Кіріспе
Джим Уилсон (1963 жылдың 4 сәуірінде туған) – Канаданың Онтарио провинциясындағы зейнеткер саясаткер. Ол 1990 жылдан 2022 жылға дейін Симко—Грей және оның бұрынғы Сайлау округі Симко Весттің заңнамалық ассамблеясының депутаты болып қызмет етті. Өзінің алғашқы сайлауынан бастап 2018 жылдың 2 қарашасына дейін Онтарио провинциясының Прогрессивті консервативтік партиясының фракциясының мүшесі болды, одан кейін сексуалдық қылыққа қатысты айыптауларға байланысты фракциядан шықты. Ол 2018 жылдың маусым айында қайта сайланды, бірақ 2 қарашада үкіметтен де, Прогрессивті консервативтік партия фракциясынан да кетіп, Онтарионың 42-ші Парламентінің қалған бөлігінде тәуелсіз депутат ретінде жұмыс істеді және 2022 жылғы Онтарио провинциясының жалпы сайлауында қайта сайлануға түспеді.
Jim Wilson (born April 4, 1963) is a retired Canadian politician in Ontario, Canada. He served as a member of the Legislative Assembly of Ontario representing the riding of Simcoe—Grey, and its predecessor riding of Simcoe West, from 1990 to 2022. He sat as a member of the Progressive Conservative Party of Ontario caucus from his first election until November 2, 2018, when he resigned from caucus due to allegations of sexual misconduct. He was reelected in June 2018, but resigned from cabinet and the Progressive Conservative caucus on November 2, 2018. He sat as an independent member for the remainder of the 42nd Parliament of Ontario and did not seek re election in the 2022 Ontario general election.
Өмірбаян
Уилсон Торонто университетінің Сент-Майкл колледжінде оқыды, онда студенттік кеңестің төрағасы және университет басқармасының мүшесі болды. Бітірген кезде және одан кейін Онтарио басқару кеңесінің төрағасы Джордж МакКейгтің көмекшісі болып жұмыс істеді, сосын федералды кабинет министрі Перрин Биттиге қызмет етті.
Қарсылық
1990 жылғы провинциялық сайлауда ол Симкоу-Уэсттен 1940 дауыспен Жаңа демократ Лео Лосериттен басымдықпен сайланды. Бұл сайлауда НДП көпшілік үкімет құрды, ал торилер 130 орынның 20-сын ғана жеңіп, үшінші партия мәртебесіне ие болды. 1991 жылдың қыркүйегінде Уилсон денсаулық саясаты жөніндегі партияның сыншысы болып тағайындалды.
Харрис үкіметі
1995 жылғы провинциялық сайлауда прогрессивті консерваторлар партиясының қолдауы күрт өсті, және Уилсон өзінің ең жақын қарсыласынан шамамен 20 000 дауысқа басымдықпен қайта сайланды. 1995 жылдың 26 маусымында ол Майк Харрис үкіметінде Денсаулық сақтау министрі болып тағайындалды. Денсаулық сақтау министрі ретінде Уилсон, оның қызметкерлерінің бірі дәрігерлердің табысын қысқарту мәселесіндегі белсенді қарсыласын жоқ ету мақсатымен жүрек дәрігерінің құпия табысы туралы ақпаратты заңсыз алғандығы және жариялағандығы туралы айыптауларға байланысты отставкаға кетті. Бұл жеке ақпарат министрдің немесе министрлік қызметкерлерінің білімінде немесе сұрауы бойынша алынбаған деп есептелді. 1997 жылдың қазан айында Уилсон Энергетика, ғылым және технология министрі болып тағайындалды. Сайлау округтері қайта бөлінгеннен кейін, Уилсон 1999 жылғы провинциялық сайлауда Симкоу—Грейдің жаңа округінде қайта сайлануға түсті. Ол өзінің ең жақын қарсыласы, либерал Норман Сэндбергті 19 000-нан астам дауыспен жеңді.
Евс үкімет
Ол 2002 жылдың сәуір айына дейін Энергетика, ғылым және технология саласының министрі қызметінде болды, содан кейін Эрни Ивс Майк Харристің орнына премьер-министр болды. Ивс Уилсонды Солтүстік даму және кендер министрі және Солтүстік Онтарио мұра қоры корпорациясының төрағасы етіп тағайындады. 2003 жылдың 17 маусымында ол сондай-ақ Қоршаған орта министрі болып тағайындалды.
Қарсылық (2-ші рет)
Прогрессивті консерваторлар 2003 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырады, бірақ Уилсон Симкоу—Грей сайлау округін азайған үлкен артықшылықпен сақтап қалды. 2004 жылы ол Джон Торидің партия жетекшісі лауазымына Евсті алмастыруға жасаған сәтті әрекетін қолдады. 2009 жылы ол Тим Худак Ториді партия жетекшісі ретінде алмастыруға жасаған сәтті әрекетін қолдады. Ол 2007 жылдың 10 қазанында Онтарио заң шығарушы жиналысына қайта сайланды, ең жақын қарсыласын 11 711 дауыспен жеңді. 2011 жылғы сайлауда ол ең жақын қарсыласын 14 935 дауыс айырмасымен жеңіп, алтыншы мерзімге қайта сайланды. 2014 жылғы провинциялық сайлауда ол аз айырмашылықпен қайта сайланды. Худак басшылығымен 2011 жылдан 2014 жылға дейін Уилсон Оппозициялық палатаның басшысы қызметін атқарды.
Уақытша басшылығы
Худак отставкаға кеткеннен кейін Уилсон 2014 жылдың 2 шілдесінде фракция тарапынан уақытша жетекші болып тағайындалды, Джон Якабуски мен Рэнди Хиллерді басып өтіп, 2015 жылдың мамырында өткен көшбасшы сайлауында Патрик Браун Худактан кейінгі тұрақты ізбасары болып сайланғанға дейін қызмет етті. 2015 жылдың күзінде Уилсон оппозициялық парламенттік фракцияның басшысы лауазымына оралды.
Форд үкіметі және ПК фракциясынан отставкаға кету
Вильсон министрлік құрылған кезде Экономикалық даму, жұмыс орындарын құру және сауда министрі болып ант берді. Уилсон 2018 жылдың 2 қарашасында кабинеттен де, Прогрессивті консервативті фракциядан да кетті. Премьер-министр кеңсесінің мәлімдемесінде оның отставкаға кетуі "наркотикке тәуелділігі үшін ем алу" мақсатында болғаны айтылды. Кейін бұқаралық ақпарат құралдары Уилсонның отставкаға кетуіне қатысты оған қарсы сексуалдық қылықтар жасады деген айыптаулар бар екенін хабарлады. Премьер-министр кеңсесі бастапқыда бұл хабарларды растауға не жоққа шығаруға бас тартты. 2020 жылдың қыркүйегінде 30 жыл заң шығарушы органмен жұмыс істегеннен кейін Уилсон қайта сайлануға түспейтінін мәлімдеді.