Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Анжу графы және Вендом графы Геффри II, Мартель (1006 – 14 қараша 1060), Фульк Қараның ұлы, 1040 жылдан 1060 жылға дейін Анжу графы және 1032 жылдан 1056 жылға дейін Вендом графы болды. Ол Аквитания герцогы Вильгельм VII, Блуа графы Теобальд I және Нормандия герцогы Вильгельммен шайқасты. Жиырма жылдық билігі барысында Геффри II Ле-Ман епискобы Гервей де Шато-ду-Лойрдың құлшынысына қарсы тұрды, бірақ Мэн графтығындағы билігін сақтап қалды. Мартель Сент-Оңдағы Әйелдер монастын құрды, сондай-ақ әйелі Агнеспен бірлесіп Вендомдағы Троица монастын салды. "Gesta Normannorum Ducum" еңбегінде Геффри II туралы алғашқы айтылым: "Анжулық граф, Мартель атымен танылған Геффри, әр түрлі жағынан сенімсіз адам, көршілеріне жиі шабуылдар жасап, шыдамсыздық тудырды."
Count of Anjou and Count of Vendôm
Geoffrey II, called Martel (1006 – 14 November 1060), son of Fulk the Black, was Count of Anjou from 1040 to 1060 and Count of Vendôme from 1032 to 1056. He fought battles against William VII, Duke of Aquitaine, Theobald I, Count of Blois, and William, Duke of Normandy. During his twenty year reign Geoffrey II faced the ambitions of the Bishop of Le Mans, Gervais de Château du Loir, but was able to maintain his authority over the County of Maine. Martel founded the Abbey aux Dames in Saintonge and also in collaboration with his wife Agnes founded the Abbaye de la Trinité at Vendôme. The first mention of Geoffrey II in the Gesta Normannorum Ducum reads: "Geoffrey, count of the Angevins, nicknamed Martel, a treacherous man in every respect, frequently inflicted assaults and intolerable pressure on his neighbors."
Жауынгерлік
Франция королі Генрих І-мен одақтасып, 1042–43 жылдардың қысында граф Джеффри Тур қаласын қоршауға алды. 1044 жылғы 21 тамыздағы Нуи шайқасынан кейін Блои және Шартр графы I Теобальдты [граф Джеффри] тұтқынға алды, оған ол Чинон және Ланжеа қалаларымен бірге Турды тапсырды, бірақ Мармутье монастырынан басқа. Осыдан кейін Генрих пен Джеффри арасы суытылып, шамамен 1052 жылға дейін татуласпады, сол жылдың тамызында олардың есімдері бірге қол қойылған құжатта кездеседі. Бұл Вильгельм Талудың Нормандия герцогына қарсы көтерілісімен және граф Джеффридің Манс қаласын басып алуымен (шамамен 26 наурыз 1051 жылдан кейін) байланысты. Тағы да король Генрихпен одақтасқан граф Джеффри Нормандияға шабуыл жасап, Домфронт және Аленсон қалаларын жаулап алды, бұл, әлдеқандай опасыздық арқасында болды. Герцог Вильгельм Домфронтты қоршауға алды, бірақ 1052 жылғы қыс бойы оны қайтарып алу әрекеттеріне қарсылық көрсетілді. Осы кезде Талу қоршаудан шығып, көтерілісін бастады. Герцог Вильгельм тез арада Аленсонды, содан кейін Домфронтты қайта басып алды, граф Джеффриді Нормандия шекарасынан Мэнге кері қуды. Граф Джеффринің жағдайы тұрақсыз болған кезде герцог Вильгельм Арк қамалындағы Талуға шабуыл жасады. Король Генрих Аркке көмектесе алмады, ал Талудың көтерілісі сәтсіз аяқталып, ол 1053 жылдың соңында жер аударылды. 1054 жылдың қаңтар айының соңы мен ақпан айының басында граф Джеффри мен король Генрих бірлесіп Нормандияға жорық жасап, Сена өзенімен Руан қаласына қарай бетке бұрды. Король әскерін бөліп, ағасы Эудтің басшылығымен, Клермон графы Реджинальд, Монтдиер графы Ральф және Понтье графы Гай I қолдауымен Шығыс Нормандияға екінші қанатты жіберді. Бұл әскер Мортемер маңындағы шайқаста жеңіліске ұшырады. Бұл туралы естіген король Генрих Нормандиядан шегінуді талап етті, граф Джеффри онымен бірге кетті. Келесі бірнеше жыл бойы соғыс Мэн графтығында жүрді, герцог Вильгельм шабуылға шықты. Бірақ 1057 жылы король Генрих «герцогтың жасаған қорлауын кектеу үшін Анжу графы Джеффриді шақырып, Нормандияға тағы бір жорық үшін үлкен әскер дайындауға бұйырды» (GND). Бұл бірлескен күш герцог Вильгельмді уақытша қорғанысқа көшірді. Ол басып кірушілер Нормандияның тереңіне жылжыған сайын шегінді. Бессинге енгеннен кейін франко-анжу әскері суға құятын сағаға жақын жердегі Дивс өзенін кешіп өтуге кірісті. Король мен граф Джеффри өткеннен кейін, олардың әскерінің қалған бөлігі келіп жатқан толқынмен қарсы жағалауда тұрып қалды. Герцог Вильгельм кенеттен шабуыл жасап, оларды жеңді. Король Генрих пен граф Джеффри тағы да Нормандиядан шығып, енді қайтып оралмады. Граф Джеффри 1060 жылғы 14 қарашада қайтыс болғанға дейін Мэнде нормандық кеңеюге қарсы тұруын жалғастырды.
"In alliance with King Henry I of France, Count Geoffrey laid siege to Tours in the winter of 1042–3. After the battle of Nouy on 21 August 1044 Count Theobald I of Blois Chartres (1039–89) was taken prisoner by [Count Geoffrey], to whom he surrendered Tours with Chinon and Langeais, excluding, however, the monastery of Marmoutier." Henry and Geoffrey became estranged after this, and were not reconciled again until c. 1052, when their names appear together in a charter of August of that year. This is in conjunction with the rebellion of William of Talou against the duke of Normandy, and Count Geoffrey's taking possession of the city of Mans (shortly after 26 March 1051). Allied once again with King Henry, Count Geoffrey assaulted Normandy and seized the towns of Domfront and Alençon, evidently with the help of treachery within. Duke William laid siege to Domfront, which resisted his efforts to retake it throughout the winter of 1052. At this point Talou withdrew from the siege and started his rebellion. Duke William rapidly retook Alençon and then Domfront, driving Count Geoffrey back across the Norman border into Maine. While Count Geoffrey was off balance, Duke William laid siege to Talou's castle at Arques. King Henry failed to relieve Arques, and Talou's rebellion had failed and he was exiled by late 1053. In late January, early February 1054, Count Geoffrey and King Henry together invaded Normandy and marched down the Seine toward Rouen. The King had divided his army and sent the other wing through eastern Normandy under the command of his brother Eudes, supported by Count Reginald of Clermont, Count Ralph of Montdidier, and Guy I, Count of Ponthieu. This army was defeated in a battle near Mortemer. Upon learning of this reverse, King Henry insisted upon retreating from Normandy, and Count Geoffrey accompanied him. For the next several years, the war was centered in the County of Maine, with Duke William on the offensive. But King Henry in 1057, "burning to avenge the insult inflicted on him by the duke, summoned Geoffrey, count of Anjou, to prepare a large army for another expedition into Normandy." (GND) This combined effort placed Duke William temporarily on the defensive. He retreated before the invaders as they moved deeper into Normandy. After penetrating to the Bessin, the Franco Angevin army began to ford the River Dives near the estuary which is tidal. After the king and Count Geoffrey had crossed over, the remainder of their army got stuck on the opposite bank by the incoming tide. Duke William launched a sudden attack and defeated them. King Henry and Count Geoffrey withdrew again from Normandy and never returned. Count Geoffrey continued to offer resistance in Maine against the Norman expansion until his death on 14 November 1060.
Отбасы
Ронсерей картотекасындағы ерекше жазбада Джеффри Мартельдің жүзімдікті тартып алып, оны "әйелдеріне, немесе дәлірек айтқанда, қатындарына" бергені туралы дау-жанжал жазылған. Бұл әйелдер оның заңды әйелдері ме, әлде қатындары ма, олардың әрқайсысы туралы айтуға болады. Геффри II-нің бірінші әйелі Бургундиялық Агнес, Аквитания герцогы Вильгельм V-нің жесірі болды; олар 1032 жылы үйленді, бірақ 1050 жылы ажырасты. Оның екінші әйелі Лангеялық Гресия болды. Геффри II оны "Граф Одоның" қызы Адельге, мүмкін Блуа графы Одо II-нің қызына үйлену үшін босатып жіберді. Ол сондай-ақ Адельден ажырасып, Гресияны қайтадан әйелі етіп алды. Оның соңғы әйелі Аделаида есімді неміс әйелі болды. Осы некелік оқиғаларға қарамастан, Джеффри баласыз дүниеден озды. 1060 жылы Анжедегі Сен-Николя монастырінде монах болды.
An unusual entry in the cartulary of Ronceray describes a dispute over a vineyard seized by Geoffrey Martel and granted to his "wives, or rather concubines", Agnes, Grécie, Adele, and Adelaide. Whether these women were his wives or concubines, each relationship can be described. Geoffrey II's first wife was Agnes of Burgundy, the widow of William V, Duke of Aquitaine; she and Geoffrey married in 1032, but had divorced by 1050. His second wife was Grécie of Langeais. Geoffrey II dismissed her to marry Adèle, the daughter of a "Count Odo", perhaps Odo II, Count of Blois. He also divorced Adèle, and took Grécie back as his wife. His last wife was a German woman named Adelaide. Despite these marital escapades, Geoffrey died childless. He became a monk in Saint Nicolas d'Angers in 1060.
Мұрагерлік
Геффри II-нің екі некесінен де ер балалары болмағандықтан, ол қайтыс болған кезде Анжу титулы оның немерелеріне, әпкесі Эрменгард Блашенің екі ұлына (Шато Лэндон графы Геффри V-нің ұлдарына) көшті. Гефруа III Ле Барбу (Сақалды) 1060 жылдан 1068 жылға дейін Анжу графы болды; Фульк IV Речин (Қатаң) 1068 жылдан 1109 жылға дейін граф болды. Фульк IV-нің немересі Джеффри Плантагенет ағылшын тағының мұрагері Матильдаға үйленді және Плантагенеттер әулетінің ағылшын патшалары тарихын бастады.
Since Geoffrey II had no living male children from either of two marriages, when he died the Anjou title went to his nephews, the two sons of his sister Ermengarde Blache (m. Geoffroy V of Château Landon). Geoffroy III Le Barbu (the Bearded) was Count of Anjou from 1060 to 1068; Fulk IV Réchin (the Mouth) was count from 1068 to 1109. Fulk IV's grandson, Geoffrey Plantagenet, married Matilda, heir to the English throne, and began the House of Plantagenet line of English kings.