Джеймс Мейбрик: Ливерпульдік саудагер, құрбан болған, Джек-Риппер күдіктісі. Әйелi улауда айыпталды, күнделігінде жасырын жазбалар табылды. Қылмыс жөніндегі аңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саудагер, кісі өлтіру құрбаны және Джек Жабдықшы деп күдіктелген (1838–1889)
British merchant, murder victim, and Jack the Ripper suspect (1838–1889)
Джеймс Мейбрик (24 қазан 1838 – 11 мамыр 1889) Ливерпульде мақта саудасымен айналысқан. Оның өлімінен кейін, әйелі Флоренс Мейбрик сенсациялық сот процесінде оны улап өлтіргені үшін кінәлі деп танылды. "Айгбюрт улануы" ісі Атлантиканың екі жағындағы баспасөзде кеңінен жарияланды. Өлгеннен кейін бір ғасырдан астам уақыт өткен соң, Мейбрик өзінің күнделігіндегі жазбаларына сүйене отырып, әйгілі сериялық кісі өлтіруші Джек Жабдықшы деп айыпталды, бірақ сыншылар бұл күнделік пен мойындаудың жалған екенін мәлімдеді. Салық-медициналық сараптамалар шешім шығармады. "Барлығы Джекты жақсы көреді" атты кітабында жазушы, зерттеуші және кинорежиссер Брюс Робинсон оның інісі Майкл Мейбрик нағыз кісі өлтіруші екенін дәлелдеді. 1884 және 1885 жылдары Техас штатының Остин қаласында "Қызметші қыздарды жойғыш" деген атпен танылған сериялық кісі өлтіруші болды, сондай-ақ Мейбрикті осы кісі өлтірулермен байланыстыруға әрекеттер жасалды.
James Maybrick (24 October 1838 – 11 May 1889) was a Liverpool cotton merchant. After his death, his wife, Florence Maybrick, was convicted of murdering him by poisoning in a sensational trial. The "Aigburth Poisoning" case was widely reported in the press on both sides of the Atlantic. More than a century after his death, Maybrick was accused of being the notorious serial killer Jack the Ripper, owing to his own words in a diary, but critics countered that the diary and confession are a hoax. Forensic tests were inconclusive. In his book They All Love Jack, writer, researcher, and filmmaker Bruce Robinson produced an argument that it was his brother, Michael Maybrick, who was the true killer. A serial killer, who became known as the Servant Girl Annihilator, preyed during 1884 and 1885 upon the city of Austin, Texas, and there have also been attempts to link Maybrick to those murders.
Өмір
Мейбрик Ливерпульде, гравер Уильям Мейбриктің ұлы болып дүниеге келді, және оның әйелі Сюзанна. Ол 1838 жылдың 12 қарашасында қаладағы Әулие Петр шіркеуінде крещениеден өтті. Ол өткен жылы қайтыс болған ағасының құрметіне аталды және Мейбриктер отбасының жеті ұлының үшіншісі болды. Мейбриктің мақта саудасымен айналысуы оны АҚШ-қа үнемі саяхаттауға міндеттеді, ал 1871 жылы ол компаниясының филиалын құру үшін Норфолк (Вирджиния штаты) қаласына қоныстанды. 1874 жылы ол сол жерде безгекке шалдықты, оны құрамында мырыш бар дәрімен емдеді; ол өмірінің соңына дейін осы дәріге тәуелді болды. 1880 жылы Мейбрик компанияның Ұлыбританиядағы кеңсесіне оралды. 1880 жылдың 12 наурызында Нью-Йорк қаласынан кемемен шығып, алты күннен кейін Ливерпульге келді. Саяхат кезінде ол Флоренс (Флори) Элизабет Чандлермен танысты, ол Мобил (Алабама штаты) қаласының банкирінің қызы еді, және олардың қарым-қатынасы тез дамыды. Жастарындағы айырмашылыққа қарамастан – ол 42 жаста, ал ол 18 жаста болды – олар дереу үйлену жоспарлай бастады. Той 1881 жылдың 27 шілдесінде Лондонның Пикадилли ауданындағы Әулие Джеймс шіркеуінде өтті. Жұбайлар Ливерпульге оралып, қаланың оңтүстігіндегі Айгбурт шағын қалашығындағы Мейбриктің "Battlecrease House" үйінде тұрды. Олардың екі баласы болды: 1882 жылы туған ұлы Джеймс Чандлер ("Бобо") және 1886 жылы туған қызы Глэдис Эвелин. Мейбрик уақытын компаниясының американдық және британдық кеңселерi арасында бөліп отырды, бұл оның некесінде қиындықтар тудырған болуы мүмкін. Ол сонымен қатар көптеген сүйіктілерімен қарым-қатынасын жаңартты, ал оның әйелі мақта брокері Альфред Бриерлимен байланыс жасады. Флоренс күйеуінің адалсыздығын білгеннен кейін осы қадамға барғаны мүмкін. Мейбриктің жағдайында заңды әйел ретінде Сара Энн Робертсон анықталды. Сара Энн оның әкесінің өсиетінен "Джеймстің әйелі Сара Энн Мейбрик" деп аталды.
Maybrick was born in Liverpool, the son of William Maybrick, an engraver, and his wife, Susanna. He was christened on 12 November 1838, at St Peter's Church in the city. He was named after a brother who had died the year before and was the Maybricks' third of seven sons. Maybrick's cotton trading business required him to travel regularly to the United States and in 1871 he settled in Norfolk, Virginia, to establish a branch office of his company. While there in 1874 he contracted malaria, which was then treated with a medication containing arsenic; he became addicted to the drug for the rest of his life. In 1880, Maybrick returned to the company's offices in Britain. Sailing from New York City on 12 March 1880, he arrived in Liverpool six days later. During the journey he was introduced to Florence (Florie) Elizabeth Chandler, the daughter of a banker from Mobile, Alabama, and their relationship quickly blossomed. Despite the difference in their ages – he was 42, and she 18 – they began to plan their wedding immediately. The wedding was delayed until 27 July 1881, when it took place at St James' Church, Piccadilly, London. The couple returned to Liverpool to live at Maybrick's home, "Battlecrease House" in Aigburth, a suburb in the south of the city. They had two children: a son, James Chandler ("Bobo"), born in 1882, and a daughter, Gladys Evelyn, born in 1886. Maybrick continued to divide his time between the American and the British offices of his company and this may have caused difficulties within his marriage. He also resumed his relationships with his many mistresses, while his wife conducted an affair with an Alfred Brierley, a cotton broker. It is possible Florence embarked upon this on learning of her husband's infidelity. In Maybrick's case a common law wife, Sarah Ann Robertson, was identified. Sarah Ann is mentioned in her stepfather's will as "Sarah Ann Maybrick, wife of James".
Өлім
Мейбриктің денсаулығы 1889 жылғы 27 сәуірде күрт нашарлап, он бес күннен кейін Аигбурттағы үйінде қайтыс болды. Оның өлімінің жағдайы ағаларына күдіс тудырды және жергілікті қонақ үйде өткізілген сот отырысы мырыш улануының ең мүмкін себебі екенін анықтады, оны кімнің бергені белгісіз. Флоренсқа бірден күдік тағылып, бірнеше күннен кейін тұтқындалды. Ол Ливерпульдегі Сент-Джордж залында сотталды және ұзақ сот процесінен кейін, оның әділдігі кейінірек жылдары талқылау тудырды, ол кісі өлтіргені үшін кінәлі деп танылып, өлім жазасына кесілді. Сотта оның ісін жүргізу тәсілі күмән тудырды, сондықтан оның жазасы өмір бойына түрмеге қамауға ауыстырылды, оның бір бөлігін Суррейдегі Уокинг түрмесінде, содан кейін Баккингемширдегі Айлсберидегі "Тұтқындық үйінде" өткізді. Іс қайта қаралып, 1904 жылы босатылды. Ол 1941 жылғы 23 қазанда қайтыс болғанға дейін түрлі жұмыстармен айналысып өмір сүрді. Тұтқындалғаннан бастап өмірінің соңына дейін ол балаларын қайта көрген жоқ. BBC телеарнасының "Құқық, құпия және менің отбасым" бағдарламасының 2020 жылғы 27 шілдеде көрсетілген эпизоды Флоренс Мейбриктің сотталғаны қазіргі заманғы құралдармен тексерілгенде қаншалықты сенімді екенін зерттеді. Тергеуді Джереми Дейн (қорғаушы) және Саша Васс (прокурор) жүргізді, олардың қорытындылары Корольдік сот судьясы Дэвид Радфордқа ұсынылды. Тергеу барысында Мейбрик ханымның викториандық моральдық кодексіне бағынғаны анықталды. Мейбрик ісі бойынша сот судьясы екі күн бойы қазылар алқасына қорытындысын жариялады. Қазіргі заманғы сарапшылар, QC-ге көмектесе отырып, викториандық қоғамның мырышты сұлулық құралы ретінде қолданғанын және Мейбрик ханым сияқты адамның мухадан удың аз мөлшерін алуы жиі кездесетін жағдай екенін айтты. Сонымен қатар, Джеймс Мейбриктің бауырында табылған мырыш мөлшері 20 миллиграммды құрады, ал өлімге жеткізетін доза 100 миллиграммға жуық болуы мүмкін еді. Сондай-ақ, Джеймс Мейбрик өзін-өзі дәрі-дәрмекпен емдегені анықталды; ол көптеген дәрілерді қабылдады, олардың тек екеуінде ғана у болатын заттар болмады. Джеймс Мейбрик ауырып қалғанда, оның бауырлары Флоренсқа Джеймске кіруіне тыйым салуды талап етті, бірақ ол одан да ауырып, қайтыс болды. QC-лер викториандық қоғамның қазіргі заманғы сарапшысымен кеңесіп, Мейбрик ханым мен Мейбрик мырзаның әріптесі арасындағы махаббат туралы хат арқылы берілген мойындау сот судьясының қорытындысында қандай да бір түрде көрініс таба ала ма және қазылар алқасын алдауы мүмкін бе деп сұрады. Екі QC қазіргі заманғы судья Дэвид Радфордқа өздерінің қорытындылары мен сарапшы кеңестері туралы хабарлағаннан кейін, судья Дэвид Радфордқа жаңа дәлелдерді қарастыру қалды. Дэвид Радфорд судьясы QC-лер ұсынған барлық дәлелдерді қарастырып, сот судьясының Мейбрикке қарсы викториандық жағынан сексуалдық дауға негізделген іс ұсынғанын және екі күндік қорытындысында оның мінез-құлқын жоққа шығарып, кісі өлтіргені үшін кінәлі деп айыптауға қазылар алқасын итермелегенін айтты. Сондықтан, Радфордтың пікірінше, үкім қауіпсіз емес еді.
Maybrick's health deteriorated suddenly on 27 April 1889, and he died fifteen days later at his home in Aigburth. The circumstances of his death were deemed suspicious by his brothers and an inquest, held in a local hotel, came to the verdict that arsenic poisoning was the most likely cause, administered by persons unknown. Suspicion immediately fell on Florence, and she was arrested some days later. She stood trial at St George's Hall, Liverpool, and after lengthy proceedings, the fairness of which was the subject of some debate in later years, she was convicted of murder and sentenced to death. The way in which the judge conducted her trial was questioned, and this may have been the reason her sentence was commuted to life imprisonment, some of which she served in a prison in Woking, Surrey, and then at the "House of Detention" at Aylesbury, Buckinghamshire. A re examination of her case resulted in her release in 1904. She supported herself through various occupations until her death on 23 October 1941. From her initial incarceration until her death, she never saw her children again. An episode of the BBC TV programme Murder, Mystery and My Family, broadcast on 27 July 2020, investigated whether Florence Maybrick's conviction held credibility when investigated by modern day means. The investigation was undertaken by Jeremy Dein QC (defence) and Sasha Wass QC (prosecution) and their findings were put before Crown Court Judge David Radford. From their investigations it appeared that Mrs Maybrick was subjected to the Victorian morality code by the judge and the jury. The judge in the Maybrick murder trial delivered his summing up to the jury for two days. Modern experts, assisting the QCs, stated that Victorian society used arsenic as a beauty aid, and for someone like Mrs Maybrick to extract a small amount of the poison from flypaper would have been commonplace. In addition, the arsenic found in James Maybrick's liver was 20 milligrams and a fatal dose would be more likely 100 milligrams. It was also discovered that Mr Maybrick had been self prescribing medicines; he was taking a large amount of drugs, and only two of these drugs did not contain poison. As James Maybrick grew sicker, his brothers insisted that Florence be forbidden access to James, however, he grew yet sicker, and died. A modern day expert on Victorian society was consulted by the QCs, and was asked whether the admission by way of a letter of a love affair between Mrs Maybrick and an associate of Mr Maybrick could in any way be reflected in the judge's summing up, thus prejudicing the jury. After the two QCs had informed the modern day judge David Radford of their findings and with their expert advice, the Judge David Radford was left to consider the new evidence. Judge David Radford, having considered all the evidence put forward by the QCs, said that the trial judge had presented a case against Mrs Maybrick based on Victorian attitudes to sexual scandal, and in his two day summing up had blindsided the jury into giving a guilty verdict of murder by undermining her character. Therefore, in Radford's opinion the verdict was unsafe.
Отбасы
Анасы сотталып, түрмеге қамалғаннан кейін Мейбриктің балалары Джеймс пен Глэдис Эвелин доктор Чарльз Чиннер Фуллер мен оның әйелі Гертруданың қамқорлығына өтті, ал кіші Джеймс өзінің атын Фуллер деп өзгертті. Джеймс Фуллер Британдық Колумбияда кенші-инженер болды. 1911 жылы, 29 жасында, Канададағы Ле-Руа алтын кенішінде жұмыс істеп жүргенде, ол цианид ішіп, қарапайым су деп ойлап қайтыс болды. Оның әпкесі Глэдис 1912 жылы Лондонның Хэмпстед қаласында Фредерик Джеймс Корбинге тұрмысқа шығар алдында Майкл мен Лора (Withers) Мейбрик атасы мен әжесімен бірге Уайт аралындағы Райд қаласында тұрды. Ол 1971 жылы Оңтүстік Уэльсте қайтыс болды, онда олар өмірінің соңғы жылдарын өткізді. Джеймс Мейбриктің інісі Майкл Мейбрик Стивен Адамс есімімен көптеген пьесалар мен әндер жазған композитор еді. "Good Company" солардың бірі, бірақ оның ең танымал туындысы – "The Holy City" гимні болды.
After their mother's conviction and imprisonment, Maybrick's children James and Gladys Evelyn were taken in by a Dr. Charles Chinner Fuller and his wife Gertrude, and the younger James changed his name to Fuller. James Fuller became a mining engineer in British Columbia. In 1911, at the age of 29, while working at the Le Roi Gold Mine in Canada, he died after drinking cyanide, apparently thinking it was just a glass of water. His sister Gladys went to live in Ryde, Isle of Wight, with her uncle and aunt Michael and Laura (née Withers) Maybrick before marrying Frederick James Corbyn in Hampstead, London, in 1912. She died in South Wales in 1971, where the couple lived in their later years. James Maybrick's brother, Michael Maybrick, was a composer who published many pieces and songs under the name Stephen Adams. "Good Company" is one such example, but by far his best known work was the hymn "The Holy City".
Жіберілген Джектің күнделігі
1992 жылы Джеймс Мейбриктің күнделігі деп ұсынылған құжат пайда болды, онда ол Джек-Жарқынша екені айтылды. Күнделіктің авторы өз атын атамайды, бірақ Мейбриктің өмірі мен әдеттеріне сәйкес келетін көптеген мәліметтер мен сілтемелер келтіреді, осылайша оқырмандардың оны шынайы деп қабылдауы тиіс. Құжаттың авторы бірнеше ай бойы жасалған қылмыстарды сипаттайды, Джек-Жарқынша есімдерімен таныс бес құрбанды өлтіргенін және тарихта анықталмаған тағы екі кісінің өліміне кінә тағады. Күнделікті алғаш рет Майкл Барретт таныстырды, ол Ливерпульде металл жинаумен айналысқан жұмыссыз ер адам. Ол сол кезде оны достасы Тони Деверо сыйлаған деді. Бірақ сұрақтар туған соң, ол әңгімені өзгертті. Барреттің әйелі, бұрынғы Грэм есімді Энн, күнделіктің өте ұзақ жылдардан бері олардың отбасында болғанын айтты. Ол Деверодан күйеуіне беруін өтінген, себебі ол әдебиетке құмар еді және оның бұл тақырыпта кітап жазуға қабілетті екенін ойлады. Ол отбасының иелігінде екенін айтқысы келмеді, себебі күйеуі әкесінен сұрап ала қоюы мүмкін еді, ал екеуінің арақатынасы шиеленіс тудырған. 1993 жылы ол «Джек-Жарқыншаның күнделігі» деген атпен жарияланды, бұл үлкен дауға себеп болды. Көптеген сарапшылар бастапқыда оған сенімсіздікпен қарады және көпшілігі оны жалған деп есептеді, бірақ кейбіреулері оның шынайы болуы мүмкін деген ойда болды. Талқылаулар қызықты болды, және бір жазушы «Мейбриктің күнделігінің тарихы» шатас, күрделі және түсініксіз екенін айтты. Күнделікте қолданылған сияны зерттеудің нәтижелері келіспеді. Алғашқы сынақ, жұқа қабатты хроматография (ЖҚХ) арқылы, сияда темір жоқ екенін көрсетті. Ол 1867 жылы патенттелген және 1870 жылдары сия жазуда қолданылған нигрозин деп аталатын синтетикалық бояуға негізделген. Екінші ЖҚХ сынағында 1888 жылғы датаға қайшы келмейтін нәрсе табылмады, сонымен қатар сияда темір мен натрий болды, бірақ нигрозин жоқ. Үшінші ЖҚХ сынағы Виктория дәуіріне сәйкес келді. Төртінші ЖҚХ сынағына тырысылды, бірақ оны жүргізу мүмкін болмады. 1995 жылы Dow Chemical Company компаниясының докторы Эрл Моррис хлороацетамидтің 1857 жылдан бері қолданылып келе жатқанын мәлімдеді. Төртінші сынақ, газ хроматографиясы арқылы, 6,5 миллион бөлік хлороацетамид анықталды. Бесінші ЖҚХ сынағында хлороацетамидтың іздері табылды, бірақ бұл бақылаудан келген ластануға байланысты деп есептелді. Тест қайтадан жүргізілді, бірақ хлороацетамид табылған жоқ. Тергеушілердің арасында күмәнді көзқарасты сақтайтын Джо Никель және құжат сарапшысы Кеннет Ренделл болды. Ренделлдің талдауында, қолжазба стилі Виктория дәуірінен гөрі 20-ғасырға тән көрінді. Ол сонымен қатар фактілік қарама-қайшылықтар мен қолжазбадағы сәйкессіздіктерді байқады. Шынайы Виктория дәуіріндегі күнделікке жазылған, бірақ алдыңғы 20 беті жыртылған, ол да күдік тудырды, себебі автордың мұндай кітапты пайдалануының логикалық түсіндірмесі болмады. 1995 жылдың қаңтар айында Майкл Барретт екі антта "Менің әйелім Энн Барретттің диктантым бойынша жазған, «Джек-Жарқыншаның күнделігі» деп аталатын қолжазбаның авторымын" деп мәлімдеді. Бірақ Барреттің адвокатының кейіннен антты жоққа шығаруы және Барреттің одан кейін жоққа шығарудан бас тартуы жағдайды одан әрі ушықтырды. Кейбір адамдар, соның ішінде Роберт Смит, күнделіктің қазіргі иесі және Ширли Харрисонның кітабын баспаға шығарған алғашқы баспагер, оның шынайы болуы мүмкін деп санайды. Олардың пікірінше, ғылыми зерттеулер кітап пен онда қолданылған сияның 19 ғасырға жататынын көрсетті; кітапта дәл сипатталған деп мәлімделген мышьякқа тәуелділіктің белгілері өте аз адамдарға ғана белгілі; кітапта келтірілген кісі өлтірудің кейбір егжей-тегжейлері кітап жарық көргенге дейін полиция мен Жарқыншаның өзіне ғана белгілі болды; және кісі өлтіру орнының түпнұсқалық суретінің бірінде құрбанның денесінің артындағы қабырғаға қанмен жазылған сияқты "F. M." әріптері жазылған. Олардың айтуынша, бұл Флоренс Мейбрикке, Джеймстің әйеліне сілтеме жасайды, оның болуының себебі кісі өлтіруге себеп болған. Алайда, көптеген сарапшылар бұл пікірлермен келіспейді.
In 1992, a document presented as James Maybrick's diary surfaced, which claimed that he was Jack the Ripper. The diary's author does not mention his own name, but offers enough hints and references consistent with Maybrick's established life and habits that it is obvious readers are expected to believe it is him. The author of the document details alleged actions and crimes over a period of several months, taking credit for slaying the five victims most commonly credited to Jack the Ripper as well as for two other murders which have to date not been historically identified. The diary was first introduced to the world by Michael Barrett, an unemployed former Liverpool scrap metal dealer, who claimed at the time that it had been given to him by a friend, Tony Devereux, in a pub. When this was queried, the story changed. Barrett's wife Ann, formerly Graham, said that the diary had been in her family for as long as she could remember. She had asked Devereux to give it to her husband because he had literary aspirations and she thought he might write a book about it. She had not wanted to tell him her family owned it because she thought he would ask her father about it and relations between the two men were strained. It was published as The Diary of Jack the Ripper in 1993 to great controversy. Few experts gave it any credence from the outset, and most immediately dismissed it as a hoax, though some were open to the possibility it might be genuine. Debate was often heated, and one writer notes that the "saga of the Maybrick diary is confusing, complicated and inescapably tortuous." Tests carried out on the ink used in the diary produced contradictory findings. The first test, using thin layer chromatography (TLC) revealed the ink contained no iron, and was based on a synthetic dye called nigrosine, patented and commercially available in 1867, and in general use in writing inks by the 1870s. The second TLC test found nothing in the ink inconsistent with the date of 1888, and that the ink contained iron and sodium, but no nigrosine. The third TLC test found nothing inconsistent with the Victorian period. A fourth TLC test was attempted, but could not be carried out. In 1995, Dr Earl Morris of the Dow Chemical Company stated that chloroacetamide has been found in preparations as early as 1857. A fourth test, this time using gas chromatography, found chloroacetamide present, at 6.5 parts per million. A fifth TLC test found traces of chloroacetamide, but this was attributed to contamination from the control. The test was carried out again, and no chloroacetamide was found. Among the investigators were sceptic Joe Nickell and document expert Kenneth W. Rendell. In Rendell's analysis, he was struck that the handwriting style seemed more 20th century than Victorian. He also noted factual contradictions and handwriting inconsistencies. Written in a genuine Victorian scrapbook, but with 20 pages at the front end torn out, he also found this suspect as there was no logical explanation for the purported author to use such a book. In January 1995, Michael Barrett swore in two separate affidavits that he was "the author of the Manuscript written by my wife Anne Barrett at my dictation which is known as The Jack the Ripper Diary." Adding to the confusion, however, was Barrett's solicitor's subsequent repudiation of his affidavit, then Barrett's withdrawal of the repudiation. Some people, including Robert Smith, the present owner of the diary and original publisher of the associated book by Shirley Harrison, insist it may be genuine. They argue that scientific dating methods have established that the book and ink used to write in it are from the 19th century; that the symptoms of arsenic addiction, claimed to be described accurately in the book, are known to very few persons; that some details of the murders provided in it were known only to police and the Ripper himself before the book's publication; and that one of the original crime scene photographs shows the initials "F. M." written on a wall behind the victim's body in what appears to be blood. These, they claim, refer to Florence Maybrick, James's wife, whose possible infidelities were the purported motivation for the murders. These claims are dismissed by the majority of experts.