Дэниел Генри Дениhi: Австралия саяхатшысы және демократия жақтасы
Daniel Deniehy
Дэниел Генри Дениhi: Австралия саяхатшысы, журналист, демократия жақтасы. Жаңа Оңтүстік Уэльсте демократияны қолдаған саяси қайраткердің өмірі мен қызметі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық саясаткер (1828–1865)
Australian politician (1828–1865)
Дэниел Генри Денихи (18 тамыз 1828 – 22 қазан 1865) – австралиялық журналист, шешен және саясаткер; колониялық Жаңа Оңтүстік Уэльсте демократияны ерте қабылдаған жақтас.
Daniel Henry Deniehy (18 August 1828 – 22 October 1865) was an Australian journalist, orator and politician; and early advocate of democracy in colonial New South Wales.
Ерте өмір
Денихи Сиднейде Генри мен Мэри Денихидің ұлы болып дүниеге келді. Оның ата-анасы ирландиялық текті бұрынғы сотталғандар еді, олар мерзімі бітіп, колонияда өркендеп өсті. Ол әкесінің қаржысымен Англияда білімін аяқтады. Еуропаға саяхат жасап, Ирландияға барды, онда «Жас Ирландия» партиясының көшбасшыларымен танысты. Ол ағылшын чартизмімен де, ирланд ұлтшылдығымен де ықпалдасты. 1844 жылы Сиднейге оралғаннан кейін құқық білімін оқып, 1851 жылы заңгер болып жұмыс істеді.
Deniehy was born in Sydney, the son of Henry and Mary Deniehy, former convicts of Irish birth who had prospered in the colony after their term had expired. and completed his education in England at his father's expense. He travelled in Europe and visited Ireland, where he met leaders of the Young Ireland party. He was influenced by both English Chartism and Irish nationalism. Returning to Sydney in 1844, he studied law and became a solicitor in 1851.
Мансап
Осы арада Денихи Сиднейдің шағын, бірақ көтеріңкі әдеби ортасы мен радикалды саясатта жетекші тұлғаға айналды; суретші Аделаида Айронсайд оның әріптесі болды. Денихи радикалды көшбасшы Джон Данмор Лэнгтің ізбасары (Лэнгтің ирландтар мен римдік католицизмге деген өшпендігіне қарамастан) және Лэнгтің Австралия Лигасының мүшесі болды. Ол 1854–1858 жылдары Гулбернде, 1858–1862 жылдары Сиднейде, 1862–1864 жылдары Мельбурнда және 1865 жылы Батерст қаласында заңгерлік қызмет атқарды. Осы қалалардың барлығында ол жергілікті саясат пен журналистикада белсенділік танытты. Лэнг сияқты, Денихи Австралия колонияларының жаңа саяси жүйелерінде демократияны кеңейтуді жақтады. Ол 1853 жылғы Жаңа Оңтүстік Уэльс Конституциялық заңына қарсы шықты, ол жоғары палатаны сайланбаған, күшті орган етіп құруды және төменгі палатаның сайлау құқығын ірі мүлікті иеленушілермен шектеуді көздеді. Ол төменгі палатаға еркектерге сайлау құқығын беруді және жоғарғы палатаның өкілеттіктерін азайтуды жақтаған Жаңа Оңтүстік Уэльс Сайлау реформасы лигасының мүшесі болды. Денихи нақты мәселенің Жаңа Оңтүстік Уэльстің ішкі аймақтарындағы кең жайылымдық жерлерді бақылауда екенін айтты, оларды ерте қоныс аударушылар өздеріне тартып алған. Ол консерваторларды, Сиднейдің тәжірибелі саясаткері Уильям Уэнтворт пен Денихи "ондай-ақ бірнеше достары" деп атағандарды "халыққа тиесілі ең жақсы жерлерді өздеріне тәркілеуге, тұрақты үкімет құрып, тартып алған олжаларын сақтау, күзету және қорғауға" тырысады деп айыптады. Уэнтворт Жаңа Оңтүстік Уэльсте мұрагерлік аристократия құруды ұсынғанда, Денихи оны қатты сынға алды: "Міне, - деді ол, - бұл жерде біздің барлығымыз судың қалыпты құртқа айналғанын білеміз, ал осы дегенерацияны еліктеуге тырысып, бізге "бунип аристократиясы" сыйлық ретінде беріледі деп ойлаймын." (Бунип – аборигендердің мифологиялық жаратылысы.) Оның әжуасы осы идеядан бас тартуға себеп болды. 1857 жылы Денихи Аргайл (Гулберн аймағы) округінен Жаңа Оңтүстік Уэльс Заң шығарушы жиналысына сайланды. 1859 жылы ол Батыс Сиднейден сайлануға түсті, бірақ жеңіліске ұшырады. Радикалды демократ ретінде ол либералды парламенттік көшбасшылар Чарльз Каупер мен Джон Робертсонды қолдауы тиіс еді, бірақ ол екеуін де ұнатпады және парламенттік командада жұмыс істеуге жарамайтын мінезді болды. Ұзақ уақыттан кейін ол оқшаланған күйде қалды және көп ішімдік ішуге көшті. 1858 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльсте еркектерге сайлау құқығы берілгеннен кейін демократия үшін күресі жемісті болды, ал ол радикалдардың одан да прогрессивті идеяларымен келіспеді. Парламент мүшелеріне сол кезде жалақы төленбеді, ал Денихи өмірін адвокат және журналист ретінде өткізді. Ол 1859 жылы радикалды "Оңтүстік Крест" газетін құрып, бас редакторы болды. Денихи Литтлтон Бейлидің Бас прокурор болып тағайындалуына қарсылық білдірді және "Мен қалай Жаңа Баратарияның Бас прокуроры болдым" (Сидней, 1860) атты сатиралық туындысын жариялады, ол "Оңтүстік Крест" газетінде жарық көрді. 1862 жылы Мельбурнда ол ирланд-австралиялық саясаткер Чарльз Гаван Даффидің иелігіндегі "Викториан" газетін басқарды. Сиднейде ол көрнекті әдеби сыншы болды және жаңадан ашылған Сидней университетінде қазіргі заманғы әдебиет бойынша лекция оқыды. Ол ирланд-австралиялық "The Freeman's Journal" және басқа да газеттерге үнемі мақалалар жазды.
Meanwhile, Deniehy became a leading figure in Sydney's small but lively literary world and in radical politics; artist Adelaide Ironside was an associate. Deniehy was a follower of the radical leader John Dunmore Lang (despite Lang's violent dislike of the Irish and of Roman Catholicism), and a member of Lang's organisation, the Australian League. He practised law in Goulburn 1854–58, in Sydney 1858–62, in Melbourne 1862–64 and in Bathurst 1865. In all these places he was active in local politics and journalism. Like Lang, Deniehy was an advocate of extended democracy in the emerging political systems of the Australian colonies. He joined the opposition to the 1853 New South Wales Constitution Bill, which would have created a powerful unelected upper house and limited the franchise for the lower house to those owning substantial property. He was active in the New South Wales Electoral Reform League, which advocated manhood suffrage for the lower house and reduced powers for the upper house. Deniehy argued that the real issue was control of the vast grazing lands of inland New South Wales, which the squatter class of early settlers had seized for themselves. He accused the conservatives, led by the veteran Sydney politician William Wentworth and what Deniehy called "some dozen of his friends," of wanting to "confiscate for their own uses the finest portions of the public lands, to stereotype themselves into a standing government, so that they may retain, watch over, and protect the booty they wrest." When Wentworth proposed creating a hereditary peerage in New South Wales, Deniehy savagely satirised it: "Here," he said, "we all know the common water mole was transferred into the duck billed platypus, and in some distant emulation of this degeneration, I suppose we are to be favoured with a "bunyip aristocracy." (The bunyip is a mythical beast of Aboriginal legend.) His ridicule caused the idea to be dropped. Deniehy was elected to the New South Wales Legislative Assembly in 1857, representing Argyle (the Goulburn region). In 1859 he stood for West Sydney, but was defeated. As a radical democrat, he should have been an effective supporter of the liberal parliamentary leaders Charles Cowper and John Robertson, but he disliked both these leaders, and was temperamentally unable to work in a parliamentary team. He soon became an isolated loner, and began to drink heavily. With the introduction of manhood suffrage in New South Wales in 1858 his campaign for democracy was fulfilled, and he was out of sympathy with the more advanced radicals. Members of Parliament were not paid at this time, and Deniehy always earned his living as a barrister and as a journalist. He founded and edited Southern Cross, a radical newspaper, in 1859. Deniehy had opposed the appointment of Lyttleton Bayley as Attorney General and produced a satire How I Became Attorney General of New Barataria (Sydney, 1860) which was published in the Southern Cross. In Melbourne in 1862 he edited The Victorian for its owner, the Irish Australian politician Charles Gavan Duffy. In Sydney he became a notable literary critic, and lectured on modern literature at the newly founded Sydney University. He was a regular contributor to the Irish Australian newspaper The Freeman's Journal and other papers.