Кіріспе
Эдвард Верралл Лукас, CH (11/12 маусым 1868 – 26 маусым 1938) – ағылшын юморисі, очеркші, драматург, өмірбаяншы, баспагер, ақын, романист, әңгімелер жазушы және редактор. Лондонның шетінде, Эльтам қаласында квакер отбасында дүниеге келген Лукас он алты жасында кітап сатушының шәкірті болып жұмыс істеді. Кейін журналистикамен айналысып, Брайтон жергілікті газетінде, содан кейін Лондонның кешкі газетінде қызмет етті. Оған квакер ақыны Бернард Бартонның өмірбаянын жазу тапсырылды. Бұл оны Чарльз Лэмбтің еңбектерін редакциялау сияқты басқа тапсырыстарға да ие болуға алып келді. Лукас 1904 жылы "Панч" юмористикалық журналының штатына қабылданып, өмірінің соңына дейін онда жұмыс істеді. Ол өте көп шығарма жазған, ең әйгілісі – қысқа очерктері, бірақ сонымен қатар өлеңдер, романдар мен пьесалар да жазды. 1908 жылдан 1924 жылға дейін Лукас жазушылық қызметін Methuen and Co баспасының редакторы қызметімен бірге атқарды. 1924 жылы компания төрағасы болып тағайындалды.
Edward Verrall Lucas, CH (11/12 June 1868 – 26 June 1938) was an English humorist, essayist, playwright, biographer, publisher, poet, novelist, short story writer and editor. Born to a Quaker family in Eltham, on the fringes of London, Lucas began work at the age of sixteen, apprenticed to a bookseller. After that he turned to journalism, and worked on a local paper in Brighton and then on a London evening paper. He was commissioned to write a biography of Bernard Barton, the Quaker poet. This led to further commissions, including the editing of the works of Charles Lamb. Lucas joined the staff of the humorous magazine Punch in 1904, and remained there for the rest of his life. He was a prolific writer, most celebrated for his short essays, but he also produced verses, novels and plays. From 1908 to 1924 Lucas combined his work as a writer with that of publisher's reader for Methuen and Co. In 1924 he was appointed chairman of the company.
Алғашқы жылдар
Лукас Кент графтығының Элтам қаласында Альфред Лукас пен оның әйелі Джейн Дрюетттің төрт ұлы мен үш қызының екінші баласы ретінде дүниеге келді. Лукастар квакерлер отбасы болған, ал жас Лукас Сафрон Уолдендегі Достар мектебінде білім алды. Әкесінің қаржылық жағдайының нашарлығы Лукастың университетке түсуіне кедергі келтірді, содан кейін он алты жасында ол Брайтон қаласындағы кітап сатушының шәкірті болды. 1889 жылы Лукас «Sussex Daily News» газетіне жұмысқа орналасты. Келесі жылы ол өзінің «Sparks from a Flint» атты алғашқы өлеңдер жинағын анонимді түрде жариялады. Бір туысының қаржылық көмегімен ол Лондонға көшіп, Университет колледжінде лекциялар тыңдады, содан кейін Лондонның кешкі газеттерінің бірі – «The Globe» газетіне жұмысқа кірді. Ол мұнда көп уақытын бос өткізіп, Британ мұражайының оқу залында көп оқыды. 1897 жылы ол АҚШ армиясының полковнигі Джеймс Теодор Гриффинның қызы (Флоренс) Элизабет Гертрудқа үйленді; олардан актёр, драматург және романист болған Одри Лукас деген бала дүниеге келді. Элизабет Лукас жазушы болды, күйеуі мен әйелі бірнеше балалар кітабын бірлесіп жазды. Лукас өнімді жұмыс істеді; Макс Бербомның пікірінше, ол жазғаннан гөрі аз сөйлеген. Лукастың «Punch» журналындағы әріптесі Э. В. Нокс былай деді: «Лукастың басылымдарына көптеген антологиялар мен шамамен отыз жеңіл эсселер жинағы кіреді, олардың ішінде оның қызығушылық тудырған кез келген тақырыпқа арналғандары бар, ал ол оларға берген кейбір атаулары – «Тыңдаушының құштарлығы» (1905), «Бір күн және тағы бір күн» (1909), «Жаңаға арналған ескі шамдар» (1911), «Кездейсоқ жин» (1913), «Бұлт пен күміс» (1916), «Мен саяхатшы болғым келеді» (1928) – олардың мазмұнының жеңілдігін, қуанышын және алуан түрлілігін жеткілікті түрде көрсетеді». Ол саяхат кітаптарын, пародилерді және суретшілер туралы кітаптар жазды. Соңғысы туралы ол былай деді: «Мен суреттер туралы өте аз білемін, бірақ мен олар туралы аз білетіндердің пайдасына жазуды ұнатамын». Франк Свиннертон оның туралы былай деп жазды: Лукастың қызықты, адамгершілік және күлкілі нәрселерге деген үлкен құштарлығы болды. Егер оған оқиға, жағдай немесе абсурд ұсынылса, оның ақылы оны бірден тапқырлықпен және формамен қалыптастыратын. Ол кейіпкерді даналықпен оқыды және оны көңілділікке айналдырды. Ол қиялға айналдырды немесе анекдотқа немесе мысалға шоғырландырды, бұл бүктелген сана бір сағат бойы білдіруге тырысады. Бірақ оның ақылы сыншы мен комментатордың ақылы болды, ал амбициялық романистің жағымсыз және үздіксіз еңбегі оған мүмкін емес еді. Свиннертон Лукастың эсселерін «біздің заманымыздың ең жағымдыларының бірі» деп жариялағанмен, Агнес Айрин Смит өзінің үлкен өнімдеріне қарамастан «Лукас саусағының ізін қалдырмаған сияқты. Ол өте оқырмалы, оны есте сақтамай оқиды; ерекше түрде цитата келтіруге болады, ол ешқашан көп цитата келтірмеген және енді цитата келтірілмейтін сияқты». 1910 жылы Лукас Джейн Остин туралы қысқа мақала жазды, ол «Британ энциклопедиясының» 11-ші басылымында жарияланды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Лукас біраз уақыт театрға қызығушылық танытты. Оның «Патшаның сапары» пьесасы 1912 жылы Палац театрында қойылды, бірақ жақсы қабылдамады. [10] Лукас спортқа бейім болды және бильярд пен крикет ойнаған. Ол Дж. М. Барридің «Аллаакбарри» командасының мүшесі болды, сонымен қатар Генри Герберт Ла Тханге және Артур Конан Дойл да осы командаға кірді. Оның Суссекстегі жолдар мен жолдарды зерттеуі жергілікті постмодернистік зерттеулерге әсер етуді жалғастыруда; ал оның 1932 жылғы естеліктері «Reading, Writing and Remembering» оның басқа эсселерінің көпшілігіне қарағанда ұзақ уақыт бойы қызығушылықты сақтап қалды.
Lucas had a great appetite for the curious, the human, and the ridiculous. If he were offered a story, an incident or an absurdity, his mind instantly shaped it with wit and form. He read a character with wisdom, and gravely turned it to fun. He versified a fancy, or concentrated in an anecdote or instance all that a vaguer mind might stagger for an hour to express. But his was the mind of a critic and a commentator; and the hideous sustained labour of the ambitious novelist was impossible to him.|
Lucas's fluency was thought by some to dilute his skill. Although Swinnerton declared Lucas's essays "among the most agreeable of our age", Agnes Irene Smith wrote in The Sewanee Review of Lucas that despite his huge output "he seems to have left no finger prints. Eminently readable, he is read without being remembered; unusually quotable, he was never quoted much and seems never to be quoted any more." In 1910 Lucas wrote the short article on Jane Austen in the 11th edition of the Encyclopædia Britannica. Before the First World War, Lucas was for a while interested in the theatre. His play The Visit of the King was produced at the Palace Theatre in 1912, but was not well received. [10]
Lucas was athletic and enjoyed billiards as well as cricket. He was a member of J. M. Barrie's team the "Allahakbarries", along with Henry Herbert La Thangue and Arthur Conan Doyle. His study of Highways and Byways in Sussex continues to influence postmodern explorations of the local; while his 1932 memoirs Reading, Writing and Remembering retained their interest longer than most of his other essays.