Пикколо: Кішкентай флейтаның дыбысы бір октава жоғары
Piccolo
Пикколо – флейта на октаву выше, чем обычная. Инструмент семейства духовых, известный как "маленькая флейта". Используется в оркестрах и марширующих группах.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
С-ге октавамен жоғары флейта. Флейталар тобына жататын аспап.
Flute an octave higher than the C Flute
the instrument in the flute family
Пикколо (италия тілінде "кішкентай" мағынасында) – жартылай өлшемді флейта және ағаштан жасалатын музыкалық аспаптар отбасының мүшесі. Кейде "балалар флейтасы" немесе пикколо флейтасы деп аталатын қазіргі заманғы пикколо стандартты көлденең флейта сияқты саусақтармен ойнатылады, бірақ одан октава жоғары дыбыс шығарады. Осының нәтижесінде итальян тілінде және итальяндық композиторлардың ноталарында осы аспап "оттавино" деп аталады. Пикколо көбінесе скрипкалардың немесе флейталардың дыбысын күшейту үшін оркестрде қолданылады, бұл жоғары октаваға көшу арқасында дыбысқа жарқырау мен айқындық қосады. Пикколо оркестрлерде, марш-бандтарда және үрмелі аспаптар ансамбльдерінде жиі қолданылады.
The piccolo ('/p//ɪ//k//ə//l//oʊ/ PIHkəloh; Italian for 'small') is a half size flute and a member of the woodwind family of musical instruments. Sometimes referred to as a "baby flute" or piccolo flute, the modern piccolo has the same type of fingerings as the standard transverse flute, but the sound it produces is an octave higher. This has given rise to the name ottavino , by which the instrument is called in Italian and thus also in scores of Italian composers. Piccolos are often orchestrated to double the violins or the flutes, adding sparkle and brilliance to the overall sound because of the aforementioned one octave transposition upwards. The piccolo is a standard member in orchestras, marching bands, and wind ensembles.
Тарих
Орта ғасырлардан бері, деректер октавалық көлденең сыбызғылардың әскери аспап ретінде қолданылғанын көрсетеді, себебі олардың тереңдете түсетін дыбысы шайқас дауылында естілетін. Бірақ, мәдени музыкада алғашқы пиккололар Жан-Филипп Рамоның туындыларында 18 ғасырдың бірінші жартысында қолданылды. Дегенмен, аспап тарала бастады және 1800 жылдың басында ғана оркестрде берік орын алды. Барокко дәуірінде "флаутино" немесе "флауто пикколо" деген белгі әдетте кішкентай (сопрано немесе сопранино) блокфлейтаны білдіретін. Мәселен, Антонио Вивальди флаутиноға арнап жазған концерттері. 19 ғасырдың соңына дейін пикколоның құрылысы өзгермеді. Тарихи тұрғыдан алғанда, пикколо барокко флейтасының (бір перне) және классикалық және романтикалық үлгідегі қарапайым жүйелі флейтаның бірдей пернелерін сақтады. Ғасырдың соңында пикколо Боэм механизмімен жасала бастады, ол 1900 жылдарда стандартқа айналды. Алайда, ол толығымен Боэм жүйесіне көше алмады, өйткені ішкі диаметрі ескі жүйелі флейтадағыдай конустық болып қалды, ал ең төменгі нота барокко флейтасындағыдай D болып қана қоймай, сондай-ақ қалыптасты. Пикколоны әдетте бір бөліктен жасалған, кішкентай цилиндр тәрізді ішкі диаметрі және өткір дыбысы бар флейтамен шатастыруға болмайды.
Since the Middle Ages, evidence indicates the use of octave transverse flutes as military instruments, as their penetrating sound was audible above battles. In cultured music, however, the first piccolos were used in some of Jean Philippe Rameau's works in the first half of the 18th century. Still, the instrument began to spread, and therefore to have a stable place in the orchestra, only at the beginning of 1800 A. D. During the Baroque period, the indication "flautino" or also "flauto piccolo" usually denoted a recorder of small size (soprano or sopranino). In particular, this is the case of the concertos that Antonio Vivaldi wrote for flautino. Until the end of the 19th century, the piccolo maintained the same construction. Historically, the piccolo had the same keys of the baroque flute (one key) and then of the classical and romantic simple system flute. At the end of the century, the piccolo began to be built with the Boehm mechanism, which would become the standard during the 1900s. However, it cannot wholly transition to the Boehm system since the bore has remained conical, as in the old system flute, and the first bottom note is D, like in the baroque flute. The piccolo should not be confused with the fife, which is traditionally one piece, has a smaller, cylindrical bore, and produces a more strident sound.
Дәстүрлі қолданысы
Бұл миф, Людвиг ван Бетховеннің До минорындағы №5 симфониясы – пиколоны қолданған ең алғашқы шығармалардың бірі, ол 1808 жылдың желтоқсан айында тұсаукесер өткізді. Жозеф Гайдн мен Вольфганг Амадей Моцарт симфонияларында оны қолданбағанмен, олардың замандастарының кейбіреулері қолданды, олардың ішінде Франц Антон Хоффмайстер, Франц Ксавер Сюссмайр және Майкл Гайдн болды. Сондай-ақ Моцарт «Идоменей» операсында пиколоны пайдаланды. Париж опера оркестрлері кейде 1735 жылдан бастап Жан-Филипп Рамоның қазіргі ноталарында көрсетілгендей, октава бойынша шағын көлденең флейталарды қосты. Осы D пикколосы үшін Джон Филип Соуза өзінің «Жұлдыздар мен жолақтар мәңгілік» маршының соңғы бөлімінің (трио) соңғы қайталануындағы әйгілі солоын жазды. Бұрын ағаштан, шыныдан немесе пиколодан жасалса, бүгінде пластиктен, шайырдан, мыстан, никель күмістен, күмістен және әртүрлі қатты ағаштардан, көбінесе гранадилладан жасалады. Сапалы пикололар көбінесе флейтаға ұқсас әртүрлі опциялармен, мысалы, бөлінген E механизмімен қол жетімді. Көптеген пикололар конустық корпусы мен цилиндрлік басы бар, бұл барокко флейтасына және кейінгі флейталарға тән, қазіргі флейталарда қолданылатын Боэм жүйесі танымал болғанға дейін. Басқа ағаштан жасалған үрмелі аспаптардан айырмашылығы, көптеген ағаш пикололарда бас пен корпусты байланыстыратын тірек буынында пиколо корпусының тұмсығы мен металл бөлігін қоршап тұратын екі бекіткіш нүкте болады. Пиколо Швейцарияның Базель карнавалында дәстүрлі формацияларда барабанмен бірге қолданылады. 2014 жылы Италияның Градо қаласында жыл сайын шілде айында өтетін Халықаралық пиколо фестивалі дүниеге келді.
It is a myth that one of the earliest pieces to use the piccolo was Ludwig van Beethoven's Symphony No. 5 in C Minor, which premiered in December 1808. Although neither Joseph Haydn nor Wolfgang Amadeus Mozart used it in their symphonies, some of their contemporaries did, including Franz Anton Hoffmeister, Franz Xaver Süssmayr, and Michael Haydn. Also, Mozart used the piccolo in his opera Idomeneo. Opera orchestras in Paris sometimes included small transverse flutes at the octave as early as 1735 as existing scores by Jean Philippe Rameau show. For this D piccolo, John Philip Sousa wrote the famous solo in the final repeat of the closing section (trio) of his march "The Stars and Stripes Forever". Although once made of wood, glass, or ivory, piccolos today are made from plastic, resin, brass, nickel silver, silver, and a variety of hardwoods, most commonly grenadilla. Finely made piccolos are often available with a variety of options similar to the flute, such as the split E mechanism. Most piccolos have a conical body with a cylindrical head, like the Baroque flute and later flutes before the popularization of the Boehm bore used in modern flutes. Unlike other woodwind instruments, in most wooden piccolos, the tenon joint that connects the head to the body has two interference fit points surrounding the cork and metal side of the piccolo body joint. The piccolo is used alongside marching drums in traditional formations at the Carnival of Basel, Switzerland. In 2014, a festival was born entirely dedicated to the piccolo, the International Piccolo Festival, which takes place annually in July in Grado, Italy.
Репертуар
Самуэль Адлер, Мигель дель Агила, Роберт Дик, Майкл Айзексон, Дэвид Лоеб, Стивен Хоу, Поли Моллер, Винсент Персичетти, Карлхайнц Стокхаузен және Брайан Фернихоук сияқты композиторлар пикколоға арналған көптеген шығармалар жазған. Пикколо мен фортепианоға арналған репертуар, олардың көпшілігі сонаталар, Мигель дель Агила, Роберт Бакса, Роберт Бизер, Роб дю Буа, Говард Дж. Басс, Пьер Макс Дюбуа, Реймонд Гийо, Лоуэлл Либерманн, Питер Шикеле, Майкл Догерти және Гэри Шокердің туындыларынан тұрады. Лоуэлл Либерманн, сэр Питер Максвелл Дэвис, Тодд Гудман, Мартин Амлин, Уилл Гей Боттже, Брюс Браутон, Валентино Буччи, Авенер Дорман, Жан Дуэ, Майкл Истон, Эгиль Ховланд, Гус Янссен, Даниэль Пинкхэм, Джефф Манокиан және Левенте Гёнгёси пикколоға концерттер жазған. Сонымен қатар, қазір пикколоны қолданатын камералық музыканың да үлгілері бар. Мысалы, Стокхаузеннің «Zungenspitzentanz» шығармасы пикколо мен екі эвфонийге (немесе бір синтезаторға), қалау бойынша соқпалы аспаптар мен бишіге арналған. Тағы бір мысал – Джордж Крамбтың «Madrigals, Book II» шығармасы сопрано, флейта (пикколо/альт флейтамен алмастырылатын) және соқпалы аспаптарға арналған. Басқа мысалдарға Стивен Хоудың «Was mit den Tränen geschieht» пикколо, контрабас және фортепианоға арналған триосы, Грэм Уотерхаустың «Пикколо және струнный квартет үшін квинтет» және Мигель дель Агиланың «Malambo» пикколо, контрабас және фортепианоға арналған шығармалары жатады. Қазіргі уақытта үш пикколоға арналған жарық көрген триолардың арасында Нэнси Нурсенің «Quelque Chose canadienne (Канадалық нәрсе)» және Крт Сожар Воглардың пианиномен үш пикколоға арналған «Bird Tango» шығармалары бар. Мелвин Лауфтың сегіз пикколоға арналған «Petrushka's Ghost» және Мэттью Кингтің тоғыз пикколоға арналған «Una piccolo sinfonia» шығармалары да осы санатқа жатады.
There are a number of pieces for piccolo alone by such composers as Samuel Adler, Miguel del Aguila, Robert Dick, Michael Isaacson, David Loeb, Stephen Hough, Polly Moller, Vincent Persichetti, Karlheinz Stockhausen, and Brian Ferneyhough. Repertoire for piccolo and piano, many of which are sonatas, has been composed by Miguel del Águila, Robert Baksa, Robert Beaser, Rob du Bois, Howard J. Buss, fr, Pierre Max Dubois, Raymond Guiot, Lowell Liebermann, Peter Schickele, Michael Daugherty, and Gary Schocker. Concertos have been composed for piccolo, including those by Lowell Liebermann, Sir Peter Maxwell Davies, Todd Goodman, Martin Amlin, Will Gay Bottje, Bruce Broughton, Valentino Bucchi, Avner Dorman, Jean Doué, Michael Easton, Egil Hovland, Guus Janssen, Daniel Pinkham, Jeff Manookian and Levente Gyöngyösi. Additionally, there is now a selection of chamber music that uses the piccolo. One example is Stockhausen's Zungenspitzentanz, for piccolo and two euphoniums (or one synthesizer), with an optional percussionist and dancer. Another is George Crumb's Madrigals, Book II for soprano, flute (doubling piccolo/alto flute), and percussion. Other examples include a trio for piccolo, contrabassoon, and piano, 'Was mit den Tränen geschieht' by Stephen Hough, the Quintet for Piccolo and String Quartet by Graham Waterhouse, and Malambo for piccolo, double bass, and piano by Miguel del Aguila. Currently published trios for three piccolos include Quelque Chose canadienne (Something Canadian) by Nancy Nourse and Bird Tango by Crt Sojar Voglar for three piccolos with piano. Petrushka's Ghost for eight piccolos by Melvin Lauf, Jr. and Una piccolo sinfonia for nine piccolos by Matthew King are two more examples.