Қауіпсіз велосипед – тең дөңгелектері бар, қазіргі велосипедтердің негізі. 1880ж. пайда болды, бұрынғы үлкен дөңгелекті велосипедтен қауіпсіздігімен ерекшеленді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Педальмен жүретін, алдыңғы және артқы дөңгелектері, беріліс қатары мен шиналары бірдей өлшемдегі көлік түрі.
Type of pedal driven vehicle with equal size front and rear wheels, geartrain, and tires
Қауіпсіздік велосипеді (немесе жай ғана қауіпсіздік) – 1880-ші жылдардың соңында пенни-фартингке (сонымен қатар "әдеттегі" немесе "жоғары дөңгелекті" деп те аталады) балама ретінде кең танымал болған және қазіргі кезде велосипедтердің ең көп таралған түрі. Осы үлгідегі велосипедтердің алғашқылары қауіпсіздік велосипедтері деп аталды, себебі олар жоғары дөңгелекті велосипедтерге қарағанда қауіпсіз екендігімен ерекшеленді және осылай насипатталды. Кейінгі тарихшылар бұл терминді қазіргі велосипедтердің тікелей атасы болған конструкция үшін тар мағынада қолдана бастады. "Алмаз тәрізді рама" кейде қауіпсіздік велосипедтерін атау үшін қолданылады, бірақ бұл техникалық тұрғыдан тек қауіпсіздік велосипедінің бір түріне ғана қатысты. "Тұрған күйдегі велосипед" немесе "тік велосипед" деген ретронимдер осы үлгіні жатып жүретін велосипедтерден ажырату үшін қолданылады.
A safety bicycle (or simply a safety) is a type of bicycle that became very popular beginning in the late 1880s as an alternative to the penny farthing (also known as an "ordinary" or "high wheeler") and is now the most common type of bicycle. Early bicycles of this style were known as safety bicycles because they were noted for, and marketed as, being safer than the high wheelers they were replacing. Later historians began to use the term in a more restricted way for the design that was a direct ancestor to most modern bicycles. "Diamond frame" is also sometimes used as a term for safety bicycles, even though this technically only refers to a certain type of safety bicycle. The retronyms "upright bicycle" or "vertical bicycle" are used to distinguish the style from recumbent bicycles.
Тарих
"Қауіпсіздік" деп аталатын алғашқы велосипедті ағылшын инженері Гарри Джон Лоусон (Генри Лоусон) 1876 жылы жасаған. "Пени-фартинг" велосипедтерінен айырмашылығы, мұнда мінушінің аяқтары жерге жететіндей етіп жасалған, бұл тоқтауды жеңілдеткен. Педальдер артқы дөңгелекті қоздырып, мінушінің аяқтарын алдыңғы дөңгелектен қауіпсіз қашықтықта ұстаған. Алғашқы модельде артқы дөңгелекке күш беру үшін тіреулер қолданылған, ал 1879 жылғы модельде шынжырлы жетегіш пайдаланылды – бұл бұрын тек үш дөңгелекті велосипедтерде қолданылған маңызды жаңа технология. Лоусонның "қауіпсіздігі" кең таралмады, мүмкін, оның құнының жоғары болуына, салмағына және "пени-фартинг" велосипедімен салыстырғанда күрделілігіне байланысты. Алғашқы заманауи велосипед "пени-фартинг" велосипедінен ауыр әрі қымбат болған, бірақ сол кездегі үш дөңгелекті велосипедтерден жеңіл әрі арзан болды. Бастапқыда жанама рульдік басқару жүйесі қолданылды, кейін тікелей рульдік басқару жүйесіне көшілді, содан кейін велосипед сәттілікке ие болды. Англияда жасалғаннан кейін, Оверман 1887 жылдың соңына дейін "қауіпсіздік" велосипедін өндіріске енгізді. Ол толығымен темірден жасалған, қорытпа бөлшектері жоқ велосипедтермен танымал болды. Австралияның Квинсленд штатындағы Брисбен қаласында инженер Реджинальд Блант "пени-фартинг" велосипедінің орнына жарысқа пайдалану үшін алғашқы Квинсленд "қауіпсіздік" велосипедін жобалап жасады. "Қауіпсіздік" велосипеді бұрынғы "пени-фартинг" велосипедінің дизайнынан үлкен жақсарту болды. Шынжырлы жетегіш, үлкен алдыңғы тісті дөңгелекті (шынжыр дөңгелегі) кішкентай артқы тісті дөңгелекпен (доңғалақ) байланыстырып, педальдің айналуын арттырып, дөңгелектердің өлшемін кішірейте алды және "пени-фартинг" велосипедінің үлкен алдыңғы дөңгелегін тікелей педальмен айналдыру қажеттігін жойды. Кішкентай дөңгелектермен жүру ыңғайсыз болды, бірақ пневматикалық шиналар ойлап табылғаннан және бұрын қолданылған қатты шиналардың орнына қойылғаннан кейін бұл кемшілік жойылды. Салмақ ортасының дөңгелектердің арасында, төменде орналасуы, ал емес жоғарыда және алдыңғы осінің үстінде болуы "басқару" немесе рульге құлау қаупін қатты азайтты. Бұл тежеуді тиімдірек етті және бұрын тек жас, батыл жігіттерге ғана арналған велосипедпен жүруді қауіпсіз және осылайша, әсіресе әйелдер үшін, әлдеқайда танымал етті. Сол кездегі қауіпсіздікке кемескі қарайтын жүргізушілер арасында танымал болған үш дөңгелекті велосипедтермен салыстырғанда, "қауіпсіздік" велосипедтері жеңіл, механикалық жағынан қарапайым және арзан болды. Оның танымалдығы тез өсіп, "пени-фартинг" велосипедтері мен үш дөңгелекті велосипедтердің жиынтығынан асып, 1890 жылдардағы велосипедтік бумға себеп болды.
The first bicycle to be called a "safety" was designed by the English engineer Harry John Lawson (Henry Lawson) in 1876, Unlike with penny farthings, the rider's feet were within reach of the ground, making it easier to stop. The pedals powered the rear wheel, keeping the rider's feet safely away from the front wheel. The original treadle bicycle model used treadles to transfer power to the rear wheel, while the later 1879 model used a chain drive, an important new technology that had previously only been used on tricycles. Lawson's safety failed to catch on, perhaps because of its increased cost, weight and complexity compared to the penny farthing. The first modern bicycle, was heavier and more expensive than penny farthings, but lighter and cheaper than tricycles of the day. In its original form it used indirect steering; later, direct steering was adopted and the bicycle proved to be a hit. Following their creation in England, Overman rushed a safety bicycle to production before the end of 1887. Overman was known for making all steel bicycles with no cast metal parts. In Brisbane, Queensland Australia, Engineer Reginald Blunt designed and built the first Queensland safety cycle which was used to race on instead of the penny farthing. The safety bicycle was a big improvement on the previous penny farthing design which it replaced. The chain drive, coupling a large front sprocket (the chainring) to a small rear sprocket (the sprocket) to multiply the revolutions of the pedals, allowed for much smaller wheels, and replaced the need for the large, directly pedaled front wheel of the penny farthing. The smaller wheel gave a harsher ride; once pneumatic tires were developed and replaced the previously used solid ones, this disadvantage was no longer an issue. With the center of mass low and between the wheels, rather than high and over the front hub, the safety bicycle greatly diminished the danger of "taking a header" or long fall over the handlebars. This made braking more effective and cycling, previously the reserve of spry, daring young men, safer, and therefore much more popular, especially for women. Compared with the tricycles of the time, popular with riders less willing to take risks, the safety bicycles were lighter, mechanically simpler, and less expensive. Its popularity soon grew to be more than the penny farthings and tricycles combined and caused the bike boom of the 1890s.