Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық асыра оңшыл саяси партиясы
British far right political party
"Ресми Ұлттық фронт" (ONF) 1986 жылы Ұлыбританияда "Ұлттық фронт" ішіндегі бөліністен кейін пайда болған екі асыра оңшыл ұйымның бірі болды. Британдық асыра оңшылдар үшін көбінесе жаңа болған идеологиялық бағыттарды ұстанған "Ресми Ұлттық фронт", дәстүрлі "Flag Group" ұйымына қарсы тұрды.
The Official National Front (ONF) was one of two far right groups to emerge in the United Kingdom in 1986 following a split within the National Front. Following ideological paths that were mostly new to the British far right, the ONF stood opposed to the more traditionalist Flag Group.
Даму
ONF 1980-ші жылдардың басында Ник Гриффин, Дерек Холланд, Патрик Харрингтон және Дэвид Керр сияқты жас радикалдар «Үшінші позиция» идеяларына қызығып, сол кездеге дейін Ұлттық майдан ұстанған сайлау саясатын қабылдамай, адал ұлтшыл революционерлердің қатарын дамытуды көздеді. Ұлттық майданның капитализмге де, коммунизмге де қарсы күшті ұстанымын қабылдаған ONF, 1979 жылдың соңы мен 1980 жылдың басындағы жіктерден кейін Ұлттық майдан ішіндегі ең беделді топ ретінде көзге көріне бастады. Бірақ Мартин Вебстер партиядан қуылғанға дейін, 1984 жылға дейін олар Ұлттық майданның ішінде маңызды рөл атқармады. «Саяси әскер» фракциясы төраға Эндрю Бронстың қолдауымен құрылды, бірақ көп ұзамай екі фракция арасындағы келіспеушіліктер байқалды. Бұл 1986 жылы партия екіге жарылғанда айқын болды: Ұлттық майданның 5000 мүшесінің шамамен 2000-і Гриффинмен бірге ONF-қа қосылды, ал қалғаны «Флаг» тобына кетті. ONF ай сайынғы «National Front News» газетін шығарып тұрды және осы кезеңде «Nationalism Today» басылымын да бақылауға алды. Басқаруды нығайтқан ONF өз мүшелерін идеологиялық тұрғыдан оқытуға жауапкершілікті қабылдады және «Империя адалдары лигасының» ардагері және антисемиттік «Candour» журналының редакторы Розин де Буневиалльдің қолдауын алды, ол осы оқу семинарларын өз Hampshire поместьесінде өткізуге рұқсат берді.
The ONF emerged in the early 1980s when young radicals such as Nick Griffin, Derek Holland, Patrick Harrington and David Kerr became attracted to Third Position ideas and, eschewing the route of electoral politics favoured by the National Front up to that point, hoped to develop a cadre of devoted nationalist revolutionaries. Emphasising a strong anti capitalist as well as anti communist line, the ONF began to emerge as the most powerful group within the NF after the series of splits in late 1979 and early 1980 though they did not come to prominence within the NF until 1984 when Martin Webster was expelled from the Party. The Political Soldier faction began with the support of chairman Andrew Brons but before long differences between the two factions began to show. This came to a head in 1986 when the party split in two, with around 2,000 of the NF's 5,000 membership following Griffin into the ONF and the rest departing for the Flag Group. The ONF maintained the monthly newspaper the National Front News and took control also of Nationalism Today during this period. With control assured the ONF took on responsibility for instructing its members ideologically and gained the backing of Rosine de Bounevialle, a veteran of the League of Empire Loyalists and the publisher of the anti Semitic journal Candour, who allowed these training seminars to be held on her Hampshire estate.
Идеология
Роберто Фиоренің көмегімен, оның Terza Posizione ұқсас көзқараста болды, ONF «Жаңа Адамның» қажеттілігін баса көрсеткен идеологияны әзірледі, оның құрылымдық бөлімі екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі Румыниялық Темір гвардиясының «ұя» жүйесімен ықпалдастырылды. ONF идеологиясының екі негізгі көзі 1983 жылдан 1986 жылға дейін жарық көрген «Rising» журналы және Дерек Холландтың 1984 жылғы «Саяси сарбаз» кітабы болды. Осы еңбектерде ONF қазіргі заманға қарсы бүлікке бел буды, Корнелиу Кодряну және Юлиус Эвола сияқты тұлғалардың көптеген сөздерін қайталап, олармен үндестік тапты. Партия Уэльстегі фермада тұратын Ник Гриффинмен бірге ONF үшін «Қалаларды қирату» науқанын жүргізді, оны Николас Гудрик Кларк Пол Потизммен салыстырды. Сондай-ақ, кейде Демократиялық унионисттік партияның белсендісі Джордж Сеурайтпен байланыс орнатылды. Ол ашықтан-ашық Альстер ұлтшылы болмаса да, ONF белсендісі Дэвид Сеурайттың ағасы болды. Фанатикалық саяси сарбазды дамытуға деген ниет ONF-ті итальяндық әріптестерінің ізбасарлығымен исламдағы ұқсас фанатизмге құрмет көрсетуге итермеледі. 1988 жылы Құдс күніне арналған шеруде Патрик Харрингтон мен Грэм Уильямсон ислам фундаменталистерінің тобымен бірге тұрды. Осы уақытқа дейін Ұлттық Фронт (NF) идеяларының тірегі болған «ғылыми расизмнен» ONF бас тартып, этноплюрализмге және Фарахан мен Маркус Гарви сияқты қара сепаратист көшбасшыларына құрмет көрсетуге көшті, бұл жаңалық 1987 жылғы тамыздағы «National Front News» басылымында «Қаралар әдемі» деген ұранмен бейнеленді. «Ұлт Исламына» жақын газет «Соңғы шақырудың» көшірмелерін де ONF-тен сатып алуға болады.
Aided by Roberto Fiore, whose Terza Posizione held similar views, the ONF developed an ideology that stressed the need for a "New Man" with the cadre structure influenced by the "nest" system of the pre Second World War Romanian Iron Guard. The two main sources of ideology for the ONF were the journal Rising published from 1983 to 1986 and The Political Soldier, a 1984 book by Derek Holland. Within the pages of these works the ONF committed itself to a revolt against modernity, echoing many of the words of the likes of Corneliu Codreanu and Julius Evola. The party put emphasis on the values of ruralism with Nick Griffin, who lived on a farm in Wales, running a "Smash the Cities" campaign for the ONF that has been compared by Nicholas Goodrick Clarke to Pol Potism. Separate links were also maintained with sometime Democratic Unionist Party activist George Seawright who, although not avowedly an Ulster nationalist, was the brother of ONF activist David Seawright. The desire for the development of a fanatical Political Soldier also led the ONF to follow their Italian counterparts in expressing some admiration for a similar fanaticism that they saw in Islam. During a march for Quds Day in 1988 Patrick Harrington and Graham Williamson took their place alongside a group of Islamic fundamentalists. The 'scientific racism' that had been the cornerstone of NF ideas up to that point was abandoned by the ONF in favour of an emphasis on ethnopluralism and expressions of admiration for Black separatist leaders such as Farrakhan and Marcus Garvey, a new departure illustrated by the August 1987 edition of National Front News in which the slogan 'Black is beautiful' appeared. Copies of the Nation of Islam linked newspaper The Final Call could also be purchased from the ONF.
Құлдырау
Саяси сарбаздық көшбасшылығын құруға ұмтылу ONF-тың өзінен ерекше және шектеулі екенін көрсетті. Толыққанды мүшелікке қатысудың қатаң талабы бойынша, сырттан келгендерге тек "Қозғалыстың достары" болуға рұқсат етілді, ал толық мүшелікке тек басшылық таңдағандар ғана қабылданатын. Бұл идеялар ONF-пен байланысы бар нәсілшіл скинхедтерге көп тартымды болған жоқ. Дегенмен, ONF-тың эзотерикалық идеяларына көңілі толып, 1987 жылы NF мүшесі және Skrewdriver тобының әншісі Иан Стюарт Дональдсон, британдық қозғалыстың ұйымдастырушысы Никки Крейнмен бірге Blood and Honour журналын құрды, кейіннен оны партиялардан тәуелсіз ақ күшті қолдайтын топтардың қозғалысына айналдырды. Бұл топтардың кетуі ONF-тың негізгі кіріс көзінің бірін жоғалтуға әкеп соқты, ал бұл бөлініс B&H жақтастары ONF-ты олардың ерекше идеялары мен басшылықта гомосексуализм туралы қауесеттерге байланысты "Ақылсыз феялар партиясы" деп атауына себеп болды. Бұл жағдай 1986 жылы мүшелік жарнасын екі есеге көтеру және мүшелікті басшылықтың пікірінше, "Саяси сарбаз" мәртебесіне лайық деп танылғандармен шектеу туралы шешім қабылданғаннан кейін мүшелік санының азаюына орай келді. ONF-тың Эвола мен Кодряну сияқты ойшылдарға адалдығы оның мүмкіндіктерін де нашарлатты, өйткені бұл тұлғалар Ұлыбританияда дерлік белгілі емес еді, сондықтан ONF-тың идеялары британдық контекстке сәйкес келмейтіндей болды. Керек қаржыны табуға тырысқан Гриффин мен Холланд 1988 жылы Ливияға барып, Муаммар Каддафиді ONF-ты қаржыландыру үшін ақша беруге көндіруге тырысты. Бірақ олар полковниктің саяси өсиетінің – "Жасыл кітаптың" ғана көшірмелерін алуға қол жеткізді, яғни топтың қаржылық қиындықтары шешілмеді. Сайлауға қатысуға қатысты өзінің бұрынғы тыйымын бұзып, Харрингтон 1989 жылғы Воксхолл сайлауында үміткер ретінде қатысты, онда оның қарсыластарының бірі Флаг тобының өкілі Тед Бадден болды, ол қызықсыз жағдайда "Ұлттық майдан" кандидаты ретінде өтті. Екеуі де дауыс беруде мардымсыз нәтижелер көрсетті. 1989 жылы Харрингтон, бұл кезде топтың де-факто көшбасшысы болған, еврей қауымымен диалог құру мақсатымен The Jewish Chronicle газетіне жүгінді. Бұл қадам Гриффин мен Холландқа ұнаған жоқ, олар 1989 жылы Халықаралық үшінші позиция (ITP) құру үшін бөлініп кетті, ол капитализмге қарсы Страссершілдік көзқарасты қолдады, сонымен қатар сионизмге қарсылығын жалғастырды. ONF дүркіреп тұрғанда, Харрингтон (сол кездегі тиімді көшбасшы, бірақ ONF өзінің гүлденген кезеңінде жеке көшбасшылықтан бас тартқан) 1990 жылдың қаңтарында топты таратып, оны елуге жуық NF мүшесімен бірге "Үшінші жол" ретінде қайта құрды, ол "Саяси сарбаз" қозғалысының бағдарламасын ұсынуын жалғастырды.
The desire to build a Political Soldier leadership meant that the ONF was by its nature exclusive and limited. Membership in its strictest sense was effectively closed off with outsiders only allowed to become "Friends of the Movement" and full membership being only open to those chosen by the leadership. The ideas held less appeal for the racist skinheads that the ONF still had links with. However, disillusionment set in with the ONF's esoteric ideas and in 1987 sometime NF member and Skrewdriver singer Ian Stuart Donaldson joined with British Movement organiser Nicky Crane to set up Blood and Honour, initially as a magazine before developing it into a movement for White power bands independent of the parties. The departure of these groups also meant a loss of one of the ONF's main sources of revenue and the split proved fairly divisive with B&H supporters dubbing the ONF the "Nutty Fairy Party" due to their unusual ideas and rumours of homosexuality within the leadership. The split came at a bad time as membership had already been curtailed by the decision in 1986 to double the price of membership fees and to restrict membership to those considered worthy of Political Soldier status by the leadership. The group's devotion to the likes of Evola and Codreanu also damaged its chances as these thinkers were virtually unknown in Britain and as such the ONF's ideas were considered too foreign to be relevant to a British context. In an attempt to gain much needed funds, Griffin and Holland travelled to Libya in 1988 in the hope of persuading Muammar Gaddafi to provide money to bankroll the ONF. However, the pair were able to secure only a consignment of copies of the colonel's political testament The Green Book, meaning that the group's financial woes were not alleviated. Breaking from its own ban on electoral activity, Harrington ran as a candidate in the 1989 Vauxhall by election, during which his rival candidates included the Flag Group's Ted Budden, who confusingly was standing as a "National Front" candidate. Both men received derisory vote shares. In 1989 Harrington, who was by then effective leader of the group, approached The Jewish Chronicle with a view to opening dialogue with the Jewish community. The move proved unpopular with Griffin and Holland who broke off in 1989 to form the International Third Position (ITP), which advocated anti capitalist Strasserist views, as well as continuing anti Zionism. With the ONF in disarray, Harrington (by then effective leader, although the ONF had eschewed an individual leader at their peak) wound up the group in January 1990 and reconstituted it, along with about fifty NF members, as the Third Way, which continued to offer a programme akin to that of the Political Soldier movement.