Кіріспе

Иоанн 7 ғасырдың соңында Кипр халқының көп бөлігі уақытша көшірілген кезде және Кипр шіркеуінің Кіші Азияның солтүстік-батысындағы Кизикуске уақытша көшірілген кезінде Кипр архиепискобы болды. Иоанн Кипрдегі Саламис архиепискобы болғандықтан, Кипрдің автокефальдық шіркеуінің басшысы еді. 688 жылы Византия императоры Юстиниан II және Омейяд халифасы Абд әл-Малик аралды бейтарап кондоминиумға айналдырған келісімге келді, ол екі мемлекеттің де иелігінде болмай, кірісі екеуінің арасында бөлісті. Одан кейін, бірақ 691 жылға дейін, император Юстиниан II Кипр тұрғындарын Византия империясына қоныстандыруға шешім қабылдады: Иоанн өзінің қоғдамымен бірге Мармара теңізінің жағалауындағы Кизикусқа жақын Артаккеге көшірілді. Императордың ниеті, бәлкім, өткен он жылдық ішінде Омейядтардың шабуылына ұшыраған аймақты қайтадан қоныстандыру болды; Кизикус 674-678 жылдары Константинопольге жасалған бірінші араб шабуылы кезінде Омейяд флотының базасы болған. Алайда, 10 ғасырлық Византия императоры Константин VII Порфирогенеттің «De administrando imperio» еңбегінде бұл қадам Иоаннның бастамасымен жасалғаны айтылады, ол 691 жылы осы мақсатпен Константинопольге жеке барып қайтқан. 691/92 жылғы Квинсест соборының 39-шы қағидасына сәйкес, қала және Иоаннның епископтық ордасы Неа Иоустиниануполис ("Юстинианның жаңа қаласы") деп аталды, ал Иоаннға 431 жылы Ефес соборында Кипр шіркеуіне берілген артықшылықтарды – атап айтқанда, архиепископтық дәрежесі мен автокефальдық мәртебесін сақтауға рұқсат берілді. Осылайша Иоанн Геллеспонт шіркеуінің епархиясының митрополиті болды, бұл бұрынғы Кизикус митрополитіне ұнамады, ол қарапайым епископ дәрежесіне төмендетіліп, Неа-Иоустиниануполис кафедрасына бағынышты болды. Иоаннның беделін оның Квинсест соборының қағидаларына қол қоюы, сондай-ақ қатысқан барлық дінбасылардың арасында жетінші орынға ие болуы көрсетеді. Кипрліктердің жер аударуы ұзаққа созылмады, Константин VII-нің айтуынша, бар болғаны жеті жыл. Қазіргі заманғы ғалымдардың көпшілігі 698/99 жылы Кипр тұрғындары Абд әл-Малик пен император Тиберий III арасындағы келісімнен кейін өз аралына оралды деп санайды. Бұл сонымен қатар Неа-Иоустиниануполис кафедрасының жойылуын білдірді, ол тарихи жазбалардан жоғалып кетті, ал Кизикус бұрынғы митрополиттік орны ретіндегі құқықтарын қайта алды. Иоаннның орнын шамамен 700 жылы Антимос архиепископ ретінде баскарған болуы мүмкін.