Ренессанс композиторы: Филиппо де Лурано және оның шығармалары
Filippo de Lurano
Итальяндық композитор Филиппо де Лурано (1475-1520): Ренессанс дәуіріндегі өте шығармашыл фроттола жазушы. Өмірі, туған жері, Римдегі қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия композиторы Филиппо де Лурано (сондай-ақ Лупрано, немесе Лорано) (шамамен 1475 – 1520 жылдан кейін) – Ренессанс дәуірінің итальяндық композиторы. Ол Марчетто Кара мен Бартоломео Тромбончинодан кейін фроттола жанрында ең көп шығарма жазған композиторлардың бірі болды.
Italian composer
Filippo de Lurano (also Luprano, or Lorano) (c. 1475 – after 1520) was an Italian composer of the Renaissance. He was one of the most prolific composers of frottola after Marchetto Cara and Bartolomeo Tromboncino.
Өмірбаян
Оның ерте өмірінен дерлік ештеңе белгілі емес: біздегі аз ғана дереккөздер оның туған жерін Истрия түбегіне, сол кезде Кремона епархиясының құрамында болған Лураноға, тіпті Кремонаның өзіне жатқызады. Ол Удине қаласының жанындағы Чивидале-дель-Фриули соборының тізімдерінде дін қызметкері ретінде танылады. Де Лурано 16 ғасырдың басында Римде болған, бірақ нақты жылдары белгісіз; ол 1508 жылы Папа Юлий II-нің немере қызының үйлену тойы үшін музыка жазған. 1512-1515 жылдары Чивидале соборының капелла шебері болып жұмыс істеді, содан кейін Аквилеяға көшіп, онда қайтыс болған болуы мүмкін.
Of his early life, almost nothing is known: the few sources we have range from attributing his birthplace to the Istrian peninsula to Lurano, which at the time was under the diocese of Cremona, to Cremona itself. He appears in the records of Cividale del Friuli's Cathedral, near Udine, as a cleric. De Lurano spent time in Rome in the first decade of the 16th century, but the exact years are not known; he wrote music for a wedding of the niece of Pope Julius II in 1508. From 1512 to 1515 he was employed as maestro de cappella of Cividale Cathedral, and shortly afterwards moved to Aquileia, where he may have died.
Шығармалары
Оның музыкасының көп бөлігі мадригалдың алдағысы – фроттоланың жеңіл, діни емес түрінде жазылған. Оның 35 фроттоласы, екі мотет және лауда қолға жетті. Стильдік тұрғыдан алғанда, олар сол дәуірге тән: гомофониялық құрылым басым, ал фразалардың басында қысқаша имитациялық бөлімдер кездеседі; мелодиялары есте қалады және орындауға оңай. Бір дереккөз бойынша, сол замандағы қолжазбада көрсетілгендей, оның фроттолаларының бірі Папа Александр VI-ның ұлы Чезаре Борджияның сүйікті әні болған.
Most of his music is in the light secular form of the frottola, an ancestor of the madrigal. 35 of his frottole survive, along with two motets and a lauda. Stylistically they are typical of the time: homophonic texture predominates, with brief imitative passages at phrase beginnings; the melodies are memorable and easily singable. One of his frottola was evidently the favorite song of Cesare Borgia, the son of Pope Alexander VI, according to a manuscript source of the time.
Анықтамалар және қосымша оқу
Уильям Ф. Призер, "Филиппо де Лурано", Стенли Сейди редакторындағы "The New Grove Dictionary of Music and Musicians" атты музыкалық энциклопедияда. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980 жыл. Густав Риз, "Ренессанс кезеңіндегі музыка". Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954 жыл.
William F. Prizer, "Filippo de Lurano," in The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954.