Калифорния және Невада аймақтарының геологиясы

Кіріспе

Калифорния және Невададағы геология

Өлім аңғары аймағының ашық геологиясы кем дегенде 23 шөгінді бірліктердің әртүрлі және күрделі жиынтығын, геологиялық жазбадағы екі үлкен үзілісті және геологтар топ деп атайтын ерекше формациялардың кем дегенде бір жиынтығын ұсынады. Өлім аңғары ұлттық паркіне кіретін аймақтағы ең көне тау жыныстары қатты қызып, қысымға ұшырағандықтан кеңінен метаморфозаға ұшырады және кем дегенде 1700 миллион жылға соққан. Бұл тау жыныстары 1400 млн жыл бұрын гранит массасымен кесіліп, кейіннен көтеріліп, 500 млн жыл бойы эрозияға ұшырады. 1200-800 млн жыл бұрын теңізде шөгінділер пайда болды, нәтижесінде конгломерат, саз тас және карбонат жыныстарынан тұратын қалың тізбектер қалыптасты, олардың үстінде строматолиттер және гипотезалық «Жер-шар» оқиғасынан мұздық шөгінділері болды. Рифтинг Родиния суперконтинентінің үлкен, дерлік түзу бөліктерін жұқартты, теңіз суының енуіне және оның құрлықтарын тар бұғаздармен бөлінген құрамдас континенттерге бөлуге мүмкіндік берді. Өлім аңғары аймағындағы жаңа теңіздердің шетінде пассивті шекара пайда болды. Карбонат жағалаулары осы екі шеттің осы бөлігінде қалыптасты, бірақ континенттік қабық жұқарып, жарылып, жаңа мұхит алабының пайда болуына дейін төмендеді. Су астындағы тік жардың түбінде кластикалық шөгінділердің аккрециялық конусы жинақтала бастады, бұл аймақта күрделі өмірдің алғашқы белгілі қазбаларын қамтыды. Бұл құмды лайлы жазықтар шамамен 550 млн жыл бұрын палеозойдың келесі 300 млн жылына дейін сақталған карбонат платформасына жол берді. Фаралон плитасы Тынық мұхитының астында Солтүстік Америка плитасының астына батып кіруімен ерте-орта мезозой кезеңінде пассивті шекара белсенді шекараға ауысты, субдукция аймағын бастады; нәтижесінде жанартаулар мен көтерілген таулар пайда болды. Миллиондаған жылдар бойы эрозия салыстырмалы түрде ерекшеліктері жоқ жазықтықты қалыптастырды. Солтүстік Американың батысындағы жер қыртысының созылуы шамамен 16 млн жыл бұрын басталды және Фаралон плитасының субдукцияланған таралу аймағынан жоғары көтерілуінен туындаған деп есептеледі. Бұл процесс қазірге дейін жалғасуда және Бассейн мен Жота провинциясының пайда болуына себепші болып саналады. Осыдан 2-3 миллион жыл бұрын бұл провинция Өлім аңғары аймағына тарады, оны бөліп, Өлім аңғары, Панаминт аңғары және оларды қоршаған тау жоталарын құрды. Бұл аңғарлар ішінара шөгінділермен, ал қазіргі мұз дәуірі кезінде суық кезеңдерде көлдермен толтырылды. Мэнли көлі осы көлдердің ең үлкені болды; ол 240 000 жыл бұрыннан 10 000 жыл бұрынға дейінгі әрбір мұздық кезеңде Өлім аңғарына толыды. 10 500 жыл бұрын бұл көлдер Сьерра-Неваданың мұздықтарының еруінен үнемі ажыратылып, судан айырылып, тұздар мен минералдарды шоғырландырды. Бүгінгі шөлдік орта осы көлдер құрғағаннан кейін қалыптасты.

The exposed geology of the Death Valley area presents a diverse and complex set of at least 23 formations of sedimentary units, two major gaps in the geologic record called unconformities, and at least one distinct set of related formations geologists call a group. The oldest rocks in the area that now includes Death Valley National Park are extensively metamorphosed by intense heat and pressure and are at least 1700 million years old. These rocks were intruded by a mass of granite 1400 Ma (million years ago) and later uplifted and exposed to nearly 500 million years of erosion. Marine deposition occurred 1200 to 800 Ma, forming thick sequences of conglomerate, mudstone, and carbonate rock topped by stromatolites, and possibly glacial deposits from the hypothesized Snowball Earth event. Rifting thinned huge roughly linear parts of the supercontinent Rodinia enough to allow sea water to invade and divide its landmass into component continents separated by narrow straits. A passive margin developed on the edges of these new seas in the Death Valley region. Carbonate banks formed on this part of the two margins only to be subsided as the continental crust thinned until it broke, giving birth to a new ocean basin. An accretion wedge of clastic sediment then started to accumulate at the base of the submerged precipice, entombing the region's first known fossils of complex life. These sandy mudflats gave way about 550 Ma to a carbonate platform which lasted for the next 300 million years of Paleozoic time. The passive margin switched to active margin in the early to mid Mesozoic when the Farallon Plate under the Pacific Ocean started to dive below the North American Plate, initiating a subduction zone; volcanoes and uplifting mountains were produced as a result. Erosion over many millions of years formed a relatively featureless plain. Stretching of the crust under western North America started around 16 Ma and is thought to be caused by upwelling from the subducted spreading zone of the Farallon Plate. This process continues into the present and is thought to be responsible for producing the Basin and Range province. By 2 to 3 million years ago this province had spread to the Death Valley area, ripping it apart and giving birth to Death Valley, Panamint Valley and surrounding ranges. These valleys partially filled with sediment and, during colder periods during the current ice age, with lakes. Lake Manly was the largest of these lakes; it filled Death Valley during each glacial period from 240,000 years ago to 10,000 years ago. By 10,500 years ago these lakes were increasingly cut off from glacial melt from the Sierra Nevada, starving them of water and concentrating salts and minerals. The desert environment seen today developed after these lakes dried up.

Протерозойлық кешен

Бұл аймақтағы ең көне ашық жартастардың тарихы туралы көп мәлімет жоқ, себебі олар кең ауқымды метаморфизмге ұшырады. Бұл көңілсіз, сұр, көбінесе ерекше белгілері жоқ кристалдық кешен бастапқыда кварц пен фельдшпаттың көп мөлшерде қосылған шөгінді және магмалық тау жыныстарынан тұрады. Бастапқы тау жыныстары бұрылып, шиста мен гнейске айналып, олардың бастапқы қандай тау жынысы екенін анықтау қиын болды. Радиометриялық жас анықтау метаморфизмнің жасын 1700 миллион жыл деп көрсетеді, бұл оны Протерозой эонының басындағы кезеңге жатқызады. Қазір Панаминт тауларында орналасқан гранит массиві 1400 миллион жыл бұрын бұл кешенге енген. Пегматиттер және граниттің кеңінен таралған плутондары да кешенде кездеседі (плутон – жер астындағы үлкен магма жиынтығы, ал пегматиттер – оның тарамдары). Өлім сахарасындағы Қара таулардың алдында, сондай-ақ Талк және Ибекс төбелерінде жартастарды көруге болады. Гранит енген кезде Солтүстік Американың батыс жағалауы Шығыс Калифорния арқылы және Лас-Вегас аңғарына қарай созылған ойыс арқылы өтті. Бұл ойыс, Амаргаса аулакогені деп аталады, солтүстік және оңтүстік жағында биік жерлері болды және ол сәтсіз жарылымның нәтижесі болды. Мыңдаған метр шөгінді бұл баяу төмендейтін ойысқа жиналды. Содан кейін, метаморфозға ұшыраған Прекамбрийдің іргелі тау жыныстары көтерілді және геологиялық жазбадағы шамамен 500 миллион жылдық үзіліс, үлкен теңсіздік, аймаққа әсер етті. Геологтар кешеннің үстінде болған эрозияға ұшыраған шөгіндінің не болғанын білмейді, бірақ олар аймақтық көтерілудің себепкер болғанын біледі; бұл аймақ бастапқыда терең емес теңіздің астында болды.

Жер қыртысының жұқаруы және жарылуы

Жаңа жарық пайда болып, сол кезде Солтүстік Америка құрамына кірген Родина суперконтинентін бөліп жіберді. Қазіргі АҚШ-тың Атлант мұхитының жағалауына ұқсас жағалау сызығы – жағалаудағы төмендіктер мен кең, беткей тереңдік, бірақ жанартаулар жоқ – Лас-Вегас қазір орналасқан жерге жақын шығыста жатқан. Бұл құрылымдардың жақсы көріністері Солтүстік Панаминт тауларындағы Тюки тауының солтүстік беткейінде орналасқан. Агуэрберри Пойнтке апаратын жол Джонни формациясының қабаттарын, ақ Стерлинг кварцитін және Вуд Каньон формациясының қара кварциттерін кесіп өтеді; ал Пойнттің өзінде Өлім аңғарына қарай еңкейген Забриски кварцитінің үлкен, ашық түсті жолағы бар. Ерекше көріністер Өлім аңғарының түбі мен Күн Жарығы асуы арасында, Эхо каньонының жоғарғы бөлігінде және Титус каньонындағы Маре бұлағының батысында орналасқан. Бұл төрт формация қазіргі орналасуына еңкейіп қалғанға дейін, 5 километр тереңдікте мұхит түбінде баяу жиналған саз бен құмның 3 шақырымдық үйіндісі болды. Сол кезде Өлім аңғарының аймағы Палеозой экваторынан он немесе жиырма градусқа жуық болды. Мыңдаған метр (жүздерше метр) лава атқылап, мұхитты батысқа қарай 322 километрге ығыстырды. Эрозия нәтижесінде миллиондаған жылдар бойы салыстырмалы түрде ерекшелігі жоқ жазық пайда болды. Олигоцен дәуірінде, шамамен 35 миллион жыл бұрын, осы аймақта пайда болған су тасқыны жазығында қайтадан шөгінді жинақталды; баяу ағыстар бетімен көшпенді болып, қиыршық тастар, құм және саз қалдырды. Титус каньоны формациясының пайда болған конгломераттарының, құмтасының және сазтасының көріністерін Күн Жарығы асуындағы жолдың қиылысында байқауға болады, бұл асудан кейін біршама қашықтықта Мемлекеттік 374 тас жолына айналады. Тағы бірнеше ұқсас формациялар да қалыптасты. Невада сынақ полигонының жанында болған ірі жанартаулық жарылыстар 27 миллион жыл бұрын Өлім аңғары аймағын және Неваданың көп бөлігін кремнийге бай күлдің қалың қабаттарымен жауып тастады. Күлдің құрамы риолиттік, яғни магмалық тау жынысы гранитке тең келеді; ол кейін Грейпвайн таулары болып қалатын жерді 366 метр күлмен жауып тұрды. Бұл күл аңғарлар мен ойыстарды толтырды; 20 миллион жылға қарай Өлім аңғары аймағынан Невада арқылы өтетін аймақ жанартаулық жазыққа айналды.

A new rift opened that started to break apart the supercontinent Rodinia, which North America was then a part of. A shoreline similar to the present Atlantic Ocean margin of the United States, with coastal lowlands and a wide, shallow shelf but no volcanoes, lay to the east near where Las Vegas now resides. Good outcrops of these formations are exposed on the north face of Tucki Mountain in the northern Panamint Mountains. The side road to Aguereberry Point successively traverses the shaly Johnnie Formation, the white Stirling Quartzite, and dark quartzites of the Wood Canyon Formation; at the Point itself is the great light colored band of Zabriskie Quartzite dipping away toward Death Valley. Prominent outcrops are located between Death Valley Buttes and Daylight Pass, in upper Echo Canyon, and just west of Mare Spring in Titus Canyon. Before tilting to their present orientation, these four formations were a continuous pile of mud and sand 3 mile (5 km) deep that accumulated slowly on the nearshore ocean bottom. At the time, the Death Valley area was within ten or twenty degrees of the Paleozoic equator. Thousands of feet (hundreds of meters) of lavas erupted, pushing the ocean over 200 mile (322 km) to the west. A relatively featureless plain was formed from erosion over many millions of years. Deposition resumed some 35 Ma in the Oligocene epoch on a flood plain that developed in the area; sluggish streams migrated laterally over the surface, laying down cobbles, sand, and mud. Outcrops of the resulting conglomerates, sandstone, and mudstone of the Titus Canyon Formation can be observed in road cuts at Daylight Pass on Daylight Pass Road, which becomes State Route 374 a short distance from the pass. Several other similar formations were also laid down. Large volcanic eruptions, originating near the Nevada Test Site, covered the Death Valley area and much of Nevada in thick sequences of silica rich ash 27 million years ago. The ash has a rhyolitic composition, which is the volcanic equivalent of the plutonic rock granite; it covered what would later become the Grapevine Mountains in 1200 feet (366 m) of ash. This ash filled in valleys and depressions; by 20 million years ago, the region from the Death Valley area across Nevada was a volcanic plain.

Кеңейту бассейн мен тау-кен аймағын құрайды

Миоцен кезеңінде шамамен 16 млн жыл бұрын басталып, қазіргі уақытқа дейін жалғасып келе жатқан Солтүстік Америка тақтасының үлкен бөлігі сөзбе-сөз бөлініп, кеңейтіліп келеді. Жер қыртысының созылуының себебі әлі де талқылануда, бірақ геологтар арасында кеңінен танымал болып келе жатқан «Слаб-геп» гипотезасы деп аталатын идеяда айтылғандай, судың астындағы Фаралон плитасының таралу аймағы материкті бір-бірінен алшақтатып жатыр. Қандай себеп болмасын, нәтижесінде салыстырмалы түрде жұқа қабықшалы үлкен және әлі де өсіп келе жатқан аймақ пайда болды; аймақ бастапқыда орташа есеппен жылына 1 есеге өсті, содан кейін соңғы 5 миллион жылда жылына 1 есеге дейін баяулады. Геологтар бұл аймақты Бассейн және Рейндж провинциясы деп атайды. Экстенсиялық күштер тереңдегі тау жыныстарын ақылсыз мақта сияқты созылып, жер бетіне жақын тау жыныстары қалыпты ақаулар бойымен грабен деп аталатын құлаған бассейндерге бұзылады; грабеннің екі жағында бір-біріне параллель жүретін хорст деп аталатын шағын тау жоталары. Әдетте, хорстар мен грабендердің саны шектеулі, бірақ Бассейн мен Рейндж аймағында әрқайсысы шамамен солтүстікке қарай бағытталған ондаған хорст / грабен құрылымдары бар. Олардың бірі - Сиерра-Неваданың шығысынан бастап, Неваданың барлық бөлігіне дейін, сондай-ақ Батыс Юта мен Оңтүстік Айдахоға дейін созылады. Өлім аңғарының Мед көлі мен оңтүстік Сьерра-Невада аралығындағы жер қыртысы 241 шақырымға дейін ұзарды. Өлім аңғарының солтүстік бөлігінде орналасқан Фурнасс-Крик бұзылысы жүйесі шамамен 14 млн жыл бұрын қозғала бастады, ал Оңтүстік Өлім аңғарының бұзылысы жүйесі 12 млн жыл бұрын қозғала бастаған. Екі ақаулық жүйесі де оң жақты немесе декстральді, соққылы ақаулықтардың бойымен ауытқуымен қозғалады. Мұндай ақаулар кезінде ақаудың қарама-қарсы жағы ақаудың екі жағынан да қаралғанда оңға қарай қозғалып жатқандай көрінеді. Екі ақаулық жүйесі де диапазонның басына параллель жүреді. Жиі бірдей ақаулар бір мезгілде олардың соққылы және қалыпты (яғни көлбеу сырғанау) болуына әкеліп соғады. Бұл екі жүйе де бір-бірінен ауытқуы; осылайша ауытқуы арасындағы аймақ орасан зор көлбеу кернеуге ұшырайды, бұл сонда судың түсуін күшейтеді; Фурнасс Крик бассейні осы аймақта ашылды және Өлім аңғарының қалған бөлігі кезең-кезеңмен соңынан ерді. Соңғы кезеңдердің бірі - Badwater бассейні пайда болуы, ол шамамен 4 млн жыл бұрын пайда болды. Гравиметрлердің деректері Өлім аңғарының тасты түбі шығысқа қарай еңкейіп, Бадвотер бассейні астында ең терең екендігін көрсетеді; Бадвотер астында 9000 фут (2743 м) толтыру бар. Шамамен 2 млн жыл бұрын Өлім аңғары, Панаминт аңғары және оған байланысты тау жоталары пайда болды. (Том Бин, NPS суреті)]] Кеңейтуге байланысты магмалық белсенділік 12 мен 4 млн жыл бұрын пайда болды. Интрузивті (плютоникалық/жер астындағы қатқылдаған) және экструзивті (волькандық/жер бетіндегі қатқылдаған) магмалық тау жыныстары да пайда болды. Базальтты магма жарылыс сызықтарымен жер бетіне жетіп, құм қиыршықтары мен лава ағындары ретінде жарылды. Кейбір жанартаулық жыныстар гидротермальдық жүйелер арқылы өңделіп, бояулы жыныстар мен концентрацияланған минералды формациялар, мысалы, борак сияқты боронға бай минералдар пайда болды; Плиоцен дәуіріндегі мысал - 1219 м қалыңдықтағы суретші дискінің формациясы. Алтын мен күміс кендері магмалық интрузиялардан алынған сұйықтықтарды минералдастыру арқылы шоғырландырылды. Басқа уақытта жер бетіне жақын жерлерге көшіп бара жатқан магманың жылулығы жер асты суларын жарылғанға дейін қыздырады, жарылған қысымды қазаннан айырмашылығы жоқ, жарылған кратерлер мен туф сақиналарын қалыптастырады. Мұндай ерекшеліктің бір мысалы - парктің солтүстік бөлігіндегі шамамен 2000 жыл бұрынғы және 800 фут (244 м) тереңдіктегі Убехебе кратері (фото); жақын маңдағы кіші кратерлердің жасы 200 - 300 жылдан кем болуы мүмкін. Седименттер бассейн мен ауқымды кеңею арқылы бөлініп кеткен кезде, Furnace Creek бассейніне толды. Нәтижесінде пайда болған 2134 метр қалыңдықтағы Furnace Creek формациясы тұщы саздардан, жақын маңдағы таулардан алынған шагылдан және сол кездегі белсенді Black Mountain жанартау алаңынан алынған күлден тұрады. Бұл тауларда көптеп кездесетін борон жер асты суларына еріп, Өлім аңғарының солтүстік шетінен ағып шығады. Бүгінде бұл құрылым Забриски нүктесінің құнарсыз жерлерінде ең көп көрінеді. Фурнас-Крик бассейнінің қосымша құлдырауы төрт миллион жылдық Funeral Formation-мен толтырылды, ол 2000 фут (610 м) конгломераттардан, құмнан, саздан және жанартаулық материалдан тұрады. Осыған ұқсас уақытта оңтүстіктегі Copper Canyon формациясы да кішірек бассейнге толды. Төрт миллион жылдық формациялардың барлығында түйелердің, жылқылардың және мамонттардың іздері мен қазбалары бар. Шамамен 2–3 млн жыл бұрын, плейстоценде, континенттік мұз қабаттары полюстік аймақтардан кеңейіп, аймақтан солтүстікке қарай төмен енділіктерді жапты, салқын мұздық кезеңдерді бастады, олар жылырақ аралық кезеңдермен үзіліп отырды. Бұл ақаулар Сиерра-Неваданың шығыс шеті мен Невада шекарасы арасындағы кеңірек ақаулық аймағының бөлігі болып табылады, оның бір бөлігі Оңтүстік Уокер Лейні (сонымен қатар Шығыс Калифорния серпілісінің солтүстік бөлігі деп сипатталады). Уокер Лейні қазіргі уақытта Тынық мұхиты және Солтүстік Америка тақталары арасындағы тақта шекарасының қозғалысының маңызды бөлігін қамтиды және бұл үлес уақыт өте келе артады, бұл аймақ ақырында тақта шекарасының орнына айналады, Сан-Андреас ақауының тоқтауымен бірге. Алайда, осы аймақтың оңтүстік шетіндегі Гарлок ақауынан өтетін оң жақты соққылы ақаулар қазірдің өзінде жоқ, бұл осы өзгеріс кем дегенде бірнеше миллион жылдан кейін ғана болады дегенді көрсетеді. GPS деректеріне сәйкес, Уокер Лейнінің оңтүстік бөлігі жылына 9–12 мм оң жақты серпіліске ұшырайды. Бұл соманың шамамен жартысы ғана негізгі ақаулық аймақтарындағы қозғалыспен түсіндіріледі, ал қалғаны кішірек, жақсы анықталмаған құрылымдарға таралады. Өлім аңғары ауданында тарихи жер сілкіністері болған жоқ, бірақ Оңтүстік Уокер Лейніндегі басқа ақауларда, мысалы, 1872 жылғы Оуэнс аңғарындағы M7.4 жер сілкінісі және 2019 жылғы Риджкрест жер сілкінісінің M7.1 негізгі сілкінісі болды, бұл Little Lake және Airport Lake ақауларына жақын орналасқан, бұрын картаға түсірілмеген солтүстік-шығыс-оңтүстік-батыс бағытындағы оң жақты соққылы ақаулық тарамдарының қозғалысының нәтижесі болды. Ауданның көптеген негізгі ақауларында голоцендік жарылыстар анықталды.

Starting around 16 Ma in Miocene time and continuing into the present, a large part of the North American Plate in the region has been under extension by literally being pulled apart. Debate still surrounds the cause of this crustal stretching, but an increasingly popular idea among geologists called the slab gap hypothesis states that the spreading zone of the subducted Farallon Plate is pushing the continent apart. Whatever the cause, the result has been the formation of a large and still growing region of relatively thin crust; the region grew an average of per year initially and then slowed to per year in the last 5 million years. Geologists call this region the Basin and Range Province. Extensional forces causes rock at depth to stretch like silly putty and rock closer to the surface to break along normal faults into downfallen basins called grabens; small mountain ranges known as horsts run parallel to each other on either side of the graben. Normally the number of horsts and grabens is limited, but in the Basin and Range region there are dozens of horst/graben structures, each roughly north–south trending. A succession of these extend from immediately east of the Sierra Nevada, through almost all of Nevada, and into western Utah and southern Idaho. The crust in the Death Valley region between Lake Mead and the southern Sierra Nevada has been extended by as much as 150 mile (241 km). The Furnace Creek Fault system, located in what is now the northern part of Death Valley, started to move about 14 Ma and the Southern Death Valley Fault system likely began to move by 12 million years ago. Both fault systems move with a right lateral, or dextral, offset along strike slip faults. With such faults, the opposite side of the fault appears to be moving right when facing the fault from either side. Both fault systems run parallel to and at the base of the ranges. Very often the same faults move laterally and vertically, simultaneously making them strike slip and normal (i. e. oblique slip). These two systems are also offset from each other; the area between the offset is thus put under enormous oblique tension, which intensifies subsidence there; Furnace Creek Basin opened in this area and the rest of Death Valley followed in stages. One of the last stages was the formation of Badwater Basin, which occurred by about 4 Ma. Data from gravimeters show that Death Valley's bedrock floor tilts down toward the east and is deepest under Badwater Basin; there is 9000 feet (2743 m) of fill under Badwater. By about 2 Ma Death Valley, Panamint Valley and their associated ranges were formed. (Tom Bean, NPS image)]]

Igneous activity associated with the extension occurred from 12 to 4 Ma. Both intrusive (plutonic/solidified underground) and extrusive (volcanic/solidified above ground) igneous rocks were produced. Basaltic magma followed fault lines to the surface and erupted as cinder cones and lava flows. Some volcanic rocks were re worked by hydrothermal systems to form colorful rocks and concentrated mineral formations, such as boron rich minerals like borax; a Pliocene aged example is the 4000 feet (1219 m) thick Artist Drive Formation. Gold and silver ores were also concentrated by mineralizing fluids from igneous intrusions. Other times, heat from magma migrating close to the surface would superheat overlaying groundwater until it exploded, not unlike an exploding pressure cooker, forming blowout craters and tuff rings. One example of such a feature is the roughly 2000 year old and 800 feet (244 m) deep Ubehebe Crater (photo) in the northern part of the park; nearby smaller craters may be less than 200 to 300 years old. Sediment filled the subsiding Furnace Creek Basin as the area was pulled apart by Basin and Range extension. The resulting 7000 feet (2134 m) thick Furnace Creek Formation is made of lakebed sediments that consist of saline muds, gravels from nearby mountains and ash from the then active Black Mountain volcanic field. Boron, which is abundant in this formation, is dissolved by ground water and flows out onto the northern end of the Death Valley playa. Today this formation is most prominently exposed in the badlands at Zabriskie Point. Additional subsidence of the Furnace Creek Basin was filled by the four million year old Funeral Formation, which consists of 2000 feet (610 m) of conglomerates, sand, mud and volcanic material. Another smaller basin to the south was filled by the Copper Canyon Formation around the same time. Footprints and fossils of camels, horses, and mammoths are in all three of these Pliocene formations. About 2–3 Ma, in the Pleistocene, continental ice sheets expanded from the polar regions of the globe to cover lower latitudes far north of the region, starting a series of cold glacial periods that were interrupted by warmer interglacial periods. These faults form part of a broader zone of faulting that extends between the eastern edge of the Sierra Nevada just across the border into Nevada, part of the southern Walker Lane (also described as the northern part of the Eastern California Shear Zone). The Walker Lane currently accommodates a significant part of the plate boundary motion between the Pacific Plate and the North American Plate and it has been proposed that this proportion will increase over time, with this zone eventually becoming the site of the plate boundary, accompanied by abandonment of the San Andreas Fault. However, there are currently no right lateral strike slip faults that pass through the Garlock Fault at the southern end of this zone, suggesting that this change will not occur for several million of years at the earliest. According to GPS data, the southern part of the Walker Lane accommodates 9–12 mm per year of right lateral shear. Only about half of this amount can be explained by movement on the main fault zones, with the remainder being distributed on smaller, less well defined structures. There have been no historical earthquakes in the Death Valley area, but major earthquakes have occurred on other faults within the southern Walker Lane, such as the M7.4 1872 Owens Valley earthquake on the Owens Valley Fault and the M7.1 mainshock of the 2019 Ridgecrest earthquakes, which was a result of movement on previously unmapped NW SE trending right lateral strike slip fault strands, close to the Little Lake and Airport Lake faults. Holocene ruptures have been identified on most of the major faults in the area.

Құралымдар кестесі

Бұл Өлім аңғары аймағындағы ашық формациялардың тізімі, Өлім аңғары ұлттық паркі мен оның төңірегіндегі ашық жатқан формацияларды сипаттайды. Жүйелік сериялар Құрылым Литология және қалыңдығы Ерекше қазбалар Төртінші дәуір Голоцен Жаңғыр шашы; Плейстоцен Жаңғыр шашы, плейяның астындағы шөгінді және тұз, қалыңдығы 30 метрден кем Жоқ Жәңгірлесу фалькломериті Цементтелген жаңғыр шашы, аралас базальт лавалары, кальцит тамырларымен кесілген жаңғыр (мексикалық оникс); қалыңдығы шамамен 305 метр Диатомалар, тозаң Үшінші дәуір Плиоцен Орнас Крик формациясы Цементтелген жаңғыр, балшықты және тұзды плая шөгінділері; әртүрлі тұздар, әсіресе бораттар, қалыңдығы 1524 метрден асады Сирек кездеседі Миоцен Диск формациясы Цементтелген жаңғыр; плая шөгінділері, көптеген жанартаулық қалдықтар, қалыңдығы шамамен 1524 метр Сирек кездеседі Олигоцен Титус Каньоны формациясы Цементтелген жаңғыр; көбінесе өзен шөгінділері; қалыңдығы 914 метр Вертебраттар, титанотерлер және т.б. Эоцен және Палеоцен Граниттік интрузиялар және жанартаулықтар, шөгінді жинақтарымен таныс емес Креда және Юра дәуірлері Аймақ эрозияға ұшыраған Триас Джонсонның (1957) Бутт өрені формациясы Бутт өренінде, осы аймақтың оңтүстігінен 2 км қашықтықта; 2438 метр метаседименттер мен жанартаулықтар Аммониттер, тегіс қабықты брахиоподтар, белемниттер және гексакоралдар Пермь және Пенсильвания Тюки тауының шығыс етегіндегі формациялар Конгломерат, әктас және кейбір шифер. Конгломератта Миссисип, Пенсильвания және Пермь дәуірлерінің әктас тас тасқабы бар. Әктас пен шиферде шар тәрізді шерт түйіндері бар. Фусулинидтер көп. Қалыңдығы бұзылуларға байланысты белгісіз; шамамен 914 метр, жоғарғы жағы эрозияланған. Фусулинидтермен қабаттар, әсіресе Фусулинелла Карбон Миссисип және Пенсильванияның қалған көктемгі шлангісі Көбінесе шифер, кейбір әктас, көптеген шар тәрізді шерт түйіндері. Қалыңдығы бұзылуларға байланысты белгісіз; шамамен 229 метр. Миссисиппи тауларының әктас және жас әктас, 1 бірлік ретінде картаға түсірілген. Тін тауының әктасы қалыңдығы 305 метр, қара түсті, төменгі қабаты жұқа, ал жоғарғы қабаты қалың. Аты аталмаған әктас формациясы, қалыңдығы 221 метр, жұқа қабаттардағы әктас пен шерттен тұрады, шамамен тең пропорцияда. Аралас брахиоподтар, кораллдар және криноид сабақтары. Syringopora (ашық аралықтағы колониялар) Caninia cf. С. корникула. Девон орта және жоғарғы девон Жоғалған есек формациясы Ақ және қара қабаттардағы әктас, тау беткейлеріне жолақты әсер береді. Негізіне жақын екі кварцит қабаты, әрқайсысы шамамен 1 метр қалың, негізден жоғары көптеген құмтас қабаттары. Жоғарғы 61 метрі жақсы қабатталған әктас және кварциттен тұрады. Жалпы қалыңдығы бұзылуларға байланысты белгісіз; шамамен 610 метр. Брахиоподтар көп, әсіресе Спирафер, Сиртоспирифер, Продуктилла, Кармаротоехия, Атрипа. Строматопороидтар. Сырлингпоралар (жақын орналасқан колониялар). Силур және девон Силур және төменгі девон Жасырын аңғар доломиті Қалың қабатталған, ұсақ түйірлі, тіпті түйірлі доломит, көбінесе ашық түсті. Қалыңдығы: Криноид сабақтары көп, соның ішінде ірі түрлері де бар. Favosites. Ордовик жоғары ордовик Элли-Спрингс доломиті Массивті қара доломит, қалың. Стрептеласматидті кораллдар: Гревингкия, Бигорния. Бракёподтар. Орта және жоғарғы (?) Ордовик Эврика кварциті - қалың кварцит, оның түбінде және жоғарғы жағында жұқа кварцит қабаттары бар, қалыңдығы 107 метр. Жоқ, төменгі және орта ордовик доломиті, негізінде бірнеше әктас, ортасында шиферлік блок, жоғарғы жағында үлкен доломит. Қалыңдығы 457 метр. Жоғары жақтағы ірі доломиттегі ірі гастроподтар: Рецептакулитпен байланысты Паллисерия және Маклуриттер. Төменгі төсектерде: протоплиомероптар, Киркелла, ортидтар. Кембрий Жоғарғы кембрий Нопах формациясы Жоғары қазбаланған шифер мүшесі, негізіндегі қалыңдығы 30 метр, жоғарғы 366 метр қалың доломит, қалың қара және ашық қолдар шамамен 30 метр қалың. Құрылымның жалпы қалыңдығы Жоғарғы бөлігінде кеудеқұйрықтылар. Базальдық 30 метр, трилобиттер қоқыс төсегі құрамында Elburgis, Pseudagnostus, Horriagnostris, Elvinia, Apsotreta. Орта және жоғарғы кембрийлік Бонанза Кинг формациясы Көбінесе қалың төсектегі құрғақ, қара түсті доломит, жұқа төсектегі әктас мүшесі 152 метр қалың, формация үстінен 305 метр төмен, 2 қоңыр ауа райының шырша бірлігі, жоғарғысы окаменекті, Жалпы қалыңдығы қателіктерге байланысты белгісіз; Панаминт жотасында шамамен 914 метр, Funeral тауларында 610 метр. Жалғыз окаменекті қабат - әктас мүшесінің астындағы шифер. Бұл шиферде лингулоидты брахиоподтар және "Ehmaniella" фрагменттері бар трилобиттер қоқыс төсегі бар. Төменгі және орта кембрийлік Каррара формациясы Шығырлы және балшықты мүшелердің араласуы, төмендегі кластикалық формациялар мен жоғарыдағы карбонаттар арасындағы көшу. Қалыңдығы шамамен 305 метр, бірақ қисылуға байланысты өзгереді. Төменгі бөлігіндегі көптеген трилобиттер қоқыс төсегі olenellid трилобиттерінің фрагменттерін береді. Төменгі кембрийлік Забриски кварциті Кварцит, көбінесе массивті және қисылуға байланысты ұсақтандырылған, жергілікті жерлерде 1 метрге дейін қалың қабаттар. Қалыңдығы 46 метрден асады, қисылуға байланысты өзгереді. Қазбалар жоқ. Төменгі кембрийлік және төменгі кембрийлік (?) Вуд Каньон формациясы Негізгі бөлік 503 метрден асатын жақсы қабатталған кварцит, одан жоғары 158 метр қалың шиферлік бөлік бөлімдегі ең төменгі olenellid-терді қамтиды, 122 метр қалың доломит және кварциттен тұратын жоғарғы бөлік. Формацияның жоғарғы бөлігінде шашыраңқы olenellid трилобиттері және археоциатидтер. Scolithus? түтікшелері. Стирлинг кварциті Қалың мүшелерден тұратын жақсы қабатталған кварцит, 152 метрлік күлгін шифермен бөлінген, кварцитте айқын қиылыс. Максималды қалыңдығы шамамен 610 метр. Жоқ Джонни формациясы Көбінесе шифер, жартылай зәйтүн түсті, жартылай күлгін. Негізгі мүшесі 122 метр қалың, конгломератпен аралас доломит және кварцит. Жергілікті жерлерде ортасы мен жоғарғы жағында жақсы доломит. Қалыңдығы 1219 метрден асады. Жоқ. Прекамбрийлік Noonday доломиті Панаминт жотасының оңтүстігінде, кремді түсті төменгі бөлігі, сұр жоғарғы бөлігі бар, анықталмаған қабаттардағы доломит. Қалыңдығы 244 метр. Солтүстікке қарай, Noonday (?) доломиті ретінде картаға түсірілген жерде, көптеген әктас, ақ және күлгін, сондай-ақ әктас конгломераты бар. Қалыңдығы шамамен 305 метр. Scolithus? түтікшелері. Сәйкессіздік Kingston Peak (?) формациясы Көбінесе диамиктит, құмтас және шифер; ортасында кейбір әктас және доломит олистолиттері. Қалыңдығы кемінде 914 метр. Kingston Peak формациясына шартты түрде жатқызылған, бірақ Панаминт жотасының батыс жағындағы ұқсас тау жыныстары Kingston Peak ретінде анықталған. Жоқ. Бек Спринг доломиті Картаға түсірілмеген; шығу орындары батысқа қарай орналасқан. Көк-сұр әлемдік доломит, қалыңдығы шамамен 152 метр. Анықтама белгісіз. Жоқ. Pahrump сериясы Crystal Spring формациясы Галена Каньонында және оңтүстікте ғана танылған. Жалпы қалыңдығы шамамен 610 метр. Негізгі конгломераттан тұрады, одан жоғары кварцит, күлгін шиферге және жұқа қабатталған доломиттерге көтеріледі, жоғарғы бөлігінде қалың қабатталған доломит, диабаз және шерт. Диабаз доломиттерге енген жерде тальк кен орындары. Жоқ Сәйкессіздік Кристалдық негіздің тау жыныстары Метаседименттік тау жыныстары граниттік интрузиялармен Жоқ.

This table of formations exposed in the Death Valley area lists and describes the exposed formations of the Death Valley National Park and the surrounding area. System Series Formation Lithology and thickness Characteristic fossils Quaternary Holocene Fan gravel; silt and salt on floor of playa, less than 100 feet (30 m) thick None Pleistocene Fan gravel; silt and salt buried under floor of playa; perhaps 2000 feet (610 m) thick Funeral fanglomerate Cemented fan gravel with interbedded basaltic lavas, gravels cut by veins of calcite (Mexican onyx); perhaps 1000 feet (305 m) thick Diatoms, pollen Tertiary Pliocene Furnace Creek Formation Cemented gravel, silty and saliferous playa deposits; various salts, especially borates, more than 5000 feet (1524 m) thick Scarce Miocene Artist Drive Formation Cemented gravel; playa deposits, much volcanic debris, perhaps 5000 feet (1524 m) thick Scarce Oligocene Titus Canyon Formation Cemented gravel; mostly stream deposits; 3000 feet (914 m) thick Vertebrates, titanotheres, etc. Eocene and Paleocene Granitic intrusions and volcanics, not known to be represented by sedimentary deposits Cretaceous and Jurassic Not represented, area was being eroded Triassic Butte Valley Formation of Johnson (1957) Exposed in Butte Valley 1 mile (2 km) south of this area; 8000 feet (2438 m) of metasediments and volcanics Ammonites, smooth shelled brachiopods, belemnites, and hexacorals Pennsylvanian and Permian Formations at east foot of Tucki Mountain Conglomerate, limestone, and some shale. Conglomerate contains cobbles of limestone of Mississippian, Pennsylvanian, and Permian age. Limestone and shale contain spherical chert nodules. Abundant fusulinids. Thickness uncertain on account of faulting; estimate 3000 feet (914 m), top eroded. Beds with fusulinids, especially Fusulinella Carboniferous Mississippian and Pennsylvanian Rest Spring Shale Mostly shale, some limestone, abundant spherical chert nodules. Thickness uncertain because of faulting; estimate 750 feet (229 m). None Mississippian Tin Mountain Limestone and younger limestone Mapped as 1 unit. Tin Mountain Limestone 1000 feet (305 m) thick, is black with thin bedded lower member and thick bedded upper member. Unnamed limestone formation, 725 feet (221 m) thick, consists of interbedded chert and limestone in thin beds and in about equal proportions. Mixed brachiopods, corals, and crinoid stems. Syringopora (open spaced colonies) Caninia cf. C. cornicula. Devonian Middle and Upper Devonian Lost Burro Formation Limestone in light and dark beds thick give striped effect on mountainsides. Two quartzite beds, each about 3 feet (1 m) thick, near base, numerous sandstone beds above base. Top 200 feet (61 m) is well bedded limestone and quartzite. Total thickness uncertain because of faulting; estimated 2000 feet (610 m). Brachiopods abundant, especially Spirifer, Cyrtospirifer, Productilla, Carmarotoechia, Atrypa. Stromatoporoids. Syringopora (closely spaced colonies). Silurian and Devonian Silurian and Lower Devonian Hidden Valley Dolomite Thick bedded, fine grained, and even grained dolomite, mostly light color. Thickness Crinoid stems abundant, Including large types. Favosites. Ordovician Upper Ordovician Ely Springs Dolomite Massive black dolomite, thick. Streptelasmatid corals: Grewingkia, Bighornia. Brachiopods. Middle and Upper (?) Ordovician Eureka Quartzite Massive quartzite, with thin bedded quartzite at base and top, 350 feet (107 m) thick. None Lower and Middle Ordovician Pogonip Group Dolomite, with some limestone, at base, shale unit in middle, massive dolomite at top. Thickness, 1500 feet (457 m). Abundant large gastropods in massive dolomite at top: Palliseria and Maclurites, associated with Receptaculites. In lower beds: Protopliomerops, Kirkella, Orthid brachiopods. Cambrian Upper Cambrian Nopah Formation Highly fossiliferous shale member 100 feet (30 m) thick at base, upper 1200 feet (366 m) is dolomite in thick alternating black and light hands about 100 feet (30 m) thick. Total thickness of formation In upper part, gastropods. In basal 100 feet (30 m), trilobite trash beds containing Elburgis, Pseudagnostus, Horriagnostris, Elvinia, Apsotreta. Middle and Upper Cambrian Bonanza King Formation Mostly thick bedded arid massive dark colored dolomite, thin bedded limestone member 500 feet (152 m) thick 1000 feet (305 m) below top of formation, 2 brown weathering shaIy units, upper one fossiliferous, Total thickness Uncertain because of faulting; estimated about 3000 feet (914 m) in Panamint Range, 2000 feet (610 m) in Funeral Mountains. The only fossiliferous bed is shale below limestone member neat middle of formation. This shale contains linguloid brachiopods and trilobite trash beds with fragments of "Ehmaniella." Lower and Middle Cambrian Carrara Formation An alternation of shaly and silty members with limestone members transitional between underlying clastic formations and overlying carbonate ones. Thickness about 1000 feet (305 m) but variable because of shearing. Numerous trilobite trash beds in lower part yield fragments of olenellid trilobites. Lower Cambrian Zabriskie Quartzite Quartzite, mostly massive arid granulated due to shearing, locally it) beds to 2 feet (1 m) thick. Thickness more than 150 feet (46 m), variable because of shearing. No fossils Lower Cambrian and Lower Cambrian (?) Wood Canyon Formation Basal unit is well bedded quartzite above 1650 feet (503 m) thick ' shaly Unit above this 520 feet (158 m) thick contains lowest olenellids in section; top unit of dolomite and quartzite 400 feet (122 m) thick. A few scattered olenellid trilobites and archaeocyathids in upper part of formation. Scolithus? tubes. Stirling Quartzite Well bedded quartzite in beds thick comprising thick members of quartzite thick separated by 500 feet (152 m) of purple shale, crossbedding conspicuous in quartzite. Maximum thickness about 2000 feet (610 m). None Johnnie Formation Mostly shale, in part olive brown, in part purple. Basal member 400 feet (122 m) thick is interbedded dolomite arid quartzite with pebble conglomerate. Locally, fair dolomite near middle arid at top. Thickness more than 4000 feet (1219 m). None Precambrian Noonday Dolomite In southern Panamint Range, dolomite in Indistinct beds; lower part cream colored, upper part gray. Thickness 800 feet (244 m). Farther north, where mapped as Noonday(?) Dolomite, contains much limestone, tan and white, and some limestone conglomerate. Thickness about 1000 feet (305 m). Scolithus? tubes Unconformity Kingston Peak(?) Formation Mostly diamictite, sandstone, and shale; some limestone arid dolomite olistoliths near middle. At least 3000 feet (914 m) thick. Although tentatively assigned to Kingston Peak Formation, similar rocks along west side of Panamint Range have been identified as Kingston Peak. None. Beck Spring Dolomite Not mapped; outcrops are to the west. Blue gray cherry dolomite, thickness estimated about 500 feet (152 m) Identification uncertain. None Pahrump Series Crystal Spring Formation Recognized only in Galena Canyon and south. Total thickness about 2000 feet (610 m). Consists of basal conglomerate overlain by quartzite that grades upward into purple shale arid thinly bedded dolomite, upper part, thick bedded dolomite, diabase, and chert. Talc deposits where diabase intrudes dolomite. None Unconformity Rocks of the crystalline basement Metasedimentary rocks with granitic intrusions None

Тұздар кестесі

Өлім аңғарының минералды құрамындағы тұздар кестесі
Белгілі немесе ықтимал кездесетін

+Table of salts found in Death Valley Mineral Composition Known or probable occurrence Halite NaCl Principal constituent of chloride zone and of salt impregnated sulfate and carbonate deposits. Sylvite KCl With halite. Trona Na3H(CO3)22H2O Carbonate zone of Cottonball Basin, especially in marshes. Thermonatrite Na2CO3·H2O Questionably present on floodplain in Badwater Basin, would be expected in marshes of carbonate zone in Cottonball Basin. Gaylussite Na2Ca(CO3)2·5H2O Carbonate zone and floodplain in Badwater Basin. Calcite CaCO3 Occurs as clastic grains in sediments underlying salt pan and as sharply terminated crystals in clay fraction of carbonate zone and in sediments underlying sulfate zone. Magnesite MgCO3 Obtained in artificially evaporated brines from Death Valley; not yet identified in salt pan; may be expected in carbonate zone of Cottonball Basin. Dolomite CaMg(CO3)2 identified only as a detrital mineral; may be expected in carbonate zone. Northupite and/or tychite Na3MgCl(CO3) and/or Na6Mg2(SO4)·(CO3)4 An isotropic mineral, having index of refraction in the range of Northupite and Tychite, has been observed in saline facies of sulfate zone in Cottonball Basin. Burkeite Na6(CO3)(SO4)2 Sulfate zone in Cottonball Basin. Thenardite Na2SO4 Common in all zones in Cottonball Basin and in sulfate marshes in Middle and Badwater basins. Mirabilite Na2SO4·10H2O Occurs on floodplains in Cottonball Basin immediately following winter storms. Glauberite Na2Ca(SO4)2 Common on floodplains except in central part of Badwater Basin; sulfate zone in Cottonball Basin. Anhydrite CaSO4 As layer capping massive gypsum 1 mile (2 km) north of Badwater. Possibly also as dry period efflorescence on floodplains. Bassanite 2CaSO4·H2O As layer capping massive gypsum along west side of Badwater Basin and as dry period efflorescence in floodplains. Gypsum CaSO4·2H2O In sulfate caliche, layer in carbonate zone, particularly in Middle and Badwater basins, in sulfate marshes and as massive deposits in sulfate zone. Bloedite Na2Mg(SO4)2·4H2O Questionably present in efflorescence on floodplain in chloride zone. Polyhalite K2Ca2Mg(SO4)4·2H2O Questionably present on floodplain in chloride zone. Celestine SrSO4 Found with massive gypsum. Kernite Na2B4O7·4H2O Possibly present in Middle Basin in surface layer of layered sulfate and chloride salts. Tincalconite Na2B4O7·5H2O Probably occurs as dehydration product of borax. Borax Na2B4O7·10H2O Floodplains and marshes in Cottonball Basin. Inyoite Ca2B6O11·13H2O Questionably present (X ray determination but unsatisfactory) in floodplain in Badwater Basin. Meyerhofferite Ca2B6O11·7H2O Found in all zones in Badwater Basin and in rough silty rock salt in Cottonball Basin Colemanite Ca2B6O11·5H2O Questionably present (X ray determination but unsatisfactory) in floodplain in Badwater Basin. Ulexite NaCaB5O9·8H2O Common in floodplain in Cottonball Basin; known as "cottonball" Proberite NaCaB5O9·5H2O A fibrous borate with index of refraction higher than ulexite occurs on dry areas in Cottonball Basin following hot dry spells and in surface layer of smooth silty rock salt. Soda niter NaNO3 Weak, but positive chemical tests obtained locally.

Галит NaCl Хлорид аймағының және тұзбен сіңген сульфат және карбонат кен орындарының негізгі құрауышы.
Сильвит KCl Галитпен бірге.
Трона Na3H(CO3)2·2H2O Cottonball бассейнінің карбонат аймағы, әсіресе батпақтарда.
Термонатрит Na2CO3·H2O Бадвотер бассейніндегі су тасқыны алаңында күмәнді түрде кездеседі, Cottonball бассейніндегі карбонат аймағының батпақтарында күтілуі мүмкін.
Гейлуссит Na2Ca(CO3)2·5H2O Карбонат аймағы және Бадвотер алабындағы су тасқыны алабы.
Кальцит CaCO3 Тұз табасының астындағы шөгінділерде кластикалық түйіршіктер ретінде және карбонат аймағының саз фракциясында, сондай-ақ сульфат аймағының астындағы шөгінділерде өткір аяқталған кристалдар ретінде кездеседі.
Магнезит MgCO3 Өлім аңғарының жасанды түрде булаған тұздықтарынан алынады; тұз табасында әлі анықталмаған; Cottonball бассейнінің карбонат аймағында күтілуі мүмкін.
Доломит CaMg(CO3)2 Тек детрит минералы ретінде анықталды; карбонат аймағында болуы мүмкін.
Нортупит және/немесе тихит Na3MgCl(CO3) және/немесе Na6Mg2(SO4)4·(CO3)2 Нортупит пен тихит диапазонындағы сыну индексі бар изотроптық минерал Cottonball бассейніндегі сульфат аймағының тұзды фациестерінде байқалды.
Бүркейт Na6(CO3)(SO4)2 Cottonball бассейніндегі сульфат аймағы.
Thenardite Na2SO4 Cottonball бассейнінің барлық аймақтарында және Middle және Badwater бассейндеріндегі сульфатты батпақтарда жиі кездеседі.
Mirabilite Na2SO4·10H2O Қысқы дауылдардан кейін Cottonball бассейніндегі су тасқыны алаптарында кездеседі.
Глауберит Na2Ca(SO4)2 Бадвотер бассейнінің орталық бөлігін қоспағанда, су тасқыны алаптарында жиі кездеседі; Cottonball бассейніндегі сульфат аймағы.
Ангидрит CaSO4 Бадвотерден солтүстікке қарай 2 км қашықтықтағы массивті гипс қабаттарын жауып тұрған қабат ретінде. Мүмкін, сондай-ақ құрғақ кезеңдегі су тасқынынан шыққан гүлдер.
Бассанит 2CaSO4·H2O Бадвотер бассейнінің батыс жағында массивті гипс қабаттарын жабу және су тасқыны алаптарында құрғақ кезеңдегі гүлдену ретінде.
Гипс CaSO4·2H2O Сульфат кальциясында, карбонат аймағындағы қабат, әсіресе Middle және Badwater алаптарында, сульфат батпақтарында және сульфат аймағындағы массивті шөгінділер ретінде.
Bloedite Na2Mg(SO4)2·4H2O Хлорид аймағындағы су тасқыны алаңында гүлдену кезінде күмәнді түрде кездеседі.
Polyhalite K2Ca2Mg(SO4)4·2H2O Хлорид аймағындағы су тасқыны алаңында болуы мүмкін.
Celestine SrSO4 Массивті гипспен бірге табылды.
Kernite Na2B4O7·4H2O Middle бассейнінде қабатталған сульфат және хлорид тұздарының беткі қабатында болуы мүмкін.
Tincalconite Na2B4O7·5H2O Боракс сусыздану өнімі ретінде пайда болады.
Borax Na2B4O7·10H2O Cottonball алабындағы су тасқыны мен батпақтар.
Inyoite Ca2B6O11·13H2O Бадвотер алабындағы су тасқыны алабында күмәнді түрде кездеседі (рентгендік сәулемен анықталады, бірақ қанағаттанарлық емес).
Meyerhofferite Ca2B6O11·7H2O Бадвотер алабының барлық аймақтарында және Cottonball алабының дөрекі саздық тас тұздарында кездеседі.
Colemanite Ca2B6O11·5H2O Бадвотер алабының су тасқыны алабында күмәнді түрде кездеседі (рентгендік сәулемен анықталады, бірақ қанағаттанарлық емес).
Ulexite NaCaB5O9·8H2O Cottonball бассейніндегі су тасқыны алаңында жиі кездеседі; "cottonball" деп белгілі.
Proberite NaCaB5O9·5H2O Улекситтен жоғары сыну индексі бар талшықты борат Cottonball бассейніндегі құрғақ жерлерде ыстық құрғақ кезеңнен кейін және тегіс сазды тас тұзының беткі қабатында кездеседі.
Soda niter NaNO3 Әлсіз, бірақ жергілікті сынақтарда оң химиялық нәтижелер алынды.