Кіріспе

Бұл мақала Лестершир тарихына шолу жасауға арналған.

География және топонимика

Lægrecastrescir атауын алғаш рет 1087 жылы қолданған. "Domesday Book" (1087) кітабында округ Ledecestrescire деп тіркелген, ал 1124 жылы Leþecæstrescir атауы кездеседі. Лестерширдің сыртқы шекаралары "Домсдей" сараптамасынан бері көбінесе өзгерген жоқ. Дербиширдің Мишам-Донисторп анклавы Недерсил/Оверсал аймағымен алмастырылды, ал Маркет-Харборо қаласының кеңеюі бұрын Нортгемптонширге қараған Литтл-Боуденді өз құрамына қосуға себеп болды.

Жүздеген

Лестершир 1086 жылғы "Домсдей кітабында" Гутлакстон аймағындағы қала ретінде тіркелген. Лестерширде толығымен төрт аймақ болған: Гутлакстон, Фрамланд, Госкот және Гартри. Кейіннен олар жүзге айналды, Госкот Батыс Госкот пен Шығыс Госкотке бөлінді, ал Гутлакстонның бір бөлігінен Спаркенхоу жүзі қосылды. Кейін қала мәртебесі алынып тасталды, бірақ бірнеше ғасырдан кейін 1919 жылы қайта жаңартылды.

Тарихқа дейінгі жолдар

10 ғасырға дейін елді мекендер тығыз орналаспағандықтан, ертедегі жолдардың іздері аз сақталған. Уилтширдің төмендіктерін Йоркширдің жоталарымен байланыстырған тарихқа дейінгі жол ("Юра жолы") графтықты Солтүстік Хэмптонширдің жоталарын бағыттап өтіп кеткен. Нортгемптоншир мен Лестерширдегі жарлардың бұзылуынан оның нақты бағытын анықтау мүмкін емес; бірақ, жоталар тар белдеу құраған жерлерде оның шамамен жолы белгілі. Бұл жол ерте қола дәуірінде (шамамен б.з.д. 1900-1500 жж.) пайдаланылған болуы мүмкін, егер одан ертерек болмаса, онда орта қола дәуірінде (б.з.д. 1500-1000 жж.) сөзсіз қолданылған. Жол Husbands Bosworth және Tilton маңынан өтеді, содан кейін Линкольнширге қарай жүріп, Хэмбер өзенін кесіп Йоркширге жетеді. Тағы бір тарихқа дейінгі жол Фенс аймағынан келіп, Крокстон Керриал және Saltby төңірегіндегі әктас үстіртін кесіп өтеді, кейін Eastwell мен Goadby Marwood аралығымен, одан соң оңтүстік-батысқа қарай Wartnaby және Six Hills арқылы Barrow жеріндегі Soar өзеніне дейін созылады. Бұл жол Charnwood Forest орманға дейін жалғасқан болуы мүмкін, өйткені Beacon Hill қола дәуірінде мекенделген жер болған, ал Bardon Hill төбесінде аяқталған болуы мүмкін. Ежелгі шығыстан батысқа қарай созылған тағы бір жол құрғақ әктас үстіртін кесіп өтіп, Welland және Trent өзендерін байланыстырған. Ол Stamford қаласынан басталады (атауы "тасты броды" дегенді білдіреді, Welland өзенін кесіп өтетін броды), Ermine Street (римдік жол) бағытын ұстанады, бірақ римдік жолдан солға бұрылып Buckminster маңында 500 фут биіктікке көтеріледі; содан кейін Saltby даласын кесіп, Three Queens арқылы өтіп, бағыты анықталмайтын Belvoir аңғарына жетеді. Аңғардан кейін ол Long Bennington арқылы Trent өзенінің жағалауына, Newark қаласына немесе оның жанына дейін барады. Бұл жол қола дәуірінде пайдаланылған болуы мүмкін, егер одан ертерек болмаса, онда оның қолданылуы ерте темір дәуірінде басталған. Ол ежелгі британдық, римдік және ерте англ дәуірінде де қолданылып келді. Sewstern Lane (сонымен қатар The Drift деп те аталады) – орта ғасырларда Nottingham және Stamford қалаларының ірі жәрмеңкелері арасындағы ең тікелей жол ретінде пайдаланылған ескі жол. Кейінірек Stonesby және Waltham on the Wolds арқылы тікелей бағыт пайда болды. Sewstern Lane 17 ғасырдың ортасынан кейін аз қолданыла бастады, тек Belvoir қаласынан Лондонға сапарларында Rutland графы қолданды. 17 ғасырдың соңында дилижанстар жүрісі басталғанда, Stretton, Colsterworth және Great Ponton арқылы басқа бағыт таңдалды, өйткені Sewstern Lane адамдар мен жылқыларға азық-түлік беретін жеткіліксіз тұрақтарды ұсынар еді. Темір жол пайда болғанға дейін ол мал айдауға қолданыла берді. Tilton төңірегіндегі үстірт ертедегі жолдардың кездесу орны болған: соңғы кезеңдерінде Ridgemere Lane деп аталатын олардың бірі Cold Newton қаласынан солтүстікке қарай, New York шаруашылығы арқылы Syston маңындағы Wreak өзенінің су тасқыны алабының шетіне дейін созылады. Оның бір бөлігі приходтардың шекараларымен сәйкес келеді, бұл оның жаулап алу дәуірінде приходтардың шекарасын белгілеуден бұрын пайда болғандығын көрсетеді. Тағы бір ескі жол Lowesby және South Croxton қалаларынан жоғары өтіп, Queniborough қаласының жазықтығына төмен түседі. Бұл екі жолдың қаншалықты ерте пайда болғанын анықтау мүмкін емес, бірақ олардың римге дейінгі дәуірден бастау алғаны белгілі. Тағы бір өте көне жол, мүмкін қола дәуірінің нағыз жотасы, Stamford қаласынан батысқа қарай келіп, әктас жотасын ұстанады, содан кейін Edith Weston, Manton және Martinsthorpe (құлаған ауыл) арқылы Withcote маңындағы Лестерширге кіреді. Ол сол жерден Halstead арқылы Tilton қаласына дейін биік жерді бойлай өтеді. Tiltonнан батысқа қарай Billesdon Coplow және Ingarsby ауылының орны арқылы жалғасады; Scraptoft маңында Scraptoft Lane жолымен жүріп, Soar өзенінің жағалауындағы қиыршықты террасаға жетеді, онда кейін Лестер қаласы құрылады. Бұл жолдың тарихқа дейінгі дәуірде толыққанды өткізу жолы болғандығы белгісіз, бірақ ол орта ғасырларда болды және Лестер саудагерлері Stamford жәрмеңкелеріне жету үшін оны пайдаланды.

Римдік жолдар

Аймақта шамамен 76 мильдік римдік жолдар бар: олар Ordnance Survey карталарында жақсы көрсетілген. Тағы бір римдік жолы – Уотлинг көшесі, графтықтың Уорвикширмен шекарасын құрайды. Ең ұзын жол – Хай-Кросттан жоғалып кеткен Вернеметум римдік бекетіне дейін. Бұл Лестер қаласынан өтеді және шамамен 46-48 жылдары салынған Фосс жолының бір бөлігі болып табылады. Вернеметумға қарай солтүстікке қарай созылған бөлігі қазіргі Ньюаркқа баратын басты жол құрайды. Ең ерте салынған келесі жол – Уотлинг көшесі, ол 50-51 жылдары салынған. Лестерден Мансеттерге (Мандуессум) дейінгі жол Уотлинг көшесінен шамамен 20 жыл кейін салынған. Бұл бағыттың бір бөлігі англосаксон дәуірінде қолданыстан шығып қалды, себебі сол халық бұл жерлерге жақын ауылдар салған жоқ.

Ортағасырлық жолдар мен көпірлер

Англосаксондықтар жол салушылар болған жоқ, бірақ олардың ауылдарын жақын маңдағы ауылдармен байланыстыратын жолдар мен іздер қазіргі заманғы жол жүйесінің негізін құрайды. Округте англосаксондық тегі бар деген болжаммен бірнеше жасыл жолдар бар, олармен бірге приход шекаралары да өтеді (олар көбінесе "The Mere" деп аталады, "mere" сөзі шекараны білдіреді). Олардың бірі Графторптан Гилмортонға қарай, ал екіншісі, бұрыннан "Ескі Мер" деп белгілі, Вигстон Магна – Ньютон Харкорт жолынан шамамен Хаутон-он-де-Хиллге дейін созылады. 13 және 14 ғасырларда кейбір ауылдарда түрлі жәрмеңкелер мен базарлар ашылды; табысқа жеткендері ауылдардың базар қалаларына айналуына себеп болды. Жәрмеңке және базар қалалары арасында жолдар қалыптасты, сондай-ақ көпірлер салу арқылы байланыс жақсартылды. Округтегі Лестерден тыс жерлердегі ортағасырлық көпірлердің көпшілігі 13 ғасырдың екінші жартысында немесе 14 ғасырдың басында салынған. Бұл ерте тас көпірлердің ешқайсысы бүгінгі күнге жетпеген, бірақ кейінірек салынғандары Айлстоун, Ансти, Эндерби Миллде (оған баратын жол жол төлемдері енгізілген кезде басқа бағытқа бұрылды) және Рирсбиде сақталған. Олардың нақты уақыты белгісіз, бірақ бұл 15 ғасырдан бұрын салынбаған.

Ратланд және Лестер

1974 жылы 1972 жылғы Жергілікті өзін-өзі басқару туралы заңға сәйкес Ратланд графтығы Лестерширге аудан ретінде қосылды, ал Лестердің графтық қала мәртебесі жойылды, ол да ауданға айналды. 1974 жылы 1972 жылғы Жергілікті өзін-өзі басқару туралы заң Лестердің графтық мәртебесін және көршілес Ратландтың графтық мәртебесін жойды, осылайша екеуін де Лестерширдің әкімшілік аудандарына айналдырды. Бұл шаралар 1997 жылдың 1 сәуірінде Ратланд пен Лестер қаласы біртұтас әкімшілік бірліктерге айналғанда өзгертілді. Ратланд қайтадан жеке салтанатты графтыққа айналды, бірақ оның қауіпсіздігін Лестершир полициясы қамтамасыз етуде.

Ерте тарих

Лестерширдің жер жұмыстары б.з.д. 1-ғасырдағы төбедегі бекіністерді және кейінгі орта ғасырларда тасталған, құлаған ауылдардың орындарын қамтиды. Тау бекіністері, римдік лагерьлер (мысалы, Ратби), сызықтық жер жұмыстары, қамал орналасқан жерлер (мысалы, Халлатон), орлармен қоршалған шаруашылықтар және құлаған ауылдардың орындары (мысалы, Ингарсби) бар. Тарихи алдындағы жерлеу молалары мен обалардың қалдықтары аз. Біздің заманымыздың 10-ғасырына дейін аймақ сиреп қоныстанған, оның көп бөлігі қалың ормандар мен ауыр сазды топырақтардан тұрған. Алайда, орта ғасырдың қалған бөлігінде жердің көп бөлігі біртіндеп тазартылып, игерілді; осылайша ол халыққа толып, гүлденді, бірақ шығыс жартысында және оңтүстік-шығыста одан да көп. Дербишир, Ноттингемшир, Линкольншир, Рутленд және Нортгемптонширмен бірге Лестерширде ежелгі британдық тайпа – бұрын Корритани (қазір Кориелтауви) деп аталған тайпа қоныстанды. Римдіктер басып алғаннан кейін ол Flavia Caesariensis провинциясына қосылды. Англо-саксон дәуірінде жерді Орталық Англдар (яғни Шығыс Англдар мен Мерсиялықтар арасындағы Англдар) қоныстанды, олардың аумағы кейін Мерсия патшалығына енді. Уэссекс патшасы Эгберттің тұсында Уэссекс патшалары Мерсияны да басқарды. Патшалықтың графтықтарға немесе округтерге бөлінуі шамамен 800 жылға дейін немесе одан да ертерек орын алды. Даниялықтардың шабуылдары кезінде орталық аймақтар жиі тоналып, қиратылды. Даниялық шабуылдардан кейін ол Данелау құрамына кірді, оның шекарасы графтықтың оңтүстік-батыс шекарасы бойынша өтті.

Діоцезия

680 жылы мұнда Ортаңғы аңдар епископтығы құрылды, ал англосаксондық кафедралық собор қазіргі собордың жанында (немесе тіпті сол жерде) орналасқан болуы мүмкін. Бастапқы епархия шамамен 870 жылы даниялықтардың шапқыншылығына ұшырады, ал 886 жылы Даниялық заңы орнағаннан кейін епархияның орталығы Оксфордширге көшірілді және 678 жылы құрылған Линдин епархиясын өзіне қабылдап, Дорчестер епархиясы аталды.

20 ғасыр

1541 жылы Линкольн епархиясы бөлінгеннен кейін округ Питерборо епархиясының құрамына кірді. 19 ғасырда Лестерде көмекші епископтар болды, округ әлі де Питерборо епархиясының құрамында болған кезде. Қазіргі Лестер епархиясы 1926 жылдың 12 қарашасында Лестер және Лафборо архидиаконияларынан және Нортгемптон архидиакониясының бір бөлігінен, барлығы Питерборо епархиясынан құрылды. Лестердегі Сент-Мартин шіркеуі жаңа епархияның соборы деңгейіне көтерілді.

Ауданның символы

Конти кеңесінің гербі және Лестершир графтығының крикет клубының, «Лестер Сити» футбол клубының және Лестершир скауттарының символы – қызыл түлкі. Лестершир қазіргі түлкі аулаудың отаны деп есептеледі. 1753–1800 жылдары Куорн аңшылығының басшысы болған Хьюго Мейнелл түлкі аулаудың әкесі ретінде танымал. Мелтон Моубрей және Маркет Харборо қалалары түлкі аулаумен байланысты, сондай-ақ көршілес Ратленд те осымен байланысты.