture, analyzing the phenomenon of mass communication from a sociological perspective.
Көрнекі байланыс және семиологиялық партизандық соғыс (1965-1975)
1965-1969 жылдары Флоренция университетінде Визуалды коммуникация профессоры болды, онда ол ықпалды "Семиологиялық партизандық соғысқа қарай" лекциясын оқыды, бұл лекция "семиологиялық партизандық" терминін қалыптастырды және негізгі ағымдағы бұқаралық ақпарат құралдары мәдениетіне қарсы партизандық тактиканың теориялануына әсер етті, мысалы, партизандық теледидар және мәдени бұзушылық. Мақалада "коммуникациялық партизандық соғыс" және "мәдени партизандық" сияқты тұжырымдар қолданылды. Кейіннен бұл мақала Эконың "Faith in Fakes" кітабына енгізілді. Эконың семиотикаға қатысты көзқарасы көбінесе "түсіндірмелі семиотика" деп аталады. Оның алғашқы кітап көлеміндегі жазбасы "La struttura assente" (1968; сөзбе-сөз: Қалыптасқан құрылым) еңбегінде пайда болды. 1969 жылы ол Милан политехникалық институтында Семиотика профессоры болып тағайындалды және алғашқы жылын Нью-Йорк университетінде қонақ лекторы ретінде өткізді. Сол жылы Эко Бомпиани баспасындағы аға беллетристика емес редактор лауазымынан бас тартты.
From 1965 to 1969, he was Professor of Visual Communications at the University of Florence, where he gave the influential lecture "Towards a Semiological Guerrilla Warfare", which coined the influential term "semiological guerrilla", and influenced the theorization of guerrilla tactics against mainstream mass media culture, such as guerrilla television and culture jamming. Among the expressions used in the essay are "communications guerrilla warfare" and "cultural guerrilla". The essay was later included in Eco's book Faith in Fakes. Eco's approach to semiotics is often referred to as "interpretative semiotics". In his first book length elaboration, his theory appears in La struttura assente (1968; literally: The Absent Structure). In 1969 he left to become Professor of Semiotics at Milan Polytechnic, spending his first year as a visiting professor at New York University. That same year, Eco stepped down from his position as senior non fiction editor at Bompiani.
Розаның аты және Фуконың маятнигі (19751988)
1977-1978 жылдары Эко Йель университетінде, кейін Колумбия университетінде қонақ профессор болды. 1980-1981 жылдары Йель университетіне, ал 1984 жылы Колумбия университетіне қайта оралды. Осы уақыт аралығында ол "Оқырманның рөлі" (1979) және "Симиотика және тіл философиясы" (1984) еңбектерін аяқтады. Эко өзінің алғашқы романы "Розаның аты" (1980) – XIV ғасырдағы монастырдағы тарихи құпиясында ортағасырлық біліміне сүйенді. Францискандық монах Вильгельм Баскервилл, көмекшісі Адсо (бенедиктиндік жаңа кіруші) бірнеше кісі өлтіруін зерттейді, бұл монастырь маңызды діни пікірталас өткізуге дайындалып жатқан кезде болады. Романда басқа көздерге тікелей немесе жанама метатексті сілтемелер көп, оларды "шешу" үшін оқырман детективтік жұмыс істеуі қажет. Кітаптың атауы кітаптың ішінде түсіндірілмейді, бірақ соңында латын тіліндегі өлең бар: "Роза – барлық ерекше нәрселердің тағдырына үлгі". Экоға үлкен әсер еткен Хорхе Луис Борхеске Бургостық Хорхе кейіпкері арқылы құрмет көрсетілген: Борхес, соқыр монах Хорхе сияқты, кітапқа деген құштарлығына арналған бойдақ өмір сүрді және соңында көзі көрмей қалды. "Розаның аты" романындағы лабиринт тәрізді кітапхана Борхестің "Бабил кітапханасы" атты әңгімесін еске салады. Вильгельм Баскервилл – логикалық ойлы ағылшын, монах және детектив. Оның есімі Уильям Окхэмді де, Шерлок Холмсты да (Баскервиллдің иті арқылы) еске салады; оны сипаттайтын көптеген бөлімдер сэр Артур Конан Дойлдің Холмс туралы сипаттамаларын еске түсіреді. Кісі өлтірудің негізгі құпиясы "Мың бір түн" әңгімелерінен алынған. Кейін "Розаның аты" романы сюжетіне сәйкес, бірақ романның философиялық және тарихи тақырыптарын толық қамтымайтын фильмге және телесериалға түсірілді, онда Шон Коннери, Ф. Мюррей Абрахам, Кристиан Слейтер және Рон Перлман рөлдерін ойнады. "Фуконың маятнигі" (1988) романында шағын баспаханада жұмыс істейтін үш редактор көңіл көтеру үшін арнайы құпия теория ойлап табуға бел буады. Олардың "Жоспар" деп аталатын құпиясы – Темплиерлер орденінен тараған құпия ұйым арқылы әлемді басып алуға бағытталған зор және күрделі схема. Ойын барысында үш редактор осы жоспардың егжей-тегжейін біртіндеп ұғына бастайды. Бірақ ойын қауіпті болып кетеді, өйткені сырттан келгендер "Жоспар" туралы біліп алып, бұл адамдар Темплиерлердің жоғалған қазынасын табудың құпиясын тапқан деп сеніп қояды.
From 1977 to 1978 Eco was a visiting professor at Yale University and then at Columbia University. He returned to Yale from 1980 to 1981, and Columbia in 1984. During this time he completed The Role of the Reader (1979) and Semiotics and Philosophy of Language (1984). Eco drew on his background as a medievalist in his first novel The Name of the Rose (1980), a historical mystery set in a 14th century monastery. Franciscan friar William of Baskerville, aided by his assistant Adso, a Benedictine novice, investigates a series of murders at a monastery that is to host an important religious debate. The novel contains many direct or indirect metatextual references to other sources which require the detective work of the reader to "solve". The title is unexplained in the body of the book, but at the end, there is a Latin verse The rose serves as an example of the destiny of all remarkable things. There is a tribute to Jorge Luis Borges, a major influence on Eco, in the character Jorge of Burgos: Borges, like the blind monk Jorge, lived a celibate life consecrated to his passion for books, and also went blind in later life. The labyrinthine library in The Name of the Rose also alludes to Borges's short story "The Library of Babel". William of Baskerville is a logical minded Englishman who is a friar and a detective. His name evokes both William of Ockham and Sherlock Holmes (by way of The Hound of the Baskervilles); several passages which describe him are strongly reminiscent of Sir Arthur Conan Doyle's descriptions of Holmes. The underlying mystery of the murder is borrowed from the "Arabian Nights". The Name of the Rose was later made into a motion picture, which follows the plot, though not the philosophical and historical themes of the novel and stars Sean Connery, F. Murray Abraham, Christian Slater and Ron Perlman and a made for television mini series. In Foucault's Pendulum (1988), three under employed editors who work for a minor publishing house decide to amuse themselves by inventing a conspiracy theory. Their conspiracy, which they call "The Plan", is about an immense and intricate plot to take over the world by a secret order descended from the Knights Templar. As the game goes on, the three slowly become obsessed with the details of this plan. The game turns dangerous when outsiders learn of The Plan and believe that the men have really discovered the secret to regaining the lost treasure of the Templars.
Батыс антропологиясы және "Бір күн бұрын аралы" (1988-2000)
1988 жылы Эко Сан-Марино Республикасы университетінде Медиа зерттеулер кафедрасын құрды, ал 1992 жылы Болонья университетінде Коммуникациялық пәндер институтын құрды, кейіннен сол институтта Гуманитарлық ғылымдарды зерттеудің жоғары мектебін ашты. 1988 жылы Болонья университетінде Эко өзінің критерийлері бойынша батысқа жат (африкалық және қытайлық ғалымдар) тұрғысынан Батыс антропологиясы деп аталатын ерекше бағдарлама жасады. Эко Батыс Африкадағы Ален Ле Пишон идеясына негізделген халықаралық трансмәдени желіні құрды. Болонья бағдарламасының нәтижесінде 1991 жылы Қытайдың Гуанчжоу қаласында «Білімнің шекаралары» атты алғашқы конференция өтті. Бірінші шарадан кейін көп ұзамай Гуанчжоудан Пекинге дейінгі жібек жолында «Жалпыға ортақ ізденістегі түсініспеушіліктер» тақырыбында «Еуропалық-қытайлық саяхат» семинары өтті. Соңғысы «Бір мүйіз және айдаһар» атты кітапқа айналды, онда Қытай мен Еуропада білімді қалыптастыру мәселесі талқыланды. Бұл жинаққа үлес қосқан ғалымдар Қытайдан – Тан Ицзе, Ван Бин және Юэ Дайюн, ал Еуропадан – Фурио Коломбо, Антуан Данчин, Жак Ле Гофф, Паоло Фаббри және Ален Рей болды. 1990 жылы Эко «Түсіндірудің шектері» атты еңбегін жариялады. 1992-1993 жылдары Эко Гарвард университетінде, ал 2001-2002 жылдары Оксфордтың Сент-Анн колледжінде қонақ профессор болып жұмыс істеді. «Кешегі арал» (1994) – Эконың үшінші романы. Кітаптың оқиғасы 17 ғасырда өрбітеді. Кітапта халықаралық дата сызығының арғы жағында орналасқан деп сенетін аралдың көз алдында кемеде қалып қойған адам туралы айтылады. Бас кейіпкер жүзу білмейтіндіктен тұтқындалып, кітаптың көп бөлігін өміріне және оны осы жағдайға жеткізген оқиғаларға арнап еске түсіреді. 1997 жылы ол «Кант және платипус» кітабында семиотикаға қайта оралды, ал Эко өзінің жанкүйерлерін ескертіп: «Бұл терең кітап. Оны жылдам оқуға болмайды. Әр бетке екі апта бойы қарындашпен ден қою керек. Басқаша айтқанда, егер сіз Эйнштейн болмасаңыз, оны сатып алмаңыз», – деді. 2000 жылы Тимбуктуда өткен семинардан кейін Болоньяда Шығыс пен Батыс арасындағы өзара білімнің жағдайы туралы ой-пікір алмасу үшін тағы бір кездесу өтті. Бұл өз кезегінде Брюссель, Париж және Гоа қалаларында конференциялар сериясына жол ашты, ал соңғысы 2007 жылы Пекинде өтті. Пекин конференциясының тақырыптары «Тәртіп пен тәртіпсіздік», «Соғыс пен бейбітшіліктің жаңа тұжырымдары», «Адам құқықтары» және «Әлеуметтік әділдік және келісім» болды. Эко ашылу лекциясын оқыды. Баяндама жасағандардың арасында Үндістаннан келген антропологтар Балвир Арора, Варун Сахни және Рукмини Бхая Наир, Африкадан келген Муса Со, Еуропадан келген Роланд Марти мен Морис Олендер, Кореядан келген Ча Инсук, Қытайдан келген Хуан Пинг пен Чжао Тиньян болды. Сондай-ақ, бағдарламаға құқық және ғылым салаларындағы ғалымдар қатысты, олардың ішінде Антуан Данчин, Ахмет Джаббар және Дитер Гримм бар еді. Эконың халықаралық қарым-қатынасты және түсіністікті жеңілдету үшін шығыс-батыс диалогына деген қызығушылығы халықаралық көмекші тіл Эсперантоға деген қызығушылығымен де байланысты.
In 1988, Eco founded the Department of Media Studies at the University of the Republic of San Marino, and in 1992 he founded the Institute of Communication Disciplines at the University of Bologna, later founding the Higher School for the Study of the Humanities at the same institution. In 1988, at the University of Bologna, Eco created an unusual program called Anthropology of the West from the perspective of non Westerners (African and Chinese scholars), as defined by their own criteria. Eco developed this transcultural international network based on the idea of Alain le Pichon in West Africa. The Bologna program resulted in the first conference in Guangzhou, China, in 1991 entitled "Frontiers of Knowledge". The first event was soon followed by an Itinerant Euro Chinese seminar on "Misunderstandings in the Quest for the Universal" along the silk trade route from Guangzhou to Beijing. The latter culminated in a book entitled The Unicorn and the Dragon, which discussed the question of the creation of knowledge in China and in Europe. Scholars contributing to this volume were from China, including Tang Yijie, Wang Bin and Yue Daiyun, as well as from Europe: Furio Colombo, Antoine Danchin, Jacques Le Goff, Paolo Fabbri and Alain Rey. Eco published The Limits of Interpretation in 1990. From 1992 to 1993, Eco was a visiting professor at Harvard University and from 2001 to 2002, at St Anne's College, Oxford. The Island of the Day Before (1994) was Eco's third novel. The book, set in the 17th century, is about a man stranded on a ship within sight of an island which he believes is on the other side of the international date line. The main character is trapped by his inability to swim and instead spends the bulk of the book reminiscing on his life and the adventures that brought him to be stranded. He returned to semiotics in Kant and the Platypus in 1997, a book which Eco reputedly warned his fans away from, saying, "This a hard core book. It's not a page turner. You have to stay on every page for two weeks with your pencil. In other words, don't buy it if you are not Einstein." In 2000, a seminar in Timbuktu was followed up with another gathering in Bologna to reflect on the conditions of reciprocal knowledge between East and West. This, in turn, gave rise to a series of conferences in Brussels, Paris and Goa, culminating in Beijing in 2007. The topics of the Beijing conference were "Order and Disorder", "New Concepts of War and Peace", "Human Rights" and "Social Justice and Harmony". Eco presented the opening lecture. Among those giving presentations were anthropologists Balveer Arora, Varun Sahni, and Rukmini Bhaya Nair from India, Moussa Sow from Africa, Roland Marti and Maurice Olender from Europe, Cha Insuk from Korea, and Huang Ping and Zhao Tinyang from China. Also on the program were scholars from the fields of law and science including Antoine Danchin, Ahmed Djebbar and Dieter Grimm. Eco's interest in east–west dialogue to facilitate international communication and understanding also correlates with his related interest in the international auxiliary language Esperanto.
Кейінгі романдар мен жазу (20002016)
Баудолино 2000 жылы жарық көрді. Баудолино – көп саяхат жасаған, түрлі тілдерді білетін Пьемонт ғалымы, ол Төртінші крест жорығы кезінде Константинополь тоналып жатқанда Византия тарихшысы Никетас Хониатті құтқарады. Өзін шебер жалғаншы екенін айта отырып, ол бала кезінен бастап, қиялы мол шалғайдағы бала ретінде, император Фредерик Барбароссаның асырап алған ұлы ретінде және Престер Джонның мифтік патшалығына сапарға бару миссиясына дейінгі өмірінің тарихын баяндайды. Баудолино әңгімесін айта келе, алаяқтық жасау және қызық оқиғалар айту қабілетімен мақтанады, бұл тарихшыны (және оқырманды) оның әңгімесінің негізгі бөлігінің жалған екендігіне күдік тудырады. "Каралева Лоананың құпия жалыны" (2005) – антиквариатқа маманданған ескі кітап сатушы Джанбатиста Бодони туралы, ол комадан оянғанда естеліктерінің бір бөлігін ғана сақтап, өткенін қайта жаңғыртуға тырысады. Бодони өте қиын таңдау жасауға мәжбүр болады – өзінің өткені мен болашағы арасында. Ол өзінің өткенін болашағы үшін қабылдауы керек пе, әлде өткенін қайтарып алып, болашағынан бас тартуы керек пе? Эконың алтыншы романы – "Прагадағы зират" 2010 жылы жарық көрді. Бұл – "үрдістерді, құпия жоспарларды, интригаларды және шабуылдарды құрап, Еуропа құрлығының тарихи және саяси тағдырын анықтауға көмектесетін" құпия агенттің оқиғасы. Кітапта Дрейфус ісі, Сион ақсақалдарының хаттамалары және еврей халқына деген жеккөрушілік пен жауыздыққа әкелген басқа да маңызды 19 ғасыр оқиғалары арқылы қазіргі заманғы антисемитизмнің қалыптасуы туралы айтылады. 2012 жылы Эко мен Жан-Клод Каррьер ақпарат тасымалдаушылардың болашағы туралы әңгімелер жинағын жариялады. Эко әлеуметтік желілерді сынап, мысалы: "Әлеуметтік желілер бұрын тек барда бір стақан шарап ішкеннен кейін ғана сөйлейтін ақымақтардың легиондарына сөйлеуге құқық береді, қоғамға зиян келтірмейтін, бірақ енді олар Нобель сыйлығының иегерімен бірдей құқыққа ие. Бұл – ақымақтардың басып кіруі" деді. "Ағаштан лабиринтке дейін: белгі мен түсіндіру туралы тарихи зерттеулер" (2014). "Нумеру Зеро" 2015 жылы жарық көрді. 1992 жылы Милан газетінде жұмыс істейтін журналист Колонна баяндаған бұл туынды Италиядағы парақорлық және сыбайлас жемқорлық мәдениетін, сондай-ақ фашизмнің мұрасын сатиралық түрде көрсетеді.
Baudolino was published in 2000. Baudolino is a much travelled polyglot Piedmontese scholar who saves the Byzantine historian Niketas Choniates during the sack of Constantinople in the Fourth Crusade. Claiming to be an accomplished liar, he confides his history, from his childhood as a peasant lad endowed with a vivid imagination, through his role as adopted son of Emperor Frederick Barbarossa, to his mission to visit the mythical realm of Prester John. Throughout his retelling, Baudolino brags about his ability to swindle and tell tall tales, leaving the historian (and the reader) unsure of just how much of his story was a lie. The Mysterious Flame of Queen Loana (2005) is about Giambattista Bodoni, an old bookseller specializing in antiques who emerges from a coma with only some memories to recover his past. Bodoni is pressed to make a very difficult choice, one between his past and his future. He must either abandon his past to live his future or regain his past and sacrifice his future. The Prague Cemetery, Eco's sixth novel, was published in 2010. It is the story of a secret agent who "weaves plots, conspiracies, intrigues and attacks, and helps determine the historical and political fate of the European Continent". The book is a narrative of the rise of Modern day antisemitism, by way of the Dreyfus affair, The Protocols of the Elders of Zion and other important 19th century events which gave rise to hatred and hostility toward the Jewish people. In 2012, Eco and Jean Claude Carrière published a book of conversations on the future of information carriers. Eco criticized social networks, saying for example that "Social media gives legions of idiots the right to speak when they once only spoke at a bar after a glass of wine, without harming the community but now they have the same right to speak as a Nobel Prize winner. It's the invasion of the idiots." From the Tree to the Labyrinth: Historical Studies on the Sign and Interpretation (2014). Numero Zero was published in 2015. Set in 1992 and narrated by Colonna, a hack journalist working on a Milan newspaper, it offers a satire of Italy's kickback and bribery culture as well as, among many things, the legacy of fascism.
Табыс пен тақырыптар
RAI арнасында ол танысқан авангард суретшілер, суретшілер, музыканттар және жазушылар тобы – Neoavanguardia немесе '63 тобы, Эконың шығармашылық жолында маңызды және ықпалды құрамдас бөлік болды. 1971 жылы Эко Versus: Quaderni di studi semiotici (италиялық ғалымдар арасында VS деп белгілі) семиотика журналын бірлесіп құрды. VS белгілер мен мағынаға қатысты зерттеулер жүргізетін ғалымдар тарапынан қолданылады. Журналдың құрылуы мен қызметі Италияда да, Еуропаның басқа бөліктерінде де семиотиканың жеке академиялық сала ретінде дамуына үлкен үлес қосты. Эко, А. Дж. Греймас, Жан-Мари Флох және Жак Фонтанилл сияқты Еуропаның белгілі семиотиктері, сондай-ақ Джон Серл және Джордж Лакофф сияқты философтар мен тіл білімі мамандары VS журналында түпнұсқа мақалаларын жариялады. Серб және орыс ғалымдары мен жазушыларымен жұмысы Милорад Павич туралы ойлар мен Александр Гениспен болған кездесуді қамтыды. 1990 жылдардың басында Эко Энрико Бадж, Жан Бодрийяр және Дональд Куспит сияқты суретшілер мен философтармен бірлесіп, «патафизика» деп аталатын қиялға толы ғылым туралы бірнеше әжуанды мәтіндер жариялады. Эконың туындылары әлемде кең танылып, көптеген тілдерге аударылды. Оның романдары әдебиет пен тарихқа қатысты нәзік, көбінесе көп тілдік сілтемелерге толы. Эконың шығармалары интертекстуалдық концепцияны, яғни барлық әдеби туындылардың өзара байланысын көрсетеді. Эко Джеймс Джойсты және Хорхе Луис Борхесті өзінің шығармашылығына ең көп әсер еткен екі заманауи автор деп атады. Умберто Эко гипертексті роман үшін тиімді негіз деп санамады. Оның пікірінше, мультимедиа туындының мәдени құндылығын арттырмайды, тек оның мазмұнын толықтырады. 1995 жылы Милан Триеннале университетінде сөз сөйлеген кезде ол былай деді: «Мен бірнеше мультимедиалық жұмыстарды көрдім және осы сияқты басылымды дайындауға жеке қатыстым. Маған аяқталған жұмысты іске қосу үшін компьютер берді, бірақ қазір, бір жыл өткен соң, бұл машина ескіріп, жаңа мультимедиалық жұмыстармен үйлесімсіз болып қалды». Эко сонымен қатар аудармашы болды: ол Реймонд Кенудың «Стильдік жаттығулар» (1947) туындысын итальян тіліне аударды. Эконың аудармасы 1983 жылы Esercizi di stile деген атпен жарық көрді. Ол сондай-ақ Жерар де Нервалдың «Сильви» повесін аударды.
A group of avant garde artists, painters, musicians and writers, whom he had befriended at RAI, the Neoavanguardia or Gruppo '63, became an important and influential component in Eco's writing career. In 1971, Eco co founded Versus: Quaderni di studi semiotici (known as VS among Italian academics), a semiotic journal. VS is used by scholars whose work is related to signs and signification. The journal's foundation and activities have contributed to semiotics as an academic field in its own right, both in Italy and in the rest of Europe. Most of the well known European semioticians, including Eco, A. J. Greimas, Jean Marie Floch, and Jacques Fontanille, as well as philosophers and linguists like John Searle and George Lakoff, have published original articles in VS. His work with Serbian and Russian scholars and writers included thoughts on Milorad Pavić and a meeting with Alexander Genis. Beginning in the early 1990s, Eco collaborated with artists and philosophers such as Enrico Baj, Jean Baudrillard, and Donald Kuspit to publish a number of tongue in cheek texts on the imaginary science of 'pataphysics. Eco's fiction has enjoyed a wide audience around the world, with many translations. His novels are full of subtle, often multilingual, references to literature and history. Eco's work illustrates the concept of intertextuality, or the inter connectedness of all literary works. Eco cited James Joyce and Jorge Luis Borges as the two modern authors who have influenced his work the most. Umberto Eco did not consider hypertexts a valid support for a novel. In his opinion, multimedia added nothing to the cultural value of the work, it only integrated its contents. In 1995, during a presentation at the Milan Triennale University, he declared: "I have seen several multimedia works, and I personally collaborated in the drafting of a publication of this type. They gave me a computer on which to run the finished work, but now remotely of just one year this machine is already outdated, rendered obsolete and unusable with the most recent multimedia works." Eco was also a translator: he translated into Italian Raymond Queneau's Exercices de style (1947). Eco's translation was published under the title Esercizi di stile in 1983. He was also the translator of Sylvie, a novella by Gérard de Nerval.
Сыншылдық қабылдау және мұра
Философия, семиотика және мәдениетті зерткен ғалым ретінде Эконың теориялық еңбектерін гениалды деп бағалау керек пе, әлде қажетсіз, еңбекке толы жоба деп қарастыру керек пе деген мәселеде сыншылар арасында пікір қақтығысы болды. Ал оның көркем шығармалары бірден күрделілігімен де, танымалдылығымен де сыншыларды таң қалдырды. 1980 жылы «Оқырманның рөлі» туралы рецензиясында философ Роджер Скрутон Эконың эзотерикалық бейілімдерін сынап, былай деп жазады: «[Эко] техникалық риториканы, осыншама көп түтінді ұзақ уақыт бойы тудыратын тәсілді іздейді, нәтижесінде оқырман автордың түсінбеушілігіне емес, өзінің қабылдау қабілетінің жеткіліксіздігіне кінә тағуға бастайды». 1986 жылы «Жалғандыққа сенім» және «Орта ғасырдағы өнер мен сұлулық» атты еңбектеріне рецензия жазған өнер тарихшысы Николас Пенни Эконы құлыққа ұмтылғандықпен айыптайды: «Мен Эконың зияткерлік сақтықтығынан, тіпті қарапайымдылықтан, «қажеттілік» (осы эсселердің біріншісі жарық көрген кезде бұл сөз жиі қолданылған) деген әділ іске алғашқыда қызығушылық танытқанын күдіктенемін, бұл ортағасырлықтарды әсіресе күйзеліспен қабылдануына итермелеуі мүмкін». Алайда, Эконың жеңіл мінезі мен энциклопедиялық білімі оған күрделі академиялық тақырыптарды түсінікті және қызықты етуге мүмкіндік берді. 1980 жылы «Розаның аты» ромасы туралы рецензиясында әдеби сыншы және ғалым Фрэнк Кермод «Семиотика теориясын» «күшті, бірақ қиын трактат» деп сипаттайды, ал Эконың романын «тамаша қызықты кітап – орта ғасырлар мен семиотикаға деген құштарлықтың нәтижесінде туған өте ерекше нәрсе, және өте қазіргі заманғы ләззат» деп бағалайды. Жиль Делез 1968 жылы жарық көрген «Айырмашылық және қайталану» атты еңбегінде Эконың 1962 жылғы «Ашық жұмыс» кітабын мақұлдап сілтеме жасайды, ал постструктуралистік философ Жак Деррида да осы кітаптан шабыттанды деген пікір бар. 2017 жылы Сара Г. Беардсворт пен Рэндалл Э. Оксер редакциялаған, беделді «Қазіргі заманғы философтар кітапханасының» 35-томы ретінде Open Court баспасы Эконың еңбектерінің ретроспективасын жариялады, онда 23 қазіргі заманғы ғалымның мақалалары жинақталған.
As an academic studying philosophy, semiotics, and culture, Eco divided critics as to whether his theorizing should be seen as brilliant or an unnecessary vanity project obsessing over minutiae, while his fiction writing stunned critics with its simultaneous complexity and popularity. In his 1980 review of The Role of the Reader, philosopher Roger Scruton, attacking Eco's esoteric tendencies, writes that, "[Eco seeks] the rhetoric of technicality, the means of generating so much smoke for so long that the reader will begin to blame his own lack of perception, rather than the author's lack of illumination, for the fact that he has ceased to see." In his 1986 review of Faith in Fakes and Art and Beauty in the Middle Ages, art historian Nicholas Penny, meanwhile, accuses Eco of pandering, writing "I suspect that Eco may have first been seduced from intellectual caution, if not modesty, by the righteous cause of 'relevance' (a word much in favour when the earlier of these essays appeared) – a cause which Medievalists may be driven to embrace with particularly desperate abandon." At the other end of the spectrum, Eco has been praised for his levity and encyclopedic knowledge, which allowed him to make abstruse academic subjects accessible and engaging. In a 1980 review of The Name of the Rose, literary critic and scholar Frank Kermode refers to Theory of Semiotics, as "a vigorous but difficult treatise", finding Eco's novel, "a wonderfully interesting book – a very odd thing to be born of a passion for the Middle Ages and for semiotics, and a very modern pleasure." Gilles Deleuze cites Eco's 1962 book The Open Work approvingly in his seminal 1968 text Difference and Repetition, a book which poststructuralist philosopher Jacques Derrida is said to have also taken inspiration from. In 2017, a retrospective of Eco's work was published by Open Court as the 35th volume in the prestigious Library of Living Philosophers, edited by Sara G. Beardsworth and Randall E. Auxier, featuring essays by 23 contemporary scholars.
Құрметтер
1980 жылы "Розаның аты" романы жарық көргеннен кейін Эко 1981 жылы Италияның ең беделді әдеби сыйлығы – Стрега сыйлығымен марапатталды, сондай-ақ сол жылы Анджари сыйлығын алды. Келесі жылы ол Мендисис сыйлығын, ал 1985 жылы Маклюэн Телеглоб сыйлығын иеленді. 2010 жылы Эко Accademia dei Lincei қатарына шақырылды. Экоға 1986 жылы Оденсе университеті, 1987 жылы Чикагодағы Лойола университеті, 1990 жылы Глазго университеті, 1992 жылы Кент университеті, 1992 жылы Индиана университеті, 1996 жылы Тарту университеті, 2002 жылы Рутгерс университеті және 2009 жылы Белград университеті құрметті доктор дәрежесін берді. Бұған қоса, Эко Оксфордтың Келлог колледжінің құрметті мүшесі болды. 2014 жылы ол Халықаралық Гутенберг қоғамы мен Майнц қаласының Гутенберг сыйлығымен марапатталды.
Following the publication of The Name of the Rose in 1980, Eco was awarded the Strega prize in 1981, Italy's most prestigious literary award, receiving the Anghiari prize the same year. The following year, he received the Mendicis prize, and in 1985 the McLuhan Teleglobe prize. In 2010, Eco was invited to join the Accademia dei Lincei. Eco was awarded honorary doctorate degrees by the University of Odense in 1986, Loyola University Chicago in 1987, the University of Glasgow in 1990, the University of Kent in 1992, Indiana University Bloomington in 1992, University of Tartu in 1996, Rutgers University in 2002, and the University of Belgrade in 2009. Additionally, Eco was an honorary fellow of Kellogg College, Oxford. In 2014 he was awarded the Gutenberg Prize of the International Gutenberg Society and the City of Mainz.
Діни көзқарастар
Университетте оқып жүрген кезінде Эко Құдайға сенуін тоқтатып, католик шіркеуінен шығып, кейіннен итальяндық скептиктер ұйымы Comitato Italiano per il Controllo delle Affermazioni sulle Pseudoscienze (Псевдоғылымдар туралы мәлімдемелерді тексеру жөніндегі итальяндық комитет) құрылуына көмектесті.
During his university studies, Eco ceased to believe in God and left the Catholic Church, later helping co found the Italian skeptic organization Comitato Italiano per il Controllo delle Affermazioni sulle Pseudoscienze (Italian Committee for the Investigation of Claims of the Pseudosciences).
Жеке өмір және өлім
1962 жылы қыркүйекте ол неміс графикалық дизайнері және өнер пәнінің мұғалімі Ренате Рамгеге үйленді, олардың бір ұлы мен бір қызы болды. Эко уақытын Милан қаласындағы пәтері мен Урбино қаласының жанындағы демалыс үйі арасында бөліп өткізді. Оның Милан қаласындағы үйінде 30 000 томдық, ал Урбино маңындағы үйінде 20 000 томдық кітапханасы болды. Эко 2016 жылдың 19 ақпанына қараған түні, екі жыл бойы ауырған асқазан безінің қатерлі ісігінен Милан қаласындағы үйінде қайтыс болды. 2008 жылдан бастап 84 жасқа толғанға дейін ол Болонья университетінің құрметті профессоры болды, онда ол 1971 жылдан бері оқытып келген.
In September 1962 he married Renate Ramge [de], a German graphic designer and art teacher with whom he had a son and a daughter. Eco divided his time between an apartment in Milan and a vacation house near Urbino. He had a 30,000 volume library in the former and a 20,000 volume library in the latter. Eco died at his Milanese home of pancreatic cancer, from which he had been suffering for two years, on the night of 19 February 2016. From 2008 to the time of his death at the age of 84, he was a professor emeritus at the University of Bologna, where he had taught since 1971.
Антологиялар
Поның "Дюпин", Дойлдың "Холмс", Пирс және тағы да көптеген авторлардың шығармаларындағы абдуктивті ойлау әдістеріне арналған он эссе, 236 бет.
Ten essays on methods of abductive inference in Poe's Dupin, Doyle's Holmes, Peirce and many others, 236 pages.