Кіріспе

Джордж Кэмпбелл Скотт (18 қазан 1927 – 22 қыркүйек 1999) – американдық актер, режиссер және продюсер. Ол сахнада да, экранда да жарқын мансапқа ие болды. Қатал мінезі мен билік сүргісімен танылған Скотт, әрі күрделі, әрі беделді тұлғаларды сомдаумен әйгір болды. The Guardian газеті оны «күрескер және сирек кездесетін батылдығы бар актер» деп сипаттады. Оның рөлдері оған көптеген марапаттар сыйлады, оның ішінде екі «Алтын глобус», екі «Primetime Emmy» сыйлығы, сондай-ақ екі «BAFTA» және бес «Tony» сыйлығына ұсынылымдар. «Паттон» (1970) фильміндегі генерал Джордж С. Паттон рөлі үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алғанымен, ол бұл сыйлықтан бас тартқан алғашқы актер болды. Ол өнерпаздық еңбектерді салыстыруға болмайды деген сенімінен туындаған себептерді алдын ала, бірнеше ай бұрын кино өнері академиясына хабарлаған болатын. Оның «Оскарға» ұсынылған басқа рөлдері: «Қылмыс анатомиясы» (1959), «Хастлер» (1961) және «Аурухана» (1971). Скотттың танымал фильмдерінің қатарында: «Доктор Странгелов» (1964), «Петулия» (1968), «Дельфин күні» (1973), «Кино, кино» (1978), «Хардкор» (1979) және «Экзорцист III» (1990) бар. Скотт телевизиядағы рөлдерімен де атаққа ие болды, «Холлмарк атақ-даңқ залы» (1971) және «12 ашулы қазы» (1997) фильмдеріндегі рөлдері үшін екі «Primetime Emmy» сыйлығын жеңіп алды. Ол сонымен қатар «Джейн Эйр» (1970), «Сұлулық және аң» (1976) және «Рождество жырлары» (1984) фильмдерінде басты рөлдерді ойнады. Скотт кино жұлдызы ретіндегі беделін жоғалтқан кезде де сахнадағы мансабын жалғастырды, және карьерасының соңына қарай «Келер күн» (1959), «Андерсонвилл соты» (1960), «Ваня аға» (1974), «Сатушының өлімі» (1975) және «Желге мұрагерлік» фильмдеріндегі рөлдері үшін бес «Tony» сыйлығына ұсынылды. Ол өзінің бірнеше фильмдерін және пьесаларын режиссерлік етті, сондай-ақ әйелдері Коллин Дьюхерст және Триш Ван Девирмен жиі бірлесіп жұмыс істеді.

Ерте өмір және білім

Джордж Кэмпбелл Скотт 1927 жылғы 18 қазанда ас үй үстелінде дүниеге келді. Ол Вирджиния штатының шағын Уайз қаласында, әкесі Джордж Дьюи Скотт (1902–1988) және анасы Хелена Агнес (туған тегі Слемп; 1904–1935) отбасында екінші бала болып туды. Оның анасы республикалық конгрессмен С. Баском Слемптің бірінші туысы еді. Скотттың анасы оның сегізінші туған күніне жетпей қайтыс болды, оны әкесі, «Buick» компаниясының басшысы тәрбиеледі. Скотттың басты арманы сүйікті жазушысы Ф. Скотт Фицджеральд сияқты жазушы болу еді. Детройттегі Редфорд орта мектебінде оқып жүргенде ол көптеген әңгімелер жазды, бірақ ешқайсысы жарияланбады. Роман жазуға бірнеше рет тырысты, алайда ешқайсысын өзінің қанағаттануына жеткізе алмады. Орта мектепті бітірген соң, Скотт 1945 жылдан 1949 жылға дейін АҚШ Теңіз корпусына қазылғандықтан, қызмет етті. Ол Вашингтондағы 8-ші және I казармаларына бекітілді, оның басты міндеті Арлингтон ұлттық зиратындағы әскери жерлеу рәсімдерінде құрметті қарауыл болып тұру болды. Кейін ол Арлингтондағы қызметі туралы: "[Мен] сол кезден бастап менімен бірге болған берік ішімдік әдетін қалыптастырдым" деді. Әскери қызметтен кейін Скотт «G.I. Bill» арқылы Миссури университетіне түсті, онда журналистика мамандығын оқып, кейін драмаға қызығушылық танытты. Оның сахнадағы алғашқы пайда болуы – Х. Донован Ринсбергердің режиссерлігімен Теренс Раттиганның «Уинслоу Бой» университеттік қойылымындағы адвокат рөлі болды. Сол қойылымға дайындалу кезінде ол Джерри В. Тобиас режиссерлік еткен Ноэль Ковардтың «Теңіздің арғы жағындағы қолдар» студенттік қойылымында алғаш рет сахнаға шықты. 1953 жылы ол ағылшын тілі мен театр мамандықтары бойынша университетті бітірді.

1958-1962 жылдары: Алғашқы рөлдері

Скотт алғаш рет Джозеф Папптың Нью-Йорк Шекспир фестивалімен жасаған жұмысы арқасында танымал болды. 1958 жылы ол «Қараңғылық балалары» (онда ол болашақ әйелі, актриса Коллин Дьюхерстпен бірге көптеген сахналық қойылымдардың алғашқысында ойнады), «Сізге қалай ыңғайлы» (1958) және Уильям Шекспирдің «Ричард III» (1957–58) пьесасындағы бас рөлді сомдағаны үшін «Оби» сыйлығын жеңіп алды (бір сыншы бұл орындауды «барлық уақыттың ең ашулы» Ричард III деп атады). Скотттың Бродвейдегі дебюті «Келер күн» (1958) болды, бірақ ол көп ұзаққа созылмады. Скотттың теледидардағы алғашқы жұмысы Роберт Муллиган режиссерлік еткен «Екі қаланың әңгімесі» (1958) фильмі болды, ол «Дупонт айлық шоуы» үшін жасалған. Ол сондай-ақ «Poker Flat мұңғазаңдары» (1958) телефильмінде, «Kraft Theatre» және «Omnibus» эпизодтарында да ойнады. Скотттың толық метражды фильмдегі дебюті Гари Купер мен Мария Шеллдің қатысуымен түсірілген «Аспанға тірелген ағаш» (1959) фильмінде болды. Скотт Отто Премингердің «Қылмыстың анатомиясы» (1959) фильміндегі рөлі үшін алғашқы «Оскар» номинациясын алды. Сол жылы ол Бродвейде Джозе Феррердің режиссерлігімен Саул Левиттің «Андерсонвилл соты» пьесасында ойнады, прокурор рөлін сомдағаны үшін сыншылардың жоғары бағасын алды. Бұл пьеса Андерсонвиллдегі (Джорджия штаты) азамат соғысы тұтқындары лагерінің командиріне қарсы өткен әскери сотқа негізделген. Ол 1959 жылдың желтоқсанынан 1960 жылдың маусымына дейін 179 қойылым көрсетілді. Скотт «Қорған» (1960–61) пьесасы үшін жақсы пікірлер алды, ол 167 қойылымға ие болды. Ол «Sunday Showcase», «Playhouse 90», «Play of the Week» («Don Juan in Hell»), «Dow Hour of Great Mysteries» эпизодтарында және бастапқыда сахна үшін жазылған «Winterset» фильмінде қонақ ретінде ойнады. Скотт «The Hustler» (1961) фильміндегі рөлі үшін жоғары баға алды. Ол Бродвейге Айра Левиннің «Генерал Сигер» (1962) пьесасын қоюға оралды, бірақ ол тек екі қойылымға созылды. Жозе Кинтеро режиссерлік еткен «Таңғы ұлы күн» (1962) пьесасы да аз ғана уақытқа көрсетілді. Скотт телешоуларда қонақ ретінде жиі шақырылды, ол «Ben Casey» және «Naked City» эпизодтарында пайда болды. 1962 жылы Скотт NBC телеарнасының «Вирджиния» сериалында «Бразен Белл» эпизодында мектеп мұғалімі Артур Лилли рөлінде ойнады, онда ол Оскар Уайльдтың «Reading Gaol балладасы» поэмасын оқыды. Сол жылы ол NBC-дің медициналық драмасында «The Eleventh Hour» «Мен ақ боялған үйге жатпаймын» эпизодында ойнады. Ол Лоуренс Оливье мен Джули Харриспен бірге Грэм Гриннің «Қуат пен даңқ» (1961) телефильмінде ойнады, сондай-ақ Бродвейден тыс «Венеция саудагері» (1962) қойылымында қатысты.

1963-1969: Жетістік

Скотттың алғашқы көркем фильмдегі басты рөлі 1963 жылы шыққан «Адриан Мессенджердің тізімі» болды. Сол жылы Скотт бір сағаттық «East Side/West Side» теледрама сериясында ойнады. Ол Нью-Йорк қаласының әлеуметтік қызметкерін бейнеледі, ал оның әріптестері – Сисли Тайсон мен Элизабет Уилсон болды. Скотт шоуға үлкен шығармашылық үлес қосты, нәтижесінде CBS басшысы Джеймс Т. Обримен қақтығыстар туды. «Эмми» сыйлығын жеңіп алған бағдарламада Джеймс Эрл Джонс сияқты көптеген қонақ жұлдыздар болды. Қалалық мәселелерді көрсету жарнама берушілерді тартуды қиындатты, сонымен қатар шектеулі таралымы да оған кедергі келтірді. CBS желісінің барлық филиалдары бұл шоуды көрсетпеді, нәтижесінде ол бір маусымнан кейін жабылды. 1963 жылы Скотт Бродвейде «Жұрттың құмарлығы» қойылымында сәтті ойнады. Скотттың ең танымал ертедегі рөлі – Стэнли Кубриктің «Доктор Странжлав немесе Қорығуды тоқтатып, бомбаны сүюді қалай үйрендім» (1964) фильміндегі генерал «Бак» Тургидсон рөлі болды. Кейінгі сұхбаттарында Кубрик Скотттың бастапқыда камера алдында асыра қылық жасауға қарсы болғанын айтты. Келісімге келген соң, Кубрик Скоттқа репетиция кезінде асыра қылық жасауға рұқсат берді, камералар өшірілгенін айтты, бірақ бұл рас емес еді. Бірақ, сол кездегі 35 мм кинокамералардың қатты шуын Скотт естімеді. Кубрик осы нұсқаны соңғы монтажда қолданды, бұл Скоттқа ұнаған жоқ. Скотт «Сары Роллс-Ройс» (1964) фильміндегі көптеген жұлдыздардың бірі болды. Ол Джон Хьюстонның режиссерлігімен Дино де Лаурентистің «Киелі кітап: Басында» фильміне түсті, ол 1966 жылы 20th Century Fox компаниясымен шығарылды. Сондай-ақ 1966 жылы Скотт NBC батыстық «The Road West» сериалында Джад Баркер рөлінде ойнады, онда Бари Салливан, Кэтрин Хейс, Эндрю Прайн және Гленн Корбет түсті. Ол сондай-ақ «Боб Хоуптың Крайслер театры» шоуында қонақ ретінде өнер көрсетті. Ол Тони Кертиспен бірге «Не с моей женой, не с тобой!» комедиялық фильмінде (1966) және Джон Проктор рөлінде «The Crucible» теледидарлық нұсқасында (1967) ойнады. 1967 жылы Скотт Бродвейге Айра Левиннің «Доктор Кук бағын» қоюға режиссерлік ету үшін оралды, бірақ сынақ кезінде жұмыстан кетті. Актер ретінде ол Майк Николс режиссерлік еткен «Кішкентай түлкілер» (1967–1968) қойылымында ойнады, ол 100 рет көрсетілді. Скотт «Флим-флам адамы» (1967) және «Петулия» (1968) фильмдерінде түсті. Ол теледидар үшін түсірілген «Көріспейтін айна» (1969) фильмінде де ойнады.

1970-1979: Белгілі жұлдыз

Скотт Джордж С. Паттон рөлін "Паттон" (1970) фильмінде ойнады және рөлге дайындалу үшін жан-жақты зерттеулер жүргізді, генералдың фильмдерін қарап, оны білген адамдармен сөйлесті. Скотт "Паттон" үшін Оскарға ұсынылғаннан бас тартты, дәл сол сияқты 1962 жылы "Хастлер" үшін де бас тартқан болатын, бірақ бәйге жеңіп алды. Кино академиясына жазған хатында ол өзін басқа актерлермен бәсекелестіре алмайтынын айтты. Дегенмен, Оскар сыйлығынан екінші рет бас тартуы туралы Скотт басқа жерде: "Бұл жалпы алғанда, ет көрсету парады. Мен оған қатысқым жоқ" деді. "Паттон" фильмі үшін "Үздік фильм" Оскарының сыйлығы продюсер Фрэнк Маккарти арқылы Вирджиния штатының Лексингтон қаласындағы Вирджиния әскери институтындағы Жорж К. Маршалл қоры кітапханасына, Паттонның әр буыны білім алған сол оқу орнына, сыйлық беру салтанатынан кейін бірнеше апта өткен соң табысталды және онда қойылды. Скотт Нью-Йорк киносыншыларының сыйлығын қабылдады. Ол кездегі әйелі Колин Девхерст: "Джордж бұл кино саласындағы жалғыз лайықты сыйлық деп санайды" деді. 1970 жылдардың басында Скотт "Джейн Эйр" (1970) фильмінде Мистер Рочестер рөлінде және Артур Миллердің "The Price" (1971) пьесасының бейімделуінде телефильмдерде ойнады. Соңғы рөлі үшін ол Эмми сыйлығын жеңіп алды. Ол сондай-ақ "Андерсонвилл соты" (1970) телефильмінің режиссері болды. Содан кейін Скотт көркем фильмдерге қайта оралды. Ол Джоан Вудвардпен "Олар алыптар болуы мүмкін" (1971) және режиссер Ричард Флейшердің "Соңғы жүгіру" (1971) фильмдерінде, әйелі Коллин Девхерстпен және оның төртінші және соңғы әйелі болатын Триш Ван Девермен бірге түсті. Скотт Пэдди Чейфскидің сценарийі бойынша (1971) фильмімен үлкен жетістікке жетті; және Джозеф Уамбоның кітабы негізінде Флейшердің режиссерлігімен "Жаңа жүзбасылар" (1972) фильмінде ойнады. Содан кейін Скотт "Қаршау" (1972) фильмінен бастап, режиссерлік және актерлік жұмыстарды бірге атқаратын бірқатар сәтсіз фильмдерде ойнады. Ол Стэнли Крамердің "Оклахома Круде" (1973), Майк Николстың "Дельфин күні" (1973) фильмдерінде Ван Девермен бірге, Гоуэр Чемпионның "Банктегі атыс" (1974) және Ван Девердің де қатысқан, ал Скотттың өзі режиссерлік еткен "Савидж Лоз" (1974) фильмдерінде ойнады. Скотт "Fear on Trial" (1975) телефильмімен қайта оралды; және Роберт Уайздың режиссерлігімен жасалған үлкен бюджеттік апат фильмі "Гинденбург" (1975) фильмінде түсті. Скотт Майк Николстың режиссерлігімен Нил Саймонның "Плаза-суиті" (1968) қойылымымен Бродвейде үлкен жетістікке жетті. Қойылым үш жеке актіден тұратын пьесадан құралды, барлығы бір декорацияны пайдаланды, Скотт әр актіде әртүрлі басты кейіпкерді сомдады; ол 1097 қойылымға созылды. Скотт Ван Девердің басты рөлде ойнаған "All God's Chillun Got Wings" (1975) қойылымын режиссерлік етті, бірақ ол қысқа ғана уақытқа созылды. Ол 1975 жылы "Саудагердің өлімі" пьесасын жаңартып, Вилли Ломан рөлін ойнады, бұл оған тағы бір Тони номинациясын әкелді. Скотт Николстың режиссерлігімен 1973 жылы "Ваня аға" пьесасындағы Астров рөлі үшін Тони сыйлығына ұсынылды. Скотт Ларри Гелбарттың "Слай Фокс" (1976; Бен Джонсонның "Волпоне" пьесасы негізінде) қойылымында ойнады, ол 495 рет қойылды. Скотт Триш Ван Девермен бірге "Қарапайым қыз" (1976) телефильмінде түсті. Кейін ол Шэффнердің режиссерлігімен және Хемингуэйдің өмірден кейін жарық көрген романы негізінде "Аралдар ағысында" (1977) фильмінде Эрнест Хемингуэйдің суретшісі рөлінде ойнады. Ол Флейшердің режиссерлігімен түсірілген "Crossed Swords" (1977) фильмінде эпизодтық рөлде ойнады, содан кейін Стэнли Доненнің "Movie Movie" (1978) фильмінде басты рөлді ойнады, Ван Девермен бірге ойнады және Пол Шредердің жазған және режиссерлік еткен "Hardcore" (1979) фильмінде де басты рөлді сомдады.

1980-1989 жылдар

Скотт 1980 жылғы «The Changeling» фильмінде Мелвин Дуглас, Джон Коликос, Жан Марш және Ван Девирмен бірге ойнады, осы рөлі үшін «үздік шетелдік киноактер» номинациясында Канаданың «Genie» сыйлығын алды. Одан кейін Марлон Брандоның қатысуымен «The Formula» (1980) фильміне түсті, бірақ ол сәтсіз болды. Бір ерекшелік болмаса, бұл оның ірі студиялық фильмде басты рөлде ойнаған соңғы жолы еді. 1980 жылы Скотт Ван Девирмен бірге «Tricks of the Trade» спектаклімен Бродвейге оралды, алайда ол тек бір рет көрсетілді. Скотт Тимоти Хаттонмен және жас жұлдыздар Шон Пенн мен Том Крузбен бірге «Taps» (1981) фильмінде ойнады, сондай-ақ Чарльз Диккенстің «Оливер Твист» (1982) ромасының CBS теледидарлық бейімделуінде Фэгин рөлін сомдады. Бродвейде ол 1982–1983 жылдары Ноэль Ковардтың «Present Laughter» спектаклінің сәтті жаңартылған қойылымында ойнап, режиссерлік жасады. Ол теледидарда «China Rose» (1983) фильмінде ойнады, ал 1984 жылы «Firestarter» фильмінде эпизодтық рөлді сомдады және «A Christmas Carol» ромасының теледидарлық бейімделуінде Эбенезер Скрудж рөлінде ойнады. 1984 жылы ол Ноэль Ковардтың «Design for Living» спектаклін Бродвейде 245 рет көрсетті. 1986 жылы Бродвейде Скотт «The Boys in Autumn» спектаклін қойды. 1993 жылы ол Бродвейден тыс «Lungfish» театрында «Wrong Turn» спектаклімен сәтті өнер көрсетті. Ол осы рөлі үшін «Emmy» сыйлығына үміткер болды. Скотт 1985 жылы «Mussolini: The Untold Story» телефильмінде басты рөлді ойнады. Ол «The Last Days of Patton» (1986) телефильмінде Паттон рөлін қайта ойнады. Паттонның көлік апатынан кейінгі соңғы апталарына арналған бұл фильмде Паттонның өмірінен алынған флэшбэктер бар. Фильм эфирге шыққан кезде Скотт TV Guide сұхбатында Оскарын Паттон мұражайына сыйлау туралы академияға айтқанын, бірақ бұл нұсқаулар жазбаша түспегендіктен, орындалмағанын мәлімдеді. Теледидарда Скотт «The Murders in the Rue Morgue» (1986) және «Pals» (1987; Дон Амешемен бірге) фильмдерін түсірді. Ол сондай-ақ 24 эпизодтан тұратын «Mr. President» (1987–88) телесериалында басты рөлді ойнады. 1987 жылғы наурыз айында ол Джонни Карсон шоуына қатысты. Скотт 1989 жылғы «The Ryan White Story» телефильмінде Райан Уайтты қорғаған адвокат Чарльз Вон рөлінде ойнады.

1990 - 1999 жылдар

1990 жылы ол екі жаман рөлді сомдады: "Cartoon All Stars to the Rescue" телеспектакліндегі Смоук және "Disney" фильмі "Құтқарушылар төменде" (The Rescuers Down Under) фильмiндегi Персиваль МакЛич. Ол "The Exorcist III" (1990) фильмінде де ойнады. Телевизияда ол "Төмен түсетін періште" (Descending Angel, 1990) және "Үйге жол табу" (Finding the Way Home, 1991) фильмдерінде түсті. Бродвейде ол "Уақытша қарыз" (On Borrowed Time, 1991–92) спектаклінің қайта қойылымын режиссерлап, актер ретінде де қатысты. "Кюрасао" (Curacao, 1993) және "Жамандық" (Malice, 1993) фильмдерінде эпизодтық рөлдерде ойнады. Скотт "Траптар" (Traps, 1994) фильмінде басты рөлді сомдады, бірақ сериал тек бес бөлімнен тұрды. Ол тағы бір қысқа мерзімді сериал "Нью-Йорк жаңалықтары" (New York News, 1995) фильмiнде де тұрақты емес рөлде ойнады. Осы кезеңде Скотт "Жарлы бала" (The Whipping Boy, 1994), "Тайсон" (Tyson, 1995) және "Ангус" (Angus, 1995) сияқты фильмдерде ойнады. Скотт "Желге мұра" (Inherit the Wind, 1996) спектакліндегі Генри Драммонд рөлі үшін тағы бір "Тони" жүлдесіне ие болды. Аталған спектакльде ол ауруға байланысты көптеген қойылымдарды өткізіп алды, ал оның рөлін Ұлттық актерлер театрының көркемдік директоры Тони Рэндалл орындады. 1996 жылы ол театрға өмір бойы берілгендігі үшін "Drama Desk" арнайы сыйлығын алды. Кішкентай экранда ол "Елдік әділет" (Country Justice, 1996), "Титаник" (Titanic, 1996) (кеменің капитаны рөлінде) және "Із кесушілер" (The Searchers, 1996) фильмдерінде ойнады. Скотт "12 ашулы қазы" (12 Angry Men, 1997) телефильмінде №3 қазы рөлін сомдады, бұл рөлді 1957 жылғы фильмде Ли Дж. Кобб орындаған, және осы рөл үшін ол тағы бір "Эмми" жүлдесін жеңіп алды. Ол "A&E" телеарнасында "Соғыстағы қарулар" (Weapons at War) бағдарламасын жүргізді, бірақ бір маусымнан кейін оны Джеральд МакРейни алмастырды. "Соғыстағы қарулар" бағдарламасы "Тарих" арнасына көшті, бірақ бірінші маусымда Скотт әлі де жүргізуші ретінде көрсетілді. 1999 жылы қайтыс болғаннан кейін оның орнын Роберт Конрад басты. Ол Сидней Люметтің "Глория" (Gloria, 1999) және "Рокки Марчиано" (Rocky Marciano, 1999) фильмдерінде эпизодтық рөлдерде ойнады. Скотт өзінің соңғы фильмін, "Желге мұра" (Inherit the Wind, 1999) телефильмін түсірді, онда ол Мэттью Харрисон Брэдди рөлін сомдады (құрметті рөліне кері), ал Джек Леммон Генри Драммонд рөлінде ойнады, олар бұрын "12 ашулы қазы" фильмінде де бірге жұмыс істеген. Скотт түсірілім алаңында көңіл-күйінің жиі өзгеретіні және болжамсыздығымен танымал болды. "Танылудан қуанғаның сөзсіз, бірақ содан кейін өзіңді жек көру сезімі пайда болады, себебі сен осы қуаныштан ләззат алатыныңды түсінесің", - деді ол бір сұхбатында. Бір әңгімеде оның сахнадағы әріптесі Морин Стейплтон Нил Саймонның "Плаза-сюитасы" (Plaza Suite) спектаклінің режиссеріне: "Не істеу керектігін білмеймін, мен одан қорқамын" деді. Режиссер Майк Николс: "Қымбаттыым, бәрі Джордж К. Скоттан қорқады" деп жауап берді.

Саясат

1982 жылы Скотт Коннектикут штатынан шыққан республикашыл сенатор Лоуэлл Вайкердің сайлау науқанына арналған жарнамада пайда болды. Вейкер сияқты, Скотт та сол кезде Коннектикут штатының Гринвич қаласында тұрды. Скотт өзін орташа консерватор ретінде таныстырды және өлім жазасын қолдады.

Ауру және өлім

1980 жылдары Скотт бірнеше жүрек ұстамасын басынан өткерді. Ол 1999 жылдың 22 қыркүйегінде 71 жасында іш қуыс аорта аневризмасының жарылуынан қайтыс болды.

Фильм

Жыл Атауы Рөл Ескертулер 1959 Ағашқа ілінгендер Джордж Групб Қылмыстың анатомиясы Клод Дансер 1961 Хюстлер Берт Гордон 1963 Адрианның хабаршысы тізімі Энтони Гетхерн 1964 Доктор Странжлав Генерал Бак Тургидсон Сары Роллс-Ройс Паоло Мальтезе 1966 Киелі кітап: Бастапқыда Ыбырайым Менің әйеліммен емес, сен! Полковник "Танк" Мартин 1967 Алаяқ Мордекай Джонс 1968 Петулия Арчи Боллен 1969 Осы жабайы жер Джад Баркер 1970 Паттон Генерал Джордж С. Паттон кіші 1971 Олар алып болуы мүмкін Джастин Плейфэр / "Шерлок Холмс" Соңғы жүгіру Гарри Гармес Аурухана Герберт Бок 1972 Жаңа жүздіктер Энди Килвински Ашу Дан Логан Сондай-ақ режиссер 1973 Оклахоманың шикі мұнайы Нобл Мейсон Дельфин күні Джейк Террелл 1974 Банк атысы Уолтер Апджон Баллентин Савж босап қалды Джон Сондай-ақ режиссер 1975 Хинденбург Полковник Франц Риттер 1977 Ағын аралындағы аралдар Томас Хадсон Қырқылаған қылыштар Руффлер 1978 Кино Кино "Глоувс" Маллой / "Спатс" Бакстер 1979 Жүрекке дейін Джейк Ван Дорн 1980 Өзгеріс Джон Рассел Формула лейтенант Барни Кейн 1981 Тәпс Бригадир генерал Харлан Бах 1983 Қытай гүлі Бертон Аллен 1984 От бастаушы Джон Рейнберд 1986 Рю Моргтағы кісі өлтірулер Ш. Огюст Дюпен 1989 Райан Уайттың оқиғасы Чарльз Воган аға 1990 Мультфильм жұлдыздары құтқаруға келеді Түтін Дауысы; Видеоға арналған Экзорцист III Лейтенант Уильям Ф. Киндерман Астындағы құтқарушылар Персиваль МакЛич Дауысы Төмен түсетін періште Флориан Строя 1993 Кюрасао Корнелиус Веттеринг Зардап шегуші Мартин Кесслер 1994 Сауатсыз бала Джордж "Соқыр Джордж" 1995 Тайсон Константин "Кус" Д'Амато Ангус Ата Иван Бетьюн 1999 Глория Рубен "Руби"

Теледидар

Жыл Атауы Роль Ескертулер 1958 Айдың Дюпон шоуы Жак Эпизод: "Екі қаланың әңгімесі" 1959 АҚШ-тың болат сағаты Маршал Гулливер Эпизод: "Бейтанысқа арналған тұзақ" 1961 Бен Кейси Карл Андерс Эпизод: "Лимон ағашын еске аламын" Қуат және даңқ Полиция лейтенанты Телефильм 1962 Жалаңаш қала Кермит Гаррисон Эпизод: "Мүсінді ұру" 1962 Вирджиниялық Артур Лилли Эпизод: "Құлық қоңырау" 1963–1964 Шығыс жағы, Батыс жағы Нейл Брок 26 эпизод 1967 Құрбандық Джон Проктор Телефильм 1970 Джейн Эйр Эдвард Рочестер 1971 Фрэнц Виктор Прайс Құрмет залы 1975 Соттағы қорқыныш Луис Низер Телефильм 1976 Сұлу және аң Аң 1982 Оливер Твист Фагин 1984 Рождество әні Эбенезер Скрудж 1985 Муссолини: Айтылмаған оқия Бенито Муссолини 1986 Паттонның соңғы күндері Джордж С. Паттон кіші генерал 1987 Достар Джек Х. Стоббс / Джон Ливингстон Спэнглер 1987–1988 Президент Президент Сэмюэл Артур Треш 24 эпизод 1994 Тұзақтар Джо Трэпчек 5 эпизод Принц Брат және қамшылы бала Сорлы Джордж Телефильм 1996 Титаник Капитан Эдвард Дж. Смит Телесериал 1997 Адалдық сотта Клейтон Хейс Телефильм 12 ашулы қазы Жюри #3 1999 Рокки Марчиано Пьерино Маркеджано Мұрагерлік жел Мэттью Харрисон Брэди Телефильм; Соңғы рөл

Театр

Жыл Атауы Рөл Авторы Орын Ref1958 Comes a Day Tydings Глен Спид Ламкин Амбассадор театры, Бродвей дебюты 1959 Андерсонвилл сынағы Лейтенант-полковник Чипман Саул Левитт Генри Миллер театры, Бродвей 1960 Уолл Долек Берсон Миллард Лампелл Билли Роуз театры, Бродвей 1962 Генерал Сейгер генерал-майор Сейгер Ира Левин Лицей театры, Бродвей 1967 Доктор Кук бақшасы Режиссер Беласко театры, Бродвей Кішкентай түлкілер Бенджамин Хаббард Лиллиан Хеллман Этель Барриморо театры, Бродвей 1968 Плаза люкс Джесси Киплингер Рой Хабли Сэм Нэш Нил Саймон Плимут театры, Бродвей 1973 Көшпенді Ваня Михаил Астров Антон Чехов «Шеңбердегі театр», Бродвей 1975 Барлық Құдайдың балаларында қанат бар Режиссер Юджин О’Нилл 1976 Сатушының өлімі Вилли Лоуман Артур Миллер 1976 Алая түлкі Фоксвелл Дж. Слай Жүйеші Ларри Гелбарт Бродхерст театры, Бродвей 1980 Кәсіби хитролықтар Доктор Август Браунинг Сидни Майклс Брукс Аткинсон театры, Бродвей 1982 Қазіргі күлкі Гарри Эссендин Режиссер Ноэль Кауард «Шеңбердегі театр», Бродвей 1984 Өмірге арналған жоба Режиссер 1986 Күздік жігіттер Генри Финнеган Бернард Сабат 1991 Уақытша қарызға алынған Жұлиан Нортруп / Папа Пол Осборн 1996 Желге мұрагерлік Генри Драммонд Бернард Сабат Ройал театры, Бродвей