Франсис Гектор Клерг: Американдық кәсіпкер және өнеркәсіпші
Francis Clergue
Фрэнсис Клергю: американдық кәсіпкер, Канаданың Sault Ste. Marie қаласындағы өнеркәсіптің дамуына зор үлес қосып, 20 ғасыр басындағы маңызды тұлға. Тарихы мен өмірбаяны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық бизнесмен
American businessman
Фрэнсис Гектор Клерг (28 тамыз 1856 – 19 қаңтар 1939) – американдық бизнесмен, ХХ ғасырдың басында Канаданың Онтарио провинциясындағы Саулт-Сте. Мари қаласының жетекші өнеркәсіпшісі болған.
Francis Hector Clergue (August 28, 1856 – January 19, 1939) was an American businessman who became the leading industrialist of Sault Ste. Marie, Ontario, Canada, at the turn of the 20th century.
Ерте өмір
Клерг 1856 жылғы 28 тамызда Американың Мэн штатында дүниеге келген. «Канада энциклопедиясы» оның туған жерін Мэн штатындағы Брюер деп көрсетеді, ал «Канадалықтардың биографиялық сөздігі» Брюердің туыс қаласы Бангорды атап көрсетеді. Оның әкесі Жозеф Гектор Клерг – француз гугеноттарынан тараған шаштараз болған. Оның анасы, Франсис Кларисса Ломбард, 17 ғасырдағы американдық отаршылдардың ұрпағы, олар Англияның Кент аймағынан шыққан; оның әкесі кеме жасау шебері болған. Ол Мэн штаты ағаш және теңіз шаруашылығынан экономикалық пайда көріп тұрған кезде дүниеге келді. Жасөспірім шағында ол жергілікті теміржол станциясының бастығына телеграмма жеткізіп, теміржол тасымалы саласымен танысқан. Кейіннен кәсіпкер және өнеркәсіпші болған Клерг осы салалармен жиі байланыс жасады.
Clergue was born on August 28, 1856, in the American state of Maine. The Canadian Encyclopedia lists his birthplace as Brewer, Maine, while the Dictionary of Canadian Biography instead lists Brewer's sister city of Bangor. His father was Joseph Hector Clergue, a barber who was of French Huguenot origin. His mother, Frances Clarissa Lombard, was descended from 17th century American colonists who had originated in Kent, England; her father was a master shipbuilder. He was born at a time when Maine reaped the economic benefits of timber and maritime economies. As a teenager, he delivered telegrams for the local railway stationmaster, exposing him to the rail transport industry. As a later businessman and industrialist, Clergue would repeatedly engage with these industries.
Кәсіпкерлік
Клергтің ерте өмірінің кейбір жайттары белгісіз, ол Мэн штатының Ауыл шаруашылығы және Механикалық өнер колледжінде инженерлік мамандыққа оқыған болуы мүмкін, немесе мектепте сабақ берген. Соңында ол Фредерик М. Лоттонның заң кеңсесінде жұмыс істеп, заңгерлік мансабын бастады. 1878 жылы ол адвокаттық құқық алды. Ол Бангор қаласында «Лоутон және Клерг» серіктестігі аясында заңгер ретінде жұмыс істей бастады. Екі заңгер жақын орналасқан Хэмпден қаласында күміс кенін өндіру сияқты әртүрлі бизнес жобаларын белсенді түрде қолдады. Оның жоспарлары уақыт өте келе кеңейіп, Алабама және Парсы сияқты алыс аймақтардағы түрлі кәсіпорындарды дамытты, ал салалар туризм, теміржол, коммуналдық қызметтер және кеме жасауды қамтыды. Бұл Бангор қаласындағы азаматтық жақсарту жобаларын, мысалы, көшелерді жарықтандыру және көше теміржолын салу, Пенобскот өзеніндегі электр стансасын, Дигбидегі (Нова-Скотия) темір кенін, целлюлоза зауытын, тұман сиренін шығаратын компанияны және Бангордан Мэн штатының ауылдық аймақтарына созылатын жаңа теміржол желілерін қамтыды; бұл жобалар әртүрлі деңгейде табысқа жетті. Оларды қолдау үшін Клерг қаржыландыру құралы ретінде Шығыс Траст және Банк компаниясын құрды. Клерг өте шебер сөйлеуші еді, көптеген жобалары сәтсіз аяқталса да, ол әлеуетті инвесторларды өзгерте алатын. Биограф Дункан Макдауэлл оның «жаңа технологияның әлеуетін тану қабілеті болғанын» айтады, бірақ оның идеялары көбінесе іс жүзінде мүмкін емес еді және оларды іске асыру үшін жеткілікті техникалық білімі мен дағдысы болмады. Басқа биограф, Эдвард Аллан Салливан, оны «білімсіздіктің батылдығы» деп сипаттады. Ол 1880 жылдары бай туристік ортаға айналған Мэн шығанағындағы Пенобскот шығанағындағы Маунт-Десерт аралында туризм инфрақұрылымын дамытуға көп күш жұмсады. Бұл үлкен қонақ үй және тау беткейіндегі тік бұрандалы теміржолдан тұрады, екеуі де 1883 жылы ашылды, бірақ қаржылық жағынан сәтсіз болды. Онжылдықтың соңына қарай Клерг, Мэн штатының саясаткері Джеймс Г. Блейннің ұсынысымен, Персиядағы британдық және орыс мүдделерімен бәсекелесуге тырысты, бұл оның амбицияларының тағы бір деңгейі болды. Қажар Иранының құлдырауымен, осы екі империялық держава арасындағы Ұлы Ойын кезінде батыс қаржы және даму мүдделері елге еніп кіре бастады. Клерг Ирандағы банк, сумен жабдықтау және теміржол салаларында ұзақ мерзімді монополияға ие болуға тырысты, бірақ сәтсіз аяқталып, жеңіліспен елге оралды. Сол сияқты, Алабама штатының Мобил қаласында кеме жасау саласына британдық инвестицияларды тарту жоспары да сәтсіз аяқталды. Клергтің бизнесмен ретіндегі ең маңызды жетістігі – өнеркәсіптік интеграция тұжырымы, ол үнемі қайта оралып, баса айтатын принцип еді; ол оны «корреляция принципі» деп сипаттады. Клерг байланысты кәсіпорындардың кластері табысты интеграцияланса, масштабтық үнемге қол жеткізе алады деп сенді. Оның харизмасы мен көрегендігі саясаткерлер мен қаржыгерлерге үлкен әсер етті, олар Алтын ғасырдың шыңында амбициялық жобаларға инвестиция салуға дайын болды. 1890 жылдары Клерг Филадельфия және Нью-Йорктің маңызды инвестициялық мүдделерімен қолдау алды.
Some aspects of Clergue's early life are uncertain, and he may have studied engineering at the Maine State College of Agriculture and the Mechanic Arts, or taught school. He eventually settled on a legal career, working at the law office of Frederick M. Laughton. He was called to the bar in 1878. He began to practice as a solicitor in Bangor under the partnership of Laughton and Clergue. The two lawyers became very active in promoting various business ventures, such as a silver mining scheme in nearby Hampden. His schemes grew increasingly grandiose, as he promoted a variety of ventures in regions as far away as Alabama and Persia, and the scope of industries ranged from tourism, railways, public utilities, and shipbuilding. This included civic improvement projects in Bangor such street lighting and a street railway, a power station on the Penobscot River, an iron mine in Digby, Nova Scotia, a pulp mill, a foghorn manufacturing company, and new rail lines extending from Bangor into rural Maine; these ventures met with varying success. To support them, Clergue created the Eastern Trust and Banking Company as a financing vehicle. Clergue was remarked on for his skill as a speaker, who could draw in potential investors even as many of his ventures failed. The biographer Duncan McDowall remarks that "he possessed a knack for recognizing the potential of a new technology," but his ideas were often beyond practical possibility, and he lacked the technical knowledge and skills to implement them in realistic ways. Another biographer, Edward Allan Sullivan, described him as having "the courage of ignorance." He committed extensive resources into developing tourism infrastructure on Mount Desert Island in Penobscot Bay in the Gulf of Maine, which by the 1880s was becoming a wealthy tourist enclave. This consisted of a large hotel along with a mountainside cog railway, both of which opened in 1883 but proved to be financial failures. Before the end of the decade, Clergue had moved on to even greater peaks of ambition when at the suggestion of Maine politician James G. Blaine, he sought to compete with British and Russian interests in Persia. With the decline of Qajar Iran amidst the Great Game between these twin imperial powers, western financial and development interests began to encroach on the country. Clergue made a bid for the long term monopoly on banking, water utilities, and railways in Iran, but failed and had to return home in defeat. Similarly, a scheme to draw British investment to shipbuilding in Mobile, Alabama, was also a failure. As a businessman, Clergue's most notably developed concept was of industrial integration, a principle which he continually returned to and emphasized; he described it as "the principle of correlation". Clergue believed that a cluster of related enterprises could achieve economies of scale if integrated successfully. His charisma and vision proved influential with politicians and financiers who, at the peak of the Gilded Age, were willing to invest in ambitious projects. By the 1890s, Clergue was backed by significant Philadelphia and New York investment interests.
Саульт-Сен-Мариге келу
Канада американдық қаржы капиталы үшін логикалық инвестиция таңдауы болды, және Клерг көп ұзамай мүмкіндіктерді іздеу үшін сол жерге келді. Клерг бастапқыда Супериор көлінің басындағы маңызды орналасқан Форт-Уильямға барып, гидроэлектрлік қуатты дамыту мүмкіндігін зерттеуді жоспарлаған. Саяхаты барысында ол Саулт-Сте. Мари қаласына қызығушылық танытты, ол су және теміржол көлігімен байланысқан, бірақ он жыл бұрын Канадалық Тынық мұхиты теміржолының трансконтиненталдық магистралінен тыс қалған және оның экономикасы тері саудасының төмендеуімен тоқтап қалған еді. Жергілікті кәсіпкерлер Сент-Мэрис өзенінің ағысынан пайда табу мақсатымен гидроэнергетикалық жобаны іске асыруға тырысты, бірақ құрылыс кезіндегі апат жобаны аяқтаусыз қалдырды, үстіне 263 000 долларлық қарыз ілінген. 1894 жылы келген Клерг мүмкіндікті сезіп, тоқтап қалған электр стансасын сатып алды, Саулт-Сте. Мариге үлкен американдық инвестиция уәде етті. Қалалық кеңес оған 20 жылға гидроэлектрлік қуат өндіруге эксклюзивті лицензия берді, сондай-ақ 10 жылға муниципалды салықтан босатылды. Клерг саясаткерлермен келіссөздер жүргізуде тәжірибелі болды және солтүстікте "Жаңа Онтарио" дамуына қатысты провинциялық және федералды саясатты сезінді. Джон А. Макдональд қолдаған Ұлттық саясат сияқты стратегиялар Канаданың өндіріс базасын дамытуға және табиғи ресурстарды пайдалану арқылы иммиграцияны ынталандыруға бағытталған, ал қоныстануды арттыруға үлес қосатын өнеркәсіпшілер мен кәсіпкерлерге көптеген қаржылық жеңілдіктер ұсынылды. Клерг кейінірек 1901 жылы былай деді: "Үкіметтер ақылға қонымды жалпы заңдармен және орынды жағдайларда жабайы жерлерге арнайы гранттар беру арқылы капиталистер мен өндірушілерді осы канадалық шикізатты пайдалану үшін кәсіпорындар құруға ынталандырсын, сонда олар лекторлар легионынан және миллион картадан гөрі тиімдірек иммиграция агенттігін құрған болар еді".
Canada was a logical investment choice for American finance capital, and Clergue soon arrived there to scout for opportunities. Clergue initially planned to travel to Fort William, which commanded a strong position at the head of Lake Superior, to investigate the possibility of hydroelectric development. Along the way, he took an interest in Sault Ste. Marie, which had water and rail transport connections, but had been bypassed by the Canadian Pacific Railway's transcontinental mainline a decade earlier, and whose economy had stagnated with the decline of the fur trade. Local businessmen had attempted a hydropower scheme intending to capitalize on the rapids of the St. Marys River, but a construction disaster left the project unfinished, with a debt load of $263,000 hanging over it. Clergue, who had arrived in 1894, sensed an opportunity and bought up the defunct power company, promising Sault Ste. Marie a large injection of American investment. The town council in return gave him an exclusive 20 year franchise on hydroelectric power generation, as well as a 10 year municipal tax exemption. Clergue was experienced at dealing with politicians, and sensed provincial and federal policies in the north around the development of "New Ontario". Strategies like the National Policy championed by John A. Macdonald sought to grow Canada's manufacturing base and encourage immigration through exploitation of natural resources, and numerous financial incentives were available to industrialists and promoters who would contribute to an increase in settlement. Clergue later remarked in 1901 that, "Let the governments, by judicious general laws and by special grants of wild lands where justifiable, tempt the capitalist and the manufacturer to establish works for the utilization of these Canadian raw materials, and then they will have established an agency for immigration more efficacious than a legion of lecturers and a million maps."
Бастапқы өнеркәсіптік экспансия
Көп ұзамай Клерг Sault Ste. Мариде электр қуатын коммуналдық қажеттіліктерге және бірнеше өнеркәсіпке жеткізе алатын деңгейге жеткізіп, гидроэнергияны өндірістік революцияның бастауы ретінде пайдаланды. 1895 жылы Саульт-Сте. Мари целлюлоза-қағаз компаниясы (кейіннен Сент-Мэри қағаз) құрылды. Клергтің жоспары қағаз өндірісіне қажетті күкірт қышқылын Садберидегі никель кенін өндіру және қорыту өнеркәсібінен алу еді, бірақ үлкен ықпалға ие болған Канаданың Мыс компаниясы онымен келісімге келуден бас тартты. Көп ұзамай Клерг болат өнеркәсібіне көшті, бірақ бұл үшін оған темірдің жеткілікті қоры қажет болды. 1897 жылы Алгома аймағының солтүстігіндегі Вава маңында гематит кенінің табылуымен, Клерг кен орнын жылдам сатып алып, әпкесінің құрметіне Хелен кенішін ашты. Кен орнына қызмет көрсету үшін ол Алгома Орталық темір жолын құрды, ол оның ең танымал мұрасымен байланысты компаниялардың бірі. Желі салынысымен бірге, кен бу кемелерімен тасымалданды. Шығысқа қарай, Садбери маңында 1899 жылы ол екі никель кен орнын сатып алып, оларды тағы да әпкелерінің құрметіне Гертруда және Элси деп атады. Солтүстік Алгомадағы Алгома Орталық темір жолымен жасаған жоспарларына ұқсас, Клерг кен орындарын қамтамасыз ету үшін темір жол құруды жоспарлады және 1888 жылы Манитоулин аралын материкпен байланыстыру үшін құрылған Манитоулин және Солтүстік Жағалау темір жолын (M&NS) сатып алды. Өнеркәсіптік синергияның арқасында Клерг кен орындарынан қалаған екі ресурсты алуды көздеді: целлюлоза-қағаз өндірісі үшін күкірт және болат жасау үшін никель. Манитоулин және Солтүстік Жағалау темір жолының құрылысы дерлік бірден басталды және Клергке тәндей, кеңейтілген жарғымен жүргізілді, онда Хьюрон көлінің Георгиан шығанағы арқылы Манитоулиннен Тобермориге дейін теміржол паромдары арқылы оңтүстікке қарай ұзарту, содан кейін Брюс түбегі арқылы Меафордқа, Виартонға және Оуэн Саундқа дейін жалғасты. 1901 жылы Саульт-Сте. Мариде Клергтің болат зауытының құрылысы басталды, ол ақырында Алгома Steel болып дамыды. Оның теміржол және болат мүдделеріне бірнеше федералды саясаткерлер қолдау көрсетті, мысалы, министр Жозеф Исраэль Тарте және сенатор Рауль Дандуранд, сондай-ақ ол федералдық теміржол және каналдар министрі Эндрю Джордж Блэрмен федералдық меншіктегі Колонияаралық теміржолға рельстер жеткізу туралы тиімді келісімшарт жасады, сонымен қатар федералдық субсидиямен салынған теміржолдар үшін сатып алынған барлық рельстердің Канадада жасалуын міндеттеді. Клерг сонымен қатар неміс қару-жарақ өндіруші концерні Круппке болат жеткізу туралы келісімшартқа қол қойды.
Clergue soon expanded power generation at Sault Ste. Marie to a level where it could supply both municipal power and power for several industries, and used hydropower as the nexus of a whirlwind of industrialization. Only a year into his arrival, in 1895, the Sault Ste. Marie Pulp and Paper Company (later St. Mary's Paper) was established. Clergue's plan was to source the sulfurous acid needed for papermaking from Sudbury's nickel mining and smelting industry, but the dominant Canadian Copper Company declined any deal with him. Clergue soon set his sights on the steel industry, but first he needed a ready supply of iron. With the 1897 discovery of hematite ore near Wawa in the northern part of Algoma District, Clergue quickly bought the mining claim and opened the Helen Mine, which was named after one of his sisters. To service the mine, he incorporated the Algoma Central Railway, one of the companies which is most associated with his legacy. With the line under construction, ore was transported via steamship. In the east, near Sudbury, he purchased two nickel mining properties in 1899, naming them the Gertrude and Elsie mines, after other sisters of his. Similarly to his plans with the Algoma Central in Northern Algoma, Clergue planned for a railway to service the mines, and bought a paper railway, the Manitoulin and North Shore Railway (M&NS), which had been chartered in 1888 to connect Manitoulin Island with the mainland. In an industrial synergy, Clergue planned for the mines to give him two resources he desired: sulfur for his pulp and paper operations and nickel for steel making. Construction on the Manitoulin and North Shore Railway began almost immediately and, characteristic of Clergue, it was with an expanded charter which included an ambitious southern extension via railcar ferry across Lake Huron's Georgian Bay from Manitoulin to Tobermory, and from there down the Bruce Peninsula to Meaford, Wiarton, and Owen Sound. In 1901, construction began on Clergue's steel mill at Sault Ste. Marie, which would ultimately become Algoma Steel. His railway and steel interests had the backing of several federal politicians, such the cabinet minister Joseph Israël Tarte and senator Raoul Dandurand, and he was able to secure a lucrative contract with Andrew George Blair, the federal minister of railways and canals, to supply rails for the federally owned Intercolonial Railway, as well as a mandate that all rails purchased for federally subsidized railways be Canadian made. Clergue also negotiated a contract to supply steel to Krupp, the German arms manufacturing conglomerate.
Бақыт бұрылысы
Клергтің қарқынды дамып келе жатқан өнеркәсіптік империясының басшысы болған, қазір 7000 адам жұмыс істейтін, оны сауда палаталары, саясаткерлер және БАҚ Алгоманың шөлін жаулап алғаны үшін мақтан тұтқан, бұл аймаққа дейін еуропалық отарлау аз әсер еткен еді. Өзінің өнеркәсіптік интеграция теориясын іске асыра отырып, Клерг «Консолидацияланған Лейк-Супериор» компаниясын құрды, ол өзінің негізін салған барлық өнеркәсіптік мүдделерінде бақылау үлесіне ие болды, ал қалған акциялар Филадельфия мен Нью-Йорк қалаларындағы қаржылық демеушілеріне тиесілі болды. Компанияның бастапқы құны миллион долларға бағаланған. Бірқатар Клергтің кәсіпорындарының толыққанды іске қосылуы қиындыққа соққанда, жасырын проблемалардың белгілері көріне бастады. Оның болат зауытының Бессемер конвертерлері жұмыс істей бастады, бірақ конвертерлер үшін қоңыр темір өндіруге қажетті доменді пештер әлі толыққанды аяқталмаған. Клергтің наразылығына орай, ол Sault Ste. Marie қаласында болатты толыққанды ішкі процесте өндіре алмады. 1903 жылдың қыркүйегіне қарай Алгома зауыты бар болғаны 1243 тонна болат рельстерін өндірді және өткен жылы алған қарыздарын өтей алмады, қарыздың көп бөлігі Нью-Йорк қаласындағы Шпейер қаржы тобына тиесілі болды. Компания жалақы төлеу міндеттемелерін орындамады, соның салдарынан «Консолидацияланған Лейк-Супериор» компаниясының бірнеше зауыттары мен кен орындары жабылды. 28 қыркүйекте жұмыссыз және жалақысыз қалған жұмысшылар Sault Ste. Marie қаласының көшелерінде тәртіпсіздік тудырды, бұл Торонтодан пойызбен жеткізілген 350 әскери қызметкердің қатысуына әкелді. «Консолидацияланған Лейк-Супериор» компаниясының күрт құлдырауы провинциялық және федералды үкіметтер арасында үлкен алаңдаушылық тудырды. Онтарио үкіметі жұмысшылардың төленбеген жалақысына кепілдік берді, ал Доминион үкіметі компанияны қолдау мақсатында халықаралық деңгейде лоббилік жұмыстар жүргізді. Онтарио премьер-министрі Джордж Уильям Росс провинциялық заң шығарушы орган алдында «Жаңа Онтарио» жобасы «Консолидацияланған Лейк-Супериор» компаниясының өнеркәсіптерін жоғалтуға қарық ете алмайтынын, бұл компанияның тым үлкен болуына байланысты екенін мәлімдеді. Бұл шараларға қарамастан, компания 14 желтоқсанда таратылды. Клерг бірнеше ай бойы компанияны қайта құрумен айналысты, нәтижесінде 1904 жылдың ақпанында «Lake Superior Corporation» компаниясы құрылды. «Lake Superior Corporation» компаниясы алдыңғы компанияға қарағанда айтарлықтай ықшамдалды, сондай-ақ кейбір операциялар, мысалы, Садбери маңындағы Гертруда және Эльзи кен орындары ешқашан қайта ашылмады. Клергтің беделі күрт төмендегеннен кейін, жаңа корпорацияның президенті болып Торонто кәсіпкері Чарльз Дуглас Уоррен тағайындалды, ал директорлар кеңесіне Онтарио үкіметі таңдаған үш мүше кірді, оның ішінде Торонто заңгері Ньютон Роуэлл болды. Бес жыл ішінде Клерг директорлар кеңесінен шығарылып, ұйымнан толыққанды шеттетілді. «Lake Superior Corporation» компаниясы Манитулин және Солтүстік жағалау теміржолының құрылысын аяқтады, ол басқа «Lake Superior» еншілес компанияларының атау схемасына сәйкес «Algoma Eastern Railway» деп қайта аталды. Алгома шығыс магистралін Хьюрон көлінің оңтүстігіне қарай теміржол паромдары арқылы кеңейту жоспарланған, сондай-ақ Алгома орталық магистралімен кездесу үшін батысқа қарай бағытталған, бірақ компанияның қаржылық қиындықтарына байланысты бұл желіге көп өзгеріс енгізілмеді, одан кейін «Канадалық Тынық мұхиты» теміржолына сатылды, ол Алгома тармағымен салыстырылатын Алгома шығыс магистралінің көп бөлігін жапты. Ұлы депрессия кезінде қиындықтарды бастан өткерген «Lake Superior Corporation» компаниясы 1935 жылы тағы бір өнеркәсіпші Джеймс Хаммет Даннның бақылауына көшті, ол компанияны қайта құрып, Algoma Steel компаниясына бағындырды, ол оның флагмандық кәсіпорнына айналды.
Captain of a fast growing industrial empire that now employed 7,000 people, Clergue was celebrated by boards of trade, politicians, and the media as having conquered the wilderness of Algoma, which until this point had been little impacted by European colonization. Implementing his theory of industrial integration, Clergue formed the Consolidated Lake Superior Company, which had a controlling stake in all of the industrial interests he had founded, with most of the remaining shares held by his Philadelphia and New York financial backers. It was initially valued at million. Signs of underlying problems began to appear as some of Clergue's enterprises struggled to fully launch. His steel plant's Bessemer converters began to come online, but the blast furnaces necessary to produce pig iron for the converters were still incomplete. To Clergue's frustration, he was unable to manufacture steel at Sault Ste. Marie as an entirely internal process. By September 1903, the Algoma mill had produced only 1,243 tons of steel rails and was unable to service the loans it had taken out the previous year, a large part of the debt being owed to the Speyer financial interests of New York City. The company failed to meet its payroll obligations and the various Consolidated Lake Superior plants and mines were shut down. On September 28, the idled and unpaid workers rioted in the streets of Sault Ste. Marie, leading to the deployment of 350 militiamen, who were brought by train from Toronto. The sudden collapse of the Consolidated Lake Superior Company created a panic amongst the provincial and federal governments. The government of Ontario guaranteed the workers' unpaid wages, while the Dominion government lobbied internationally in support of the company. Ontario premier George William Ross argued to the provincial legislature that the New Ontario project could not afford the loss of the Consolidated Lake Superior's industries, making the Consolidated too big to fail. Despite these efforts, the company was put into liquidation on December 14. Clergue spent several months rebuilding the company, which was reborn as the Lake Superior Corporation in February 1904. The Lake Superior Corporation was considerably streamlined compared to its predecessor, and some operations were never to reopen, such as the Gertrude and Elsie mines near Sudbury. With Clergue's reputation in ruins, the new corporation instead had a Toronto promoter, Charles Douglas Warren, as its president, and a board of directors with three members chosen by the Ontario government, including the Toronto lawyer Newton Rowell. Within five years, Clergue was also removed from the board of directors, pushing him out of the organization entirely. The Lake Superior Corporation would go on to finish construction of the Manitoulin and North Shore Railway, which was renamed to the Algoma Eastern Railway, matching the naming scheme of other Lake Superior subsidiaries. Despite plans to extend the Algoma Eastern south across Lake Huron using a railcar ferry, as well as west to meet the Algoma Central, the line changed little until it was sold by the financially distressed Lake Superior Corporation to the Canadian Pacific Railway, which quickly abandoned much of the Algoma Eastern mainline that paralleled the CPR's own Algoma Branch. Continuing to struggle during the Great Depression, in 1935 the Lake Superior Corporation came under the control of another industrialist, James Hamet Dunn, who once again salvaged and streamlined its operations to centre around Algoma Steel, which had become its flagship enterprise.
Кейінгі жылдар және өлім
Клерг өмір бойы өнеркәсіптік дамушы ретінде жұмысын жалғастырды, көбінесе еркін кеңесші ретінде, және өмірінің көп бөлігін Монреальде өткізді. Ол өзінің жобаларын іске асыру үшін «Универсалды инженерлік корпорация» деген жаңа фирма құрды, бұл «Шығыс сенім және банк компаниясы» мен «Біріккен Superior компаниясы» сияқты болды. Сонымен қатар, ол гидравликалық жабдықтар өндіретін «Уотербери құрал компаниясының» президенті болды. Оның көлік жобаларына және Гудзон шығанағы аймағының даму әлеуетіне деген қызығушылығы сақталды, онда «Algoma Central» темір жолы бір кезде созылуы жоспарланған еді. Ол Монреальді Джеймс шығанағымен байланыстырып, 60-шы параллель бойынша солтүстікке қарай жалғасатын тағы бір шығыс-батыс трансконтинентальдық темір жол құрылысын («Солтүстік темір жолы») қолдады. Клерг 1920 жылдары Сент-Лоуренс кеме жүзе алатын арнасын кеңейту үшін де лобби жасады, бұл жоба 1950 жылдары «Сент-Лоуренс теңіз жолы» ретінде іске асырылды, бірақ ол оның аяқталуын көре алмады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол «Canadian Car and Foundry» компаниясының директоры болып сайланды және Ресей империясына қару-жарақ сатуға қатысты. Соңында, өмірінің соңғы жылдарында ол 1930 жылдары Маньчжурияны жапондықтар басып алғаннан кейін Маньчжукоға канадалық теміржол жабдықтарын сатуға тырысты. Клерг 1939 жылдың 19 қаңтарында Монреальде қайтыс болды, оның мәйіті АҚШ-қа, Бангор қаласындағы «Маунт Хоуп» зиратына жерлеу үшін қайтарылды.
Clergue continued his work as an industrial promoter until his death, largely in a freelance consulting capacity, and was Montreal based for much of the rest of his life. He created a new firm, the Universal Engineering Corporation, to act as a vehicle for his schemes much as the Eastern Trust and Banking Company and the Consolidated Lake Superior Company had been. He also became president of the Waterbury Tool Company, which manufactured hydraulic equipment. His interest continued both in transportation projects and in the potential development of the area around Hudson Bay, where the Algoma Central had once been intended to stretch to. He advocated for another east–west transcontinental railway (the "North Railway") which would connect Montreal to James Bay and continue onward through the far north along the 60th parallel. Clergue was also an early lobbyist in the 1920s for the enlarging of the St. Lawrence navigational corridor, which would eventually proceed in the 1950s as the Saint Lawrence Seaway project, though he would not live to see it. During the First World War, he joined the board of Canadian Car and Foundry, where he worked to sell munitions to the Russian Empire. Finally, near the very end of his life, he attempted to sell Canadian railway equipment to Manchukuo following the Japanese invasion of Manchuria in the 1930s. Clergue died on January 19, 1939, in Montreal, and his remains were returned to the United States for burial at Mount Hope Cemetery in Bangor.