Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Роберт Вуд "Генерал" Джонсон II (4 сәуір 1893 - 30 қаңтар 1968) – американ саяхатшысы және кәсіпкер.
American politician
Robert Wood "General" Johnson II (April 4, 1893 – January 30, 1968) was an American businessman.
Ерте өмір
Джонсон 1893 жылғы 4 сәуірде Нью-Брансуик, Нью-Джерси қаласында дүниеге келді. Оның әкесі – Джонсон & Джонсон компаниясының негізін қалаушылардың бірі Роберт Вуд Джонсон I, ал анасы – Эванджелин Брюстер Армстронг Джонсон. Джонсон үш бауырласымен өсті: Роберта Джонсон, Джон Сьюард Джонсон I және Эванджелин Джонсон. Ол он алты жасқа келгенде әкесі қайтыс болды, оған 2 миллион доллар мұра қалдырды (1909 жылы 2 миллион доллар қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең). Ол престижді Ратгерс дайындық мектебінде оқыды, бірақ кейін Джонсон & Джонсон компаниясында толық жұмыс істеу үшін оқуын тастады. Бұл оған компанияның қызметін өмір бойына түсінуге көмектесті.
Johnson was born in New Brunswick, New Jersey, on April 4, 1893. His father was Robert Wood Johnson I, co founder of Johnson & Johnson, and his mother was Evangeline Brewster Armstrong Johnson. Johnson grew up with three siblings: Roberta Johnson, John Seward Johnson I, and Evangeline Johnson. When he was sixteen, their father died, leaving him an estate of $2,000,000 (2000000.0 in 1909 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). He attended the prestigious Rutgers Preparatory School before dropping out to start working full time at Johnson & Johnson. This gave him an insight into the workings of the company for the rest of his life.
Мансап
Джонсон 1918 жылы J&J компаниясының вице-президенті болды. Джонсон саясатқа да үлкен қызығушылық танытты және 1920-1922 жылдары Нью-Джерси штатының Хайленд Парк қаласының мэрі қызметін атқарды. Ол 1932 жылдан 1938 жылға дейін Johnson & Johnson компаниясының президенті болып сайланды және 1938 жылы J&J компаниясының басқарма төрағасы болды. Джонсон сонымен қатар 1930 жылдары АҚШ армиясының жабдықтау корпусында резервтік офицерлік шенге ие болды. 1943 жылы 100-ден аз қызметкері бар фирмаларға 86 000 келісімшарт берілді, бұл жалпы санының шамамен 35% құрады (241,531), бірақ SWPC берген барлық келісімшарттардың жалпы құнының тек 3,5% ғана (35,3 миллион доллар) болды. Бұл Джонсонның әскери жоғары лауазымдағыларын ашуға мәжбүр етті, олар материалдарды бейбіт уақыттағы өндіріске жұмсаудың жаңа қару-жарақ өндіруге қажетті зауыттардың қуатын азайтатынын және одақтас күштер жеңіске жақын тұрғанда соғыс материалдарын өндіруді қиындататынын түсінді. Компанияның негізгі қағидасында (Кредио) компанияның бірінші жауапкершілігі "дәрігерлерге, медбикелерге және науқастарға, аналарға және біздің өнімдерді пайдаланатын барлық адамдарға" деген екені айтылады, сондай-ақ клиенттерге, жеткізушілерге, дистрибьюторларға, қызметкерлерге, қоғамдық ұйымдарға және акционерлерге қатысты жауапкершіліктері де көрсетілген. 1962 жылы Джонсон J&J басқарма төрағасы ретінде өзінің туысы Джон Сьюард Джонсон II-ді қызметтен босатты. 1965 жылы ол өзінің ұлы Роберт Вуд Джонсон III-ді де қызметтен босатты.
Johnson became vice president at J&J in 1918. Johnson also had an abiding interest in politics, and served a term as the mayor of Highland Park, New Jersey from 1920 to 1922. He was elected president of Johnson & Johnson from 1932 to 1938, and became chairman of the board of J&J in 1938. Johnson also held a reserve commission in the U. S. Army Quartermaster Corps during the 1930s. During 1943, firms with under 100 employees were awarded 86,000 contracts, about 35% of the total number awarded (241,531), but worth only 3.5% of the total value ($35.3 million) of all contracts awarded by the SWPC. This infuriated Johnson's military superiors in the War Department, who realized that the diversion of materials to peacetime production meant less factory capacity for new weapons and increased production of war materiel just as victory seemed to be within the grasp of Allied forces. The Credo states that the company's first responsibility is to “the doctors, nurses and patients, the mothers and all others who use our products”, and also sets out responsibilities to customers, suppliers, distributors, employees, communities and stockholders. In 1962, Johnson, as chairman of the board of J&J, fired his nephew, John Seward Johnson II. In 1965, he fired his own son, Robert Wood Johnson III.
Жеке өмір
1916 жылы Джонсон Элизабет Диксон Россқа үйленді. Олардың бір баласы болды: Роберт Вуд Джонсон III. Олардың некесі 1928 жылға дейін созылды, содан кейін екі жылдық үзілістен кейін ажырасты. 1930 жылы Джонсон Маргарет (Мэгги) Шиеге үйленді. Олардың Шила Джонсон Бруч (1939 жылы туған) деген бір баласы болды. 1943 жылы Боб Эвелин Вернонмен танысқаннан кейін олар ажырасты. Магги мен Боб бір-бірін жақсы көретін, бірақ Магги, Бобтың адалсыздығын түсінген ақылды және мейірімді әйел, оны жаңа бақыттан тоқтатуды қаламады. 1946 жылы Эви Джонсон Принстон қаласында жаңадан салынған әсем үй салу идеясын келтірді және бір шақырымдық жолмен кіретін үлкен қақпалар арқылы кіретін кең аумақта "Лонглит" салды. Эви біршама әлеуметтік жағдайына көтерілуге ұмтылған адам еді және Англияның Уилтшир округындағы Лонглит "сарайының" иесі, Баф маркизімен танысты, содан ол осы атты алды. Джонсон 1968 жылы Нью-Йорктегі Рузвельт ауруханасында қайтыс болды; Оның балаларына бірнеше траст арқылы қамқорлық жасалған еді. Джонсон Нью-Джерси штатының Солтүстік Брансуиктегі Элмвуд зиратында жерленді.
In 1916, Johnson married Elizabeth Dixon Ross. They had one child: Robert Wood Johnson III. Their marriage lasted until 1928, when they began a two year trial separation, ending in divorce. In 1930, Johnson married Margaret (Maggi) Shea. They had one child, Sheila Johnson Brutsch (born 1939). The couple divorced in 1943 after Bob met Evelyn Vernon. Maggi and Bob loved each other, but Maggi, a wise and kind woman who understood Bob's adulterous personality, did not want to hold him back from any new happiness. In 1946, Evie Johnson had an idea for a new showcase mansion in Princeton, and built 'Longleat' on sprawling grounds entered through grand gates with a one mile drive up to the house. Evie was a bit of a social climber and had met the Marquess of Bath, who owned the Longleat "stately home" in Wiltshire, England, from which she borrowed the name. Johnson died in 1968 at Roosevelt Hospital in New York City; His children already had been provided for, in a series of trusts. Johnson was buried at Elmwood Cemetery in North Brunswick, New Jersey.
Тану
2008 жылы Джонсон Нью-Джерси штатының Даңқ залына енгізілді.
In 2008, Johnson was inducted into the New Jersey Hall of Fame.