Кіріспе

Грек мифологиясындағы апатты бейнелейтін тұлға, толық мақаласы үшін Морос (Филиппин) қараңыз. Басқа қолданыстар үшін.

Грек мифологиясында Морос /ˈmɔːrɒs/ немесе Морус /ˈmɔːrəs/ (Ежелгі грекше: Μόρος, мағынасы – 'апат, тағдыр') – жақындап келе жатқан апаттың жекеленген рухы, ол адамдарды олардың қасіретті тағдырына жетелейді. Сондай-ақ, Морос адамдарға өз өлімдерін болжау қабілетін сыйлады делінеді. Оның римдік аналогы Фатум болды.

Отбасы

Морос – түндің алғашқы құдайы Никстің баласы. Рим авторлары Морстың әкесі қараңғылықтың алғашқы құдайы Эребус болған деген болжам айтады. Алайда, Гесиодтың «Теогониясында» Никс оны және басқа бірнеше балаларын өзі туғандығы айтылады. Моростың әкесі болған-болмағандығына қарамастан, ол Морайлардың, яғни Тағдырдың бауыры болып саналады. Оның басқа бауырларының ішінде Танатос және Керестер бар, олар өлімнің физикалық көрінісін бейнелейтін өлім рухтары. Керестер зорлықпен келген өлім мен қатерлі ауруларды әкелсе, Танатос тыныш өлімді білдіреді.

Мифология

Прометей бобылғанда атақты Титан адамзатқа Моростың қажеттілігін ұмыттыру үшін үміт деген мағынаны білдіретін Elpis рухын сыйлағанын айтады. Ол сондай-ақ "өлім патшалығында да құрбанын босатпайтын, құртатын құдай" деп сипатталады, бұл оның өлім мен қайғының сөзсіздігін бейнелейтінін одан әрі көрсетеді.

Эсхилдің есебі

Эскил, 199-фрагмент (Плутархтан, Гомердің өмірі мен поэзиясы 157) (Уэйр Смит аудармасы):

"Адам көптеген жаралардың кеудесін тесіп өлуге тиіс емес, егер өмірдің соңы өліммен бірге келмесе, сондай-ақ, ошағында отырып, тағдырынан (peprômenon moros) қашуға да болмайды." Бұл жерде "морос" сөзі жеке тұлға емес, бірақ бұл үзінді осы ұғымды айқын көрсетеді.

Христиандық

Танатоспен бірге ол Апокалипсистегі солғын аттың мінген адамы ретінде бейнеленеді.